Εσύ.....θα το έκανες?????

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Αλλά ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε:

"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay, που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."

Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της:

"Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά και το ρώτησα, χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει".
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ...τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι, τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του
έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ πως ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και τη χαρά που έδωσε στη μητέρα του, που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι."

( Μου το στείλανε στο mail, δεν έχω πηγη)

Οι εντυπωσιακοί πίνακες ενός τυφλού ζωγράφου!

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ότι η τύφλωση για έναν εικαστικό καλλιτέχνη επιφέρει αυτόματα και τη λήξη της δημιουργίας. Όμως στην περίπτωση του John Bramblitt, η τύφλωσή του ήταν εκείνη που πυροδότησε την καριέρα στη ζωγραφική. Εκείνος έχασε την όρασή του το 2011 λόγω επιληψίας και από τότε θεωρείται «λειτουργικά τυφλός», πράγμα που σημαίνει ότι με τα μάτια του μπορεί να διακρίνει μόνο το ηλιακό φως από το σκοτάδι. Πριν από αυτό συνήθιζε να ζωγραφίζει και να δημιουργεί ελαιογραφίες με διάφορα θέματα.
Μετά την τύφλωσή του έχει αναπτύξει έναν νέο τρόπο για να ζωγραφίζει – χρησιμοποιεί την αφή αγγίζοντας με τα χέρια του τα χρώματα και στη συνέχεια η διαίσθησή τους τον οδηγεί στη δημιουργία σχημάτων στον καμβά. «Βασικά, αυτό που κάνω είναι να αντικαταστήσω ό,τι βλέπω με τα μάτια μου με την αίσθηση της αφής”, λέει ο ίδιος. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και οι πίνακές του έχουν λάβει πολλά θετικά σχόλια…








πηγή

Αναδημοσίευση: http://trelogiannis.blogspot.gr/2015/03/blog-post_573.html

«Είσαι καλά;»

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Το ερώτημα «είσαι καλά;» μπορεί να γίνεται τυπικά ή ως επιθυμία για επικοινωνία. Όταν απευθύνεται όμως σε άρρωστο παίρνει μια άλλη διάσταση και η απάντηση μπορεί να προκαλέσει πόνο.

Το δικό μου «είσαι καλά;» ήταν έκφραση ενδιαφέροντος, αλλά, όταν αυθόρμητα το απηύθυνα στο τηλέφωνο σε νεαρό παράλυτο, συνειδητοποίησα την επιπολαιότητα και αφέλεια ενός τέτοιου ερωτήματος. Όμως η επίσκεψή μου με βεβαίωσε ότι ήταν πολύ καλύτερα από μένα τον υγιή. Τελικά το «είσαι καλά;» δεν μπορεί να αφορά την υγεία του σώματος μόνο.

Γύρω μας συμβαίνουν γεγονότα που ταράσσουν την εσωτερική ηρεμία. Μπορεί η υγεία του σώματος να μην διασαλεύεται αλλά η υγεία της ψυχής – του άλλου μέρους της ύπαρξής μας – να έχει χαθεί. Ο άνθρωπος μπορεί να φαίνεται καλά, αλλά μέσα του να έχει φύγει η ειρήνη, η χαρά, η δύναμη, γι’ αυτό και «δεν είναι καλά».

Ψυχή και σώμα συνυπάρχουν στο ζωντανό άνθρωπο, επηρεάζοντας το ένα στοιχείο το άλλο όχι όμως και να καθορίζουν απόλυτα την υγεία του ενός με το άλλο. Η ασθένεια του σώματος δεν σημαίνει και ασθένεια της ψυχής ούτε και της ψυχής με το σώμα. Δεν ταυτίζονται, όπως και δεν διαχωρίζονται. Αλληλοεπηρεάζονται αλλά δεν αλληλοκαθορίζονται.

Υπάρχει, βέβαια, και το άλλο στοιχείο που συμβάλλει στην υγεία της ύπαρξής μας. Είναι το πνευματικό μέρος, αυτό που καθορίζει τη σχέση μας με το άγιο Πνεύμα, το Θεό μας. Η υγεία εδώ εκφράζεται ως ειρήνη της καρδίας, αγαλλίαση, ζωή. Η αμαρτία, ως αποκοπή από το Θεό, είναι η μόνη που φυγαδεύει την ειρήνη και την όντως ζωή. Αυτό κατανοείται, βέβαια, όταν ο άνθρωπος γεύτηκε τη μετάνοια ως επιστροφή, την ταπείνωση ως ανάπαυση, τη χαρά ως σχέση. Όταν χαθούν αυτά που έζησε, τότε «δεν είναι καλά».

Ο νεαρός παράλυτος που επισκέφτηκα «ήταν καλά»! Η αναπηρία του και τα πολλά προβλήματα που προέρχονταν απ’ αυτή, δεν φυγάδευσαν την ειρήνη του Χριστού που είχε μέσα του και γι’ αυτό τη χάριζε στους επισκέπτες του ως προίκα. Οι υγιείς στο σώμα βρίσκουν κοντά του την υγεία της ψυχής τους, γιατί ο ίδιος με την υπομονή και εμπιστοσύνη στην πρόνοια και αγάπη του Θεού έγινε σημείο μιας άλλης βιοτής και λογικής.

- Είσαι καλά;

- Δόξα σοι ο Θεός!

Κι ας μην έκλεισε μάτι όλο το βράδυ, από τους πόνους και ας εξαρτάται για την επιβίωση του από άλλους. Μπόρεσε να νικήσει «τα λογικά επιχειρήματα» που οι λογισμοί τού φέρνουν για το πριν, το τώρα και το αύριο της ζωής του, εμπιστευόμενος το σχέδιο του Θεού για το πρόσωπό Του. Γι’ αυτό και η χάρις τον επισκίασε, το χαρίτωσε και τον ανέδειξε σύγχρονο μάρτυρα που μαρτυρά στους εγγύς και στους μακράν ότι «ο Θεός αγάπη εστί».

Το ερώτημα «είσαι καλά;» που δεχόμαστε από άλλους μπορεί να γίνει ένα φως για να δούμε τις πολλές ευεργεσίες που μας δίνει ο Θεός, να μικράνουμε τα όποια προβλήματά μας και να προχωρήσουμε με το «δόξα σοι ο Θεός!».Κι ακόμα, να μας δοθεί η ευκαιρία να μοιραστούμε, αν θέλουμε, τον πόνο και τη χαρά μας. Για να μειωθεί ο πόνος και ν’ αυξηθεί η χαρά.

Γιατί ...ποιος είναι τέλειος...???Ένα video ανθρωπιάς!

Θέλησαν να δείξουν πως το τέλειο είναι υπερτιμημένο, σχετικό και ποτέ αληθινό.

Η Pro Infirmis, είναι μια οργάνωση που βοηθά και στηρίζει ανθρώπους με αναπηρία.

Η ελβετική οργάνωση αποφάσισε .... να βγάλει προς τα έξω ένα θέμα ταμπού.


Οι υπεύθυνοι της θέλησαν να περάσουν ένα μήνυμα ώστε να σταματήσει η προκατάληψη και ο ρατσισμός προς τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Να δείξουν πως το τέλειο δεν υπάρχει και πως ο καθένας θα πρέπει να αγκαλιάζει την ιδιαιτερότητα του.

Έφτιαξαν λοιπόν μια σειρά από μανεκέν για βιτρίνες καταστημάτων στα πρότυπα ανθρώπων με αναπηρίες για να καταρρίψουν την εικόνα του τέλειου που ούτως ή αλλιώς δεν είναι ποτέ αληθινή.

Μπορούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες να γίνουν πρότυπα ομορφιάς και πόσο μικροσκοπικά αντιμετωπίζουμε την παρουσία τους μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον;

Πηγή: Παρασκήνια

Ραντεβού...στα τυφλά!

π. Θεοδόσιος*

Για πάρα πολλούς ανθρώπους το άκουσμα της λέξεως προσευχή δημιουργεί μια ασάφεια και άγνοια μέσα τους, κυριολεκτικώς σαν να αισθάνονται, ότι έχουν να ανταποκριθούν σε ένα ραντεβού…στα τυφλά!
Τυραννούνται από ένα σωρό ερωτηματικά!
Ποιός είναι αυτός τον οποίον θα ‘’συναντήσουν’’;
Μήπως μας σπρώχνουν σ’ αυτή την συνάντηση οι δικές μας ανάγκες και η γνώση της αδυναμίας μας;

Μήπως απλώς επαναλαμβάνουμε μια ευσεβή συνήθεια;

Μήπως τέλος απλά γυρεύουμε ένα ρουσφέτι;

Στο σημερινό ευαγγέλιο ένας τυφλός κάθεται ζητιανεύοντας σε ένα πέρασμα του δρόμου της πόλης του. Ακούει οχλαγωγία και θόρυβο και όταν πληροφορείται ότι περνάει ο Χριστός τότε ο τυφλός αρχίζει να φωνάζει: Ιησού, Υιέ Δαβίδ ελέησόν με. Δηλαδή: Ιησού, απόγονε του Δαβίδ, θεράπευσέ με!

Λογικό είναι να φωνάζει ο καϋμένος· λέμε διαβάζοντας το κομμάτι του κατά Λουκάν Ευαγγελίου στο οποίο περιγράφεται η υπόθεση (κεφ.18 στιχ.35-45). Αφού ‘’Όποιος πονάει, γαϊδουρινά φωνάζει’’, λέει η παροιμία.

Είναι σωματικά ανάπηρος. Δεν βλέπει. Η πιεστική αμεσότητα της ανάγκης δεν τον αφίνει να

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε....

Από το Θρησκευτικά και Μουσική

Αερικά

Όταν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια ξεκινούσε η περιπέτεια των "Αερικών" κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο μακρύς θα ήταν ο δρόμος. Εννιά παιδία με "ειδικές ανάγκες" κι ένας εκπαιδευτής, στα διαλείμματα και στα κενά των προγραμμάτων του Ιδρύματος "Η Θεοτόκος", με αυτοσχέδιες μικροφωνικές, παλιούς ενισχυτές και όργανα, συναντιόνταν μουσικά επειδή ήθελαν να πιστεύουν στο δικαίωμα για το όνειρο.
Αυτισμός, Σύνδρομο Down, μαθησιακές δυσκολίες, όροι επιστημονικοί, έμειναν προσεκτικά κλειδωμένοι στα ντουλάπια των ειδικών. Η μουσική, τα τραγούδια και η ονειροπώληση ενός κόσμου διαφορετικού, όπου όλοι έχουν θέση ανεξάρτητα από τη διαφορετικότητα τους, η κιθάρα, η λύρα, το μπουζούκι και τα κρουστά έγιναν όπλα. Το σύνθημα ήταν απλώς πως
"όλοι μπορούν". Και σε πείσμα όσων δεν πίστεψαν ότι στη ζωή όλα είναι δυνατά, πως η απόσταση της πραγματικότητας από το όνειρο είναι πολύ μικρή, τα "Αερικά" ξέφυγαν από τα στενά όρια του Ιδρύματος.
Πάνω από 100 συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, χώρις τη βοήθεια κανενός φορέα, άρχισαν να χτίζουν γέφυρες. Γέφυρες ανάμεσα στους λίγους και τους πολλούς, τους "φυσιολογικούς" και τους διαφορετικούς, τις μειονότητες και την πλειοψηφία. Αυτή την πλειοψηφία, που ίσως να αποτελείται από πολλές μειονότητες.

Τα Αερικά έχουν ήδη ένα δίσκο, με δικά τους τραγούδια και μερικές διασκευές, στον οποίο συμμετείχαν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης, Βασίλης Λέκκας, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιάννης Σπάθας, Θανάσης Σοφράς, Χρήστος Νικολόπουλος και ο Χάρης Λαμπράκης. Τους ευχαριστούμε όλους όπως επίσης και το Γρηγόρη Φαληρέα για την παραγωγή του CD.
Αυτή τη στιγμή με νέο υλικό προσπαθούμε να υλοποιήσουμε τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά μας.
Η σημερινή σύνθεση του συγκροτήματος:

Κώστας Γιαννουλάκης: Τραγούδι, Κρητικη Λύρα,
Ειρήνη Παρασκευοπούλου: Τραγούδι,
Λίζα Λούκα: Τραγούδι,
Γιάννης Αργυρόπουλος: Μπουζούκι,
Παναγιώτης Μπακλατζής: Drums, Κρουστά,
Γιώργος Ντάφτης: Percussion,
Βαγγέλης Αναγνωστόπουλος: Πιατίνια, Ντέφι,
Καθηγητές:
Ανδρεάκου Ρουμπίνη: Μπάσο, Κιθάρα,
Κώστας Αντάρας: Κιθάρα, Τραγούδι.

Το τραγούδι «Διαφορετικοί» συμμετέχουν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Βασίλης Λέκκας.

Από παιδί με είχανε στην άκρη
για τα παιχνίδια τους έπεφτα μικρή
μια λέξη όμως από τότε είχα μάθει διαφορετική

Οι δάσκαλοι με είχαν για χαμένο
και τα σχολεία μου άλλαζα διαρκώς
μια λέξη όμως από τότε έχω μάθει διαφορετικός

Τα χρόνια φεύγουν σαν τα χελιδόνια
οι φίλοι φεύγουνε και 'μείς απ' την αρχή
μια λέξη όμως διαρκώς να μας θυμίζει διαφορετικοί

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε ] 4x

Σκοπιά, γκαζούρα, λάντζα και καψόνι
με λίγα λόγια ελληνικός στρατός
και μία λέξη διαρκώς να μου θυμίζει διαφορετικός

Σε κάθε σπίτι πόρτες κλειδωμένες
ζωές κρυμμένες σε γκρίζα φυλακή
και μία λέξη διαρκώς να μας θυμίζει διαφορετικοί

Τα χρόνια φεύγουν σαν τα χελιδόνια...

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε ] 5x

                                  

“Ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος… απλά διαφορετικός!!!” 3 Δεκεμβρίου 2013

Από το ιστολόγιο της Άννας

 

«Γεια σας, παιδιά. Μια τέτοια μέρα, έχω να σας πω πόσο χαίρομαι που υπάρχετε. Εχω τους λόγους μου που το λέω. Ο κυριότερος είναι ότι δεν οδηγείτε αυτοκίνητα και μηχανές. Έτσι δεν τα παρκάρετε στα πεζοδρόμια και στις θέσεις που είναι για τους αναπήρους. Δεν κλείνετε τις ράμπες πρόσβασης των διαβάσεων. Εσείς οδηγείτε τα ποδήλατά σας και προσέχετε τον εαυτό σας και τους άλλους πεζούς. Βοηθάτε πρόθυμα, όποιον έχει πρόβλημα και ζητάει τη βοήθεια σας. Αν ξεχαστείτε και ενοχλήσετε, ζητάτε συγνώμη και κάνετε χώρο για να περάσει κάποιος. Το καλύτερο απ’ όλα, αυτό που ζεσταίνει την καρδιά, είναι ότι θυμίζετε στους μεγάλους να σέβονται το αναπηρικό σήμα όπου το δουν. Δεν με κοιτάτε με περιέργεια και οίκτο όταν με βλέπετε να περνώ με το αναπηρικό αμαξίδιο, τις πατερίτσες μου ή το λευκό μου μπαστούνι. Δεν με κοροϊδεύετε, όταν συνεννοούμαι στη νοηματική γλώσσα, γιατί δεν μπορώ να μιλήσω. Με αντιμετωπίζετε σα να είμαι ένας από σας. Ετσι πρέπει. Δεν είμαι εξωγήινος. Είμαι απλά ένας ανάπηρος άνθρωπος. Μόνο, που δεν μπορούν να το καταλάβουν οι μεγάλοι. Γι’ αυτό απευθύνομαι σε εσάς.»

Το κείμενο υπογράφει η Λίλα Πατρόκλου, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, μια γυναίκα που αποπνέει τη χαρά της ζωής.
Δεν περιμένουμε, ούτε θα έπρεπε να περιμένουμε την Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας (3 Δεκεμβρίου) για να ευαισθητοποιηθούμε. Μπορεί όμως να λειτουργήσει σαν καμπανάκι, σαν υπενθύμιση, ίσως σαν ξύπνημα.
Οι αξίες μας, το ήθος μας και ο πολιτισμός μας κρίνονται και αξιολογούνται από την ποιότητα της ζωής, από την αξιοπρέπεια της εργασίας και από την αρμονική ενσωμάτωση στην κοινωνία των  συμπολιτών μας με ιδιαίτερα χαρίσματα.
Η αλήθεια είναι ότι για τον καθένα, η λέξη και μόνο «αναπηρία» σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η αλλαγή νοοτροπίας είναι το ζητούμενο. Κανείς δεν θέλει να μιλάει για «ρατσισμό», αλλά για «προκατάληψη». Δυστυχώς η διαφορετικότητα συνεχίζει να επηρεάζει αρνητικά τις ζωές των ανθρώπων που την βιώνουν. Η πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι συνάνθρωποι μας με κάποια μορφή αναπηρίας είναι αδυσώπητα σκληρή.
Η γνώση μόνο διώχνει τον φόβο. Η ψυχραιμία, ο σεβασμός, η θετική σκέψη, η ισορροπημένη συμπεριφορά προς τους ανθρώπους με αναπηρία θεωρούνται αυτονόητα για ορισμένους, στην πράξη όμως η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.
«Κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος -από τη φύση του- να κοιτά ψηλά, να οραματίζεται και να προσπαθεί ν’ αγγίξει το όνειρό του. Για να το πετύχει, όμως, χρειάζεται φτερά που θα τον βοηθήσουν να φτάσει γρηγορότερα και ευκολότερα. Τα φτερά είναι οι ικανότητες του καθενός. Κάποιοι, όμως, έχουν μικρότερα φτερά και νιώθουν διαφορετικοί. Παρ’ όλ’ αυτά, μπορούν κι εκείνοι ν’ ανέβουν ψηλά – απλώς χρειάζονται δίπλα τους κάποιους για να τους μάθουν τον τρόπο ν’ ανοίγουν τα φτερά τους και να πετούν όλο και πιο ψηλά. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν τα δικά τους μοναδικά και ιδιαίτερα φτερά. Το πέταγμά τους γίνεται ομορφότερο όταν οι άλλοι τους χαϊδεύουν απαλά τα φτερά και πετούν μαζί τους. Ας αρχίσουμε από σήμερα τουλάχιστον να σεβόμαστε τα δικαιώματα των ατόμων αυτών στις καθημερινές μας δραστηριότητες. Ας μας γίνει επιτέλους συνείδηση ότι οι άνθρωποι αυτοί, είναι σαν εμάς, αλλά με κάποιες ιδιαιτερότητες, ίσως τότε σαν κοινωνία αναβαθμιστούμε».(ανιχνευτές του 5ου συστήματος Λάρισας).
Θυμηθείτε τα παραδοσιακά παιχνίδια!!! Ορισμένα «μιλούν» για προβλήματα αναπηρίας. Για τύφλωση, η τυφλόμυγα. Για καρκίνο, καταιγίδα που στο τέλος βγαίνει το ουράνιο τόξο. Για προκαταλήψεις, χαλασμένο τηλέφωνο. Για Αλτσχάιμερ, η κολοκυθιά. Για κινητική αναπηρία, οι τσουβαλοδρομίες… Δοκιμάστε να τα παίξετε. Γιατί τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο

Ψυχή από ατσάλι

Μια φωτογραφία έκανε πέρυσι το γύρο στα κοινωνικά δίκτυα: ένα παιδάκι που τρέχει στο στίβο πάνω σε τεχνητά μέλη και πάνω της αναγράφεται «Δεν υπάρχουν δικαιολογίες» ή «Η δικαιολογία σου δεν έχει ισχύ». Το παιδί χωρίς πόδια είναι ένας αστέρας του Διαδικτύου, που ξέρει πως να εμπνέει κι είναι ένα από εκείνα τα παραδείγματα που αναμφίβολα θα επηρεάσουν, καθώς καταδεικνύουν την πραγματική διάσταση των καθημερινών καταστάσεων που βιώνουν. Αν το σκεφτούμε όμως, είναι (θα έπρεπε, βασικά να είναι) μια άκρως φυσιολογική κατάσταση: ένα παιδί που διασκεδάζει, τρέχοντας και παίζοντας. Υπάρχει τίποτα πιο φυσιολογικό;

«Δεν υπάρχουν δικαιολογίες» ή «Η δικαιολογία σου δεν έχει ισχύ»

  

Η ιστορία του Cody McCasland, αξίζει να ειπωθεί: τρέχει και πηδάει και κάνει τρίαθλο για παιδιά (ένα Σιδερένιο παιδί που καταρρίπτει το θρύλο του Iron Man, κολυμπώντας 3,8 χλμ, κάνοντας 180 χλμ ποδήλατο και τρέχοντας μαραθώνιο) και το οποίο ονειρεύεται να κολυμπήσει στο Ριο το 2016 (εκείνοι που σνόμπαραν την Παραολυμπιάδα, χρόνια πριν, είναι για δέσιμο αν ακόμα και σήμερα έχουν τις ίδιες απόψεις, καθώς ο Cody τα έχει καταφέρει γιατί έχει ως παράδειγμα μεγάλους πρωταθλητές όπως ο αγαπημένος του Rudy Garcia Tolson) και διαβάζει πολύ γιατί θέλει να γίνει γιατρός και να “γιατρεύει τον πόνο των άλλων ανθρώπων” κι ονειρεύεται πολλά ακόμα. Χωρίς πόδια είναι από τότε που ήταν 15 μηνών. Ή αν προτιμάτε, από τότε είναι με τα είκοσι και παραπάνω ζεύγη ποδιών, εκείνα που κάθε φορά αλλάζει, καθώς τον εξυπηρετούν και τα χρησιμοποιεί για να κάνει τα πάντα.

Όμως, η αλήθεια είναι ότι ένα παιδί 11 χρονών, γελάει επειδή παίζει. Και μπορεί να το κάνει αυτό γιατί μια μη κερδοσκοπική οργάνωση, η La Caf, δώρισε τα τεχνητά μέλη και είναι χορηγός στα αθλήματα. Μια Μ.ΚΥ.Ο. που υπάρχει και στην Ιταλία, βασιζόμενη σε δημόσιους πόρους και συμπληρώνοντας συχνά τις ελλείψεις του κράτους, ενώ υποστηρίζεται από παραολυμπιακούς αθλητές όπως ο Alex Zanardi (Bimbingamba), η οικογένεια της Beatrice Vio (“art4sport”), η Giusy Versace (“no Limits Disabled”) και άλλοι πολλοί. Ο Alex Zanardi εξηγεί ακριβώς στο σχόλιό του για την ιστορία του Gody: “Ένα πρόσωπο που εμπνέει άλλους είναι πιο αποτελεσματικό όσο δεν αισθάνεται ότι ενσαρκώνει αυτό το ρόλο”. Ο Cody σίγουρα δεν το αισθάνεται. Ζει την κατάλληλη ζωή ψάχνοντας τη διασκέδαση, όπως κάθε άλλο παιδί στην ηλικία του (μια μικρού μήκους ταινία διηγείται την ιστορία του με πολύ συναισθηματικό τρόπο).

Το σποτ

Το Κανάλι 4, το επίσημο τηλεοπτικό δίκτυο της Παραολυμπιάδας του Λονδίνου, προβάλλει ένα υπέροχο σποτ για να προωθήσει τους αγώνες, αλλά για μένα δίνει ένα εσφαλμένο μήνυμα «Συναντήστε τους Υπερήρωες» (ή ενδεχομένως καλύτερα, ανθρώπους που έχουν μια αντίληψη πιο ευρεία από έναν συνηθισμένο άνθρωπο). Θα ήταν πιο ενδεδειγμένο το “οι πιο μεγάλοι πρωταθλητές” ή αν ήθελε κανείς να δώσει έμφαση και να κάνει το σποτ πιο ευχάριστο, θα μπορούσε να δώσει το χαρακτηρισμό «Υπεραθλητές», όχι Υπεράνθρωποι, γιατί έτσι μοιάζουν να έχουν υπερδυνάμεις. Όλοι, φυσικά είναι διαφορετικοί, αλλά όλοι έχουν (ή θα έπρεπε να έχουν) τη δυνατότητα της διασκέδασης και γενικότερα της βελτίωσης της ζωής τους.

Επιπλέον ο Zanardi, αναφερόμενος στην ικανότητα, υποστηρίζει ότι “αν αντιμετωπίζεις την κατάσταση σκεπτόμενος ότι δεν έχεις τα ίδια «εργαλεία», τότε δύσκολα ξεφεύγεις απ᾽αυτό το αδιέξοδο. Εάν, όμως, αντί να σκέφτεσαι το πρόβλημα συνειδητοποιήσεις απλά ότι οι στόχοι είναι διαφορετικοί, τότε αλλάζει και η προοπτική. Εάν μπορεί να σου δείξει κάποιος πώς να πας από το σημείο Α στο σημείο Β με άλλο τρόπο από αυτό που ενδείκνυται, καταλαβαίνεις πως μπορείς να το κάνεις ακόμη και με διαφορετικά μέσα.

Με ένα χαμόγελο
«Και σίγουρα υπάρχει η πιθανότητα να το μάθεις με ένα χαμόγελο, όπως εκείνο του Cody. Αυτό βοηθάει στο να αποκτήσεις ενθουσιασμό. Θα ήταν ακόμα καλύτερο βέβαια, να δει κανείς το χαμόγελο του Cody στη Ρώμη, ενώ θα επισκέπτεται το Κολοσσαίο, ένα από τα δυο πράγματα που γνωρίζει για την Ιταλία (το άλλο είναι ο Πάπας), όπου πολεμούσαν οι μονομάχοι».

ΠΗΓΗ: www.awakengr.com

Πηγή

To κοριτσάκι με τη μπάλα -Η ιστορία που συγκλόνισε την Κίνα

0
inShare

Την αποκάλεσαν Basketball girl.
 Θύμα ενός τροχαίου έχασε και τα δυό της πόδια σε ηλικία 4 ετών.
Η Qian Hongyan, παιδί μιας φτωχιάς οικογένειας της νότιας Κίνας, έζησε για χρόνια με μια μπάλα του μπάσκετ τοποθετημένη στη λεκάνη της για να μπορεί να μετακινείται.

Η περίπτωσή της συγκίνησε το Κέντρο Αποκατάστασης του Πεκίνου που προσφέρθηκε να της κατασκευάσει τεχνητά μέλη. Τα νέα μέλη της τοποθετήθηκαν ότι η μικρή κοπέλα έφτασε πιά σε ηλικία 11 ετών, το 2007.

Από τότε η Qian Hongyan αθλείται πυρετωδώς και έχει γίνει μια από τις καλύτερες κολυμβήτριες της χώρας. Είχε βάλει στόχο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και τώρα θέλει να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς του 2016.

Σήμερα σε ηλικία 18 ετών η κοπέλα έχει τοποθετήσει τεχνητά μέλη που εφαρμόζονται καλύτερα στην ηλικία της. Πηγή parismatch

iefimerida.gr

Ο Τάκης....Ένα μάθημα ζωής

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό….γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν…Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.

Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο.

Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά «Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ»….Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα…

Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο…Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε…έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα….

Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. «Θα του μάθετε να τα σκουπίζει.»

Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. «Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε.»

Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν…«Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει…«

Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά…ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο…για πρώτη φορά!

Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι.

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον…Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός…Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.

Την τελευταία ημέρα στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας «ευχαριστώ, ευχαριστώ…».

Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο…η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης…Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος…Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!!!

Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας…Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης…νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ….μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη...

Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό…μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια…ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο,έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση…και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη!

Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 2.00και πολύ κάτι…γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους…Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους…δεν μας ήταν άγνωστοι.

Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο…Το σύστημα και το σύστημα να νικά…ξανά και ξανά!

Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου – α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον…τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας…

Και τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν…

Κι οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον…κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα…κάποιον άνθρωπο…Και βρήκαν.

Βρήκαν πολλούς!Γιατί υπάρχουν…

Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου « Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας…Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω…»

Τρέμει γιατί στην χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους.

Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο…

Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, «την μαμά του Τάκη»…και για δασκάλους ανθρώπους μα Α κεφαλαίο….

All diferent – all equal! by Petronella

Όμως… όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο…γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός…γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.

Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν…και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί….

Για πολλούς και ασήμαντους λόγους…Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους…Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί, μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό…ποιος ξέρει;

Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε…θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας….Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε «η μαμά του Τάκη»! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό…όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς που θεωρούμε τα παιδιά μας ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε…κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού…

Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε…η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει…κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές.

Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν…Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου… Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και… τι θα γίνει τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι «τέλειο»; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι η «μαμά του Τάκη»; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;

Με τεράστιο σεβασμό στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα…φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού….

Καλό μήνα αγαπημένοι…Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά…Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη…

Πηγή: http://kapaworld.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

https://www.facebook.com/kokkinis.nikos
http://anemosantistasis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_497.html
 http://www.greekteachers.gr

Ένας θαυμάσιος μαρτυρικός αγιογράφος χωρίς χέρια και πόδια!

Ο Γρηγόριος Ζουράβλεφ γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια,το 1858 στο χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας.
Η μητέρα του ήταν μια γυναίκα με φόβο Θεού και δεν πείραξε το βρέφος,αφού την εποχή εκείνη υπήρχαν άνθρωποι που σκότωναν τα ανάπηρα παιδιά

Η μητέρα του έκλαιγε για το βασανισμένο παιδί που είχε φέρει στον κόσμο.

Ο θείος Ιωακείμ την προέτρεπε να τον δώσει στους τσιγγάνους: «Τι παιδί είναι αυτό χωρίς χέρια και πόδια,μόνο στόμα έχει.Να το δώσεις στους τσιγγάνους να το παίρνουν μαζί τους στην εμποροπανύγηρη να βγάζει και χρήματα»

Η μητέρα του Γρηγόρη ούτε που ήθελε να ακούσει:«Πρέπει να έχει μια οικογένεια.Ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει»

Όταν τον βάπτισαν ο ιερέας τους είπε: «Το φώς του Κυρίου κατέβηκε στην ψυχή αυτού του παιδιού.Ο Θεός δεν μας εδωσε το στόμα μόνο για να τρώμε, αλλά και για να κάνουμε πολλά θαυμαστά πράγματα.Αν και φαίνεται ανήμπορος με αυτό το στόμα θα σας θρέψει όλους»!

Ο Γκρίσα μεγάλωσε και σε πείσμα της αναπηρίας του ήταν εύθυμος και γεμάτος ζωή. Οι άνθρωποι ήταν εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι ο Γρηγόρης ποτέ δεν απελπιζόνταν και του άρεσε να ψάλλει και να αστειεύεται.

Ο παππούς του τον ανέβαζε στους ώμους και τον έπαιρνε κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Ο Γρηγόρης χαμογελαστός κοίταζε τις εικόνες και έλεγε χαμογελώντας:«Θέλω και εγώ να το φτιάξω αυτό»!

Ο παππούς του στενοχωριόνταν όταν άκουγε την αθώα φωνούλα του,τον έβαζε να προσκυνήσει τις εικόνες και έφευγε στενοχωρημένος για το σπίτί του.

Ο μικρός Γρηγόρης είχε αγαπήσει όμως τον ιερέα και τις εικόνες που φώτιζαν την εκκλησία. Όταν τον έβαζαν να καθίσει στην πλαγιά, στον καθαρό αέρα, εκείνος, προς έκπληξη όλων και βοηθούμενος από μία δύναμη, κατρακυλούσε στην κατηφόρα και έφτανε μέχρι τον Οίκο του Κυρίου.

Εκεί στεκόνταν ώρες ολόκληρες και κοίταζε λεπτομερώς κάθε εικόνα,κάθε μορφή αγιού και κάθε βιβλική σκηνή που έβλεπε αγιογραφημένη στους τοίχους.

*Με το πινέλο στα δόντια*

Μια μέρα  ο Γρηγόρης σύρθηκε με την κοιλιά του και παίρνοντας ένα ξυλαράκι άρχισε να σχεδιάζει πάνω στο χώμα.

Οι ζωγραφιές του ήταν πολύ εκφραστικές και διείσδυαν στην ουσία των πραγμάτων. Έβλεπε πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν να δουν.

Ο παππούς του τον πήρε στο σχολείο και εκεί με υπομονή και απίστευτη θέληση έμαθε να γράφει κρατώντας το μολύβι στα δόντια.

Παρακολούθησε τα μαθήματα στο σχολείο μέχρι τον θάνατο του παππού του.Έπειτα δεν είχε ποιός να τον πάρει στο σχολείο. Επειδή όμως ήταν ο καλύτερος μαθητής,προικισμένος με ξεχωριστό ταλέντο, ο δάσκαλός του πήγε να μιλήσει γι'αυτόν στον κυβερνήτη της Σαμάρας.

Έτσι ο Γρηγόρης έφτασε στο γυμνάσιο της Σαμάρας όπου ήταν από τους καλύτερους μαθητές. Επειδή είχε μια πολύ καλή ψυχή και εξαιρετικό μυαλό οι συμμαθητές του τον βοηθούσαν και του έδειχναν στοργή.

Κοντά στα γυμνασιακά μαθήματα είχε την τύχη να γίνει μαθητής ενός από τους καλύτερου αγιογράφους της πόλης. Μόλις μπήκε στο εργαστήριο αγιογραφίας, η χαρακτηριστική μυρωδιά τον έκανε να αισθανθεί σαν στο σπίτι του.

Η αρχή ήταν δύσκολη επειδή ο δάσκαλός του ήταν πολύ αυστηρός. Σταδιακά έμαθε την αλφαβήτα της αγιογραφίας κρατώντας το πινέλο στα δόντια.

Μετά από λίγα χρόνια έφτασε η στιγμή να δώσει απολυτήριες εξετάσεις.΄Έπρεπε σε λίγες ώρες να αγιογραφήσει μια περίπλοκη εικόνα.

Αυτή η μάχη με τον χρόνο ήταν τρομερά πιεστική για εκείνον. Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά του,ε νώ ο λαιμός και το σβέρκο τον πονούσαν πολύ. Μετά από τρεις ώρες τιτάνιας δουλειάς ο Γρηγόρης τελείωσε την εικόνα.Τα κόκκινα από τον πόνο μάτια του εξέφραζαν μεγάλη ευτυχία.

Ήταν ένα αληθινό αριστούργημα. Ο δάσκαλός του την ενέκρινε. Την ίδια στιγμή ο Γρηγόρης σωριαστηκε κάτω με μυικούς σπασμούς.

Δεν μπορούσε να βγάλει το πινέλο ανάμεσα από τα δόντια του. Χρειάστηκε να φέρουν ζεστές πετσέτες για να μπορέσουν να βγάλουν το πινέλο από το στόμα του.

Η προφητεία του ιερέα κατά τη βάπτισή του άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.

*Μια εικόνα για τον τσάρο*

Στα 22 του ο Γρηγόρης γύρισε στο χωριό του την Ουτέβκα,όπου άρχισε να αγιογραφεί εικόνες κατά παραγγελία κυρίως για τους πλούσιους.

Ερχόνταν άνθρωποι απ'όλη την Ρωσία και πλήρωναν πολλά χρήματα για μια εικόνα. Έλεγαν ότι ο Γρηγόρης έχει τη χάρη του Θεού και ότι οι εικόνες του είναι θαυματουργές, αφού χωρίς τη χάρη του Θεού δεν θα μπορούσε να ζωγραφίζει τόσο καλά με το στόμα.

Σήμερα έχουν βρεθεί εικόνες του και εκτός Ρωσίας.Το 1985 βρέθηκε τυχαία μια εικόνα του στην Βοσνία. Στην πίσω μεριά έγραφε: «Η εικόνα αυτή αγιογραφήθηκε εξ'ολοκλήρου με το στόμα από τον χωρίς χέρια και πόδια χωριάτη Γρηγόριο Γιουράβλεφ,από το χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας»

Στα αρχεία της πόλης Σαμάρα υπάρχει καταγεγραμμένη από το 1884 μια αίτηση του Γρηγορίου προς τον κυβερνήτη της πόλης ο οποίος τον είχε βοηθήσει να τελειώσει τις σπουδές του.

Ζήτησε τη μεσολάβησή του για να στείλει ένα γράμμα προς τον μέλλοντα τσάρο Νικόλαο.Σε αυτό το γράμμα περιγράφει την κατάστασή του και τον τρόπο με τον οποίο ζωγραφίζει και ζητάει να του δωρήσει μια εικόνα του Αγίου Νικολάου αγιογραφημένη από τον ίδιο.

Εντυπωσιασμένος ο τσάρος Αλέξανδρος ο Γ τον κάλεσε στο παλάτι στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί ο ζωγράφος έφτιαξε το πορτραίτο της οικογένειας Ρομανώφ.

Ο τσάρος ήταν τόσο ενθουσιασμένος που του πρόσφερε μία μηνιαία σύνταξη 25 χρυσών ρουβλίων. Επίσης του χάρισε μία τρόικα (σ.σ.ρωσικό έλκηθρο το οποίο σέρνουν τρία άλογα)για να διευκολύνεται στις μετακινήσεις του.

Έκεινος όμως το δώρησε στην κοινότητα του χωριού του.Πάντα πρόσχαρος και δυνατός βοηθούσε όσο μπορούσε τους συγχωριανούς του.

*Μαρτύριο*

Την επομένη της επισκέψεώς του στο παλάτι χρονιά,άρχισε να χτίζεται στο χωριό μιά πολύ μεγάλη εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα υπό την γενική επίβλεψη του Γρηγορίου. Ο ίδιος θα αγιογραφούσε τον τρούλο και τους τοίχους.

Βοηθούμενος από τον αδελφό του Αθανάσιο του πήρε πολύ καιρό μεχρι να αγιογραφήσει την εμφάνιση της Αγίας Τριάδος στον πατριάρχη Αβραάμ στο Μαμβρή.

Ήταν ένα ακριβές αντίγραφο της γνωστής εικόνας του Ρουμπλιώφ.

Εκείνο όμως που τον βασάνισε τρομερά ήταν ο θόλος του ναού. Την αγιογραφική απεικόνιση την είχε επιλέξει ο ίδιος. Η Αγία Τριάδα και επτά αρχάγγελοι.

Κάτω από το ταβάνι και κρατημένος από σχοινιά, τον είχε καταβάλει ο πόνος και η κούραση. Στην πλάτη είχε βαθιές πληγές(από τα σχοινιά).

Το χρώμα  έτρεχε στα μάτια του και σχεδάν είχε χάσει την όρασή του. Τα χείλη του είχαν σκάσει, ενώ τα δόντια του είχαν αρχίσει να τρίβονται. Η προσευχή του προς την Παναγία του έδινε δύναμη να αποπερατώσει αυτήν την τρομερή εργασία.

Το βράδυ που καθόναταν να φάει δεν μπορούσε από τους πόνους, ενώ η οικογένειά του τού έλεγε:«Είσαι  μάρτυράς Γκρίσα, είσαι ο μάρτυράς μας»!

Μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, με πίστη, με ταπείνωση και με αυτοθυσία ο Γρηγόρης τελείωσε την εσωτερική αγιογράφηση.

Το 1892 έγιναν τα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος. Παρεβρέθη όλο το χωριό και προσευχήθηκαν για όσους κοπίασαν για να χτιστεί.

Κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο ο Γρηγόριος έπεσε σε κατάθλιψη.

Όντας άρρωστος είχε μια αποκάλυψη: ''Σύντομα θα έρθουν δύσκολοι καιροί και κανένας δεν θα έχει ανάγκη τις εικόνες του.'' Μετά από έναν χρόνο επαληθεύτηκε. Ο 20ος αιώνας ήταν για τη Ρωσία ο αιώνας του πόνου, των εγκλημάτων και της αυτοκαταστροφής εξαιτίας του σκληρού αθεισμού. Αν και παντού οι άθεοι κομμουνιστές γκρέμιζαν εκκλησίες, στην Ουτέβκα η εκκλησία άντεξε μέχρι το 1934. Τότε την έκλεισαν και ανατίναξαν το καμπαναριό.

Κατέβασαν τις εικόνες από τους τοίχους και τις πέταξαν στο κοιμητήριο για να τις κάψουν. Ευτυχώς τη νύχτα οι χωρικοί κατάφεραν να πάρουν πολλές εικόνες και να τις κρύψουν. Έτσι πολλές από τις εικόνες του σώθηκαν.

Ευτυχώς ο Γρηγόριος δεν πρόλαβε να δει όλον αυτόν τον πόνο και τις καταστροφές. Πέθανε πριν από την Οκτωμβριανή επανάσταση στις 16 Φεβρουαρίου 1916 και τον έθαψαν στην εκκλησία για την οποία πόνεσε το ήδη πονεμένο κορμί του.

Στον τάφο του υπάρχει ένας απλός σταυρός και επάνω γράφει: «Ecce Homo» - ''Ιδού ο Άνθρωπος'.

'Είναι τα λόγια που είπε ο Πόντιος Πιλάτος εν'όψει των παθών του Κυρίου Αυτά τα λόγια μπορεί να προφέρει δικαίως κάποιος στο τέλος μιας τέτοιας ζωής, όπως ήταν αυτή του Γρηγορίου Ζουράβλεφ.

Σήμερα οι κάτοικοι της περιοχής έχουν δωρήσει στον ναό όσες εικόνες του Γρηγορίου έχουν κληρονομήσει από τους προγόνους τους.

Από το Καζακστάν έφτασε η εικόνα των Αγ.Κυρίλλου και Μεθοδίου και από την Μόσχα η εικόνα του Αγ.Λέοντος πάπα Ρώμης.

Ο ιερέας του ναού Ανατόλι Κοπάτσι έχει ανακαινίσει τον ναό - μνημείο της ρωσικής κληρονομιάς, όπου σκοπεύει να μαζέψει όλα τα έργα του Γρηγορίου.

Ηδη ο ιερέας έχει μαζέψει και στείλε ιστην συνοδο τα απαραίτητα στοιχεία με την πρόταση να αγιοκαταταχτεί.

Πηγή

My Shoes

     Ένα συγκλονιστικό βίντεο!!! Δυο παιδιά....ένας με παπούτσια σκισμένα και ο άλλος με καινούρια....!!!Μέχρι που ο πρώτος κάνει μια ευχή : να αλλάξουν θέση!!!
Απλά....δείτε την συνέχεια!!!


                  
        

Το βίντεο το βρήκα εδώ: http://theologosgr.blogspot.gr

Για τις μαμάδες, που μεγαλώνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες

Το μεγάλωμα ενός παιδιού δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβάνεσαι μόνο όταν γίνεις η ίδια μαμά. Πόσες φορές δεν έχετε θυμηθεί τα λόγια των μαμάδων σας, όταν σας έλεγαν "κάποτε θα γίνεις κι εσύ μαμά και θα με καταλάβεις". Ναι, τώρα που έχετε δικά σας παιδιά τις καταλαβαίνετε και αναγνωρίζετε όλα όσα έκαναν, για να σας μεγαλώσουν.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιες μανούλες, που έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες.
Μανούλες, που τα παιδιά τους έχουν κινητικά, διανοητικά ή ψυχολογικά προβλήματα. Μανούλες, που δεν έχουν ακούσει ούτε μια φορά τη λέξη "μαμά" από τα χείλη των παιδιών τους και ενδεχομένως να μην την ακούσουν ποτέ. Μανούλες, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με απεριόριστη αγάπη και αξιοπρέπεια σε μια χώρα που, ας μη γελιόμαστε, δεν στέκεται καθόλου στο πλευρό τους.

Σε αυτές τις μαμάδες αξίζει όλοι μας να υποκλινόμαστε:

• Επειδή άκουσαν τα χειρότερα από το στόμα των γιατρών, αλλά κατάφεραν να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να συνεχίσουν.

• Επειδή αντιμετωπίζουν καθημερινά τα βλέμματα, τις κακίες και τα αρνητικά σχόλια με αξιοπρέπεια και στωικότητα.

• Επειδή είναι δυνατές, τόσο δυνατές που και οι ίδιες απορούν με τη δύναμη τους.

• Επειδή, εκτός από μαμάδες, είναι και γιατροί και φυσιοθεραπευτές και λογοθεραπευτές και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται το παιδί τους.

• Επειδή κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες από τις άλλες, όμως αυτές δεν το βάζουν κάτω

• Επειδή πάντα ελπίζουν, ακόμα κι όταν φαινομενικά δεν υπάρχει ελπίδα

• Επειδή έχουν ανεξάντλητη υπομονή

• Επειδή γνωρίζουν πως το παιδί τους τις χρειάζεται όσο τίποτα άλλο στον κόσμο

• Επειδή θα έδιναν και τη ζωή τους, για να κάνουν τα παιδιά τους όλα αυτά τα μικρά ...δηθεν ενοχλητικά πράγματα, που κάνουν τα άλλα παιδιά

• Επειδή, τελικά, όταν κοιτάζουν τα παιδιά τους, δεν βλέπουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά μονάχα τα αγγελούδια τους...

Αναδημοσίευση: http://www.mother.gr/displayarticle.asp?articleId=4036

Ταξίδι στο χρόνο

"ΦΛΟΓΑ" Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια
Αθήνα: Αιγίου 6-8 - Γουδή, ΤΚ:115-27
Τηλ: 210-7485000
Φαξ: 210-7772421
http://www.floga.org.gr
Email: floga@floga.org.gr



Ένα τραγούδι γραμμένο και αφιερωμένο ειδικά για τον ξεχωριστό Σύλλογο «ΦΛΟΓΑ»
Στίχοι και μουσική: Δημήτρης Καραευαγγέλου
Ερμηνεία: Ελένη και Δημήτρης Καραευαγγέλου

Ταξίδι στο χρόνο!
Μ` ένα χαμόγελο να σβήνεις κάθε πόνο...
Το δευτερόλεπτο να παίρνει χρώμα και αξία!
Κι όλο το σύμπαν για εσέ να γίνεται θυσία!!!
Ταξίδι στο χρόνο !
Για σένα να συνωμοτούν οι εποχές του χρόνου...
Μες τον Σεπτέμβρη σου να δεις της άνοιξης λουλούδια
Κι όλης της γης να ειπωθούν τα πιο γλυκά τραγούδια!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ταξίδι στο χρόνο να είναι η ζωή σου
Και γω στο πλευρό σου να είμαι μαζί σου!
Ταξίδι στον χρόνο κι όλα για σένα ....
Μικρέ μου ήρωα!!!

Ταξίδι στο χρόνο να δίνεις αξία!
Με μια σου ματιά στης ζωής την ουσία!
Ταξίδι στο χρόνο κι όλα για σένα...
Μικρέ μου ήρωα!!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ταξίδι στο χρόνο...
Να ναι το χάδι της στιγμής σε κάθε άγγιγμά σου!
Να` χουνε χρώμα θαλασσί τα πιο τρελά όνειρά σου!
Κι όλες οι θάλασσες μαζί στα πόδια τα δικά σου!!!

Όταν σε εμπιστεύομαι...

Όταν σε εμπιστεύομαι σου λέω την αλήθεια...


Στην ζωγραφίζω, για να δω πόσο με καταλαβαίνεις.
Βρίσκω τον τρόπο να εκφράσω αυτό που θέλω...

Θέλεις να με ακούσεις;
Θέλεις να με κοιτάξεις στα μάτια;
Θέλεις να μου πιάσεις το χέρι;
Θέλεις να ελπίζεις μαζί μου;
Θέλεις να μου δείξεις πόσο δυνατός είσαι,
τώρα που με βλέπεις στο κρεβάτι;
Θέλεις να γίνω γρήγορα καλά;


Πίστεψέ το
Και άκουσε με!

"Ένα γράμμα όνειρο"
Όναρ και φίλοι του Όναρ
www.onar-paidi.gr

Δεν φοβάμαι....

Δεν φοβάμαι τους γιατρούς. Ούτε τις νοσοκόμες.
Ούτε τα φάρμακα, ούτε τις ενέσεις...

Φοβάμαι αυτούς που δεν αντέχουν να με βλέπουν
όπως είμαι τώρα.

Το βλέπω στα μάτια τους.

(.Όναρ-μέσω τέχνης για το άρρωστο παιδί www.onar-paidi.gr)

Τι χρώμα έχει το σκοτάδι;

06/06/2010 "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη: Τι χρώμα έχει το σκοτάδι; -- Ρεπορτάζ στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης
Τι χρώμα έχει το σκοτάδι;
Ρεπορτάζ στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης
που κινδυνεύει να κλείσει λόγω οικονομικών προβλημάτων
Εικόνες από τον κόσμο των τυφλών, τα όνειρα τους αλλά και τους εφιάλτες τους θα μεταδώσουν οι «Πρωταγωνιστές» την Κυριακή 6 Ιουνίου, στις 11.45' το βράδυ, στο Mega.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης, οι δημοσιογράφοι Αλίκη Γεωργίου, Βίκυ Καραβάλτσιου και ο οπερατέρ Γιάννης Σαρηγιάννης έζησαν τρεις μέρες στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης η οποία κινδυνεύει να κλείσει, γεγονός που θα σήμαινε ότι οι τυφλοί της Βορείου Ελλάδας δεν θα έχουν ένα χώρο για να μάθουν γράμματα και να εκπαιδευτούν για να ζήσουν αυτόνομοι στην κοινωνία.
Νέοι άνθρωποι που γεννήθηκαν τυφλοί ή που τυφλώθηκαν από ένα ιατρικό λάθος, ένα ατύχημα ή μια αρρώστια, μιλούν στους «Πρωταγωνιστές» για τον δικό τους κόσμο που σε αντίθεση με ότι θα νόμιζαν οι περισσότεροι βλέποντες τα έχει όλα αλλά με διαφορετικό τρόπο. Ο έρωτας λοιπόν, ο αθλητισμός, η εργασία, η μόρφωση, η διασκέδαση, πρωταγωνιστούν στην εκπομπή της Κυριακής στο Mega.
Μεταξύ άλλων μιλούν:
Ο Βασίλης Χαροκόπος που έχασε την όρασή του στα 13 του από κυνηγετικό όπλο αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να παντρευτεί με τη βλέπουσα Σαλώμη με την οποία έχουν έναν γιο.
Η 30χρονη Μάρθα που έχασε το φως της πριν 4 χρόνια -- ύστερα από αφαίρεση όγκου στο κεφάλι -- προτρέπει και τελικά πείθει τον Σταύρο Θεοδωράκη να σφραγίσει τα μάτια του και να την ακολουθήσει σε μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Η Φανή που πριν 23 χρόνια υπέστη ανεπανόρθωτη βλάβη στο οπτικό της νεύρο όταν μπήκε βρέφος στη θερμοκοιτίδα. Τη δεκαετία του '70, η Βόρεια Ελλάδα κυρίως, είχε πολλά τέτοια «θύματα» λόγω της απειρίας του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Η Φανή κατάφερε να αλλάξει τη ζωή της, όταν στα 19 της άφησε το χωριό της για να μπει στη Σχολή και να μάθει γραφή κι ανάγνωση.
Η Βασούλα που κατάγεται από την Αλβανία και πηγαίνει Ε' Δημοτικού. Βλέπει ανελλιπώς «Τα μυστικά της Εδέμ» και θέλει να γίνει τραγουδίστρια.
Η Αθηνά, φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό του ΑΠΘ, μια από τους δύο τυφλούς της Ελλάδας που έχει επιλέξει να κυκλοφορεί με σκύλο -- οδηγό, τη Σίσσυ.

Ο πατέρας μου - του Λεο Μπουσκάλια

Συνέβη πολλά χρόνια πριν,τον καιρό που ήμουν υπεύθυνος ενός εκπαιδευτικού προγράμματος για ανάπηρα παιδιά.

Παρακολουθούσα το μάθημα σε μια τάξη για ελαφρώς καθυστερημένα παιδιά της τετάρτης.
Κάθησα μαζί τους και με τη δασκάλα τους,

την ώρα που διάβαζαν μια ιστορία,
για μια μικρή πάπια που δεν είχε πατέρα.
Όπως όλα τα καλά παιδικά βιβλία,
έτσι και αυτό ήταν γεμάτο από επαναλαμβανόμενες φράσεις.
Η επωδός ήταν πάντα η ίδια: «Όμως,η μικρή πάπια δεν είχε πατέρα».
Η δασκάλα,που είχε σπουδάσει σ ένα περίφημο εκπαιδευτικό ίδρυμα και είχε αφομοιώσει την καλύτερη τεχνική διδασκαλίας,διάβαζε προσεκτικά,καθαρά και με αίσθημα.

Όταντελείωσε την ιστορία συνέχισε με ερωταποκρίσεις,για να ελέγξει αν οι μαθητές είχαν καταλάβει το νόημά της,όπως κάνουν όλοι οι καλοί παιδαγωγοί
«Μάρθα», ρώτησε έναπολύ συμπαθητικό κοριτσάκι της ομάδας,
«πες μας, είχε πατέρα η μικρή πάπια»;
Το παιδίαπάντησε χωρίς δισταγμό
«ναι».
Η δασκάλα σταμάτησε για ένα λεπτό,
ελαφρά ξαφνιασμένη από την απάντησή του.
Τελικά χαμογέλασε και είπε:
«Μάρθα, θα σου διαβάσω άλλη μιά φορά την ιστορία και άκουσέ την προσεκτικά,σε παρακαλώ».
Επανέλαβε τότε διάφορα μέρη της ιστορίας τονίζοντας κάθε φορά τη γνωστή επωδό
«Όμως,η μικρή πάπια δεν είχε πατέρα».
Σίγουρη για την επιτυχία της αυτή τη φορά,
ρώτησε πάλι τη Μάρθα:
«Είχε πατέρα η μικρή πάπια;»
Τεταμένη σιωπή βασίλευε σε όλη την ομάδα όσο η Μάρθα ξανασκεφτόταν την ερώτηση
Μετά από αρκετά λεπτά απάντησε,
πολύ σίγουρα,
«ναι».
Στο σημείο αυτό,
η απογοήτευση της δασκάλας είχε αρχίσει να φαίνεται,
αλλά ήταν αποφασισμένη να δώσει στο παιδί νακαταλάβει τη σωστή απάντηση.
Ελαφρά ενοχλημένη,
πήρε το κοριτσάκι στα γόνατά της κι έφερε το πρόσωπό του κοντά στο δικό της
«Άκουσε Μάρθα,πρόσεξέ με.Θα διαβάσω άλλημια φορά».
Διάβασε πάλι από το βιβλίο:
«Η μικρή πάπια δεεεν είχε πατέρα.»
Όλη η ομάδα και η καημένη η Μάρθα,
που βρισκόταν τώρα αιχμάλωτη στην αγκαλιά της δασκάλας,
αναπήδησε στον ήχο του παρατεταμένου
«δεν».
«Λοιπόν»,
ρώτησε η δασκάλα γλυκά,
έχοντας ανακτήσει την ψυχραιμία της,
«είχε η μικρή πάπια πατέρα;»
Εν τω μεταξύ,
τα μεγάλα σκούρα μάτια της Μάρθας είχαν γεμίσει με δάκρυα φόβου και απογοήτευσης.
Όλη η ομάδα περίμενε σιωπηλά και με αγωνία,
όσο εκείνη ξανασκεφτόταν την όλη κατάσταση
Τελικά απάντησε πάλι
«ναι,η μικρή πάπια είχε πατέρα».
Η δασκάλα έχασε εντελώς τον έλεγχό της.
«Μάρθα,με απογοήτευσες!
Απλώς δεν προσέχεις καθόλου.
Το λέει και το ξαναλέει στην ιστορία ότι η μικρή πάπια δεν είχε πατέρα».
Τώρα τα δάκρυα στα μάτια της Μάρθας ξεχείλισαν και έτρεχαν ποτάμι στα μάγουλά της.
«Μα κυρία,είπε,όλοι έχουν έναν πατέρα».
Η δασκάλα,εντελώς σαστισμένη,πήρε τη Μάρθα στην αγκαλιά της,
της χαμογέλασε σαν να της ζητούσε συγγνώμη και έδειξε ότι τώρα κατάλαβε τι ήθελε να πει
Όλη η ομάδα χαμογέλασε με ανακούφιση.
Πείτε τον μπαμπά,πατερούλη,πατέρα,ό,τι θέλετε,είναι το ίδιο.
Είναι πανανθρώπινο,όλοι έχουν έναν πατέρα

Απόσπασμα από της εισαγωγή του βιβλίου του Λεο Μπουσκάλια, ο Πατέρας Μου

"Σε βλέπω, με ακούς;" Της Filma 3 films σε σκηνοθεσία/μοντάζ Θοδωρή Αδάμου

Ακολουθεί απόσπασμα από την ηλεκτρονική έκδοση της Ελευθεροτυπίας, σχετικά με την ταινία (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=135521)

"...Αρχής γενομένης από σήμερα η σελίδα δίνει τον λόγο σε έλληνες δημιουργούς που έχουν καταπιαστεί με θέματα αναπηρίας. Συστήνουν οι ίδιοι το έργο τους, αναλύουν οι ίδιοι την προσέγγισή τους, το σκεπτικό, την μεθοδολογία και τους προβληματισμούς τους. Ξεκινάμε από το ντοκιμαντέρ “Σε βλέπω, με ακούς;” της Filma 3 films σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αδάμου που γυρίστηκε στην Θεσσαλoνίκη το Νοέμβρη 2008, προεβλήθη στο φεστιβάλ της Νάουσας πέρσι και φέτος θα παρουσιαστεί στο φεστιβάλ της Πάτρας. Η σελίδα πλέον είναι ανοικτή σε δημιουργούς που έχουν ασχοληθεί με την θεματική της αναπηρίας για να αυτοσυστηθούν.

Οι γραμμές που ακολουθούν είναι γραμμένες από την Filma 3 films και συστήνουν το ντοκιμαντέρ “Σε βλέπω, με ακούς;”

Λίγα λόγια: Το "Σε βλέπω, με ακούς;" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κοινωνικό δράμα. Ένας καθρέφτης της πραγματικότητας, όχι της πλειοψηφίας, αλλά τουλάχιστον μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων που καθημερινά είναι αναγκασμένοι να την αντιμετωπίζουν. Δύο αδέρφια με αναπηρία, ένας κουφός και ένας τυφλός, βιώνουν στην καθημερινότητα τους την αποστροφή, την απόρριψη αλλά και την καλοσύνη των συνανθρώπων τους. Το δέσιμο των δυο αδερφών, η συμπαράσταση του ενός προς στον άλλον, οι καταστάσεις που βιώνουν και η εκάστοτε αντιμετώπισή τους από την υπόλοιπη κοινωνία, αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της μικρού μήκους ταινίας.

Η ιδέα: Στον κινηματογράφο, όπως και στην ίδια την ζωή, η αρχική ιδέα ανακαλύπτεται, επεξεργάζεται, βιώνεται, μεταμορφώνεται, συμβιβάζεται και τέλος πραγματώνεται σε έργο. Το σενάριο και η αρχική ιδέα του "Σε βλέπω, με ακούς;" δεν διαφέρει σε τίποτα. Ψάξαμε, βιώσαμε, έστω και αν πλαστογραφήσαμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας, ρωτήσαμε, μάθαμε, κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας, για να νιώσουμε όσο πιο κοντά γινόταν μια τέτοια κατάσταση. Κι αυτό γιατί, το δυσκολότερο, μα ταυτόχρονα κατά την γνώμη μας και πιο αληθινό εγχείρημα, θα ήταν να γραφτεί κάτι που σαν κέντρο του θα είχε το ίδιο το άτομο που βιώνει την αναπηρία, παρά να περιστρέφεται γύρω από την έννοια αυτή αόριστα. Ίσως γιατί κατά βάθος πιστεύουμε ότι όλοι εμείς, που δεν βιώνουμε μια τέτοια κατάσταση, αρκούμαστε να μελετάμε, να αγγίζουμε, να καταλαβαίνουμε το πρόβλημα επιφανειακά. Προσπαθήσαμε λοιπόν να δώσουμε την ευκαιρία σε κάθε άνθρωπο, που θα δει την ταινία αυτή, να βιώσει την ιστορία όσο γίνεται πιο άμεσα. Να βιώσει, έστω όσα μπορέσαμε να του παρουσιάσουμε, μερικά τυχαία παραδείγματα από την καθημερινότητα ανθρώπων με αναπηρία και να μην καταλάβει απλά την έννοια σαν έννοια, αλλά αν μπορέσει, να νιώσει όπως ίσως ένιωσαν και τα δυο αδέρφια - οι δύο χαρακτήρες.

Η εκτέλεση: Το σενάριο περιέχει χαρακτηριστικά που σμιλεύτηκαν έτσι ώστε να αποδοθεί όσο το δυνατόν πιο καθαρά η αρχική μας ιδέα που εξηγήσαμε παραπάνω. Τα δυο αδέρφια με αναπηρία συμβολίζουν μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα. Η ομοιότητα των δυο αδερφών, το ότι είναι δίδυμοι, συμβολίζει την πεποίθηση της κοινωνίας ότι τα άτομα με αναπηρία είναι μέλη της ίδιας κοινωνικής ομάδας ασχέτως με την αναπηρία τους. Τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά στην ιστορία μας, τέθηκαν όχι σαν μέτρο σύγκρισης καταστάσεων, αλλά σαν απεικόνιση της πραγματικότητας που άλλοτε δείχνει κατανόηση, άλλοτε αποστροφή. Υπάρχουν κι άλλες μικρές πτυχές στην ιστορία και μερικά άλλα πιο έμμεσα χαρακτηριστικά, όπως το κοινωνικό status των ανθρώπων, διαφορετικά σε κάθε περίσταση, που βοηθάνε να απεικονισθεί ένα πιο γενικευμένο κοινωνικό σύνολο. Τα πολλά υποκειμενικά πλάνα, αυτά που βλέπουν τα δυο αδέρφια μέσα από τα μάτια τους, αν και ρίσκα κινηματογραφικά, είναι προσπάθειες να ταυτιστεί ο θεατής με τους ρόλους αυτούς όσο γίνεται περισσότερο. Όπως προείπαμε, το εγχείρημα αυτό βασίστηκε στην προσπάθειά μας να απεικονίσουμε την κεντρικής μας ιδέα. Ακόμα και ο τίτλος της ταινίας, αν και "αντικινηματογραφικός", προσβλέπει στην αμεσότητα.

Επίλογος: Στο "Σε βλέπω, με ακούς;", αν και η πρώτη μας οργανωμένη κινηματογραφική απόπειρα, προσπαθήσαμε να μη θυσιάσουμε την ιδέα μας ή να μην υποτιμήσουμε τα ιδανικά μας, για χάρη της ακέραιης κινηματογραφικής καλαισθησίας. Για εμάς το "στοίχημα" ήταν να αναδείξουμε το θέμα κινηματογραφικά και όχι να αναδείξουμε τις κινηματογραφικές μας ικανότητες στηριζόμενοι στο θέμα. Τέλος, αυτό που κρατάμε, εκτός από τις εμπειρίες και τα πολλά θετικά ή αρνητικά σχόλια, είναι η φράση ενός πατέρα που επικοινώνησε μαζί μας συγκινημένος και μας είπε ότι βλέποντας αυτήν την ταινία ένιωσε, για πρώτη φορά, όπως ακριβώς ο γιος του, που αντιμετωπίζει ένα παρόμοιο πρόβλημα."

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=135521

Το παιδί και το κουτάβι

Ένας ιδιοκτήτης pet-shop στην Αυστρία, είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από το κατάστημα του, που έγραφε: “Διατίθενται κουτάβια”.

Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας:

“Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι”;

Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 δολάρια.

Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε:

“Δυστυχώς έχω μόνο 2 δολάρια, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια”;

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά.

Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια.

Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα άλλα κουταβάκια.

Τότε ο μικρός ρώτησε:

“Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει”;

Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.

Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα:

“Θέλω να το αγοράσω” του φώναξε αποφασιστικά.

Ο άντρας γέλασε και του είπε:

“Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι. Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω”…

Ο μικρός ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να αγοράσει το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του pet shop, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.

Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε:

”το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά…”.

Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.

“Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του… επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει…”.

Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει.

Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε:

“εύχομαι… όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα”…