Τι λοιπόν;

Μήπως Τι λοιπόν; της ζωής μας το σύνορο θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι; Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε τάφου γη θα μας έχει χωρίσει; Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε τούτο μόνο ζωή μας το λέμε; Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε και χαμένο στους τάφους το κλαίμε; Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει; Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμμα το κορμί, που σκορπιέται και λυώνει; Κάτι ανέγγιχτο, ανήκουστο, αθώρητο μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζει κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο μήπως πέρ’ απ’ τον τάφο αρχίζει; Η ψυχή, ταξιδεύτρια μέσ’ τ’ άπειρο, σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζει, που ανεβαίνει στα νέφη απ’ τα πέλαγα κι απ’ τα νέφη στους κάμπους σταλάζει; Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα γλυκοχάραμ’ αυγής είναι πέρα κι αντί να ’ρθει μια νύχτ’ αξημέρωτη ξημερώνει μι’ αβράδυαστη μέρα; Μήπως είν’ η αλήθεια στο θάνατο κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη; Ό,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε κι είν’ αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει; Γ. Δροσίνης