Σκόνη στον άνεμο... "Dust in the wind"

«DUST IN THE WIND»*

Στην έρημο των Καρουλίων, Αγ. Όρος. «Είμαστε απέραντα μεγάλοι για να μας γεμίσει ο κόσμος αυτός. Μόνο ο Θεός που μας έπλασε για να γίνουμε κοινωνοί θείας φύσεως μπορεί να μας γεμίσει». Αρχιεπίσκοπος Antony Bloom.

Απέκτησες τα πλούτη χωρίς να κάνεις αδικία, αλλά είναι αδικία να τα κρατάς. Μοίρασέ τα για να γίνουν δικά σου. Γιατί έτσι θα γίνουν λύτρα και θα σε ελευθερώσουν σε ώρα ανάγκης.Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Γράμμα στον Κυρήκιο, αρ. 411, Άπαντα τ1, Εκδ. «Το Βυζάντιον», σελ. 372. Φαίνεται πως υπερηφανεύεσαι για την ομορφιά και τα πλούτη σου, και περιφρονείς τους άλλους που δεν τα έχουν. Και δεν ξέρεις ότι η ομορφιά σου είναι σαν το χόρτο που γρήγορα μαραίνεται. Και ότι τα χρήματα είναι σαν το νερό που προσπαθούμε να συγκρατήσουμε μέσα στα δάχτυλά μας κι αυτό κυλάει και δροσίζει άλλους και μετά πάλι σε άλλους τρέχει. Λοιπόν: ή πρόσεχε αυτά τα αναξιόπιστα πράγματα, τον πλούτο και την ομορφιά, σα να ήταν σκιά και καπνός και άνεμοι. Ή να ξέρεις πως εμπιστεύθηκες τη σκιά και τον καπνό και τους ανέμους. Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Γράμμα στο Θέωνα, αρ. 274, Άπαντα τ1, Εκδ. «Το Βυζάντιον», σελ. 266. *«Dust in the wind»: σκόνη στον άνεμο. Τίτλος παλιού ροκ τραγουδιού των Kansas.

         


Επειδή τα πνευματικά αγαθά είναι τόσο πιο σημαντικά από τα υλικά και επειδή είναι και πολύ εύκολα, αφού γίνονται χάρισμα σε αυτούς που τα θέλουν, ας επιθυμούμε αυτά κυρίως κι ας αφήσουμε τις σκιές, ας μην κυνηγάμε γκρεμούς κι εμπόδια.

Για να δυναμώσει μάλιστα αυτή την επιθυμία μας, ο Θεός όρισε να πεθαίνουν τα υλικά αγαθά και πριν από το θάνατο του ιδιοκτήτη τους.

Να τι λέω: δεν πεθαίνουν κι αυτά όταν πεθάνει ο κάτοχός τους αλλά κι όσο ακόμα ζει μαραίνονται και χάνονται.

Για να φανερώσουν έτσι την προσωρινότητά τους και σε αυτούς ακόμα που τα αγαπούν με πάθος, και για να απομακρύνουν όσους τρελαίνονται γι’ αυτά από τη βλαβερή αυτή μανία.

Για να διδάξουν με την εμπειρία της ζωής ότι είναι πιο ασήμαντα απ’ τη σκιά και για να κατανικήσουν τον έρωτα που τους δείχνουν οι άνθρωποι.




Για παράδειγμα: ο πλούτος δεν εγκαταλείπει τον πλούσιο μόνο όταν αυτός φύγει από τη ζωή αλλά αρκετές φορές κι όσο ζει ακόμα.
Τα νιάτα φεύγουν και χάνονται στο διάβα της ζωής του ανθρώπου, όχι μόνο με το θάνατό του, παραχωρώντας τη θέση τους στα γηρατειά.
Το κάλλος και η ομορφιά όσο ακόμα ζει η γυναίκα πεθαίνουν και μεταβάλλονται σε ασχήμια. Το ίδιο οι δόξες κι οι εξουσίες.
Οι τιμές και οι θέσεις είναι εφήμερες και πρόσκαιρες, και ζούνε λιγότερο από όσους τις έχουν. Κι όπως καθημερινά βλέπουμε ανθρώπους να πεθαίνουν, έτσι βλέπουμε να πεθαίνουν και πράγματα.
Αυτό γίνεται για να περιφρονούμε τα παρόντα και να αφοσιωνόμαστε στα μέλλοντα, και να εξαρτιόμαστε από εκείνων την απόλαυση, και όσο βαδίζουμε στη γη να ζούμε με τον πόθο μας στον ουρανό.

Γιατί ο Θεός δημιούργησε δυο φάσεις για την ύπαρξη, τη μια παροντική, την άλλη μελλοντική.

Τη μια ορατή, την άλλη αόρατη.

Τη μια αισθητή, την άλλη πνευματική.

Τη μια να βρίσκει στο σώμα την ανάπαυση και την άλλη όχι.

Τη μια να ανήκει στην εμπειρία και την άλλη στην πίστη.

Τη μια χειροπιαστή και την άλλη φτιαγμένη από το υλικό της ελπίδας.

Τη μια αγώνα δρόμου και την άλλη βραβείο.

Τη μια με εμπόδια, κόπους και ιδρώτες και την άλλη με στεφάνια, έπαθλα και αμοιβές.

Τη μια την έκανε πέλαγος και την άλλη λιμάνι.

Τη μια σύντομη και την άλλη αγέραστη κι αθάνατη.


Ιωάννης Χρυσόστομος, Περί της των μελλόντων αγαθών απολαύσεως και της των παρόντων ευτελείας, κεφ. 3, ΕΠΕ τ.31, σελ. 237(στ.6-29)-238(1-11).

Δημιουργοί: Ελένη Κονδύλη, Φιλόλογος και ομάδα εργασίας μαθητών

Αναδημοσίευση από το εξαιρετικό ιστολόγιο:Θρησκευτικά και μουσική

Το μάθημα της ζωής

Κανείς δε μας διδάσκει το μάθημα της ζωής, όπως δε μας διδάσκουν την αγάπη, όπως δεν υπάρχει μάθημα με τίτλο «Νιώθω μοναξιά. Τι να κάνω;»

Κι όταν δοκιμάσει κανείς να διδάξει αυτά τα πράγματα, σας βεβαιώνω πως τον αντιμετωπίζουν σαν τρελό.
Ξέρετε πώς μ' έχουν ονομάσει τα μαζικά μέσα; «Ο Δόκτωρ της Αγάπης».

 Θεέ καιΚύριε! Και υποτίθεται ότι μια από τις μεγαλύτερες τιμές που μου έγιναν ποτέ,είναι όταν με κάλεσαν να συμμετέχω στο παιχνίδι «Μάντεψε τι κάνω!». Αλήθεια λέω! Σας το ορκίζομαι! Στο «Μάντεψε τι κάνω!». Και ο τύπος μου εξήγησε: «Εσένα δε θα σε βρουν ποτέ!»

Μπείτε μέσα σε μια βιβλιοθήκη και μαζέψτε όλα τα ιερά βιβλία, καθήστε σ' ένα τραπέζι και διαβάστε τα να βρείτε τα κοινά τους σημεία. Τι θαυμαστό πράγμα! Είναι τόσο πολλά τα κοινά σημεία. Ο Χριστός είπε: «Αν θέλετε να βρείτε τη ζωή, πρέπει να κοιτάξετε μέσα σας». Το ίδιο λέει και ο Βούδας. Το ίδιο λένε και τα εβραϊκά ιεράβιβλία. Το Κοράνι. Η Γκιτά, η θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών, το Ταό — όλα σου το υπενθυμίζουν. Τα ταξίδια έξω από τον εαυτό μας δεν έχουν αξία. Αυτά μαςπαρασύρουν στο δάσος, όπου θα χαθούμε. Αν θέλεις απαντήσεις για σένα, οιαπαντήσεις είναι μέσα σου, όχι έξω.Τι νομίζουμε όμως ότι είναι ουσιαστικό; Πρώτα απ' όλα ένα από τα πράγματα πουθεωρούμε ουσιαστικά —και δουλεύουμε γι' αυτό την περισσότερη ζωή μας— είναι
το σώμα.
Πιστεύουμε ότι είναι ουσιαστικό. Ξοδεύουμε τόσο πολύ χρόνο γι' αυτό, που πλουτίζουμε τη λεωφόρο Μάντισον! Θεέ και Κύριε, πόσες χιλιάδες μάρκεςοδοντόκρεμας υπάρχουν! Και πόσα εκατομμύρια είδη σαμπουάν. Θυμάμαι πως,όταν ήμουνα παιδί, πλενόμαστε απλώς με πράσινο σαπούνι. Και τώρα υπάρχει κάτιιδιαίτερο για μαλακά μαλλιά, για σκληρά μαλλιά, για λίγα μαλλιά, για μαλλιά πουπέφτουν, για μαλλιά που σηκώνονται, για μαλλιά που δεν υπάρχουν! Υπάρχουντονωτικά μαλλιών για παιδιά, για μωρά, για ενήλικους, για γέρους! Δεν μπορούμεκαν να μοιραστούμε το ίδιο σαμπουάν. Άλλο ένα φαινόμενο αποστασιοποίησης, αν τοκαλοσκεφτείς.Δεν τις έχετε βαρεθεί όλες αυτές τις ανοησίες; Κάνετε τούτο και το άλλο και το άλλοκαι το άλλο. Και μετά φοράτε τα ρούχα σας και βγαίνετε έξω έτοιμοι ν'αντιμετωπίσετε τη μέρα σας. Και μετά γυρίζετε σπίτι και τα κάνετε πάλι όλα από τηνανάποδη. Τα βγάζετε όλα και πέφτετε στο κρεβάτι. Το πρωί πάλι από την αρχή! Κιόμως το κάνουμε γιατί φοβόμαστε πως ο κόσμος γύρω μας θα μας αφήσει μόνουςστην προκυμαία, αν δε φοράμε το σωστό αποσμητικό. Και το πλοίο θα ξαναγυρίσει ναμας πάρει, αν το φορέσουμε! Έτσι το φοράμε!Το σώμα δεν είναι παρά ένα όχημα. Είναι ένα καταπληκτικό όχημα, γιατί μεταφέρει τοουσιαστικό, από μόνο του όμως δεν είναι ουσιαστικό.
Τι είναι λοιπόν ουσιαστικό;
 Νομίζουμε ότι οι γνώσεις είναι κάτι ουσιαστικό καιγινόμαστε δούλοι της γνώσης. Ξεχνάμε ότι οι πληροφορίες δεν είναι σοφία.Μαθαίνουμε πληροφορίες και περνάμε τη ζωή μας γεμίζοντας το μυαλό μας μεπληροφορίες, που τις νομίζουμε ουσιαστικές. Κι όμως οι πληροφορίες αυτές είναι, στομεγαλύτερό τους βαθμό, άχρηστα παράσιτα. Κι εμείς γινόμαστε δούλοι τωνπαρασίτων. Έτσι, όταν προσπαθεί να μπει κάτι καινούργιο μέσα, φιλτράρεται μέσα απ'αυτά τα παράσιτα, μέσα απ' αυτές τις παλιές, ξεπερασμένες, άχρηστες γνώσεις. Γι' αυτόμερικοί από μας δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να αλλάξουμε.Συχνά ρωτάω τον κόσμο: «Είσαι πραγματικά εσύ;
Ή μήπως είσαι αυτό που σου είπαν οιάλλοι ότι είσαι;» Οι άλλοι περνάνε ολόκληρη τη ζωή τους λέγοντάς μας ποιοι είμαστε.


Μερικοί το κάνουν επάγγελμα, σε άλλους γίνεται ασυνείδητα! Η μαμά π.χ. πουστέκεται στο σούπερ μάρκετ κρατώντας το παιδί της από το χέρι και λέγοντας στη φίλη της: «Αυτός είναι κουτός, ο αδελφός του είναι ο έξυπνος. Τι να γίνει όμως, υπάρχουν και οι κουτοί, άλλωστε είναι καλό παιδί. Δε με παιδεύει καθόλου», Τι του λέει αυτούτου παιδιού; Νομίζει πως είναι κουφό; Όλοι διδάσκουμε και διδασκόμαστεσυνέχεια ποιοι είμαστε και τι είμαστε. Γι' αυτό και είμαστε όλοι δάσκαλοι. Σαάνθρωπος που αγαπάει, θα πρέπει να προσέχεις πάρα πολύ τι είδους ετικέτες κολλάςπάνω στους άλλους. Όσο ψηλά κι αν έχεις φτάσει τις γνώσεις σου, για μένα εξακολουθείς να μην είσαιπουθενά. Μας εντυπωσιάζουν οι άνθρωποι με τους ηχηρούς τίτλους. Πιστεύουμε ότιένα πτυχίο, ένα ντοκτορά κάνει τους ανθρώπους σοφούς. Άλλες είναι οι δικές μουπληροφορίες! Μερικοί από τους πιο ηλίθιους που γνωρίζω, έχουν ντοκτορά!Μερικοί από τους σοφότερους ανθρώπους που γνωρίζω, δεν ξέρουν καν τι είναι το ντοκτορά!Μην ξεχνάτε πως οι γνώσεις σας μπορούν να γίνουν εμπόδιο, αν πιστεύετε ότι αυτόπου γνωρίζετε είναι πραγματικότητα και φιλτράρετε μέσα απ' αυτό όλα τα καινούργιαεισερχόμενα. Αν έχετε τέτοια παράσιτα στο μυαλό σας, ποτέ δε θα εξελιχθείτε, ποτέ δεθα αλλάξετε. Ξέρω ανθρώπους που διδάσκουν τις ίδιες τάξεις, με τον ίδιο τρόπο εδώκαι είκοσι χρόνια. Κάθε φορά που είναι να διδάξουν, για παράδειγμα την κίνησητης γης —πολύ σημαντικό μάθημα— πηγαίνουν στο αρχείο, ανοίγουν το συρτάρι καιβγάζουν τον παλιό, μισοδιαλυμένο φάκελλο με την κίνηση της γης και καταλαβαίνειςότι έχουν διδάξει αυτό το μάθημα επί εννιά χρόνια, γιατί οι εικόνες έχουν εννιάτρυπήματα από καρφίτσες.Η γνώση δεν είναι σοφία! Η μάθηση δεν είναι από μόνη της σοφία. Σοφία είναι η
εφαρμογή
της γνώσης και των πληροφοριών. Σοφία είναι να συνειδητοποιείς ότι δενξέρεις τίποτε. Σοφία είναι να λες: «Το μυαλό μου είναι ανοιχτό. Όπου και να βρίσκομαι,είμαι στην αρχή. Υπάρχουν
εκατοντάδες
πράγματα που δεν ξέρω». Αυτή είναι η αρχήτης σοφίας.Σίγουρα δεν είμαστε οι γνώσεις μας. Ο πολιτισμός μας δείχνει συχνά να πιστεύει ότιείναι σημαντικό να είσαι μόνιμα
ευτυχής.
Δεν ξέρω καμιά άλλη κουλτούρα που να έχει τέτοια μανία με την ευτυχία. Είμαστε τόσο πολύ απορροφημένοι από το μόνιμο κυνηγητό της ευτυχίας, που ξεχνάμε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα. Μόλις αισθανθούμε την παραμικρή δυστυχία, καταπίνουμε ένα χάπι ή κάποιο ποτό ευτυχίας.
Ποιος θέλει να υποφέρει; Είμαστε μια κουλτούρα που απεχθάνεται και φοβάται τον πόνο. Μη νομίσετε πως θέλω να σας πω, «ελάτε να τη βρούμε στον πόνο». Για τ' όνομα του Θεού! Μην τα μπερδεύετε.
Προτιμώ να διδάξω και να διδαχτώ τη χαρά.
 Η χαρά είναι μεγάλος δάσκαλος. Το ίδιο όμως και η απελπισία!
Η καθαρή σκέψη είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως και η σύγχυση!
 Η ελπίδα είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως και η απογοήτευση.
 Και η ζωή είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως συμβαίνει και με το θάνατο.

Αν στερήσετε στον εαυτό σας κάποιο απ' αυτά —οποιαδήποτε πλευρά— δε θα βιώσετε ολοκληρωτικά τη ζωή. Δεν ξέρω καμιά άλλη κουλτούρα στον κόσμο όπου τόσο πολλοί άνθρωποι ζούνε τη ζωή τους χωρίς να τη βιώνουν. Οι περισσότεροι από μας δεν ξέρουμε καν τι είναι αυτό
.Μας προστατεύουν από τη ζωή!
Δεν ξέρουμε την αξία των χρημάτων, την αξία τωνπραγμάτων, την αξία της πείνας.
Δεν καταλαβαίνουμε τον πόνο και —αν είναι δυνατόν!— δεν καταλαβαίνουμε το θάνατο!
Είναι απίστευτο, αλλά δεν επιτρέπουμε στα παιδιά, ούτε να βρεθούν κοντά στο θάνατο.

Λεο Μπουσκάλια

Οι μεταλλωρύχοι του Χόρχε Μπουκάι

Έξι μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθιά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο γίνεται περισσότερο οξυγόνο.
Συμφωνούν να κάνουν την ελάχιστη δυνατή σωματική δαπάνη. Σβήνουν τις λάμπες που κρατούν και ξαπλώνουν στο πάτωμα χωρίς να μιλάνε.
Βουβοί λόγω της κατάστασης και ακίνητοι μέσα στο σκοτάδι, είναι δύσκολο να υπολογίσουν το πέρασμα του χρόνου. Συμπτωματικά, ένας μόνο έχει ρολόι. Σ’ αυτόν λοιπόν απευθύνονται όλες οι ερωτήσεις: Πόση ώρα πέρασε; Πόση απομένει; Και τώρα;
Ο χρόνος αρχίζει να μακραίνει, τα δύο λεπτά τους φαίνονται μία ώρα. Η απελπισία πριν από κάθε απάντηση κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ένταση που νιώθουν. Ο επικεφαλής των μεταλλωρύχων συνειδητοποιεί πως αν συνεχίσουν έτσι, η αγωνία θα τους κάνει να αναπνέουν πιο γρήγορα κι αυτό μπορεί να τους σκοτώσει. Διατάζει, λοιπόν, εκείνον που έχει το ρολόι να ελέγχει, εκείνος μόνο, το πέρασμα της ώρας. Κανένας πλέον δεν θα κάνει ερωτήσεις, θα τους ενημερώνει εκείνος κάθε μισή ώρα.
Αυτός, εκτελώντας τη διαταγή, παρακολουθεί το ρολόι του. Και μόλις περνάει η πρώτη μισή ώρα, λέει «πέρασε μισή ώρα». Ένα μουρμουρητό ακούγεται… Η αγωνία τους πλανιέται στον αέρα.
Ο κάτοχος του ρολογιού καταλαβαίνει πως, όσο περνάει η ώρα, θα είναι όλο και πιο φοβερό να τους ανακοινώνει ότι πλησιάζει το τελευταίο λεπτό. Χωρίς να το συζητήσει με κανέναν, αποφασίζει πως δεν τους αξίζει να βασανίζονται μέχρι να πεθάνουν. Έτσι, την επόμενη φορά που τους ανακοινώνει τη μισή ώρα, έχουν στην πραγματικότητα περάσει 45 λεπτά.
Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβουν τη διαφορά, κι έτσι δεν αμφιβάλλει κανείς.
Αφού βλέπει ότι πέτυχε το τέχνασμα, την τρίτη ενημέρωση την κάνει μία ώρα μετά. Τους λέει: «πέρασε άλλη μισή ώρα…» Και οι πέντε πείθονται ότι έχουν περάσει παγιδευμένοι, συνολικά, μιάμιση ώρα, και σκέφτονται μάλιστα πόσο μακρύς τους φαίνεται ο χρόνος.
Έτσι συνεχίζει αυτός με το ρολόι, κάθε μία ολόκληρη ώρα να τους ενημερώνει πως έχει περάσει μόνο μισή.
Στο μεταξύ, η ομάδα που επιχειρεί το έργο της διάσωσης ξέρει σε ποιον θάλαμο έχουν παγιδευτεί, και ξέρουν, επίσης, ότι θα είναι πολύ δύσκολο να φτάσουν εκεί πριν περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες.
Φτάνουν, τελικά, μετά από τεσσερισήμισι ώρες. Το πιθανότερο είναι να βρουν τους έξι μεταλλωρύχους νεκρούς. Βρίσκουν ζωντανούς τους πέντε. Ένας πέθανε από ασφυξία… Εκείνος που είχε το ρολόι.

Να τι δύναμη έχουν οι πεποιθήσεις στη ζωή μας. Να τι μπορούν να μας κάνουν οι εξαρτήσεις μας.
Κάθε φορά που κατασκευάζουμε τη βεβαιότητα ότι κάτι ανεπανόρθωτα καταστρεπτικό θα μας συμβεί —κι ας μην ξέρουμε πώς (ή και ξέροντάς το)—, αυτό που στην ουσία κάνουμε είναι ότι προκαλούμε, πάμε γυρεύοντας, βοηθάμε και σίγουρα δεν κάνουμε το παραμικρό για να μη μας συμβεί στ’ αλήθεια κάτι (έστω και λίγο) από το κακό που είχαμε προβλέψει.
Παρεμπιπτόντως, (όπως στην ιστορία), ο μηχανισμός λειτουργεί και αντίστροφα:
Όταν νομίζουμε, ή μάλλον έχουμε την πεποίθηση, ότι με κάποιον τρόπο μπορούμε να πάμε μπροστά, οι πιθανότητες να προχωρήσουμε πολλαπλασιάζονται.
Είναι φανερό πως αν η ομάδα διάσωσης είχε κάνει 12 ώρες να φτάσει, δεν θα μπορούσαν ούτε να διανοηθούν ότι θα έβρισκαν ζωντανούς τους μεταλλωρύχους. Δεν λέω πως από μόνη της η θετική στάση είναι ικανή να αποτρέψει το μοιραίο ή να αποφύγει μια τραγωδία. Αυτό που λέω είναι ότι, οι πεποιθήσεις αυτο-υποτίμησης καθορίζουν χωρίς αμφιβολία τον τρόπο που ο καθένας μας αντιμετωπίζει τις δυσκολίες."

Του Χόρχε Μπουκάι

Η αγάπη η μοναδική απάντηση στη βία και το έγκλημα

Εγώ μιλάω για δύναμη

(Μουσική Δήμητρα Γαλάνη, Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, τραγούδι Νατάσα Μποφίλιου και Ελεονώρα Ζουγανέλη, από το δίσκο Είπα στους φίλους μου)

Όλα ξέρω γιατί γίνονται και πώς λειτουργούν,

το μυαλό με βοήθησε να καταλαβαίνω,

οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν,

κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της αγάπης ισοδύναμη,

και ζητάω προτεραιότητα, φύση, θέση κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη,

και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα.

Όλα ξέρω τι σημαίνουνε και τι εννοούν,

το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούργιο μήκος,

οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν,

λες κι ο κόσμος το κανόνισε να γλιτώνει ο λύκος.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της αγάπης ισοδύναμη,

και ζητάω προτεραιότητα, φύση, θέση κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη,

και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα.

Ερμηνευτικά σχόλια

Όλα ξέρω γιατί γίνονται και πώς λειτουργούν: ο άνθρωπος αναζητεί στη ζωή του να μάθει γιατί γίνεται ό,τι γίνεται. Γιατί υπάρχει ο κόσμος. Γιατί οι άνθρωποι χτίζουν σχέσεις και γιατί τις χαλάνε. Γιατί να υπάρχουν αδικίες. Γιατί να κυριαρχεί το κακό. Υπάρχουν μηχανισμοί που ερμηνεύουν τον κόσμο και την πορεία του. Ο άνθρωπος χρειάζεται να βάλει το μυαλό του να λειτουργήσει. Να μάθει. Να κρίνει. Να καταλαβαίνει. Ακόμη κι αν όλα δεν μπορέσει να τα αντιμετωπίσει και να τα ερμηνεύσει, θα βρει κλειδιά που θα τον κάνουν να πλησιάσει το νόημα.

Οι ευαίσθητοι αμύνονται: όποιος στην καρδιά του έχει ευαισθησία μπορεί να συλλάβει πιο εύκολα τα μηνύματα. Τότε όμως νιώθει ότι ο κόσμος δεν μπορεί να πορευτεί σύμφωνα με ό,τι ονειρεύεται. Υπάρχει αδικία. Υπάρχει δυσκολία εκπλήρωσης των στόχων. Το κακό κυριαρχεί. Ποιος πρέπει να είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης; Η παραίτηση από τους στόχους και τα όνειρα; Η ανοχή στο κακό και τις ποικίλες μορφές του; Το να διορθώσουμε με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία το άδικο; Η λύση βρίσκεται στο να αξιοποιήσουμε τη δύναμή μας για να επιβάλλουμε τον δικό μας τρόπο; Ακόμη κι αν αυτός βρίσκει αντιδράσεις από τους άλλους; Έχουμε δικαίωμα τότε να αξιοποιήσουμε τη δύναμή μας ώστε να τιμωρήσουμε όσους μας αντιστέκονται; Να εκδικηθούμε όσους μας βλάπτουν; Να διορθώσουμε τα λάθη του κόσμου, επιβάλλοντας την δική μας αλήθεια;

Δύναμη ισοδύναμη της αγάπης: Το τραγούδι μας μιλά για μιαν άλλη δύναμη, ισοδύναμη της αγάπης και της ελπίδας. Αυτή είναι η δύναμη της πίστης. Είναι αυτή που γνωρίζει να εμπιστεύεται το Θεό. Που καθιστά την αγάπη κέντρο της πορείας μας. Μπορούμε να παλέψουμε να διορθώσουμε τις αδικίες. Πρωτίστως με το να τις γνωρίζουμε. Με το να μην κρυβόμαστε. Με το να τις φανερώνουμε γιατί χωρίς αλήθεια τίποτε δεν έχει νόημα. Αλλά και με το να ενδιαφερόμαστε να βοηθήσουμε αυτούς που πράττουν το κακό, να το καταλάβουν. Με κάθε δυνατό τρόπο. Με τον λόγο. Την προσευχή. Το παράδειγμα. Το να είμαστε κοντά τους. Αλλά και με το να μην κολλάμε σε όσους δεν θέλουν να διορθωθούνε. Να εμπιστευόμαστε το Θεό, που ξέρει πότε πρέπει να δώσει λύση στις δυσκολίες. Αγάπη σημαίνει εμπιστοσύνη και επιθυμία να υπάρξει δικαιοσύνη για όλους. Όχι όμως με βία, αλλά με πίστη.

Προτεραιότητα, φύση, θέση, ιδιότητα: προτεραιότητα έχει η ζωή και ο άνθρωπος. Φύση είναι ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα Θεού και δεν έχουμε δικαίωμα να προσβάλλουμε και να ισοπεδώνουμε κανέναν, όσο διαφορετικός κι αν είναι σε σχέση με μας. Η θέση έχει να κάνει με το σημείο στο οποίο βρίσκεται ο καθένας από μας. Ανεξάρτητα από τις γνώσεις, τις ικανότητες, τον πλούτο ή την φτώχεια, τις προοπτικές μας, ο καθένας μας πρέπει να αναγνωρίζει και να αναγνωρίζεται. Να ζητά από τους άλλους τον σεβασμό που οφείλουμε να δείχνουμε μεταξύ μας, αλλά και να αποδίδει αυτό τον σεβασμό στον καθέναν. Η ιδιότητα είναι τα χαρίσματα που μπορούν να μας βοηθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, αλλά και να συμβάλουμε στο να γίνουν οι άλλοι καλύτεροι. Χρειάζεται αυτογνωσία, ώστε να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας ότι δικαιούνται περισσότερα ενώ δεν έχουν τέτοιες δυνατότητες ή δεν κοπιάζουν γι’ αυτό. Και να δείχνουμε με την δύναμη της αγάπης ότι παλεύουμε. Για να έχουμε δικαίωμα να ζητούμε.

Να γλιτώνει ο λύκος: ο κόσμος σήμερα αποθεώνει τους λύκους. Αυτούς που είναι άρπαγες, που δεν έχουν ευσπλαχνία, που κατασπαράζουν τα θύματά τους για να επιβιώσουν ή να δοξαστούν οι ίδιοι ή για να αναδειχθούν στην κοινωνία ή για να εκδικηθούν. Πλήθος τηλεοπτικών σειρών, ταινιών, κειμένων στην ουσία έμμεσα δοξάζουν όσους λειτουργούν σαν τους λύκους. Επιβιώνουν χάρις στη δύναμή τους. Κυριαρχούν. Μένουν ατιμώρητοι. Οι λύκοι γίνονται ήρωες ή υποκείμενα θαυμασμού, ενώ ο κόσμος δεν λυτρώνεται με τη βία και το κακό.

αθωότητα, παλιά ταυτότητα: η αγάπη, η ελπίδα, η πίστη δίνουν ταυτότητα στον άνθρωπο. Αρχές και αξίες παλιές, όμορφες, δυνατές. Είναι οι αξίες της παιδικής μας ηλικίας. Εκεί που μπορούμε να δείξουμε την αγάπη συγχωρώντας. Την ελπίδα με το να μην απογοητευόμαστε και να παλεύουμε να διορθώσουμε τα πράγματα. Και την πίστη με την εμπιστοσύνη σε όσους μας αγαπούνε, αλλά και στο Θεό. Αυτή είναι μια αθωότητα που όλοι μας έχουμε ανάγκη. Κι εδώ έρχεται η νίκη εναντίον κάθε μορφής βίας και εγκλήματος, τα οποία προέρχονται από την απουσία της αγάπης. Όποιος ασκεί βία ή γίνεται εγκληματίας δεν έχει μάθει να αγαπά και να αγαπιέται. Η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην αγάπη!

Β. Η δύναμη της Αγάπης νικά κάθε έγκλημα και κάθε βία

«Νους αποστάς του Θεού ή κτηνώδης ή δαιμονιώδης εστί», μας λέει η Εκκλησία μας. Όποιος νους απομακρύνεται από το Θεό κάνει τον άνθρωπο να μοιάζει είτε με άλογο ζώο, που το μόνο που έχει στα χέρια του είναι η δίψα για δύναμη και κυριαρχία ή μοιάζει με δαίμονα, με τον διάβολο που ζητά να κάνει το κακό παντού.

Νεώτεροι και μεγαλύτεροι γινόμαστε μάρτυρες της κυριαρχίας του κακού στη ζωή μας. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις, στις οποίες είμαστε και έτοιμοι να το δικαιολογήσουμε. Επειδή υπάρχει αδικία στον κόσμο. Επειδή και άλλοι κάνουν το κακό και χρειάζεται η τιμωρία. Επειδή δεν έχουν δικαίωμα να μας φέρονται άσχημα. Επειδή ο εγκληματίας έχει δύναμη στα χέρια του. Ο εγκληματίας αποκτά δόξα, γιατί προβάλλεται από παντού, ιδίως από την τηλεόραση και το Ίντερνετ. Υπάρχει και βία που αποσκοπεί στο καλό. Το κυριότερο έχει να κάνει με την αίσθηση ότι η δικαιοσύνη αργεί να αποδοθεί. Επομένως, κάτι πρέπει να γίνει. Έτσι, εκτός από τα εγκλήματα που έχουν να κάνουν με το προσωπικό επίπεδο, την διαταραγμένη προσωπικότητα των ανθρώπων, τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο έχουν μεγαλώσει, το περιβάλλον που δεν βοηθά, έχουμε φτάσει στο σημείο να δικαιολογούμε την συγκρότηση συμμοριών, την αίσθηση ότι το κράτος δεν μπορεί να επιβάλει τον νόμο και ότι πρέπει να οργανωθούν οι άνθρωποι σε δικές τους ομάδες για να δώσουν ένα μήνυμα στον κόσμο.

Η Εκκλησία πιστεύει ότι το έγκλημα είναι αμαρτία και μάλιστα μεγάλη. Το έγκλημα στρέφεται εναντίον του άλλου ανθρώπου. Ο εγκληματίας αναλαμβάνει το ρόλο του Θεού. Αφαιρεί ζωές, εκδικείται και τιμωρεί. Νομίζει ότι έχει την δύναμη να κάνει ό,τι θέλει. Αυτή η στάση όμως αποτελεί έκφραση μεγάλης ύβρεως, αλαζονείας, δηλαδή μορφή δαιμονικής συμπεριφοράς. Πηγάζει από την απουσία της αγάπης, από το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν έμαθε να λύνει τα προβλήματα και τις διαφορές με αγάπη, αλλά ούτε και έμαθε ότι δεν μπορεί να είναι αυτός το κέντρο του κόσμου.

Για την Εκκλησία η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην αγάπη. Η αγάπη συγχωρεί. Η αγάπη επισημαίνει την αλήθεια, αλλά ξέρει να περιμένει. Και ο Θεός θα δείξει στον αμαρτωλό, ακόμη και στον εγκληματία, δρόμο μετάνοιας. Η αίσθηση ότι όλα πρέπει να διορθωθούν εδώ και τώρα δεν ωφελεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να παλεύουμε για πιο δίκαιο κόσμο, για πιο δίκαιες ανθρώπινες σχέσεις, με πνεύμα υποχώρησης, θυσίας και παραίτησης από την αίσθηση ότι εμείς είμαστε το κέντρο του κόσμου, αλλά και την ίδια στιγμή με κριτήριο την αλήθεια να κρίνονται οι πράξεις όλων. Ο Θεός δεν θέλει την αδικία.

Όσο κι αν φαίνεται παράταιρο, μόνο η αγάπη μπορεί να διορθώσει αληθινά τις αδικίες. Μόνο η αγάπη είναι γνήσια δύναμη. Αυτή μπορεί να κάνει την κοινωνία καλύτερη. Μαζί με τους ανθρώπινους θεσμούς, που δεν θα αφήνουν το κακό να θριαμβεύει, χρειάζεται όλοι μας να δείχνουμε κατανόηση και να προσπαθούμε με τη δύναμη της αγάπης να δώσουμε ευκαιρίες σε όλους. Χωρίς να δικαιολογούμε το κακό, ούτε να θέλουμε να το διορθώσουμε κάνοντάς το χειρότερο. Οποιαδήποτε μορφή βίας, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται, είναι καταστροφή. Ας μην το ξεχνούμε και ας μην θαυμάζουμε τους νταήδες κάθε εποχής, που γίνονται εγκληματίες. Να παλεύουμε εναντίον της κοινωνικής και πολιτικής αδικίας, όχι όμως να δικαιολογούμε τα εγκλήματα κάθε μορφής. Και εννοείται ότι και σε προσωπικό επίπεδο κανέναν πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με τη βία και την εκδίκηση. Ή παραιτείσαι από τη σχέση με έναν άνθρωπο που δεν θέλει να διορθωθεί, τον συγχωρείς και προχωράς στη ζωή σου ή τον αφήνεις στα χέρια του Θεού.

Είναι αυτονόητο ότι οποιαδήποτε εγκληματικότητα εναντίον ξένων, μεταναστών, διαφορετικών σε σχέση με μας, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Μας απομακρύνει από την αληθινή χριστιανική μας ταυτότητα, την οποία έχουμε ανάγκη να την ξαναβρούμε. Άλλωστε, ο Χριστός σταυρώθηκε για όλο τον κόσμο και για όλους τους ανθρώπους. Συγχώρεσε όλους, ακόμη και όσους εγκληματούσαν εναντίον Του. Αυτό είναι ένα μήνυμα πάντα, αλλά και ιδιαίτερα σήμερα, επίκαιρο.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ

ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2 

12.10.2013

Πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_713.html

Αν....

"Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία παρά αρρώστια, είσαι πιο προνομιούχος από ένα εκατομμύριο ανθρώπους που δεν θα επιζήσουν μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Αν δεν έχεις ζήσει ποτέ τον κίνδυνο της μάχης, την μοναξιά της φυλάκισης, την αγωνία των βασανιστηρίων η την πείνα, είσαι πιο καλά από 500 εκατομύρια ανθρώπους στον κόσμο.

Αν μπορείς να πας στην εκκλησία, δίχως τον φόβο της τιμωρίας, της σύλληψης, των βασανιστηρίων η του θανάτου, είσαι πιο προνομιούχος από τρία δισεκατομύρια ανθρώπους στη γη.

Αν έχεις φαγητό στο ψυγείο στου, αν φοράς ρούχα, αν είσαι κάτω απο μια στέγη και ένα κρεβάτι για να κοιμηθείς, είσαι πιο πλούσιος από το 75% των κατοίκων της γης.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, μέσα στο πορτοφόλοι σου, και μπορείς να δώσεις έστω και ψιλά σε κάποιον, είσαι ανάμεσα στο 8% των πιο πλούσιων ανθρώπων της γης.

Αν οι γονείς σου ζουν και είναι ακόμα παντρεμένοι, είσαι πολύ σπάνιος.

Αν μπορείς να κρατήσεις το χέρι κάποιου, να τον αγκαλιάσεις, αλλα ακόμα να τον αγγίξεις στον ώμο, είσαι ευλογημένος επειδή μπορείς να γιατρέψεις.

Αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις, ήδη έχεις άλλη μια ευλογία επειδή δύο δισεκατομύρια άνθρωποι στον κόσμο δεν μπορούν να διαβάσουν.

Αν σηκώνεις το κεφάλι σου με χαμόγελο και είσαι πραγματικά ευγνώμων, είσαι ευλογημένος, επειδή η πλειονότητα των ανθρώπων μπορεί να το κάνει, αλλά οι περισσότεροι δεν το κάνουν."

Το παράπονο

Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου .
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.
Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς…
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
Μα κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη Ζωή.
Που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Απόσπασμα από: "Το παράπονο", Οδυσσέας Ελύτης

Πηγή: http://imverias.blogspot.gr/

Αναδημοσίευση:http://lllazaros.blogspot.gr/2014/08/blog-post_55.html

Το νόημα της αληθινής ζωής - Κλάους Κένεθ

Ο Κλάους Κένεθ σε συνεντευξή του στην Πεμπτουσία μιλάει για το νόημα της αληθινής ζωής μέσα από την επικοινωνία του ανθρώπου με το Θεό.

            
Πηγή/Αναδημοσίευση:pemptousia.gr/video

Υπάρχει πεπρωμένο και ποια η σχέση του με τον Θεό;

Πόσες φορές ακούμε από διάφορους ανθρώπους να λένε:
"Ήταν της μοίρας το γραμμένο" ή
"Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον".
Σαν χριστιανοί φυσικά και δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει πεπρωμένο ή μοίρα.
Όμως ενώ καταδικάζουμε αυτές τις λέξεις και τις παραπάνω φράσεις δυστυχώς πολλές φορές το σκεπτικό και το νόημα του πεπρωμένου ή της μοίρας το βαπτίζουμε ως «θέλημα του Θεού» υιοθετώντας και καλλιεργώντας την έννοια τους.
Π.χ. κάποιος τραυματίζεται σοβαρά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και οι κάποιοι γνωστοί –άνθρωποι της Εκκλησίας- θέλοντας να «παρηγορήσουν» τη μητέρα του τραυματισθέντος ανθρώπου λέγουν «…ήταν θέλημα Θεού να το πάθει» με άλλα λόγια είναι σαν να λένε: «ήταν το γραμμένο του…(από τον Θεό)…να το πάθει»!
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Θεός δεν είναι ο" προγραμματιστής" μιας προκαθορισμένης ζωής, μέσα στην οποία είμαστε άβουλες μαριονέτες. Αντιθέτως είμαστε δημιουργημένοι "κατ’εικόνα…" δηλαδή ελεύθεροι, έχοντας την δική μας θέληση και βούληση να κατευθύνουμε την ζωή μας σύμφωνα με τις επιλογές που διαλέγουμε, σύμφωνα με την λογική και τα "πιστεύω" μας.
Το θέλημα του Θεού είναι ένα: Ο Θεός "…πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν…" (Τιμ.Α’ 2:4).
Κάποιοι μπερδεύονται με το θέμα "Χρόνος-Θεός". Υποστηρίζουν λοιπόν ότι αφού ο Θεός γνωρίζει τα πάντα και επειδή για τον Θεό έχουν γίνει τα πάντα, άρα η ζωή μας είναι σκλαβωμένη κάτω από την "γνώση του Θεού" (επειδή τα ξέρει ο Θεός άρα έτσι πρέπει να γίνουν). Όμως αυτό είναι λανθασμένο.
Κατ’ αρχήν θα πρέπει να αναλογιστούμε το εξής: από την μία λέμε ότι ο Θεός ξέρει τα πάντα…άρα όλα έχουν γίνει… άρα υπάρχει πεπρωμένο. Το ζήτημα όμως είναι ότι…ΔΕΝ γνωρίζουμε το τι ξέρει ο Θεός, άρα η γνώση του Θεού για το μέλλον μας δεν μπορεί να μας επηρεάσει αλλά ούτε και το έχει προκαθορίσει ο Ιδιος!
Ο Θεός ως Άκτιστος δεν υπόκεινται στον χωροχρόνο. Η ιδιότητά του αυτή του δίνει την
δυνατότητα να γνωρίζει τα πάντα, όμως όχι διότι τα έχει «προγραμματίσει» πως θα γίνουν, αλλά διότι μπορεί και βρίσκεται και εκτός του χωροχρόνου. Για τον Θεό δηλαδή δεν υπάρχει "τώρα" ή "μετά", δεν υπάρχει μέλλον ή παρελθόν, για τον Θεό δεν υπάρχει χρόνος, γιατί δεν υπόκεινται στον χρόνο όπως κάθε άλλο κτιστό ον (άγγελοι, άνθρωποι, ζώα…) ή και άψυχα αντικείμενα τα οποία επειδή βρίσκονται μέσα στον χωροχρόνο υπόκεινται στην φθορά.
Ο Θεός λοιπόν μπορεί να γνωρίζει το μέλλον και την κατάληξη του καθενός μας, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έχει προαποφασίσει το τέλος μας. Η έννοια την Παντογνωσίας του Θεού δεν πρέπει να συγχέεται με το «πεπρωμένο» του κάθε ανθρώπου.
Ο Θεός δεν προορίζει αλλά προγνωρίζει. Το θέλημα του Θεού είναι να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και όχι να υποφέρουν. Μην κάνουμε λοιπόν τον Θεό συνένοχο με τα λάθη μας και ρίχνουμε την ευθύνη σ’Αυτόν.
Εάν κάποιος καπνίζει μανιωδώς και βγάλει καρκίνο στους πνεύμονες δεν ήταν «θέλημα Θεού» να το πάθει, αλλά δικό του «θέλημα». Διότι αυτός γνώριζε ότι με αυτό που κάνει κινδυνεύει να αρρωστήσει όμως συνέχιζε.
Πολλές φορές θέλοντας να απενεχοποιηθούμε για την κατάληξη κάποιων επιλογών μας λέγουμε ότι ήταν "Το θέλημα του Θεού" να γίνει αυτό. Όμως αυτό όχι μόνο δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη των πράξεών μας αλλά συγχρόνως γίνεται και αιτία μεγάλης αμαρτίας μιας και ρίχνουμε το "φταίξιμο" στον Θεό.
Ο Θεός είναι ο Κύριος της Ζωής και του Θανάτου. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υπεύθυνος για την διαχείριση της ελευθερίας μας. Διαχειριστές της ζωή μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο του Θεού μας, ότι μας αφήνει ελεύθερους να επιλέξουμε και να διαμορφώσουμε την ύπαρξή μας και την ζωή μας γενικότερα.
Δεν υπάρχει λοιπόν πεπρωμένο για κανέναν, δεν υπάρχει τίποτα προδιαγεγραμμένο για την ζωή μας. Σαν όντα που έχουμε την ελευθερία και το νου να κάνουμε της επιλογές της ζωή μας είμαστε οι διαχειριστές και οι αρχιτέκτονες της πορείας μας στην ζωή αυτή αλλά και οι διαμορφωτές για την Ζωή μετά την ζωή.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Πηγή: http://www.paterikiorthodoxia.com/

Αναδημοσίευση: http://lllazaros.blogspot.gr/2014/02/blog-post_21.html

Εσύ δεν καλείσαι να ρωτήσεις, αλλά να ζήσεις...

Όταν ζεις δεν ρωτάς....
Απλά ζεις και κινείσαι στην ροή της πρόνοιας του Θεού
Κι αυτή η εμπειρική σου επαφή με την ζωή και τον Χριστό μας, σου φέρνει τις απαντήσεις.
Εσύ δεν καλείσαι να ρωτήσεις, αλλά να ζήσεις.
Ας αφήσουμε και λίγο χώρο στο Θεό να ενεργήσει μέσα μας, μέσα από την εμπειρία της ζωής και όχι μονομερώς από την σκέψη.
Η ζωή δεν είναι ένα πρόβλημα να το λύσουμε, αλλά μια εμπειρία που πρέπει να ζήσουμε.

π.Λίβυος

Πηγή: http://proskynitis.blogspot.gr/

Αναδημοσίευση: http://lllazaros.blogspot.gr/2014/02/blog-post_2439.html

Μην δολοφονείς τον χρόνο, απλά Ανάστησε τον...

 Φεύγει πάλι αυτός ο χρόνος εεε; Ναι θυμάμαι αυτό το τραγουδάκι « παει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά……» Αλλά σκέφτομαι πλέον και που πάει; Ταξιδεύει; Κινείται; Υπάρχει μάλλον καλύτερα ο χρόνος ή είναι μια δική μας επινόηση; Μήπως το φτιάξαμε εμείς για να μετράμε

Η ζωή στη μήτρα: 9 μήνες σε 4 λεπτά (video)

Εννέα μήνες αγωνίας μέχρι οι γονείς να σφίξουν στην αγκαλιά τους το μωράκι τους. Κι αυτό καμία αγωνία δεν έχει καθώς η ζεστή και φιλόξενη μήτρα της μαμάς είναι ο ιδανικός τόπος για την ανάπτυξή του. Σε
αυτό το «κουκούλι» το μωρό μεγαλώνει, τρέφεται, κινείται, ζει… Και η ζωή του εκεί μέσα είναι παράξενη, ιδιαίτερη, μοναδική, σπουδαία… Γι’ αυτό αξίζει να τη δούμε για να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα το θαύμα της ζωής!


Πηγή εδώ
Αναδημοσίευση: http://synodoiporia.blogspot.gr/

              

Το παράπονο - Οδυσσέας Ελύτης

Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
 Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου .
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
 Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.
 Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς…

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
 Μα κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη Ζωή.
Που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
 Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Απόσπασμα από: "Το παράπονο",Οδυσσέας Ελύτης

Αναδημοσίευση: http://baroqueen.blogspot.gr/2013/11/blog-post_2.html

Τά παράθυρα τῆς ζωῆς μας

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἔχετε φανταστεῖ, παιδιά, τό σπίτι μας χωρὶς παράθυρα; Θὰ ἦταν κόλαση πραγματική! Ἔξω, ἂς ποῦμε, νὰ εἶναι ἡμέρα, χαρὰ Θεοῦ, ὁ οὐρανὸς νὰ εἶναι καταγάλανος καὶ ὁ ἥλιος νὰ καταλάμπει καὶ μέσα στὰ σπίτια μας νὰ ὑπῆρχε τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι.
Θὰ ἦταν χειρότερα καὶ ἀπ’ τὰ κελιὰ μιᾶς φυλακῆς! Καὶ δὲν εἶναι μόνο τὸ φῶς, ποὺ φέρνουν στὸ σπίτι μας τὰ παράθυρα. Εἶναι καὶ

Δείτε το υπέροχο βίντεο και... μη χάνετε άλλο χρόνο από τη ζωή σας!

Ο σκηνοθέτης Κώστας Καρύδας έγραψε και σκηνοθέτησε ένα βίντεο που μοιάζει με ταινία μικρού μήκους. Ένα πραγματικό διαμάντι που μας συγκίνησε με την αισιοδοξία και την ανθρωπιά του.

Στην όμορφη Θεσσαλονίκη, ο σκηνοθέτης Κώστας Καρύδας γύρισε το βίντεο με τίτλο "Ξύπνα". Μοιάζει με ιστορία πίσω από την οποία κρύβεται το πιο βαθύ νόημα... Το βίντεο βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Mofilm στο Λονδίνο. Δείτε το και θα καταλάβετε το γιατί!

             

Πηγή

“Αυτό που θέλουν οι άλλοι…”

Από μικρά παιδιά προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις του κόσμου για να μας αγαπούν. Αυτό μας ακολουθεί και αργότερα με τις παρέες αλλά και τις προσωπικές μας σχέσεις. Συνηθίζουμε να ακολουθούμε γνωστούς αλλά και αγνώστους που συναντούμε ελάχιστες μόνο φορές στη ζωή μας χωρίς να εκφράζουμε την προσωπική μας άποψη, έτσι ώστε να είμαστε αρεστοί. Για πόσο όμως; Για πόσο μπορούμε να κρύβουμε την αληθινή προσωπικότητά μας μόνο και μόνο για να δείχνουμε ή ακόμη χειρότερα να γίνουμε αυτό που περιμένουν οι άλλοι; Γιατί πρέπει να εγκαταλείπουμε τους εαυτούς μας κ να προσποιούμαστε έναν εικονικό χαρακτήρα που δεν είμαστε;
Αφιερώνουμε τόσο πολύ χρόνο προσπαθώντας να γνωρίσουμε τους άλλους ανθρώπους που στο τέλος δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Μας απασχολεί τόσο η γνώμη τους που παλεύουμε να διαμορφώσουμε τις πράξεις μας για να ταιριάζουν στη δική τους ιδιοσυγκρασία, χάνοντας έτσι τους εαυτούς μας.
Μελετώντας τους ανθρώπους γύρω μας, τις συνήθειες, το φαγητό, τη μουσική, τα πιστεύω τους κ πολλά άλλα καταλαβαίνουμε πως δεν είμαστε κ δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γίνουμε ίδιοι μεταξύ μας. Αυτή όμως δεν είναι η μαγεία; Η διαφορετικότητα των προσωπικοτήτων που απαντούμε καθημερινά. Όσο κι αν κοπιάζουμε να δείχνουμε πως είμαστε όμοιοι με τους άλλους στο τέλος συνειδητοποιούμε πως δεν αξίζει τον κόπο!
Οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας, μας αγαπούν γι αυτό που πραγματικά είμαστε. Για τη γνώμη, την αμεσότητα, την τρέλα και γενικά για ότι κουβαλάμε με την προσωπικότητά μας. Όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε μας αποδέχονται χωρίς απαιτήσεις να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Εξάλλου, η έννοια του λογικού διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάτι που για εμάς είναι απολύτως σωστό κ αρεστό σε μία άλλη μερίδα ανθρώπων μπορεί να φαντάζει πέρα ως πέρα παράλογο…

Μπαχτσέ Ερμιόνη

Πηγή

Αναδημοσίευση:http://albanaki.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4530.html

Σενέκας - Για το Σύντομον του Βίου

Δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε πιο ανόητο από την άποψη αυτών που καυχώνται για την προνοητικότητά τους. Μένουν εξαντλητικά απασχολημένοι προκειμένου να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να ζήσουν καλύτερα. Περνούν τη ζωή τους με το να ετοιμάζονται να ζήσουν!

Βρίσκουν το νόημα της ζωής με το βλέμμα σε ένα απώτατο μέλλον. Και όμως, η αναβολή είναι η μεγαλύτερη σπατάλη ζωής. Τους στερεί από την κάθε μέρα, τους στερεί το τώρα με την υπόσχεση ενός μετά. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη ζωή είναι η προσμονή, που εξαρτάται από το αύριο και σπαταλά το σήμερα. Τακτοποιείς ό,τι είναι στα χέρια της Τύχης και αφήνεις να περνά ό,τι βρίσκεται στο δικό σου χέρι. Πού κοιτάζεις άραγε; Πού αποσκοπείς; Όλα όσα πρόκειται να συμβούν, βρίσκονται στην αβεβαιότητα. Ζήσε τη ζωή σου αμέσως! Δες πώς κραυγάζουν οι μεγαλύτεροι ποιητές και, σαν από θεία έμπνευση, τραγουδούν το σωτήριο άσμα:

Η ευτυχέστερη μέρα της ταπεινής ζωής των θνητών είναι πάντα αυτή που πρώτη γοργοδιαβαίνει .

«Γιατί καθυστερείς;» λέει. «Γιατί είσαι νωθρός; Αν δεν αδράξεις τη μέρα, αυτή ξεγλιστρά». Ακόμη και αν την αδράξεις, συνεχίζει να ξεγλιστρά. Παρά ταύτα πρέπει να ανταγωνίζεσαι με τον ίδιο το χρόνο πόσο γρήγορα τον χρησιμοποιείς, όπως όταν πρέπει να πιεις γρήγορα από ένα χείμαρρο που ορμά χωρίς να ξεχειλίζει πάντα. Και επίσης, ο ποιητής το διατυπώνει αξιοθαύμαστα για να απορρίψει τη μομφή για την ατέρμονη καθυστέρηση, μιλώντας όχι «για την καλύτερη εποχή», αλλά «για την καλύτερη μέρα». Γιατί, όσο άπληστος και να είσαι, αφήνεις μπροστά σου μήνες και χρόνια να περνούν, ασυλλόγιστα και αργά, παρ’ ότι ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα; Ο ποιητής σού μιλά για τη μέρα, γι’ αυτή τη μέρα που πετά και χάνεται.



Υπάρχει, λοιπόν, καμία αμφιβολία ότι για τους άτυχους θνητούς, ήτοι για ανθρώπους που είναι απασχολημένοι σε διάφορα, η ευτυχής ημέρα δεν είναι η πρώτη που φεύγει; Τα γηρατειά τούς εκπλήσσουν, ενώ το μυαλό τους είναι ακόμη παιδιάστικο, και φτάνουν σε αυτά ανέτοιμοι και άοπλοι, αφού δεν έχουν προετοιμαστεί για αυτά. Πέφτουν πάνω τους ξαφνικά και αναπάντεχα, δεν παρατήρησαν ότι έρχονταν όλο και πιο κοντά μέρα με τη μέρα. Όπως η συζήτηση ή το διάβασμα ή η βαθιά ενασχόληση με κάποια ζητήματα σαγηνεύουν, αποσπούν την προσοχή του ταξιδιώτη, και διαπιστώνει ότι έχει φτάσει το τέλος του ταξιδιού του πριν καταλάβει ότι πλησίαζε, ακριβώς έτσι συμβαίνει και με το ατέρμονο και τόσο γρήγορο ταξίδι της ζωής, το οποίο κάνουμε με την ίδια μακαριότητα είτε κοιμόμαστε είτε είμαστε ξύπνιοι. Όσοι είναι αφηρημένοι, το αντιλαμβάνονται μόλις τελειώνει

~ Seneca Lucius Annaeus - Για το Σύντομον του Βίου

Ο Λεύκιος Ανναίος Σενέκας ο Νεώτερος γεννήθηκε το 4 π.Χ. στην Κόρδοβα της Ισπανίας. Υπήρξε ηγετική πνευματική φυσιογνωμία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπηρετώντας τη φιλοσοφία, την πολιτική, τη ρητορική και τη δραματουργία. Το 65 μ.Χ. διατάχθηκε να αυτοκτονήσει, έχοντας καταδικαστεί ως συνωμότης. Βάδισε στο θάνατο με αξιοπρέπεια, αναλογιζόμενος τη νηφαλιότητα που οφείλει να διακατέχει όσους πλησιάζουν το τέλος της ζωής τους, όπως την περιγράφει στο παρόν έργο του "Για το σύντομον του βίου". Είναι ένα κείμενο χαρακτηριστικό για τον λογοτεχνικό τρόπο και τα προκλητικά ερωτήματα που έθετε ο Ρωμαίος φιλόσοφος.

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Το νόημα της ζωής

Κάποτε, υπήρχε ένας Αμερικανός, ο οποίος ήταν αρκετά πλούσιος. Ήταν πετυχημένος στη δουλειά του, είχε μια πολύ καλή σύζυγο, ε, είχε και καμιά ερωμένη κατά καιρούς, ήταν δημοφιλής και γενικότερα είχε αυτό που θα λέγαμε “μια άνετη ζωή”.

Παρόλα αυτά όμως, εκείνος ένιωθε μέσα του ένα κενό, το οποίο δεν μπορούσε να το καλύψει με τίποτα. Ό,τι κι αν έκανε, πάντα ένιωθε μέσα του ένα κενό.

Ώσπου μια μέρα, βλέποντας μια εκπομπή στην τηλεόραση, κάποιος καλεσμένος της εκπομπής είπε “Ο άνθρωπος πάντα θα νιώθει ένα κενό μέσα του μέχρι να βρει το νόημα της ζωής του”.
Μόλις το άκουσε ο Αμερικάνος, σκίρτησε η καρδιά του. Κατάλαβε ότι όσες ανέσεις κι αν έχει δεν θα είναι ποτέ πλήρης μέχρι να βρει το νόημα της ζωής.

Έτσι, αποφάσισε να πουλήσει τα πάντα και να ταξιδέψει…

Πήγε πρώτα στους ιθαγενείς Ινδιάνους, αλλά εκείνοι δεν ήξεραν ποιο είναι το νόημα της ζωής. Κάτι του έλεγαν για γεράκια, για αετούς, λύκους και άλλα τα οποία εκείνος δεν καταλάβαινε.

Αποφάσισε λοιπόν να πάει στην Ινδία, να βρει κάποιο μεγάλο Γκουρού για να του πει επιτέλους ποιο είναι το νόημα της ζωής.

Πράγματι λοιπόν, πήγε στην Ινδία και επισκέφθηκε ίσα με 30 Γκουρού, αλλά και πάλι δεν μπορούσε να βρει την απάντηση στο ερώτημα που τον βασάνιζε. Μια μέρα λοιπόν, κάποιος, τον οποίο γνώρισε στην Ινδία, του είπε “Υπάρχει ένα σοφός γέροντας ο οποίος ξέρει ποιο είναι το νόημα της ζωής.”
“Πες μου που είναι” είπε όλο έξαψη ο Αμερικάνος.
“Πολύ λίγοι άνθρωποι τον έχουν βρει διότι μένει σε ένα πολύ απρόσιτο χωριό με ελάχιστους κατοίκους ψηλά στα Ιμαλάια” είπε ο Ινδός.
“Δεν με νοιάζει, θα πάω οπουδήποτε” του είπε ανυπόμονα ο Αμερικάνος.

Έτσι λοιπόν άρχισε να ταξιδεύει..

Ανέβαινε βουνά, κατέβαινε βουνά…. Η ζωή του κινδύνευσε από το κρύο και τα κρυοπαγήματα, αλλά αυτός δεν το έβαζε κάτω.
Μετά από 3 χρόνια ατελείωτου ταξιδιού… επιτέλους βρήκε το χωριό. Οι κάτοικοι του χωριού, μόλις τον είδαν κατάλαβαν ότι θα είναι κάποιος αναζητητής και του υπέδειξαν αμέσως το σημείο που βρισκόταν ο σοφός γέροντας.

Πράγματι, ο γέροντας καθόταν ατάραχος, στην όχθη του ποταμού. Είχε ένα γαλήνιο, ήρεμο πρόσωπο που ενέπνεε βαθιά γνώση και Σοφία.

Μόλις τον πλησίασε ο Αμερικάνος, εκείνος άνοιξε ήρεμα τα μάτια του.

“Τι αναζητάς παιδί μου;” τον ρώτησε ήρεμα.
“Το νόημα της ζωής” είπε ο εξαθλιωμένος από το ταξίδι ο Αμερικάνος.
“Το νόημα της ζωής είναι αυτό το ποτάμι” είπε ο γέροντας με μια βεβαιότητα που συνοδευόταν από ένα σοφό μειδίαμα.
“΄ΤΙ; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ;” απάντησε εξοργισμένος ο Αμερικάνος που είχε ταξιδέψει τόσο μακριά για να μάθει ότι το νόημα της ζωής ήταν εκείνο το ποτάμι. Δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του!!!

Κι ο γέροντας, βλέποντας το ξάφνιασμα και την οργή του Αμερικάνου, γουρλώνει τα μάτια του και λέει απορημένα: “ΤΙ; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ;” ………………………….

Κι ο Αμερικάνος έμεινε στο ποτάμι… κι ο Γέροντας πήγε στο Λας Βέγκας…

Συμπέρασμα: Το νόημα της ζωής είναι μέσα σου. Μην ψάχνεις καμία αυθεντία να σου το πει. Το νόημα της ζωής σου το ξέρεις μόνο εσύ. Οι δάσκαλοι, οι δρόμοι, αποτελούν φάρους για να βρεις εσύ το δικό σου μοναδικό δρόμο!

Πηγή

Το παλιό βιβλίο

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια μεγάλη ξύλινη παλιά βιβλιοθήκη γεμάτη από βιβλία. Μπορούσες να βρεις όποιο βιβλίο ήθελες.

Όμως πίσω πίσω σ’ ένα ράφι, ήταν ένα βιβλίο μόνο του, ξεχασμένο, σκονισμένο……ένα βιβλίο που ένιωθε μοναξιά γιατί κανείς δεν το διάβαζε, κανένας δε του έδινε σημασία. Έτσι το παλιό βιβλίο ένιωθε εγκαταλελημένο και μόνο του……….

Ώσπου μια μέρα είπε να προσπαθήσει να κουνηθεί μήπως καταφέρουν και το δουν. Στην προσπάθειά του αυτή, έπεσε απ’ τη βιβλιοθήκη.

Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη, γιατί επιτέλους κάποιος θα το έπιανε στα χέρια του για να το βάλει πίσω στο ράφι, και ποιος ξέρει, ίσως και να το διάβαζε.

Την πρώτη φορά το βλέπει ένας βιαστικός κύριος, του ρίχνει μια γρήγορη ματιά και το αφήνει κάτω. Αργότερα μια κυρία η οποία το ανοίγει και δεν καταλαβαίνει τίποτα, γιατί βλέπει πολλές κενές κίτρινες σελίδες. Το κλείνει βιαστικά και το αφήνει κάτω.

Στη συνέχεια περνάει ένα παιδάκι, παραπατώντας, σκονταύτει πάνω στο παλιό βιβλίο. Το ανοίγει και αρχίζει όλο χαρά να το ξεφυλίζει γελώντας…..δεν το άφηνε απ’ τα χέρια του….και καθώς το είχε αγκαλιά βλέπει μια νεαρή κοπέλα που έκλαιγε.

Τότε το παιδάκι πάει χαμογελόντας και της δίνει το βιβλίο δείχνοντας της τον τίτλο «ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ».

Γεμάτη απορία η κοπελίτσα, ανοίγει το βιβλίο και βλέπει τις κενές κίτρινες σελίδες. Καθώς είναι έτοιμη να το κλέισει, το παιδάκι της κάνει νόημα να διαβάσει παρακάτω. Η νεαρή κοπέλα συνεχίζει να γυρίζει τις σελίδες γεμάτη περιέργεια και ξαφνικά προβάλουν απ τις κίτρινες σελίδες ιστορίες γεμάτες χρώματα, ουράνια τόξα, θάλασσες, λουλούδια, ζώα, βουνά, πουλιά, καρδιές…..

Φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου βλέπει κάποιες κενές σελίδες με επικεφαλίδα «ΕΔΩ ΓΡΑΦΕΙΣ ΕΣΥ»…..

Αμέσως η κοπέλα παίρνει έναν στυλό και αρχίζει και γράφει…..γράφει….., και ούτε καταλαβαίνει πόση ώρα περνάει……και πόσες σελίδες γεμίζει…..

Μόλις δίνει το «δικό της τέλος», βαδίζει ικανοποιημένη και χαμογελαστή προς την βιβλιοθήκη και τοποθετεί το βιβλίο ψηλά και μπροστά, στο πιο ωραίο ράφι της βιβλιοθήκης.

Από τότε το παλιό βιβλίο δεν ξαναένιωσε ποτέ μοναξιά. Ήξερε πως θα ‘κανε πολλούς ανθρώπους χαρούμενους και ευτυχισμένους.

Η ζωή μας περνάει και τρέχει με γρήγορους ρυθμούς….Μέσα απ’ τα μάτια ενός μικρού παιδιού μπορούμε να τα δούμε όλα διαφορετικά, πιο απλά, πιο ανθρώπινα, πιο όμορφα, πιο αισιόδοξα…..

……..κάνοντας απλά μια στάση για ν’ απολαύσουμε όσα είναι γύρω μας, όσα θεωρούμε δεδομένα και δεν τους δώσαμε ποτέ σημασία…….αφήνοντας τα πράγματα απλά να συμβούν…….!!!

Ένα παραμύθι της Εύης Παλαιοκρασσά

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/10/to-palaio-biblio/#ixzz2j8ZAj85w

Το καρότο, το αυγό και το τσάι

«Σου έχω πει την ιστορία την παλιά με το τσάι, το καρότο και τ’ αυγό;»

Η Έλλη γνέφει «όχι».
«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς. «Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό. Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει.
“Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος. “Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα. “Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει. “Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα.
“Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια. Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί. Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουνε το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν. Μεταλλάζουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει. Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά. Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει, τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά. Πήγαινε στο καλό λοιπόν” του λέει η γερόντισσα “και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.”»

απόσπασμα από το βιβλίο Στη σκιά της πράσινης βασίλισσας

πηγή: http://istologio.org/?p=4482
Αναδημοσίευση: http://aoratigonia.blogspot.gr/2013/10/blog-post_24.html

Το κατσαρόλι - Ο μεγάλος Δάσκαλος

Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Οι γονείς μου ήταν εργάτες και οι δύο, εργαζόμενοι από την εφηβεία τους. Γνωρίστηκαν στη Γερμανία, διπλοβάρδιες στα εργοστάσια, αιματηρές οικονομίες για να αγοράσουν οικόπεδο, να χτίσουν σπίτι και να επιστρέψουν στην πατρίδα, όπου δεν είχαν τίποτα.

Εγώ και η αδερφή μου μεγαλώσαμε σχεδόν μόνες μας. Από την πρώτη Δημοτικού φτιάχναμε το πρωινό μας (όχι σαν αυτό το διαφημίσεων), κλειδώναμε το σπίτι, περπατούσαμε 15 λεπτά ως τη στάση του λεωφορείου και πηγαίναμε στο σχολείο. Επιστρέφαμε, ζεσταίναμε το φαγητό μας και στρωνόμασταν αμέσως στο διάβασμα. Οι γονείς έλειπαν από τα ξημερώματα και επέστρεφαν αργά το απόγευμα. Στις διπλοβάρδιες, την επομένη το πρωί.

Η μητέρα μου μόλις επέστρεφε, πάντα έκανε την ίδια ερώτηση: Διαβάσατε;

Ήταν αγράμματη, οπότε δεν μπορούσε και να μας ελέγξει. Αν απαντούσαμε καταφατικά, μας άφηνε να παίξουμε τον υπόλοιπο χρόνο που έμενε μέχρι να πάμε για ύπνο. Αν καταλάβαινε ότι δεν είχαμε ακριβώς τελειώσει τα μαθήματα, έλεγε την φράση που έμεινε παροιμιώδης στην οικογένεια: «Να καθίσετε να τελειώσετε το διάβασμα, εκτός αν θέλετε να πάω να πλύνω τα κατσαρόλια».

Ο μύθος, που εμείς ως παιδιά είχαμε πιστέψει, ήταν πως μας είχαν αγοράσει από ένα κατσαρόλι. Το κατσαρόλι ήταν ένα μεταλλικό σκεύος, στο οποίο έβαζαν το φαγητό τους για να φάνε το μεσημέρι στο εργοστάσιο. Γιατί βέβαια δεν ξόδευαν δεκάρα για να αγοράσουν οτιδήποτε από τις καντίνες. Μας είχαν πει λοιπόν, πως αν κάποια στιγμή καταλάβαιναν πως «δεν παίρνουμε τα γράμματα», θα μας έπλεναν το ωραίο μας κατσαρόλι και θα πηγαίναμε την επόμενη μέρα για μεροκάματο. Μπορεί να μην ήξερα τι διαφορά θα είχε η δουλειά που θα έκανα τελειώνοντας το σχολείο από αυτή που έκαναν οι δικοί μου στο εργοστάσιο, αλλά ήξερα πως ο πατέρας μου όταν ήταν στο σπίτι, δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτ’άλλο εκτός από το να πέσει για ύπνο. Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί, τα νεύρα του ήταν σε τέτοιο χάλι που κρατούσαμε την αναπνοή μας για να μην ακούει ήχους (άλλη φορά θα σας πω τι συνέβαινε, αν γινόταν το λάθος και τους άκουγε). Ήξερα ακόμα πως τα παπούτσια του ήταν γεμάτα μεταλλικά ρινίσματα (γρέζια τα έλεγε) και μαζί με τη μητέρα μου τα βγάζαμε ένα-ένα για να σώσουμε τα παπούτσια. Ήξερα ότι τα χέρια της μάνας μου είχαν ρόζους και έτριβε κάθε βράδυ τα μπράτσα και τα δάχτυλά της βογκώντας. Και κάθε φορά που άκουγα την απειλή για το κατσαρόλι, μολονότι ως σπασικλάκι που ήμουν, είχα τελειώσει τα μαθήματά μου, τους έριχνα άλλη μια ματιά για καλό και για κακό.

Ακόμα κι όταν εκείνο το πρώτο όνειρο της επιστροφής στην πατρίδα πραγματοποιήθηκε, τα πράγματα δεν άλλαξαν και πολύ. Πάλι φορούσα τα ρούχα της αδερφής μου, πάλι τρώγαμε παγωτό μία φορά την εβδομάδα (από το φτηνό), πάλι οι γονείς μου δούλευαν όλη μέρα και δεν ξεκουράζονταν ποτέ. Κι εμείς το ίδιο.

Από 12 χρονών είχαμε μάθει να μαγειρεύουμε, να καλλιεργούμε το περιβολάκι, να φροντίζουμε τα ζώα, να διορθώνουμε τις ελαφριές ηλεκτρικές και υδραυλικές βλάβες, να βάφουμε, μέχρι και να χτίζουμε, όταν ο πατέρας μας αποφάσισε να «σηκώσει» άλλον έναν όροφο. Μόνοι μας. Εργάτης, τεχνίτης δεν πάτησε κανείς. Είχαμε ένα μικρό, συνοικιακό χρωματοπωλείο. Μάθαμε να ζυγίζουμε, να τιμολογούμε, να συναλλασσόμαστε με τους πελάτες, να παραλαμβάνουμε από τους προμηθευτές.

Η μοναδική μας πολυτέλεια, και στη Γερμανία και εδώ, ήταν το ποδήλατο. Μόνο που δεν είχαμε πολύ χρόνο να το χαρούμε, γιατί ακόμα κάθε απόγευμα η μητέρα κράδαινε το κατσαρόλι! Κι εμείς έπρεπε να είμαστε εντάξει με το σχολείο. Και λέξεις όπως φροντιστήριο ήταν απαγορευμένες. «Αν είναι να θες σαράντα πέντε μάστορες κι εξήντα μαθητάδες,  άστο! Πάρε το κατσαρόλι σου, να έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο», έλεγε η μάνα μου.

Το κατσαρόλι, λοιπόν, όσο και αν σας τρομάζει εσάς που το ακούτε πρώτη φορά, με έμαθε πολλά πράγματα. Περισσότερα από όσα, ίσως, φαντάστηκαν οι γονείς μου. Και άκουγα τον μεταλλικό του ήχο και αφού εκείνοι έφυγαν πρόωρα από τη ζωή.

Με έμαθε να εκτιμώ τους ανθρώπους που εργάζονται καταπονώντας το σώμα τους και να τους σέβομαι απεριόριστα.

Με εξοικείωσε με την ιδέα της χειρονακτικής εργασίας και όταν χρειάστηκε να εργαστώ για να τελειώσω το σχολείο και να σπουδάσω, δεν δίστασα και δεν ένιωσα άσχημα να κάνω την μαγείρισσα, την καθαρίστρια, την εργάτρια σε θερμοκήπιο και σε βιοτεχνία.

Κρατούσε το μυαλό μου προσηλωμένο στον στόχο. Σε αυτό που ήθελα να κάνω και με βοήθησε να το πετύχω έστω και μερικά χρόνια αργότερα από το κανονικό.

Με έμαθε να εκτιμώ αυτά που κερδίζει κανείς με τον ιδρώτα του, είτε εργάζεται σωματικά είτε πνευματικά. Να μην τα σπαταλώ, αν και από τη φύση μου γεννήθηκα σπάταλη. Το ισορρόπησα.

Με εμπότισε με βαθύτατη απέχθεια για τους ανέντιμους ανθρώπους, που δεν ντρέπονται να κερδίζουν χρήματα χωρίς να εργάζονται. Και για εκείνους που εκμεταλλεύονται την αγνότητα ανθρώπων όπως η μάνα μου, για να εκμεταλλευτούν τον κόπο τους παριστάνοντας τους προστάτες τους.

Γέννησε μέσα μου τον έρωτα για την Παιδεία! Όχι την άγρα πτυχίων. Την αληθινή. Την αγάπη για την εργασία και την προσφορά. Την επιδίωξη της αξιοπρέπειας και της αυτάρκειας. Αυτά ονειρεύτηκα να μεταδώσω σε όσους θα μου έκαναν την τιμή να γίνουν μαθητές μου.

Μου έδωσε το θάρρος να αντιμετωπίσω διεστραμμένες αντιλήψεις γονέων, που με προσλάμβαναν νομίζοντας πως η δουλειά μου είναι να φροντίζω να πηγαίνουν τα παιδιά τους στο σχολείο με λυμένες τις ασκήσεις.

Το κατσαρόλι ήταν το σύμβολο της πραγματικής ζωής. Θα νόμιζε κανείς πως ένα παιδί, ακούγοντας με τη φαντασία του τον μεταλλικό του ήχο, θα αποκτούσε φοβίες για τη φτώχεια, την χειρωνακτική εργασία, την ταπεινή καταγωγή. Θα έκανε όμως λάθος!

Για εμένα και την αδερφή μου, το κατσαρόλι είπε αυτά που οι αγράμματοι γονείς μας δεν είχαν την ικανότητα να εκφράσουν: Ο μόνος αξιοπρεπής τρόπος ζωής είναι να εργάζεσαι, να παράγεις, να προσφέρεις. Με κάποιον τρόπο πρέπει μόνος σου να γεμίζεις το κατσαρόλι σου, να κερδίσεις τη ζωή σου. Καθήκον σου είναι να το γεμίσεις. Δική σου απόφαση αν θα καταπονήσεις το πνεύμα ή το σώμα. Κάθε επιλογή αποδεκτή, αρκεί να είναι αυτό που σου ταιριάζει.

 Διαλέγεις και παίρνεις! 

Πηγή:http://antikleidi.com/2013/05/22/katsaroli/