Γιορτή της Μητέρας

 Η αληθινή ιστορία πίσω από την Anna Jarvis και γιατί πολέμησε τη γιορτή που η ίδια καθιέρωσε.

Κάθε χρόνο, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν τη μητέρα με λουλούδια, δώρα και λόγια αγάπης. Κι όμως, η Γιορτή της Μητέρας δεν ξεκίνησε έτσι. Πίσω από αυτήν κρύβεται μια ιστορία βαθιάς συγκίνησης, ακτιβισμού και τελικά, απογοήτευσης. Η εικόνα είναι γνώριμη. Ένα μπουκέτο λουλούδια, ένα τραπέζι σε εστιατόριο, ένα «σ’ αγαπώ» που ίσως δεν λέγεται αρκετά συχνά. Η Γιορτή της Μητέρας έχει εξελιχθεί σε μια παγκόσμια γιορτή αγάπης και ευγνωμοσύνης. Όμως, η γυναίκα που την καθιέρωσε, η Anna Jarvis, δεν θα αναγνώριζε τη σημερινή της μορφή. Γιατί η αρχική της ιδέα δεν είχε καμία σχέση με την κατανάλωση, αλλά με τη μνήμη, τη συμφιλίωση και τη δύναμη της μητρότητας.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Η ιστορία ξεκινά το 1905, όταν η Anna Jarvis αποφασίζει να τιμήσει τη μητέρα της, Ann Reeves Jarvis, μια γυναίκα με έντονη κοινωνική δράση. Τρία χρόνια αργότερα, διοργανώνει μια εκδήλωση στη Grafton της Δυτικής Virginia, που θα αποτελέσει την απαρχή της Γιορτής της Μητέρας.
Η επιμονή της αποδίδει καρπούς. Το 1914, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson ανακηρύσσει επίσημα τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου ως Ημέρα της Μητέρας.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια προσωπική πράξη μνήμης, μετατράπηκε γρήγορα σε εθνική και παγκόσμια γιορτή.

Η ιδέα, όμως, είχε βαθύτερες ρίζες. Η μητέρα της, Ann Reeves Jarvis, υπήρξε ακτιβίστρια την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. 
Σε μια περίοδο που χιλιάδες οικογένειες θρηνούσαν, εκείνη οραματίστηκε μια «Ημέρα Φιλίας της Μητέρας». Στόχος της ήταν να ενώσει μητέρες από τον Βορρά και τον Νότο, όχι μόνο για να επουλώσουν τις πληγές του πολέμου, αλλά και για να βοηθήσουν παιδιά που ζούσαν μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Η μητρότητα, για την Jarvis, δεν ήταν απλώς ένας οικογενειακός ρόλος. Ήταν μια δύναμη κοινωνικής αλλαγής. Σε μια από τις πιο συμβολικές κινήσεις της, η Anna Jarvis καθιέρωσε το λευκό γαρύφαλλο ως το μοναδικό λουλούδι της ημέρας. Ο συμβολισμός ήταν βαθύς, το γαρύφαλλο δεν ρίχνει τα πέταλά του όταν μαραίνεται, αλλά κλείνει προς τα μέσα, όπως η αγάπη της μητέρας, που δεν χάνεται ποτέ και συνεχίζει να αγκαλιάζει τα παιδιά της. 

Η μεγάλη ανατροπή - Όταν η δημιουργός πολέμησε τη γιορτή

Κι όμως, η ίδια γυναίκα που καθιέρωσε τη Γιορτή της Μητέρας, αφιέρωσε τη ζωή της στο να την καταργήσει. Η Anna Jarvis είδε με απογοήτευση τη γιορτή να μετατρέπεται σε εμπορικό γεγονός. Ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία και επιχειρήσεις εκμεταλλεύονταν την ημέρα για κέρδος, αλλοιώνοντας –όπως πίστευε– το πραγματικό της νόημα. Δεν σταμάτησε εκεί. Αντέδρασε ακόμη και σε φιλανθρωπικές δράσεις, θεωρώντας πως τα χρήματα δεν κατέληγαν πάντα σε αυτούς που τα είχαν ανάγκη. Από το 1920 και μετά, ξεκίνησε έναν μακρύ δικαστικό αγώνα για να περιορίσει και τελικά να καταργήσει, τη γιορτή. Έφτασε στο σημείο να εμπλακεί σε περισσότερες από 30 δικαστικές υποθέσεις.

Το 1934, ο πρόεδρος Franklin Delano Roosevelt σχεδίασε ένα γραμματόσημο προς τιμήν των μητέρων, εμπνευσμένο από έργο του ζωγράφου James Abbott McNeill Whistler. Η Anna Jarvis, όμως, αντέδρασε έντονα. Δεν ενέκρινε ούτε το σχέδιο ούτε τη χρήση του όρου «Mother’s Day», επιμένοντας ότι η γιορτή είχε χάσει την ουσία της. 

Το τίμημα μιας ιδέας

Ο αγώνας της είχε βαρύ κόστος. Η Anna Jarvis ξόδεψε όλη της την περιουσία προσπαθώντας να ανατρέψει αυτό που η ίδια δημιούργησε. Πέθανε σε ηλικία 84 ετών, φτωχή και απομονωμένη, έχοντας περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε σανατόριο. 

Τι σημαίνει σήμερα η Γιορτή της Μητέρας

Σήμερα, η Γιορτή της Μητέρας είναι η τρίτη πιο εμπορική γιορτή παγκοσμίως, μετά τα Χριστούγεννα και την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Είναι επίσης μια από τις πιο δημοφιλείς ημέρες για έξοδο σε εστιατόρια. Κι όμως, πίσω από τα δώρα και τα λουλούδια, η ουσία παραμένει ή τουλάχιστον, θα έπρεπε να παραμένει.
Ίσως η Anna Jarvis να είχε δίκιο σε πολλά. Ίσως η γιορτή να ξέφυγε από τον αρχικό της σκοπό. Όμως, παραμένει μια σπάνια ευκαιρία. Να σταματήσουμε για λίγο και να πούμε στη μητέρα μας όσα συχνά αφήνουμε ανείπωτα. Είτε με ένα γαρύφαλλο, είτε με μια απλή λέξη, αυτό που έχει σημασία δεν είναι ο τρόπος, αλλά το συναίσθημα. Γιατί, τελικά, η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι αυτό που αγοράζουμε. Είναι αυτό που νιώθουμε.

Πηγή

Και ο Θεός έπλασε τη μητέρα

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.
Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

Πάουλο Κοέλο 

Πώς «φτιάχνουν» οι μαμάδες τα όνειρα των παιδιών τους!

Ένα κείμενο αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες, με αφορμή τη γιορτή της Μητέρας, από την Έλενα Κατσαντώνη αποκλειστικά για το Mothersblog.gr

Σε ένα μέρος πολύ μακρινό, οι μαμάδες έχουν το έθιμο την ημέρα που γεννιέται ένα παιδί να ξεκινήσουν το μεγαλύτερο εργόχειρο του κόσμου. Εφοδιάζονται με βελόνες και νήματα και πλέκουν ασταμάτητα τα όνειρα τους για τα νεογέννητα μωρά τους.

Πολύχρωμες βελονιές σχηματίζουν πολύπλοκα σχέδια χωρίς να σταματήσουν λεπτό. Ακόμα κι όταν όλα γύρω τους έχουν μεταμορφωθεί σε ένα μαγικό παραμύθι, ακόμα και τότε, συνεχίζουν να στολίζουν το κάθε τι. Κάθε μαμά διαλέγει το καλύτερο όνειρο για το μικρό της και ρίχνεται στη δουλειά. Άλλες αντιγράφουν τα σχέδια των άλλων γυναικών. Κάποιες μάλιστα κρύβουν σαν φυλακτό τα όνειρα που κάνουν για το παιδί τους. Ώσπου κάποια μέρα μια μαμά δεν άγγιξε ούτε βελόνες, μα ούτε νήματα, όταν γέννησε το πανέμορφο μωράκι της. Οι άλλες την κοίταξαν και τρομαγμένες τη ρώτησαν: - Εσύ δεν θα έχεις όνειρα για το παιδί σου; - Εγώ θα του μάθω να πλέκει μόνο του τα όνειρά του. Η απάντηση που πήραν δεν τους βοήθησε να καταλάβουν την περίεργη αυτή μητέρα.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν και οι υπόλοιπες μαμάδες έπλεκαν όλη μέρα και όλη νύχτα με αγωνία, εκείνη η μαμά πήρε στο μικρό της κλωστές και του έμαθε τα χρώματα. Του έδειξε όλους τους πιθανούς τρόπους να πλέκει. Το άφησε να μπερδευτεί μέσα στους κόμπους και να μάθει μόνο του να τα λύνει τα προβλήματά του. Πολλές φορές χρειάστηκε να του τα ξηλώσει ώστε να ξεκινήσει πάλι από την αρχή. Μέχρι που μεγάλωσε. Τίποτα δεν το σταματούσε. Τα υπόλοιπα παιδιά είχαν μεγαλώσει και αυτά. Κάποια, με τα χρόνια, τα όνειρα που με πολλή αγάπη τους είχε πλέξει η μαμά τους, είχαν φθαρεί. Τα χρώματά τους είχαν ξεθωριάσει. Άλλα, είχαν τρυπούλες ή κλωστές που κρέμονταν και αν τις τραβούσες όλα καταστρέφονταν.
Μόνο ο μικρός μας έπλεκε πια όνειρα τόσο γρήγορα, που οι άλλοι γύρω του θαμπώνονταν. Πόσο ήθελαν και αυτοί να πλέξουν τα δικά τους! Αλλά δεν ήξεραν, ούτε καν, πώς να ονειρεύονται. Δεν ήξεραν τι ήθελαν να ονειρευτούν, ούτε πώς να το κάνουν. Τότε όλοι κατηγόρησαν τη μαμά τους. Ακόμα κι αν εκείνες είχαν ξενυχτήσει και είχαν θελήσει μόνο το καλύτερο για τα παιδιά τους, κατάλαβαν ότι τους είχαν στερήσει το πιο σημαντικό. Δεν τους έμαθαν ποτέ την τέχνη να βρίσκεις μόνος σου και δίνεις σχήμα σε όσα λαχταράει η ψυχή σου. Και ξέρετε το μόνο που χρειάζεται στη ζωή είναι να έχεις όνειρα, γιατί αυτά μια μέρα θα γίνουν πραγματικότητα.

 

Αναδημοσίευση: http://hamomilaki.blogspot.gr/2015/05/oi-mamades-kai-ta-oneira-ton-paidion.html

Μητέρα, μητέρα... (αφιέρωμα)

Επιμέλεια: Sophia Siglitiki Drekou/Αέναη επΑνάσταση
 

Φώτο National Geographic: Εργαζόμενη μητέρα μεταφέρει το παιδί της σε ένα καλάθι πηγαίνοντας για την εργασία της με τα πόδια, στην πυκνή ομίχλη ξημερώματα στην Κίνα, στην περιοχή Laocheng, που σημαίνει «παλιά πόλη».

Η μάνα μου

(Ν. Καζατζάκη- απόσπασμα από το «Αναφορά στο Γκρέκο»)

Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. Με υπομονή, μ’ αντοχή κι όλη τη γλύκα της γης απάνω της. Όλοι από το αίμα της μάνας μου οι πρόγονοι ήταν χωριάτες. Σκυμμένοι στο χώμα, κολλημένοι στο χώμα, τα πόδια τους, τα χέρια τους, τα μυαλά τους γεμάτα χώματα.

Αγαπούσαν τη γης και της εμπιστεύουνταν όλες τις ελπίδες. Είχαν γίνει, πάππου προς πάππου, ένα μαζί της. Στην αβροχιά, κοράκιαζαν κι αυτοί μαζί της, κι όταν ξεσπούσαν τα πρωτοβρόχια, τα κόκαλά τους έτριζαν και φούσκωναν σαν καλάμια. Κι όταν αλέτριζαν και χαράκωναν βαθιά την κοιλιά της με το γενί, ξαναζούσαν στα στήθια και στα μεριά τους την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκαν με τη γυναίκα τους….

Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά, μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινοέρχονταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να ‘χαν τα χέρια της μια καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινή ανάγκη. Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά….

Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο. Καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ‘ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μας μοσκομύριζε. Αγαπούσα πού τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα σώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μού διηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε ‘γω της στορούσα τους βίους των αγίων που ‘χα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου. Δεν έφτανα τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα: Μπήκαν στον παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεριανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.

Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σαν να μου έλεγε: Αλήθεια λες; Και μου χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα στο κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό του και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε κατέβει από τον παράδεισο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου, δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το σπλάχνο μου η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρουδιά τούτη και με το κελάηδημα του καναρινιού…

(Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στο Γκρέκο»)

Η «Προσωπογραφία της μητέρας μου»

Μάνος Χατζιδάκις

«Η μητέρα μου είναι γλυκιά και τρυφερή και μ' αγαπάει», γράφει ο Μάνος Χατζιδάκις στο κείμενο που συνοδεύει το ορχηστρικό του «Προσωπογραφία της μητέρας μου» στο «Χαμόγελο της Τζοκόντα». Και συνεχίζει:

«Θα 'θελε να 'χε σταματήσει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή που μ' έχει αντίκρυ της και με κοιτάζει. Γνωρίζω εκείνη τη στιγμή καλά, μα δεν μπορώ ούτε μπορεί να τηνε σταματήσει. Κι έτσι θα μείνει πάντα στη μνήμη μας, ευγενική και τρυφερή να καρτεράει μια δυο στιγμές που πέρασαν, μια δυο στιγμές που έζησα μοναδικά για εκείνη».

«Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη», -αναφέρει αλλού ο Χατζιδάκις- «κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα...».!!!!

                            

«Μητέρα…» 

Γιάννης Ρίτσος

…Είχαμε τον κήπο στην άκρη της θάλασσας.

Απ’ τα παράθυρα γλιστρούσε ο ουρανός

κι η μητέρα καθισμένη

στο χαμηλό σκαμνί

κεντούσε τους αγρούς της άνοιξης

με τα ανοιχτά κατώφλια των άσπρων σπιτιών

με τα όνειρα των πελαργών στην αχυρένια στέγη

γραμμένη στη λευκή διαφάνεια…

Η μητέρα μού κρατούσε τα χέρια.

Μα εγώ

πίσω απ’ τον τρυφερό της ώμο

πίσω απ’ τα μαλλιά της τα χλωμά

στρωτά μ’ ένα άρωμα υπομονής και ευγένειας

κοιτούσα σοβαρός τη θάλασσα…

Μας πήραν το θαλασσινό τραγούδι

Μας δέσαν τα θαλασσινά μας πόδια.

Παιδάκια σιωπηλά κι απορημένα

με τ’ αλατισμένα ματόκλαδα

με τα μεγάλα μάτια τα γαλάζια

περνάμε φοβισμένα στις μεγάλες πολιτείες

κάτω απ’ τα νοσοκομεία που μυρίζουν ύπνο κι ιδρώτα

κάτω απ’ τα σπίτια με τους κόκκινους γλόμπους

κάτω απ’ τα μέγαρα

που καπνίζουν αίμα νύχτα κι αρπαγή.

Μητέρα, μητέρα

πού αρνηθήκαμε

την τρυφερή σοφία των δακρύων σου

πού ‘ναι το μακρόθυμο χέρι σου

με την έκφραση της καρτερίας

πού ‘ναι το χέρι σου

ν’ ακούσουμε την αυγή και τη θάλασσα

να ζεστάνουμε τη μοναξιά;

ο ουρανός γκρεμίστηκε

στα δάκρυα των αθώων…

Πόρτες χάσκουν στη νύχτα.

Ξίφη αστράφτουν.

Ένα φεγγάρι αποκεφαλισμένο.

Οι άνθρωποι ετοιμάζουν σκάλες

Με ανθρώπινα κόκαλα

Για ν’ ανέβουν.

Κύριε, Κύριε

κι εμείς εδώ

στη μέση των μεγάλων δρόμων

λυπημένοι κι αδέξιοι

με το άδειο δισάκι στα χέρια

μ’ ένα κλουβί αηδονιών στη ράχη

με την πλατιά μνήμη της θάλασσας στο μέτωπο

με χέρια αθώα κι απορημένα που δεν επαιτούν.

Μητέρα δε μας μένει τίποτα.

Πού θ’ απαγκιάσουμε;

Πού θα κοιμηθούμε;…

(Γιάννης Ρίτσος, απόσπασμα απ’ το «Εμβατήριο του ωκεανού»)

Υπαπαντή: η Ορθόδοξη Γιορτή της Μητέρας

Δημοκρατικό Εθνικό Ρεύμα

Η σημερινή γιορτή της μητέρας που γιορτάζεται παγκοσμίως κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, οφείλεται στον αγώνα που έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα μία δασκάλα, από την Φιλαδέλφεια, ονόματι Άννα Τζάρβις η οποία ζούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ana Jarvis, αγωνίστρια από πολύ νεαρή ηλικία, ήθελε να τιμάται αυτή τη συγκεκριμένη μέρα η μητέρα η οποία βοήθησε στη συμφιλίωση των Νοτίων και Βορείων μετά τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο. Το Κογκρέσο, το 1914 όρισε τη συγκεκριμένη μέρα ως εθνική εορτή και οι αγώνες της Τζάρβις δικαιώθηκαν.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα (1929) εορτάστηκε για πρώτη φορά η γιορτή της Μητέρας στην Ελλάδα, όχι όμως τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου αλλά στις 2 Φεβρουαρίου ώστε να συνδυαστεί με τη μεγάλη δεσποτική εορτή της Υπαπαντής.

Μόλις τη δεκαετία του 1960 η γιορτή της μητέρας στη χώρα μας ακολούθησε τα αμερικανικά πρότυπα και γιορτάζεται πλέον τη 2η Κυριακή του Μαΐου. 

 
Η ελληνορθόδοξη παράδοση και οι καταβολές μας ως λαός «επιβάλλει» τον εορτασμό ενός μεγάλου προσώπου της ζωής μας-της μητέρας μας-την ημέρα της Υπαπαντής διότι μας συνδέει συναισθηματικώς περισσότερο ο συμβολικός χαρακτήρας εκείνης της ημέρας παρά ο Μάιος. Δυστυχώς, η Γιορτή της μητέρας έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό και ουσιαστικό της χαρακτήρα. 

 
Τηρώντας πιστώς τον δυτικό μιμητισμό και τον αμερικανισμό, γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.

Ο συμβολικός χαρακτήρας της ημέρας της Υπαπαντής είναι ότι η νεαρή μητέρα Παναγία πραγματοποιεί την πρώτη συμβολικής αξίας πράξη αποδοχής του νέου της ρόλου.

Όσες γυναίκες ευτύχησαν να γίνουν μάνες, συνειδητοποιούν το βάθος της ανθρώπινης συγκίνησης που διακατέχει το ζευγάρι των γονιών και ακόμη περισσότερο την ίδια την μητέρα, όταν κρατώντας στην αγκαλιά το σπλάχνο της «βγαίνει» από την εσωτερική κατάσταση της συγκλονιστικής εμπειρίας της γέννας, των διαρκώς μεταβαλλόμενων συναισθημάτων της προσαρμογής (ορμονικής, σωματικής, ψυχολογικής) στη νέα οικογενειακή πραγματικότητα και «προσέρχεται» στην Εκκλησία για να ζητήσει φώτιση για το παιδί της, κουράγιο για την ίδια και τον άνδρα της ενώ παράλληλα με τον τρόπο αυτό μυείται στην κοινωνία Θεού και ανθρώπων το νέο μέλος.

Στις 2 Φεβρουαρίου, κάθε χρόνο, όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες τιμούμε την Μάνα όλων, την Παναγία στην πρώτη της εμφάνιση ως Μητέρα.

Ας επαναπροσδιορίσουμε τις αρχές μας, ας επιστρέψουμε στην παράδοσή μας, ας επαναγκολπωθούμε την Πίστη μας, ας τιμήσουμε την Παναγία και κοντά σ' Αυτήν όλες τις Ελληνίδες Μητέρες. Την μητέρα μας.

«Θεοτόκε, η ελπίς πάντων των Χριστιανών, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τούς ελπίζοντας εις Σέ».

40 ημέρες
40 ημέρες είναι το «όριο ασφαλείας» που χρειάζεται η μητέρα αλλά και το μωρό πριν από την πρώτη κοινή τους έξοδο στον κόσμο, υποστηρίζουν όλοι οι γιατροί.
40 μέρες μετά τη γέννα, κατά την Πίστη μας, η μάνα πηγαίνει το παιδί της στην Εκκλησία να πάρει την Ευχή.
40 μέρες είναι, από την 25η Δεκεμβρίου, η 2α Φεβρουαρίου, η γιορτή της Υπαπαντής.

Επιμέλεια: Sophia Siglitiki Drekou/Αέναη επΑνάσταση

Οι μαμάδες μάς έχουν ανάγκη

Όλοι εμείς, μικρά παιδιά, έφηβοι, ενήλικες. Ανεξαρτήτου ηλικίας, καταγωγής, φύλου, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ενωμένοι με μια λέξη κοινή, πανανθρώπινη: "Μαμά!" Αυτήν φωνάζουμε όταν βρισκόμαστε σε ανάγκη. Αυτήν φέρνουμε στο μυαλό μας στις μικρές και μεγάλες χαρές και λύπες της ζωής. Σήμερα, ωστόσο,  εκατομμύρια μαμάδες σε όλο τον κόσμο έχουν τη δική μας ανάγκη,  φωνάζουν το δικό μας όνομα. Θα τις αφήσουμε μόνες και αβοήθητες;

Με ένα συγκινητικό βίντεο, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα γιορτάζουν την φετινή Ημέρα της Μητέρας (Κυριακή 11 Μαϊου) και μας καλούν να σκεφτούμε τις χιλιάδες μητέρες-ασθενείς, που δίνουν καθημερινά μάχη για να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους με ασφάλεια, για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τη δική τους και των παιδιών τους ενάντια στη φτώχεια, τον πόλεμο, τον εκτοπισμό, τις φυσικές καταστροφές...

Υποστηρίξτε τώρα τα προγράμματα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για τις μητέρες:

Μέσω σταθερού τηλεφώνου ΟΤΕ, Καλώντας στο 901 11 153 153
(ΟΤΕ € 3,68 / κλήση, συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α., ΟΤΕ Γραμμή βοήθειας : 801 11 16 500)

Μέσω του site http://support.msf.gr/node/55

Χρόνια πολλά μανούλα :)))

Μητέρα λέξη μαγική

πολύτιμο πετράδι

ένα στολίδι της ψυχής

και της ζωής το χάδι.

Του κόσμου ο ήλιος και το φως

που τις καρδιές φωτίζει

κι’ ένα φιλί της η ψυχή

μ’ αγάπη πλημμυρίζει.

Μητέρα λέξη όμορφη

γλυκιά ονειρεμένη

στις δυσκολίες της ζωής

μεγάλη αγαπημένη.

Τι πιο γλυκό και όμορφο

όταν φιλί σου δίνει

και δυνατό παυσίπονο

η ευχή της που σ’ αφήνει.

Το δάκρυ της πόσες φορές

δεν κύλησε με πόνο

και πόσους αναστεναγμούς

δεν άφησε στο χρόνο.

Πόσες φορές δεν έκλαψε

δεν πόνεσε η καρδιά της

δεν βρήκες καταφύγιο

μέσα στην αγκαλιά της.

Και ο Χριστός μας στο σταυρό

είπε προτού πεθάνει

την Παναγιά μητέρα μου

πρόσεχε Ιωάννη.

Πηγή: εδώ

Αναδημοσίευση:από εδώ

Στη γυναίκα - Μάνα

Χαρμόσυνα χαράματα
Με ξύπνησε η Καμπάνα
Να μου θυμίσει τρυφερά
Ότι γιορτάζει η ΜΑΝΑ.

Το πιο γλυκύτερο όνομα
Για όλους τους Ανθρώπους
Λατρεύεται, Γιορτάζεται
Σ’ όλους της Γης τους Τόπους.

Αυτή τον Κόσμο γέννησε
Αυτή τον μεγαλώνει
Αυτή η σκέπη όλων μας,
Φτερά έχει κι απλώνει.

Αυτή πονά στον πόνο μας
Χαίρεται στη Χαρά μας
Αυτή με την Αγάπη της
Γυρνά στα όνειρα μας.

Σ΄ εκείνη τα οφείλουμε
Χαρά, Αγάπη, Γνώση
Αυτή μας τάχει δώσει!

Και δε θέλει από μας πολλά
Και δεν κάνει «γινάτια»
Θέλει Αγάπη, Σεβασμό
Και… στο μεγάλο Χωρισμό
Της κλείνουμε τα Μάτια!

Τάκης Σταυριανάκος

Πηγή:facebook

Για τις μαμάδες, που μεγαλώνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες

Το μεγάλωμα ενός παιδιού δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβάνεσαι μόνο όταν γίνεις η ίδια μαμά. Πόσες φορές δεν έχετε θυμηθεί τα λόγια των μαμάδων σας, όταν σας έλεγαν "κάποτε θα γίνεις κι εσύ μαμά και θα με καταλάβεις". Ναι, τώρα που έχετε δικά σας παιδιά τις καταλαβαίνετε και αναγνωρίζετε όλα όσα έκαναν, για να σας μεγαλώσουν.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιες μανούλες, που έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες.
Μανούλες, που τα παιδιά τους έχουν κινητικά, διανοητικά ή ψυχολογικά προβλήματα. Μανούλες, που δεν έχουν ακούσει ούτε μια φορά τη λέξη "μαμά" από τα χείλη των παιδιών τους και ενδεχομένως να μην την ακούσουν ποτέ. Μανούλες, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με απεριόριστη αγάπη και αξιοπρέπεια σε μια χώρα που, ας μη γελιόμαστε, δεν στέκεται καθόλου στο πλευρό τους.

Σε αυτές τις μαμάδες αξίζει όλοι μας να υποκλινόμαστε:

• Επειδή άκουσαν τα χειρότερα από το στόμα των γιατρών, αλλά κατάφεραν να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να συνεχίσουν.

• Επειδή αντιμετωπίζουν καθημερινά τα βλέμματα, τις κακίες και τα αρνητικά σχόλια με αξιοπρέπεια και στωικότητα.

• Επειδή είναι δυνατές, τόσο δυνατές που και οι ίδιες απορούν με τη δύναμη τους.

• Επειδή, εκτός από μαμάδες, είναι και γιατροί και φυσιοθεραπευτές και λογοθεραπευτές και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται το παιδί τους.

• Επειδή κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες από τις άλλες, όμως αυτές δεν το βάζουν κάτω

• Επειδή πάντα ελπίζουν, ακόμα κι όταν φαινομενικά δεν υπάρχει ελπίδα

• Επειδή έχουν ανεξάντλητη υπομονή

• Επειδή γνωρίζουν πως το παιδί τους τις χρειάζεται όσο τίποτα άλλο στον κόσμο

• Επειδή θα έδιναν και τη ζωή τους, για να κάνουν τα παιδιά τους όλα αυτά τα μικρά ...δηθεν ενοχλητικά πράγματα, που κάνουν τα άλλα παιδιά

• Επειδή, τελικά, όταν κοιτάζουν τα παιδιά τους, δεν βλέπουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά μονάχα τα αγγελούδια τους...

Αναδημοσίευση: http://www.mother.gr/displayarticle.asp?articleId=4036

Ευχαριστώ όλες τις μητέρες

...που έκαναν τις κακές στιγμές να φαίνονται ωραίες,

...που έβαζαν μικρότερη μερίδα στον εαυτό τους, για να φάνε οι αλλοι λίγο περισσότερο,

...που δεν αγόρασαν τις γόβες, που ήθελαν, για να μας πάρουν καινουργια αθλητικά παπούτσια,

...που μας έπεισαν πόσο συναρπαστικό είναι να ζείς σ'ενα υπόγειο δυάρι,

...που πάσχισαν να λύσουν προβλήματα άλγεβρας,

...που πέρασαν μαζί μας την ανεμοβλογιά,

...που γιόρτασαν τα γενέθλιά τους, ξενυχτώντας δίπλα μας, όταν είχαμε πυρετό,

...που τα Χριστούγεννα πάντα άφηναν μπισκότα για τον Αη-Βασίλη στο τζακι, αν και ήξεραν οτι τα τρώμε εμείς κρυφά,

...που μας άφηναν να έχουμε δική μας γνώμη, όταν μπορούσαμε να την υποστηρίξουμε,

...που μας μεγάλωσαν και μας άφησαν ελεύθερους να πετάξουμε.

("To a very special mother")

Πηγή: http://www.mother.gr/displayarticle.asp?articleId=2821

Ρε μάνα, σ΄αγαπάω!!!!

Ρε μάνα, σ’ αγαπάω…


 Ρε μάνα, σ' αγαπάω...
 ...γιατί έχω καιρό να στο πω.
 ...γιατί με άφηνες να πέφτω για να μάθω.
 ...γιατί μου έμαθες να έχω humor, να γελάω και να αγαπάω.
 ...γιατί αν πάθεις κάτι, θα πεθάνω.
 ...γιατί αν πάθω κάτι, θα πεθάνεις.
 ...γιατί αν δεν ήσουν εσύ, δε θα μου και εγώ.
 ...γιατί τί θα ήμουν εγώ, αν δεν ήσουν εσύ;
 ...γιατί για μένα, πάντα, θα είσαι 44 χρονών.
 ...γιατί πάντα άφηνες επίτηδες παραπάνω ωμή ζύμη του κέικ στο μπολ. Ήξερες ότι μου άρεζε.
 ...γιατί ήσουν δίπλα μου σε κάθε αρρώστια.
 ...γιατί μου γιάτρευες, κάθε μου αρρώστια.
 ...γιατί, όσο και να σιχαίνεσαι τον εμετό, τον δικό μου τον σκούπιζες πάντα, χωρίς παράπονα.
 ...γιατί δεν κάνεις ποτέ, παράπονα.
 ...γιατί με αγαπάς χωρίς να ζητάς να το κάνω και εγώ.
 ...γιατί χθες στο τηλέφωνο μου είπες: «Πήρα να σου πω ότι μου έλειψες».
 ...γιατί όταν έδινα το πρώτο μάθημα στις πανελλήνιες εξετάσεις, ξενύχτησες μαζί μου, τρώγοντας παρέα γεμιστά από το ταψί.
 ...γιατί καμιά άλλη δεν κάνει πιο νόστιμα γεμιστά από εσένα.
 ...γιατί όταν απέτυχα στις εξετάσεις, αντί να με μαλώσεις που δώσαμε τσάμπα λεφτά στα φροντιστήρια, έλεγες ότι θα βρούμε λύση, να μη στεναχωριέμαι.
 ...γιατί όταν με χώρισαν είπες: «Χέστην αγόρι μου, τσούλα ήταν».
 ...γιατί έχεις να πάρεις τέσσερα χρόνια βρακί αλλά σε μένα αγόρασες ολοκαίνουργιο μπουφάν.
 ...γιατί στα πρώτα μου λεφτά θα σου φτιάξω ολοκαίνουργια κουζίνα, έτσι όπως την φαντάζεσαι...νησάκι!
 ...γιατί ήξερες πάντα πολλά αλλά ποτέ δε μίλησες παραπάνω από όσο έπρεπε.
...γιατί όσο μεγαλώνω, νομίζω ότι σου μοιάζω.
 ...γιατί όπως και η κουκουβάγια, έτσι και εσύ, λες ότι έχεις τα πιο όμορφα παιδιά στον κόσμο.
 ...γιατί είσαι η πιο όμορφη μαμά στον κόσμο.
 ...γιατί έμαθες τώρα στα γεράματα να κάνεις μόνη σου κλήση από το Skype για να τα λέμε.
 ...γιατί τις προάλλες με ρώτησες τι είναι αυτό το Τουίτερ και αν μπορείς να κάνεις και εσύ για να με βλέπεις.
 ...γιατί πάντα λες «Πέρνα εσύ καλά παιδί μου και εμένα μου φτάνει. Αυτό με κάνει ευτυχισμένη». ...
γιατί λες ότι «Ο Ελληνικός στρατός δεν είναι έτοιμος να υποδεχτεί ακόμα το παιδί μου. Νωρίς είναι ακόμα..»
 ...γιατί μαζί σου γελάω κάθε μέρα
. ... «γιατί κάθε μέρα θα λες Καλημέρα σε όποιον άγνωστο βλέπεις» μου έλεγες από μικρό
. ...γιατί μου έμαθες να αγαπώ τον αδερφό μου.
 ...γιατί τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές τρέμει το χέρι μου.
 ...γιατί νομίζω ότι κλαίω. ...γιατί κλαίω!
Του Ευθύμη Κάλφα 
 Πηγή: www.lifo.gr

"Και ο Θεός έπλασε τη Μάνα", ή "Όταν ο Θεός έφτιαξε τις μαμάδες", Πάολο Κοέλιο

 

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.

- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος.

 Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!

Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.

Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.

Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

2η εκδοχή

Όταν ο καλός Θεός δημιουργούσε τις μητέρες, βρισκόταν στην έκτη μέρα συνεχούς δουλειάς, όταν ο άγγελος εμφανίστηκε και είπε: "Παιδεύεστε πολύ με αυτό το δημιούργημα."

Και είπε ο Θεός: " Έχεις διαβάσει τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει αυτό εδώ; Πρέπει να είναι εντελώς αδιάβροχο αλλά όχι πλαστικό, να έχει 180 μετακινούμενα μέρη που να μπορούν να αντικαθίστανται, να κινείται πάνω σε χυμένο καφέ και σε άλλα τροφικά κατάλοιπα, να έχει ποδιά που εξαφανίζεται όταν σηκώνεται, ένα φιλί που να θεραπεύει οτιδήποτε από ένα σπασμένο πόδι μέχρι μια ερωτική απογοήτευση, και να έχει έξι ζευγάρια χέρια."

Ο άγγελος κούνησε το κεφάλι του αργά και είπε: "Έξι ζευγάρια χέρια...με κανέναν τρόπο."

"Δεν είναι τα χέρια που μου δημιουργούν προβλήματα," είπε ο Θεός. "Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που πρέπει να έχουν οι μητέρες."

"Αυτά θα υπάρχουν στο στάνταρ μοντέλο;" ρώτησε ο άγγελος.

Ο Θεός έγνεψε καταφατικά. "Το ένα ζευγάρι για να βλέπει μέσα από κλειστές πόρτες όταν αυτή ρωτάει, "Τι κάνουν τα παιδιά εκεί;" όταν ήδη αυτή ξέρει. Το άλλο ζευγάρι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της για να βλέπει όσα δεν μπορούσε αλλά πρέπει να ξέρει, και φυσικά ένα τρίτο ζευγάρι εδώ μπροστά για να μπορεί να βλέπει πότε ένα παιδί κάνει γκάφες και να λέει, "Καταλαβαίνω και σ' αγαπώ," χωρίς να χρειάζεται να βγάλει λέξη.

"Κύριε," είπε ο άγγελος αγγίζοντας ευγενικά το μανίκι του, "Ξεκουραστείτε τώρα. Αύριο είναι άλλη μέρα.".

"Δεν μπορώ," είπε ο Θεός. "Είμαι πολύ κοντά στο να δημιουργήσω κάτι που μοιάζει τόσο πολύ με μένα. Ήδη έχω κάνει μία πού θεραπεύει μόνη της τον εαυτό της όταν είναι άρρωστη, που μπορεί να ταΐσει μια οικογένεια έξη ατόμων με μια μπουκιά ψωμί και που μπορεί να βάλει ένα εννιάχρονο παιδί να σταθεί κάτω από το ντους."

Ο άγγελος περιτριγύρισε το μοντέλο της μητέρας πολύ αργά. "Είναι πολύ απαλή," αναστέναξε."

"Αλλά και πολύ σκληρή!" είπε ο Θεός με έμφαση. "Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να κάνει ή τι μπορεί να αντέξει μια μητέρα."

"Μπορεί να σκέφτεται;"

"Όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μπορεί να λογικεύει και να συμβιβάζει," είπε ο Δημιουργός.

Τελικά ο άγγελος έσκυψε πάνω της  άγγιξε με το δάχτυλο του το μάγουλό της. "Εδώ υπάρχει μια διαρροή," είπε. "Σας το είπα, προσπαθήσατε να τοποθετήσετε πάρα πολλά σ' αυτό το μοντέλο."

"Δεν είναι διαρροή," είπε ο Θεός. "Είναι ένα δάκρυ."

"Και σε τι χρησιμεύει;"

"Είναι για χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, μοναξιά και υπερηφάνεια."

"Είστε μεγαλοφυΐα," είπε ο άγγελος.

Ο Θεός κοίταξε μελαγχολικά, "Δεν το έβαλα εγώ εκεί."

 

Πηγή: http://5gym-irakl.ira.sch.gr/news/index.php?option=com_content&view=article&id=390:q-q-q-q-&catid=113:2010-09-09-13-38-03&Itemid=123

Γιορτή της Μητέρας: Η Ανα Τζάρβις και η αληθινή ιστορία πίσω από την εμπορευματοποίηση

Κάθε χρόνο, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου γιορτάζουν οι μητέρες όλου του κόσμου και τα ανθοπωλεία κάνουν χρυσές δουλειές. Ωστόσο πολλά χρόνια πριν, η γιορτή είχε διαφορετικό νόημα και η γυναίκα που την καθιέρωσε πέθανε πολεμώντας την ίδια την έμπνευσή της.

Πίσω στο 1908, η Ανα Τζαρβις, μία ακτιβίστρια από την Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, σε μία προσπάθεια να τιμήσει την μνήμη της μητέρας της, ξεκίνησε μία εκστρατεία προκειμένου να καθιερωθεί η μέρα της μητέρας ως επίσημη γιορτή.
Η Τζάρβις έχασε τη μητέρα της το 1905 και καθώς δεν είχε η ίδια παντρευτεί ή αποκτήσει παιδιά ένιωσε την ανάγκη να τιμήσει τη μνήμη της.
Η εκστρατεία που έκανε το 1908 για την καθιέρωση της γιορτής είχε μεγάλη απήχηση και στις 10 Μαΐου εκείνης της χρονιάς, εκατοντάδες οικογένειες συγκεντρώθηκαν στο Γκράφτον, τη γενέτειρα της Τζάνις σε μία εκκλησία που αργότερα μετονομάστηκε «Διεθνής Ναός της Μητέρας» καθώς και σε άλλες πόλεις για να υποστηρίξουν την κίνηση της.
Τελικά η ιδέα της Τζάρβις έγινε δεκτή με ενθουσιασμό και το 1914 καθιερώθηκε επίσημα ως γιορτή της Μητέρας η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου και μάλιστα τα πρώτα χρόνια ήταν επίσημη αργία, ενώ ακόμα και οι ευγενείς έδιναν στους υπηρέτες τους άδεια προκειμένου να περάσουν την μέρα με τις μητέρες τους.
Ωστόσο με τα χρόνια η γιορτή πήρε άλλη τροπή και έχασε τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Γύρω στο 1920, η Τζάρβις εξοργισμένη από την διεθνή εμπορευματοποίηση της γιορτής και μαζί με την αδελφή της Ελσινόρη ξεκίνησαν νέα εκστρατεία προκειμένου να καταργήσουν την «εμποροπανύγηρη» στην οποία είχε εξελιχθεί το αρχικό τους όραμα και συνελήφθησαν αρκετές φορές για την προσπάθεια τους αυτή.
Οπως χαρακτηριστικά δήλωνε η Τζάρβις «το να στέλνεις τυπωμένες κάρτες στη γιορτή της μητέρας δείχνει ότι είσαι πολύ τεμπέλης για να γράψεις ένα γράμμα στη γυναίκα που έκανε για σένα περισσότερα απ' όσα οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος στον κόσμο» ενώ για τα γλυκά και τα σοκολατάκια δήλωνε ότι το θεωρούσε τελείως υποκριτικό, αφού τα περισσότερα εν τέλει τα έτρωγε ο ίδιος ο αποστολέας.
Ωστόσο ο πόλεμος που κήρυξε η Ανα Τζαρβις στη γιορτή που η ίδια εμπνεύστηκε δεν έφερε αποτέλεσμα και η ίδια πέθανε το 1948 πάμφτωχη και με άνοια σε κάποιο σανατόριο.

Πηγή

Όταν ο Θεός έφτιαξε τις μαμάδες

Όταν ο καλός Θεός δημιουργούσε τις μητέρες, βρισκόταν στην έκτη μέρα συνεχούς δουλειάς, όταν ο άγγελος εμφανίστηκε και είπε: "Παιδεύεστε πολύ με αυτό το δημιούργημα."

Και είπε ο Θεός: " Έχεις διαβάσει τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει αυτό εδώ; Πρέπει να είναι εντελώς αδιάβροχο αλλά όχι πλαστικό, να έχει 180 μετακινούμενα μέρη που να μπορούν να αντικαθίστανται, να κινείται πάνω σε χυμένο καφέ και σε άλλα τροφικά κατάλοιπα, να έχει ποδιά που εξαφανίζεται όταν σηκώνεται, ένα φιλί που να θεραπεύει οτιδήποτε από ένα σπασμένο πόδι μέχρι μια ερωτική απογοήτευση, και να έχει έξι ζευγάρια χέρια."

Ο άγγελος κούνησε το κεφάλι του αργά και είπε: "Έξι ζευγάρια χέρια...με κανέναν τρόπο."

"Δεν είναι τα χέρια που μου δημιουργούν προβλήματα," είπε ο Θεός. "Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που πρέπει να έχουν οι μητέρες."

"Αυτά θα υπάρχουν στο στάνταρ μοντέλο;" ρώτησε ο άγγελος.

Ο Θεός έγνεψε καταφατικά. "Το ένα ζευγάρι για να βλέπει μέσα από κλειστές πόρτες όταν αυτή ρωτάει, "Τι κάνουν τα παιδιά εκεί;" όταν ήδη αυτή ξέρει. Το άλλο ζευγάρι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της για να βλέπει όσα δεν μπορούσε αλλά πρέπει να ξέρει, και φυσικά ένα τρίτο ζευγάρι εδώ μπροστά για να μπορεί να βλέπει πότε ένα παιδί κάνει γκάφες και να λέει, "Καταλαβαίνω και σ' αγαπώ," χωρίς να χρειάζεται να βγάλει λέξη.

"Κύριε," είπε ο άγγελος αγγίζοντας ευγενικά το μανίκι του, "Ξεκουραστείτε τώρα. Αύριο είναι άλλη μέρα.".

"Δεν μπορώ," είπε ο Θεός. "Είμαι πολύ κοντά στο να δημιουργήσω κάτι που μοιάζει τόσο πολύ με μένα. Ήδη έχω κάνει μία πού θεραπεύει μόνη της τον εαυτό της όταν είναι άρρωστη, που μπορεί να ταΐσει μια οικογένεια έξη ατόμων με μια μπουκιά ψωμί και που μπορεί να βάλει ένα εννιάχρονο παιδί να σταθεί κάτω από το ντους."

Ο άγγελος περιτριγύρισε το μοντέλο της μητέρας πολύ αργά. "Είναι πολύ απαλή," αναστέναξε."

"Αλλά και πολύ σκληρή!" είπε ο Θεός με έμφαση. "Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να κάνει ή τι μπορεί να αντέξει μια μητέρα."

"Μπορεί να σκέφτεται;"

"Όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μπορεί να λογικεύει και να συμβιβάζει," είπε ο Δημιουργός.

Τελικά ο άγγελος έσκυψε πάνω της άγγιξε με το δάχτυλο του το μάγουλό της. "Εδώ υπάρχει μια διαρροή," είπε. "Σας το είπα, προσπαθήσατε να τοποθετήσετε πάρα πολλά σ' αυτό το μοντέλο."

"Δεν είναι διαρροή," είπε ο Θεός. "Είναι ένα δάκρυ."

"Και σε τι χρησιμεύει;"

"Είναι για χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, μοναξιά και υπερηφάνεια."

"Είστε μεγαλοφυΐα," είπε ο άγγελος.

Ο Θεός κοίταξε μελαγχολικά, "Δεν το έβαλα εγώ εκεί."

Πηγή:http://www.valentine.gr/mothersday3_gr.php

Η γιορτή της πεθεράς

Η γιορτή της Μητέρας, παρόλο που κατάγεται από την αρχαία Ελλάδα καθιερώθηκε από τους Αμερικάνους, όπως σχεδόν όλες οι σύγχρονες παγκόσμιες γιορτές και επέτειοι. Οι Αμερικάνοι καθιέρωσαν και την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν ημέρα της γιορτής της Μητέρας. Φυσικά οι αμερικανόφερτες γιορτές δεν είναι παρά εμπορικά κόλπα, με άλλα λόγια σε δουλειά να βρισκόμαστε και να γιορτάζουμε ξοδεύοντας.

Βέβαια δεν θα πρέπει να κατηγορούμε τους Αμερικάνους γιατί στην προσπάθεια τους να "τακτοποιήσουν" όλο τον κόσμο έχουν εφεύρει τόσες γιορτές που δεν μένει κανείς παραπονεμένος.

Θέλετε ένα παράδειγμα; Είστε παντρεμένοι; Μήπως την γιορτή της μητέρας γιορτάζει και μια άλλη μητέρα εκτός από την δική σας; Και αν την ξεχάσετε τι γίνεται; Ζήτω που καήκατε! Έρχονται όμως οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι και μας βγάζουν από την δύσκολη θέση.

Έτσι στα τέλη Οκτωβρίου έχουν κηρύξει την εθνική γιορτή της Πεθεράς! Φυσικά σε λίγο καιρό θα γιορτάζεται παγκόσμια.

Διότι, το ηρωικό αυτό πλάσμα που λέγεται πεθερά, έχει απασχολήσει από αρχαιοτάτων χρόνων, τις τέχνες, τις επιστήμες, τις θρησκείες και τους πολιτισμούς. Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί για περιγράψουν καταστάσεις και ιστορίες με πρωταγωνιστή μια πεθερά. Έπρεπε λοιπόν να αποκτήσει και τη γιορτή της.

Τώρα μάλιστα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας οι πεθερές έχουν περίοπτη θέση και στο διαδίκτυο. Πολλά sites με κεντρικό θέμα την πεθερά υπάρχουν διαθέσιμα να τα επισκεφτείτε. Εμείς θα σας συστήσουμε μερικά και αφήνουμε σε σας το υπόλοιπο σερφάρισμα.

Πηγή:http://www.valentine.gr/mothersinlawday_gr.php

Η Γιορτή της Μητέρας (Ιστορικό)

Η Αρχαία Ελλάδα είναι η πρωταρχική πηγή αναφοράς στην "γιορτή της μητέρας". Ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.

Μία νεότερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη "Mothering Sunday", που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.

Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.

Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη.

Η Γιορτή της μητέρας βέβαια έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Βλέπετε πρώτοι οι Αμερικάνοι, χωρίς να υστερούμε οι υπόλοιποι, ανακάλυψαν ότι παρ' όλο που η γιορτή αυτή καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η μητέρα σαν έννοια, ήταν παρόλα αυτά μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξει κανείς την αγάπη του για την δική του μητέρα. Γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.

  Πηγή:http://www.valentine.gr/mothersday_gr.php

Η μάνα μου δεν έλεγε αλήθεια πάντα...

Η μάνα μου δεν έλεγε αλήθεια πάντα   
                        Abbas Mahmoud al Akkad 
 

Η μάνα μου, μού είπε ψέματα οχτώ φορές

Αυτή η ιστορία ξεκινάει με τη γέννησή μου - ήμουν μοναχογιός μιας οικογένειας πολύ φτωχής.

Δεν είχαμε ούτε τα απαραίτητα για να καλύψουν τις ανάγκες μας…

Όταν καμια φορά βρίσκαμε λίγο ρύζι για φαγητό 

Η μάνα μου, μού έδινε το μερίδιό της και μου έλεγε, ενώ κένωνε

Το πιάτο της στο δικό μου:

Φάε αυτό το ρύζι παιδί μου, εγώ δεν πεινάω…

Αυτό ήταν το πρώτο της ψέμα…

 Όταν μεγάλωσα λίγο, η μάνα μου πήγαινε, αφού τελείωνε με τις δουλειές του σπιτιού,

Στο διπλανό ποτάμι για ψάρεμα, με την ελπίδα να πιάσει ένα ψάρι για να με βοηθήσει

Στην ανάπτυξη του σώματός μου - κι όταν μια φορά έπιασε δύο ψάρια,

Έτρεξε στο σπίτι και ετοίμασε το φαγητό και έβαλε τα δυο ψάρια μπροστά μου

Εγώ άρχισα να τρώω το πρώτο ψάρι κι αυτή έτρωγε ότι περίσσευε από το κρέας και τα αγκάθια,

Η καρδιά μου ράγισε γι` αυτήν, της έβαλα το δεύτερο ψάρι μπροστά της να το φάει

Αυτή όμως μου το επέστρεψε αμέσως λέγοντας:

Φάγε παιδί μου και το δεύτερο ψάρι… δεν το ξέρεις ότι δεν μ` αρέσουν τα ψάρια...

Αυτό ήταν το δεύτερό της ψέμα… 

Όταν μεγάλωσα, έπρεπε να πάω σχολείο, αλλά λεφτά δεν είχαμε γι` αυτό…

Η μάνα πήγε σε έναν έμπορα και έκλεισε μαζί του μια συμφωνία

Να γυρνάει στα σπίτια και να πουλάει τα ρούχα στις γυναίκες.

Ένα βροχερό βράδυ η μάνα μου άργησε στη δουλειά της

Πήγα έξω στους γύρω δρόμους να τη βρω

Την βρήκα να κουβαλάει τα εμπορεύματα και να χτυπάει τις πόρτες

Της φώναξα: μάνα ας επιστρέψουμε στο σπίτι, είναι πολύ αργά και κάνει πολύ κρύο

Μπορείς να συνεχίσεις τη δουλειά το πρωί…

Αυτή χαμογέλασε λέγοντας: μα δεν είμαι κουρασμένη παιδί μου…

Αυτό ήταν το τρίτο της ψέμα…

Μια μέρα είχα τις εξετάσεις του τέλους της χρονιάς, η μάνα μου επέμενε να έρθει μαζί μου...

Εγώ μπήκα στην τάξη, ενώ αυτή με περίμενε στον καυτό ήλιο…

Όταν βγήκα με αγκάλιασε με στοργή και αγάπη και μου έδωσε ευχή για καλή επιτυχία

Μαζί της βρήκα ένα ποτήρι με κρύο χυμό, το ήπια μέχρι που ξεδίψασα..

Παρόλο που η αγκαλιά της μάνας μου ήταν πιο κρύα και πιο ασφαλής.

Ξαφνικά κοίταξα τη μάνα μου και είδα το πρόσωπό της  να ιδρώνει από την πολλή ζέστη,

Αμέσως της έδωσα το ποτήρι λέγοντας: πιες μάνα

Αυτή μου απάντησε: πιες εσύ παιδί μου, εγώ δεν διψάω…

Εκείνο ήταν το τέταρτο ψέμα που μου είπε…

Μετά το θάνατο του πατέρα μου έπρεπε να ζήσει ως χήρα και μάνα

Με όλες τις ευθύνες του σπιτιού,

Τώρα πια έπρεπε αυτή να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες μας.

Η ζωή μας έγινε πιο δύσκολη, υποφέραμε από πείνα,

Ο θείος μου έμενε δίπλα μας, ήταν καλός άνθρωπος, μας βοηθούσε με όσα μπορούσε

Όταν οι γείτονες είδαν την κατάστασή μας, πρότειναν στη μάνα μου να ξαναπαντρευτεί έναν άντρα

Για να μας βοηθήσει, αφού ήταν ακόμα μικρή

Αυτή όμως απέρριψε την ιδέα λέγοντας τους:

Δεν έχω ανάγκη για αγάπη..

Εκείνο ήταν το πέμπτο της ψέμα…

Όταν τελείωσα τις σπουδές μου και αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο, βρήκα μια δουλειά

Αρκετά καλή, και πίστεψα πως είχε έρθει η ώρα η μάνα μου να ξεκουραστεί και να αναλάβω εγώ τα έξοδα του σπιτιού,

Εκείνη τότε δεν είχε τη δυνατότητα να γυρνάει στα σπίτια να πουλάει τα ρούχα,

Οπότε πήγαινε κάθε πρωί λίγα λαχανικά στην αγορά και τα πούλαγε

Όταν δεν ήθελε να εγκαταλείψει τη δουλειά, της αφιέρωσα ένα μερίδιο από το μισθό μου,

Η μάνα μου πάλι δεν πήρε τα λεφτά και μου είπε:

Παιδί μου, κράτησε τα λεφτά σου, εγώ έχω λεφτά που μου φτάνουν…

Ήταν η έκτη φορά που μου είπε ψέματα.

Μαζί με τη δουλειά μου, συνέχισα τις σπουδές ώστε να πάρω και μεταπτυχιακό…

Πέρασα και αυξήθηκε ο μισθός μου,

Η εταιρία στην οποία δούλευα μου έδωσε την ευκαιρία για εργασία στη Γερμανία,

 ένιωσα μεγάλη χαρά.

άρχισα να ονειρεύομαι μια καινούργια και ευτυχισμένη ζωή,

Αφού ταξίδεψα και προετοίμασα το έδαφος,

Επικοινώνησα με τη μάνα μου και την κάλεσα να έρθει να ζήσει μαζί μου.

Αυτή όμως, δεν ήθελε να μ` ενοχλήσει, έτσι μου είπε:

Παιδί μου, εγώ δεν έχω συνηθίσει τη ζωή της πολυτέλειας…

Αυτό ήταν το έβδομο της ψέμα..

Η μάνα μου μεγάλωσε και εμφάνισε καρκίνο,

Έπρεπε να είχε δίπλα της κάποιον για να την φροντίζει,

Μα τι να κάνω που ήμουν πολύ μακριά;

 ’φησα λοιπόν τα πάντα και πήγα να την επισκεφτώ

Στο σπίτι μας την βρήκα καθηλωμένη στο κρεβάτι, αφού είχε εγχειριστεί

Όταν με είδε προσπάθησε να χαμογελάσει

Η καρδιά μου όμως είχε ραγίσει επειδή ήταν πολύ αδύνατη και πολύ αδύναμη,

Δεν ήταν η μάνα μου που ήξερα,

Τα κλάματα έτρεχαν από τα μάτια μου,

Η μάνα μου προσπάθησε να με παρηγορήσει λέγοντας:

Μην κλαις παιδί μου, εγώ δεν πονάω..

Αυτό ήταν το όγδοό της ψέμα,

Κι αφού μου τα `πε αυτά, έκλεισε τα μάτια της και δεν τα άνοιξε ποτέ ξανά… 

 

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της αγαπημένης Χριστίνας 

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της φίλης Ξανθής