Πώς η έννοια του «προσώπου» αλλάζει την αντίληψη για την αγάπη

Η έννοια του προσώπου μεταμορφώνει την αντίληψη για την αγάπη από ένα αφηρημένο συναίσθημα σε μια υπαρξιακή σχέση και κοινωνία, όπου η ύπαρξη του ανθρώπου ταυτίζεται με την ικανότητά του να σχετίζεται.

Η Αγάπη ως Θεμέλιο της Ύπαρξης: Η χριστιανική ανθρωπολογία πρεσβεύει ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι η προσωπική συνάντηση και η ένωση με τον Χριστό. Μέσα σε αυτή τη σχέση, η αγάπη δεν είναι μια ιδέα, αλλά μια ελευθερία που επιτρέπει στον «άλλον» να υπάρχει και να δημιουργεί, παρά τις διαφορές του.

Ο Θεός ως Πρόσωπο: Η αποδοχή του εικονισμού του Θεού βασίστηκε στην πίστη σε έναν Θεό προσωπικό, ο οποίος εγκαινίασε μια πραγματική σχέση με την κοινότητα των πιστών μέσα στην ιστορία. Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη πηγάζει από ένα Πρόσωπο και απευθύνεται σε πρόσωπα, καθιστώντας την καλλιτεχνική δημιουργία (όπως την εικόνα) μια «πολύχρωμη θεολογική μαρτυρία» αυτής της σχέσης.

Η Τριαδική Αγάπη ως Πρότυπο: Οι Πατέρες της Εκκλησίας εξηγούν ότι «όταν βλέπεις την αγάπη, βλέπεις την Τριάδα». Το πρόσωπο ορίζεται μέσα από τη σχέση: «Αυτός που Αγαπά, Εκείνος που Αγαπιέται και η μεταξύ τους Αγάπη». Έτσι, η αγάπη δεν είναι ατομική κατάκτηση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα πρόσωπα «δωρίζονται δίχως όρια» το ένα στο άλλο.

Η Κατάργηση του Εγωκεντρισμού: Το πρόσωπο πραγματώνεται όταν απελευθερώνεται από το πάθος του εγωκεντρισμού. Η αγάπη μετατρέπεται σε «αδελφική κοινοκτημοσύνη», όπως στην πρώτη Εκκλησία όπου τα μέλη είχαν «μία καρδιά και μία ψυχή» και θεωρούσαν ότι τίποτα δεν τους ανήκει ατομικά.

Η Σχέση με τον Πλησίον: Η αντίληψη για την αγάπη αλλάζει ριζικά με τη βεβαιότητα ότι «δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει τον Θεό ερήμην του πλησίον». Το πρόσωπο του Θεού αναγνωρίζεται στο πρόσωπο κάθε ξένου, φτωχού ή βασανισμένου, τους οποίους οι πιστοί οφείλουν να θεωρούν «δικούς τους και οικείους».
Συμπερασματικά, η έννοια του προσώπου καθιστά την αγάπη μια δύναμη μεταμόρφωσης, η οποία «πάντα ὑπομένει» και «πάντα ἐλπίζει», δίνοντας ζωή στην οικουμένη και κάνοντας την ύπαρξη αληθινή, καθώς ο άνθρωπος πλέον δεν νοείται ως μονάδα, αλλά ως μέλος ενός ενιαίου σώματος

Η σύνδεση μεταξύ Πεντηκοστής και Πύργου της Βαβέλ

Η σύνδεση μεταξύ της Πεντηκοστής και του Πύργου της Βαβέλ είναι θεμελιώδης στη χριστιανική διδασκαλία, καθώς το γεγονός της Πεντηκοστής θεωρείται η αναίρεση και η υπέρβαση της σύγχυσης που επήλθε στη Βαβέλ. Η ενότητα που χάρισε ο Παράκλητος στην Πεντηκοστή δεν επιτεύχθηκε με την κατάργηση των διαφορών, αλλά μέσα από την αποδοχή της ποικιλίας γλωσσών και πολιτισμών

 Ενώ στον Πύργο της Βαβέλ οι γλώσσες των ανθρώπων συγχέθηκαν με αποτέλεσμα τη διαίρεση και την απομόνωση, την ημέρα της Πεντηκοστής η σύγχυση αυτή ξεπεράστηκε. Η ενότητα επιτεύχθηκε όχι με την επιβολή μιας ενιαίας γλώσσας, αλλά μέσα από την αποδοχή της ποικιλίας γλωσσών και πολιτισμών που χάρισε το Άγιο Πνεύμα.Ενώ στη Βαβέλ οι γλώσσες έγιναν εμπόδιο, στην Πεντηκοστή το Άγιο Πνεύμα επέτρεψε στους μαθητές να μιλούν «σ’ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων», ώστε ο καθένας από τους συγκεντρωμένους να ακούει για τα «θαυμαστά έργα του Θεού» στη δική του μητρική γλώσσα

Με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, οι μαθητές άρχισαν να μιλούν «σ' όλες τις γλώσσες των ανθρώπων». Το πλήθος των πιστών που είχε συγκεντρωθεί στην Ιερουσαλήμ από κάθε γωνιά του τότε γνωστού κόσμου (Πάρθοι, Μήδοι, Ελαμίτες, κάτοικοι της Μεσοποταμίας κ.ά.) άκουγαν με έκπληξη τους μαθητές να μιλούν για τα θαυμαστά έργα του Θεού ο καθένας στη μητρική του γλώσσα. 

 Η Πεντηκοστή σηματοδοτεί την ίδρυση της πρώτης Εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα ως «Σώμα Χριστού». Σε αντίθεση με το εγχείρημα της Βαβέλ που απέτυχε λόγω του εγωκεντρισμού, η Εκκλησία προτείνει έναν νέο τρόπο ζωής που βασίζεται στην ενότητα, τον αγιασμό και τη μεταμόρφωση των ανθρώπων μέσω της δράσης του Παρακλήτου.

Με την Πεντηκοστή ιδρύθηκε η πρώτη Εκκλησία ως Σώμα Χριστού, η οποία αποτελεί το θεμέλιο για έναν νέο τρόπο ζωής που βασίζεται στον αγιασμό και τη μεταμόρφωση των ανθρώπων. Σε αντίθεση με το εγωκεντρικό εγχείρημα της Βαβέλ, η Εκκλησία καθοδηγείται από το Άγιο Πνεύμα, το οποίο δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γνωρίσουν την αλήθεια που απελευθερώνει από κάθε είδους δεσμά, συμπεριλαμβανομένων των γλωσσικών και πολιτισμικών φραγμών που είχαν υψωθεί στη Βαβέλ.
Συνοπτικά, η Πεντηκοστή μετατρέπει την πολυφωνία από αιτία διαίρεσης σε μέσο κοινωνίας, αποδεικνύοντας ότι η ενότητα των ανθρώπων είναι εφικτή μέσω του Αγίου Πνεύματος, παρά τις προσωπικές ή πολιτισμικές τους διαφορές.

Μέσα στην Εκκλησία, η δράση του Αγίου Πνεύματος βοηθά τους ανθρώπους να αλλάξουν τον εαυτό τους, να αγαπούν και να θυσιάζονται για τους συνανθρώπους τους, καταργώντας τα δεσμά του θανάτου και της φθοράς. Συνοπτικά, η Πεντηκοστή αποτελεί την αναίρεση της Βαβέλ, μετατρέποντας την πολυφωνία από αιτία διαμάχης σε μέσο κοινωνίας και πνευματικής ενότητας

Το Μοναστήρι του Αγίου Λωτ

Το Μοναστήρι του Αγίου Λωτ βρίσκεται στη νοτιοδυτική ακτή της Νεκράς Θάλασσας πάνω από τη σημερινή πόλη Σάφι (βιβλική Ζοάρα) στην Ιορδανία ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, καθώς αποτυπώνεται στον παλαιοχριστιανικό ψηφιδωτό χάρτη Μαδηβά της Ιορδανίας.




Το Μοναστήρι ανασκάφηκε την περίοδο 1988-2003 από τον δρα Κωνσταντίνο Δ. Πολίτη σε συνεργασία με το Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου και με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας και άλλων φορέων και ιδρυμάτων. Κέντρο του Μοναστηριού ήταν ο ναός (Βασιλική), χτισμένος πλάι σε φυσικό σπήλαιο στο οποίο οι πρώτοι Χριστιανοί πίστευαν ότι ο Λωτ και οι κόρες του βρήκαν καταφύγιο μετά την καταστροφή των Σοδόμων (Γένεσις 19). Ο ναός κοσμείται από πέντε ψηφιδωτά δάπεδα που χρονολογούνται στα 572/3, 605/7 και 691 με παλαιοχριστιανικές επιγραφές στα ελληνικά. Ο χώρος ταυτίστηκε με το Μοναστήρι του Αγίου Λωτ από τρεις λίθινες επιγραφές που επικαλούνται τον Άγιο. Η θέση κατοικήθηκε έως τον 8ο και τον 9ο αιώνα υποδηλώνοντας τη συνεχή λατρεία του Λωτ από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.

Το 1995 η περιοχή ανακηρύχθηκε Άγιος Τόπος του Ισλάμ (μακάμ) από την Α.Μ. αείμνηστο βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας ενώ η θέση είναι υποψήφια για ένταξη στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η ιορδανική κυβέρνηση στηρίζει τη διατήρηση και την ανάπτυξη του τουρισμού της περιοχής με αποκορύφωμα την κατασκευή μουσείου το 2006. Το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας έχει χρηματοδοτήσει μέχρι και φέτος τη συντήρηση των ψηφιδωτών δαπέδων τόσο κατά χώραν (in situ) όσο και στο εργαστήριο συντήρησης και στους εκθεσιακούς χώρους του νέου μουσείου.

Πηγή

Ο Πύργος της Βαβέλ

Ο Πύργος της Βαβέλ, σύμφωνα με τη βιβλική διήγηση της Γένεσης, αποτελεί την ιστορία των απογόνων του Νώε οι οποίοι, αφού εγκαταστάθηκαν στην πεδιάδα Σεναάρ, αποφάσισαν να χτίσουν μια μεγάλη πόλη και έναν πύργο που η κορυφή του θα έφτανε στον ουρανό. Το κίνητρό τους ήταν ο εγωισμός και η επιθυμία να αποκτήσουν «όνομα», δηλαδή αιώνια φήμη, ώστε να μην διασκορπιστούν πάνω στη γη, μια προσπάθεια που αναδεικνύει την υπεροψία και την αλαζονική αυταπάτη του ανθρώπου για αυτοθέωση χωρίς τον Θεό. Επιστράτευσαν όλη την τεχνολογία της εποχής, χρησιμοποιώντας πλίθρες αντί για πέτρες και πίσσα αντί για λάσπη, προκειμένου να πραγματοποιήσουν μια κατασκευή δίχως όρια, στηριζόμενοι αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις και εργαλειοποιώντας τη σχέση τους με το Θείο. 

Ο Θεός, ενεργώντας ως προστατευτικός πατέρας και όχι εκδικητικά, επέφερε σύγχυση στη γλώσσα τους, με αποτέλεσμα την απόλυτη αδυναμία συνεννόησης που οδήγησε στη διάσπαση της κοινωνικής συνοχής και τον διασκορπισμό των εθνών. Η λέξη Βαβέλ σημαίνει στα εβραϊκά σύγχυση και παραμένει διαχρονικό σύμβολο της αποτυχίας κάθε ενότητας που αποκλείει τον Δημιουργό και προσπαθεί να υπερβεί τους νόμους της φύσης.
Σήμερα η ιστορία αυτή λειτουργεί ως προειδοποίηση για τους κινδύνους της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις, με πολλούς να χαρακτηρίζουν την εποχή μας ως μια «σύγχρονη Βαβυλωνία». Παρά την ψηφιακή επικοινωνία και την τεχνολογική πρόοδο, ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει έντονη μοναξιά και ακοινωνησία, καθώς η ναρκισσιστική αναζήτηση της δόξας μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τα «likes» και τους ακολούθους τον απομονώνει από τον πραγματικό πλησίον και τον εαυτό του. 

Αυτή η διάσπαση και η «ασυνεννοησίας» της Βαβέλ βρίσκει την οριστική της θεραπεία στο γεγονός της Πεντηκοστής, όπου το Άγιο Πνεύμα καλεί την ανθρωπότητα σε μια ενότητα που σέβεται την ποικιλία των γλωσσών και των πολιτισμών. Η Εκκλησία προτείνει την κοινωνία της εν Χριστώ αγάπης ως το μοναδικό θεμέλιο για υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, μετατρέποντας τον εγωισμό σε ανιδιοτελή προσφορά και διακονία, προσφέροντας μια ζωή με πραγματικό νόημα και ελπίδα.

Εικονογραφική αναπαράσταση της Αγίας Τριάδας

Η εικόνα της «Φιλοξενίας του Αβραάμ» αποτελεί την κατεξοχήν ορθόδοξη εικονογραφική αναπαράσταση της Αγίας Τριάδας, βασιζόμενη στη βιβλική διήγηση της Γένεσης, όπου ο Αβραάμ υποδέχθηκε τρεις ξένους κοντά στη δρυ Μαμβρή. 

Στην ορθόδοξη παράδοση, οι τρεις αυτοί άνδρες αναγνωρίζονται ως άγγελοι που συμβολίζουν τα τρία Πρόσωπα του Θεού. Η ομοιότητα των τριών αγγέλων στην εικόνα δηλώνει την κοινή ουσία (το ομοούσιο) και την ενότητα του Θεού, ενώ οι λεπτές διαφορές στην ενδυμασία και τη στάση του σώματός τους υπογραμμίζουν τη διάκριση των τριών Υποστάσεων ή Προσώπων.
Στο κέντρο της σύνθεσης, όπως για παράδειγμα στην περίφημη εικόνα του Αντρέι Ρουμπλιόφ, οι άγγελοι κάθονται γύρω από ένα τραπέζι στο οποίο υπάρχει ένα ποτήριο, σύμβολο της θυσίας του Χριστού και της Θείας Ευχαριστίας. 

Η τοποθέτηση των αγγέλων σχηματίζει συχνά ένα νοητό ισόπλευρο τρίγωνο ή κύκλο, γεγονός που αναδεικνύει την ισότητα, την ταυτότητα και την αιώνια κίνηση αμοιβαίας αγάπης μεταξύ του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός αποκαλύπτεται έτσι όχι ως μια απομονωμένη μονάδα, αλλά ως μια κοινωνία προσώπων που ενώνονται με απόλυτη και ανιδιοτελή αγάπη.
Αυτή η τριαδική κοινωνία προσφέρει το ύψιστο πρότυπο για τις ανθρώπινες σχέσεις και την κοινωνική συνοχή, καλώντας τους πιστούς να μετατρέψουν κάθε κοινωνική μονάδα σε εικόνα της Αγίας Τριάδας. Η εικόνα αυτή τοποθετείται παραδοσιακά στο υψηλότερο και ανατολικότερο σημείο του ναού, πάνω από την Αγία Τράπεζα, υπενθυμίζοντας διαρκώς στους μετέχοντες στη λατρεία το μυστήριο της θείας ζωής. Μέσα από αυτή τη συμβολική απεικόνιση, η Εκκλησία διδάσκει ότι ο άνθρωπος, πλασμένος «κατ' εικόνα» του Τριαδικού Θεού, οφείλει να ζει με θυσιαστική αγάπη για τον συνάνθρωπο, υπερβαίνοντας τον ατομικισμό

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  -- -  - -

Διαβάζουμε το παρακάτω κείμενο και παρατηρούμε την εικόνα. Γιατί το πρόσωπο του Θεού εικονίζεται, ενώ σύμφωνα με τον Ι. Δαμασκηνό αυτό αποτελεί αμαρτία; Από πού έχει ληφθεί η πληροφορία για την εικονιζόμενη αυτή μορφή του Θεού;

«Αν φτιάχναμε την εικόνα του αόρατου Θεού, πράγματι θα αμαρτάναμε· γιατί είναι αδύνατο να εικονιστεί το ασώματο και το ασχημάτιστο και το αόρατο και το απερίγραπτο. Και πάλι· αν φτιάχναμε εικόνες ανθρώπων και τις εκλαμβάναμε για θεούς και τις λατρεύαμε, πράγματι θα ήμασταν ασεβείς. Αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν κάναμε. Γιατί, εφόσον ο Θεός σαρκώθηκε και φανερώθηκε στη γη με τη σάρκα και επικοινώνησε με τους ανθρώπους και έλαβε φύση και μέγεθος και σχήμα και χρώμα σάρκας, φτιάχνοντας την εικόνα Του δεν κάνουμε σφάλμα· γιατί ποθούμε να δούμε τη μορφή Του, όπως λέει ο θείος απόστολος· “Τώρα βλέπουμε τον Θεό μέσα σε καθρέφτη και θαμπά” (Α´ Κορ. 13, 12). Και η εικόνα είναι καθρέφτης και αίνιγμα που ταιριάζει στην παχύτητα του σώματός μας, γιατί όσο και να μοχθήσει ο νους δεν μπορεί να ξεπεράσει τα σωματικά όρια, όπως λέγει ο θείος Γρηγόριος (Λόγος 28, 13)».

Ι. Δαμασκηνού, Προς τους διαβάλλοντας τα αγίας εικόνας 2, 5 (μετάφραση Ν. Ματσούκα, Θεσσαλονίκη, Πουρναράς, 1988, σ. 257).

Πηγή :Λειτουργική Ζωή της Εκκλησίας» της Β΄ τάξης του Εκκλησιαστικού Γυμνασίου - σελ166

Αγία Γλυκερία

Η Αγία Γλυκερία έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από την Τραϊανούπολη της Θράκης. Ήταν θυγατέρα του Μακαρίου, ενός επιφανούς Ρωμαίου που είχε διατελέσει ύπατος.

Κατά την περίοδο των διωγμών επί αυτοκράτορα Αντωνίνου του Ευσεβούς και του ηγεμόνα Σαβίνου, η Γλυκερία ομολόγησε με παρρησία τη χριστιανική της πίστη. Όταν οδηγήθηκε στον ναό του Διός για να θυσιάσει στα είδωλα, η προσευχή της προκάλεσε την πτώση και τον θρυμματισμό του αγάλματος.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, υποβλήθηκε σε σκληρά βασανιστήρια. Την κρέμασαν από τα μαλλιά, την έγδαραν και τη φυλάκισαν χωρίς τροφή και νερό. Στη φυλακή, σύμφωνα με την παράδοση, άγγελος Κυρίου την έτρεφε και θεράπευε τις πληγές της.

Τελικά, μεταφέρθηκε στην Ηράκλεια της Θράκης, όπου την έριξαν στο στάδιο για να την κατασπαράξουν άγρια θηρία. Μια αρκούδα την πλησίασε και την τραυμάτισε, αλλά η Αγία παρέδωσε το πνεύμα της στον Θεό πριν το θηρίο προλάβει να την κατασπαράξει, αφήνοντας το σώμα της ανέπαφο. Η μνήμη της τιμάται στις 13 Μαΐου.

Γιορτή της Μητέρας

 Η αληθινή ιστορία πίσω από την Anna Jarvis και γιατί πολέμησε τη γιορτή που η ίδια καθιέρωσε.

Κάθε χρόνο, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν τη μητέρα με λουλούδια, δώρα και λόγια αγάπης. Κι όμως, η Γιορτή της Μητέρας δεν ξεκίνησε έτσι. Πίσω από αυτήν κρύβεται μια ιστορία βαθιάς συγκίνησης, ακτιβισμού και τελικά, απογοήτευσης. Η εικόνα είναι γνώριμη. Ένα μπουκέτο λουλούδια, ένα τραπέζι σε εστιατόριο, ένα «σ’ αγαπώ» που ίσως δεν λέγεται αρκετά συχνά. Η Γιορτή της Μητέρας έχει εξελιχθεί σε μια παγκόσμια γιορτή αγάπης και ευγνωμοσύνης. Όμως, η γυναίκα που την καθιέρωσε, η Anna Jarvis, δεν θα αναγνώριζε τη σημερινή της μορφή. Γιατί η αρχική της ιδέα δεν είχε καμία σχέση με την κατανάλωση, αλλά με τη μνήμη, τη συμφιλίωση και τη δύναμη της μητρότητας.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Η ιστορία ξεκινά το 1905, όταν η Anna Jarvis αποφασίζει να τιμήσει τη μητέρα της, Ann Reeves Jarvis, μια γυναίκα με έντονη κοινωνική δράση. Τρία χρόνια αργότερα, διοργανώνει μια εκδήλωση στη Grafton της Δυτικής Virginia, που θα αποτελέσει την απαρχή της Γιορτής της Μητέρας.
Η επιμονή της αποδίδει καρπούς. Το 1914, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson ανακηρύσσει επίσημα τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου ως Ημέρα της Μητέρας.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια προσωπική πράξη μνήμης, μετατράπηκε γρήγορα σε εθνική και παγκόσμια γιορτή.

Η ιδέα, όμως, είχε βαθύτερες ρίζες. Η μητέρα της, Ann Reeves Jarvis, υπήρξε ακτιβίστρια την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. 
Σε μια περίοδο που χιλιάδες οικογένειες θρηνούσαν, εκείνη οραματίστηκε μια «Ημέρα Φιλίας της Μητέρας». Στόχος της ήταν να ενώσει μητέρες από τον Βορρά και τον Νότο, όχι μόνο για να επουλώσουν τις πληγές του πολέμου, αλλά και για να βοηθήσουν παιδιά που ζούσαν μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Η μητρότητα, για την Jarvis, δεν ήταν απλώς ένας οικογενειακός ρόλος. Ήταν μια δύναμη κοινωνικής αλλαγής. Σε μια από τις πιο συμβολικές κινήσεις της, η Anna Jarvis καθιέρωσε το λευκό γαρύφαλλο ως το μοναδικό λουλούδι της ημέρας. Ο συμβολισμός ήταν βαθύς, το γαρύφαλλο δεν ρίχνει τα πέταλά του όταν μαραίνεται, αλλά κλείνει προς τα μέσα, όπως η αγάπη της μητέρας, που δεν χάνεται ποτέ και συνεχίζει να αγκαλιάζει τα παιδιά της. 

Η μεγάλη ανατροπή - Όταν η δημιουργός πολέμησε τη γιορτή

Κι όμως, η ίδια γυναίκα που καθιέρωσε τη Γιορτή της Μητέρας, αφιέρωσε τη ζωή της στο να την καταργήσει. Η Anna Jarvis είδε με απογοήτευση τη γιορτή να μετατρέπεται σε εμπορικό γεγονός. Ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία και επιχειρήσεις εκμεταλλεύονταν την ημέρα για κέρδος, αλλοιώνοντας –όπως πίστευε– το πραγματικό της νόημα. Δεν σταμάτησε εκεί. Αντέδρασε ακόμη και σε φιλανθρωπικές δράσεις, θεωρώντας πως τα χρήματα δεν κατέληγαν πάντα σε αυτούς που τα είχαν ανάγκη. Από το 1920 και μετά, ξεκίνησε έναν μακρύ δικαστικό αγώνα για να περιορίσει και τελικά να καταργήσει, τη γιορτή. Έφτασε στο σημείο να εμπλακεί σε περισσότερες από 30 δικαστικές υποθέσεις.

Το 1934, ο πρόεδρος Franklin Delano Roosevelt σχεδίασε ένα γραμματόσημο προς τιμήν των μητέρων, εμπνευσμένο από έργο του ζωγράφου James Abbott McNeill Whistler. Η Anna Jarvis, όμως, αντέδρασε έντονα. Δεν ενέκρινε ούτε το σχέδιο ούτε τη χρήση του όρου «Mother’s Day», επιμένοντας ότι η γιορτή είχε χάσει την ουσία της. 

Το τίμημα μιας ιδέας

Ο αγώνας της είχε βαρύ κόστος. Η Anna Jarvis ξόδεψε όλη της την περιουσία προσπαθώντας να ανατρέψει αυτό που η ίδια δημιούργησε. Πέθανε σε ηλικία 84 ετών, φτωχή και απομονωμένη, έχοντας περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε σανατόριο. 

Τι σημαίνει σήμερα η Γιορτή της Μητέρας

Σήμερα, η Γιορτή της Μητέρας είναι η τρίτη πιο εμπορική γιορτή παγκοσμίως, μετά τα Χριστούγεννα και την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Είναι επίσης μια από τις πιο δημοφιλείς ημέρες για έξοδο σε εστιατόρια. Κι όμως, πίσω από τα δώρα και τα λουλούδια, η ουσία παραμένει ή τουλάχιστον, θα έπρεπε να παραμένει.
Ίσως η Anna Jarvis να είχε δίκιο σε πολλά. Ίσως η γιορτή να ξέφυγε από τον αρχικό της σκοπό. Όμως, παραμένει μια σπάνια ευκαιρία. Να σταματήσουμε για λίγο και να πούμε στη μητέρα μας όσα συχνά αφήνουμε ανείπωτα. Είτε με ένα γαρύφαλλο, είτε με μια απλή λέξη, αυτό που έχει σημασία δεν είναι ο τρόπος, αλλά το συναίσθημα. Γιατί, τελικά, η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι αυτό που αγοράζουμε. Είναι αυτό που νιώθουμε.

Πηγή

Συναξάρι Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Αγίου Αρσενίου του Μεγάλου

Πηγή

Η 8η Μαΐου φωτίζεται από τις μορφές δύο Αγίων:

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο μαθητής της αγάπης, αναπαύεται με ειρήνη, ενώ από τον τάφο του αναβλύζει μέχρι σήμερα η θεραπευτική χάρη του Θεού. Η σκόνη του τάφου του, το λεγόμενο «μάννα», θεράπευε ψυχές και σώματα, ως σημάδι της ζωντανής αγιότητας.

Ο Όσιος Αρσένιος ο Μέγας, πρώην αυλικός της βασιλεύουσας, αποσύρθηκε στην έρημο για να ζήσει με σιωπή, εγκράτεια και αδιάλειπτη προσευχή. Υπήρξε υπόδειγμα μοναχικής ζωής, και η σοφία του διασώζεται στα λόγια του:
«Πολλές φορές μετάνιωσα που μίλησα, ποτέ που σιώπησα».

 Ακούστε την αφήγηση στη Νεοελληνική γλώσσα από τον π. Σταμάτη Σταματόπουλο.