Π. Ιακωβής – Ένα Πράσινο Αυτοκίνητο: Η Ασυμμετρία της Άρνησης και η Οντολογία του Όχι

Ας υποθέσουμε μια Πρόταση Α: (Αυτό το αυτοκίνητο είναι Πράσινο) και την Άρνησή της, Πρόταση Β: [Δεν ισχύει ότι: (Αυτό το αυτοκίνητο είναι Πράσινο)].

Η μεν Πρόταση Α, μας δίνει μια χρήσιμη πληροφορία για τον κόσμο. Αντιθέτως, η Πρόταση Β δεν ισοδυναμεί με την

Πρόταση Γ: (Αυτό το αυτοκίνητο δεν είναι Πράσινο), αλλά θα μπορούσε επίσης να σημαίνει την

Πρόταση Δ: (Δεν είναι Αυτοκίνητο αυτό το Πράσινο) ή ακόμα και την

Πρόταση Ε: (Αυτό το Αυτοκίνητο ήταν κάποτε Πράσινο).

Τα Παραπάνω δείχνουν ότι η Άρνηση μιας Πρότασης, ενέχει πολλές διαφορετικές δυνατότητες ερμηνείας, ακόμα και σε ιδιαιτέρως απλές προτάσεις όπως η Πρόταση Α. Συνεπώς, η Άρνηση μιας Πρότασης, δεν έχει το ίδιο οντολογικό περιεχόμενο με την ίδια την Πρόταση, αφού η πρώτη είναι μια θετική περιγραφή του Κόσμου ενώ η δεύτερη εμπεριέχει ενίοτε ατελείωτες ερμηνευτικές δυνατότητες. Πρόκειται για ασύμμετρα φαινόμενα που αντιστοιχούν στο αριστοτελικό “εν ενεργεία” και το “εν δυνάμει”. Το εν ενεργεία είναι η απτή πραγματικότητα, ενώ το εν δυνάμει αφήνει πολλά ενδεχόμενα ανοιχτά.

Η παραπάνω παρατήρηση, κάθε άλλο παρά “αθώα” είναι, αφού σε πλήθος λογικών συλλογισμών χρησιμοποιούμε ως οντολογικά συγκρίσιμες και αλληλοαναιρούμενες δυνατότητες, μια πρόταση και την άρνησή της.

Μπορεί δηλαδή να ισχύει η Πρόταση Α και κάποιες από τις αρνήσεις της να ισχύουν επίσης, ενώ άλλες όχι, αφού τα φαινόμενα δείχνουν ασύμμετρα.

Η λογική άρνηση, στον αυστηρό φορμαλισμό, λειτουργεί δυαδικά: είτε μια πρόταση είναι αληθής, είτε η άρνησή της. Όμως, στον φυσικό λόγο και στην εμπειρική πραγματικότητα, η άρνηση δεν έχει την ίδια πληροφοριακή πληρότητα. Είναι σημασιολογικά ανοιχτή. Πολλώ δε μάλλον που η παραπάνω συλλογιστική, αμφισβητεί και την δυνατότητα του Λογικού Φορμαλισμού, να συγκρίνει αυτά τα δύο ασύμμετρα φαινόμενα. Η ασυμμετρία και ανισομορφία μιας πρότασης και της άρνησής της, δημιουργεί μείζονα προβλήματα στον τυπικό Φορμαλισμό, όπως αυτός εκφράζεται με την Αρχή του Αποκλειόμενου Τρίτου και την Αρχή της μη Αντιφάσεως.

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι το δυαδικό μοντέλο True/False είναι αρκετά περιοριστικό και δεν αποτυπώνει επαρκώς την οντολογική πολυπλοκότητα της Άρνησης ερμηνευτικά, ρητορικά, λογικά, πολιτικά, γλωσσικά. Η Άρνηση από μόνη της δεν αρκεί να προσφέρει εναλλακτικές έναντι μιας Πρότασης, αλλά απαιτείται περαιτέρω καθορισμός της. Ειδικώς δε, στην καθημερινότητά μας, αυτή η επί της ουσίας της πολυ-σημία της Άρνησης, την κάνει ιδανικό σχήμα λόγου και ελευθερίας ή και χειραγώγησης. Η Άρνηση, δεν αρνείται, απλώς, αλλά επιφέρει νέα δυναμική στον λόγο, ως ενδεχομενική πρόταση, ενώ σε υπαρξιακό επίπεδο, ας αναφέρουμε τα λόγια του Camus: “Το να λέμε όχι, είναι η αρχή της ελευθερίας.” Με αυτή την έννοια, η Άρνηση πλησιάζει την Υπαρξιακή Ελευθερία, ενώ τα ΟΧΙ μας έχουν ισχυρότερη συμβολική αξία αλλά και ευθύνη από τα ΝΑΙ. “Τα ΟΧΙ μας, είναι πιο σημαντικά από τα ΝΑΙ μας”, αφού φέρουν μεγαλύτερο υπαρξιακό – ενδεχομενικό βάρος και ως εκ τούτου υψηλότερο βαθμό ευθύνης.

Το γεγονός ότι οι Έλληνες το 1940 έκαναν σύμβολό τους το “ΟΧΙ” αναδεικνύει μέσα σε μια λέξη την πλήρη συνειδητοποίηση του πολύπλοκου φορτίου που έφεραν, αλλά και την βαθιά Παιδεία ενός λαού που μπορεί να αγωνιζόταν για την Ελευθερία μέσα στη φτώχεια και τις στερήσεις, αλλά έφερε το φιλοσοφικό φορτίο χιλιάδων ετών.

Η Άρνηση, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια μονοσήμαντη πράξη Λογικού Αποκλεισμού, αλλά ένα Οντολογικό Άνοιγμα Ελευθερίας και ως εκ τούτου και Ευθύνης. Φέρει διαφορετικές δυνατότητες από μια απλή Κατάφαση και δεν είναι εύκολο να γίνει σύγκριση μεταξύ τους, γεγονός που ανέλυσαν οι Υπαρξιστές όπως ο Sartre και ο Camus.

H σημερινή “καταιγίδα” ανεξέλεγκτων πληροφοριών και η ναρκισσιστική θεοποίηση της “Εικόνας” μας, φέρνει μια ακόμα διάσταση ανάμεσα στην Κατάφαση και την Άρνηση: Αυτή του Bullshit, που δεν ενδιαφέρεται ούτε για την Άρνηση ούτε για την Κατάφαση, αλλά απλώς προσπαθεί να χειραγωγήσει την πληροφορία, με την Ελευθερία και την Ευθύνη να υποχωρούν έναντι της Εικόνας.

Και μια τελευταία παρατήρηση: Το “Όχι” όταν γίνεται μηδενιστική άρνηση που δεν συνδυάζεται από αίσθημα ευθύνης, χάνει το νόημά του ως αρχιτεκτονική της Ελευθερίας και οδηγεί σε πράξεις που δεν δύνανται να θεωρηθούν ως “λογικές” ή ηθικώς αποδεκτές. Την ακραία αυτή περίπτωση του “Όχι” ως απελπιστικού μηδενισμού, την περιγράφει γλαφυρά η ταινία του Woody Allen, “Irrational Man”. Σε αυτή, ένας καθηγητής φιλοσοφίας σε υπαρξιακό αδιέξοδο εν μέσω μόνιμης άρνησης, χάνει το ηθικό του υπόβαθρο, μετατρέποντας το ”Όχι” σε θάνατο και καταστροφή.

Ιακωβής Παναγιώτης MD, PhD
Καρδιολόγος
Επεμβατικός Καρδιολόγος
Γενικός Αρχίατρος ε.α
Επιστημολόγος

Πηγή 

 

Παίρνουν λάθος αποφάσεις οι σύνοδοι;

Πηγή

 Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Άρτης κκ. Καλλίνικο

Κεντρικός άξονας είναι η διάκριση ανάμεσα στην «αλήθεια» και την ηθική έννοια του «σωστού/λάθους» στην Ορθόδοξη παράδοση.

Αναδεικνύεται ότι η σωτηρία του ανθρώπου δεν έγκειται στην τέλεια ηθική συμπεριφορά, αλλά στην ειλικρινή μετοχή του στην αλήθεια του Χριστού. Μέσα από πατερικές αναφορές και λειτουργικές εικόνες, αναπτύσσεται η ιδέα ότι:

• Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού, αλλά τραυματισμένος από την αμαρτία.
• Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με ηθικούς όρους σωστού και λάθους, αλλά με την προοπτική της μετάνοιας και της αληθείας.
• Η Αλήθεια είναι ο Ίδιος ο Χριστός και παραδίδεται στον ιερέα στο πρόσωπο του Μυστηρίου, όχι μέσα σε ιδεολογίες.

Τι είναι η Αλήθεια;

 

00:00 Εισαγωγή 

 00:33 Το πρόβλημα της Επαγωγής 

 07:20 Διαψευσιμότητα  

10:25 Δεν είναι μειονέκτημα, είναι πλεονέκτημα

Το κομμάτι της αλήθειας....

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Αρχιδιάβολος περπατούσε συνοδευόμενος από έναν δαίμονα.
Καθώς περπατούσαν λοιπόν και κατάστρωναν δολοπλοκίες και κάθε είδους πονηρά σχέδια, κάποια στιγμή παρατήρησαν έναν άντρα να περπατάει στην αμμουδιά μια υπέροχης παραλίας.

Κάτι σε αυτόν τον άντρα τράβηξε προς στιγμήν την προσοχή του δαίμονα ο οποίος σκούντηξε τον Αρχιδιάβολο και του έδειξε προς την κατεύθυνση που ήταν ο άνθρωπος αυτός.
Ο άντρας περπατούσε διαλογιζόμενος και ήταν απορροφημένος από την ομορφιά του περιβάλλοντός του.
Καθώς περπατούσε όμως, κάποια στιγμή κοντοστάθηκε και κοίταξε κάτω στην αμμουδιά.

Ο Αρχιδιάβολος και ο δαίμονας παρακολουθούσαν με περιέργεια τον άντρα και ο δαίμονας αποφάσισε να τον πλησιάσει λίγο για να δει τι είχε βρει στην αμμουδιά.
Ο άντρας λοιπόν είδε κάτι να λαμπυρίζει κάτω στα πόδια του, έσκυψε και το πήρε στα χέρια του.
Μόλις το αντίκρισε, ένα χαμόγελο διαγράφηκε στο πρόσωπό του και γεμάτος ευγνωμοσύνη, ύψωσε τα χέρια του στον αέρα.
Ο δαίμονας, έντρομος έτρεξε στον Αρχιδιάβολο και του είπε “Αυτός ο άνθρωπος βρήκε ένα κομμάτι αλήθειας!”
Ο Αρχιδιάβολος, φανερά αδιάφορος όμως, γύρισε από την άλλη και συνέχισε τον δρόμο του.
Τότε ο δαίμονας, μην κατανοώντας την στάση του αυτή έτρεξε πάλι κοντά του και του είπε απεγνωσμένα “Μα δεν καταλαβαίνεις; Ο άνθρωπος αυτός βρήκε ένα κομμάτι αλήθειας. Δεν θα κάνεις κάτι;”

“Όχι, δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, γιατί κάθε φορά που ο άνθρωπος βρίσκει μια αλήθεια, τότε δημιουργεί μια θρησκεία” αποκρίθηκε ο Αρχιδιάβολος αδιάφορος και συνέχισε την πορεία του.

 http://enallaktikidrasi.com/2013/05/to-kommati-tis-alitheias/#ixzz2jCTACpk9

Αναζητώντας ... την αλήθεια

Ένας άνθρωπος, σ’ όλη του τη ζωή έψαχνε την Αλήθεια και δεν μπορούσε να τη βρει. Πέρασε απ’ όλες τις χώρες του κόσμου, βρέθηκε στις χώρες του Βορρά, στις χώρες του Νότου και της Δύσης χωρίς αποτέλεσμα.

Πηγή εικόνας

Κάποια φορά που βρέθηκε σε μια μικρή χώρα της Ανατολής, ένοιωσε κουρασμένος και απελπισμένος και κάθισε κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς. Ξαφνικά, από το εσωτερικό της σπηλιάς ακούστηκε κάποιος θόρυβος σαν γρύλισμα. Ο άνθρωπος σηκώθηκε και πλησίασε την είσοδο με ένα ξίφος στο χέρι. Ξεχώρισε μια σκοτεινή μορφή που του φάνηκε ότι ανήκε σε γυναίκα. Μπήκε στη σπηλιά όπου βασίλευε φοβερή δυσοσμία. Όταν τα μάτια του συνήθισαν στο σκοτάδι, είδε πράγματι μια γυναίκα, γριά και αποκρουστική, ρυτιδιασμένη, τριχωτή και βρωμερή.

Εκείνη, σήκωσε προς το μέρος του τα θολά μάτια της και τον ρώτησε, τι θέλει.

- Αναζητώ την Αλήθεια, απάντησε εκείνος.

- Τη βρήκες, του είπε η γριά.

- Εσύ είσαι η Αλήθεια;

- Ναι.

- Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος;

Εκείνη του έδωσε αποδείξεις. Ήξερε τα πάντα για αυτόν, το όνομά του, την ηλικία του, τις περιπέτειές του. Ο άνθρωπος έμεινε αποσβολωμένος και απογοητευμένος, ρώτησε με αμηχανία:

- Είσαι τόσο άσχημη! Ποτέ δεν είχα συναντήσει τίποτα πιο τρομερό από ‘σένα. Όμως όλοι θέλουν να σε γνωρίσουν! Θα με ρωτήσουν! Πρέπει να τους πω κάτι! Τι να τους πω;

- Πες τους ψέματα, είπε η Αλήθεια, πες τους ότι είμαι νέα και ωραία, και όλοι θα σε πιστέψουν.

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Το ψέμα στη ζωή μας

Θέμα 15: Το ψέμα στη ζωή μας

Στοχοθεσία: Α. Ο κόσμος και η ζωή μας στηρίζονται στο ψέμα που βαφτίζεται αλήθεια και δικαίωμα του ανθρώπου. Το ψέμα ευχαριστεί, η αλήθεια μας δυσκολεύει

Β. Η Εκκλησία προτείνει να ελέγχουμε τα μηνύματα της εποχής μας, αλλά και να μάθουμε να είμαστε ειλικρινείς τόσο έναντι του εαυτού μας όσο και στις σχέσεις μας. Κριτική, αλήθεια κι αγάπη είναι οι απαντήσεις στο ψεύτικο που μοιάζει αληθινό

 

Άγγελος Εξάγγελος

(Μουσική Μπόμπ Ντύλαν, στίχοι και τραγούδι Διονύσης Σαββόπουλος, από τον δίσκο Το Ξενοδοχείο)

Άγγελος Εξάγγελος μας ήρθε από μακριά γερμένος πάνω σ’  ένα δεκανίκι

Δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά και είχε γλώσσα μόνο για να γλύφει!

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας

Γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά και ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας!

Έστησε το κρεβάτι του πίσω από την αγορά και έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα

Μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα!

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα

Ώσπου κάποιο βραδάκι, βρε τι του ‘ρθε ξαφνικά, κι άρχιζε να φωνάζει με μανία:

«Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα.

Τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά, μ’ απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια».

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει και του  ‘παμε να φύγει μουδιασμένα.

Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει καλύτερα να μη μας πει κανένα!

Ερμηνευτικά σχόλια

Άγγελος Εξάγγελος: Είναι ένα τραγούδι του Μπόμπ Ντύλαν, διάσημου αστέρα της ροκ, με αρκετό κοινωνικό προβληματισμό στο στίχο και την μουσική του, ο οποίος τα τελευταία  χρόνια έχει κάνει βήματα προσέγγισης με την πίστη και τη θρησκεία. Το τραγούδι μας μιλά για το πόσο ωραία ακούγονται τα ψέματα στη ζωή μας. Ο άγγελος και ο εξάγγελος είναι όροι της αρχαίας τραγωδίας. Ο άγγελος είναι αυτός που έρχεται από έξω από τη ζωή μας, άρα εδώ είναι οι άλλοι, ενώ ο εξάγγελος ο μέσα από τη ζωή μας, άρα εδώ ο εαυτός μας!

Γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι: Το ψέμα δεν μπορεί να περπατήσει από μόνο του, χρειάζεται δεκανίκι!

Μιλά…γλύφει: Η ομιλία προϋποθέτει γνώση και πνεύμα, το γλύψιμο κολακεία και υποτέλεια. Ο αληθινός μιλά, ο ψεύτικος γλύφει!

Τα νέα…ησύχαζε η ψυχή μας: Με το ψέμα ο άνθρωπος ευχαριστιέται, δεν θίγεται η ζωή του , ο εγωισμός του, δεν ανησυχεί, αλλά πλάθει έναν φανταστικό κόσμο. Αυτό μπορεί να έχει σχέση με συγκεκριμένα γεγονότα ή με τον ίδιο μας τον εαυτό, που πολλές φορές είναι ψεύτικος (θυμηθείτε την πολύ ωραία ταινία «Κάλπικη Λίρα» με το Χορν και τη Λαμπέτη)

Έστησε…στέρνα: Το ψεύτικο μας κάνει να επαναπαυόμαστε και να περνά ο καιρός χωρίς να κάνουμε τίποτα ουσιαστικό, ώσπου έρχεται μια στιγμή που ο εαυτός μας βαριέται τα ψέματα και φανερώνεται η αλήθεια!

Τα πόδια μου…αλήθεια: Η αποκάλυψη της αλήθειας μας βρίσκει ανίκανους να τη δεχτούμε! Θυμίζει την ιστορία του Αισώπου με το βοσκό που φώναζε «λύκος» κι όταν ήρθε ο λύκος κανείς δεν τον πίστευε!

Αφού δεν είχε νέα…κανένα: Προτιμούμε το ψεύτικο και διώχνουμε την αλήθεια, προτιμούμε το διάβολο, τον πατέρα του ψεύδους και διώχνουμε το Θεό, την όντως Αλήθεια!

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1. Για την Εκκλησία το ψέμα προέρχεται από τον διάβολο. Ψέματα λέμε για να τύχουμε της τιμής και της επιδοκιμασίας των ανθρώπων ή για να αποφύγουμε την ταπείνωση

2. Μεγάλο πρόβλημα είναι τα ψέματα στην τηλεόραση και την πολιτική. Οι δημοσιογράφοι, ιδίως στα δελτία ειδήσεων, μεγεθύνουν κακές συμπεριφορές, λένε ψέματα για ανθρώπους για να συκοφαντήσουν, προβάλλουν το ψέμα ως αλήθεια, μας κάνουν να ζούμε σε έναν ψεύτικο κόσμο. Εξυπηρετούν συμφέροντα οικονομικά (όλων αυτών που ελέγχουν τα σύγχρονα πρότυπα ζωής) ή πολιτικά (αυτών που θέλουν να βλάψουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους) ή αποσκοπούν στην προσωπική τους δόξα. Υπάρχει, βλεβαια, και η καλή δημοσιογραφία. Αυτή που αγωνίζεται για την αλήθεια, ελέγχει την εξουσία, προβάλλει τα αιτήματα των καθημερινών ανθρώπων, ενημερώνει και δεν συκοφαντεί.  Όλα είναι θέμα επιλογής στάσης ζωής.

3. Η Εκκλησία θεωρεί ότι ψέματα μπορούμε να πούμε μόνο όταν χρειάζεται να απαλλάξουμε κάποιον άνθρωπο από κίνδυνο της ζωής του ή όταν θέλουμε να δώσουμε αγάπη και να αποφύγουμε τον σκανδαλισμό των άλλων. Κατά τα άλλα, μας καλεί σε αγώνα αλήθειας, δηλαδή να παλεύουμε να είμαστε γνήσιοι και ειλικρινείς.

4. Το ψέμα είναι κάτι ασυνήθιστο στη ζωή μας;  Για ποιους λόγους λέμε ψέματα;

5. Μήπως μια ψεύτικη εικόνα που έχουμε κατασκευάσει για τον εαυτό μας είναι ό,τι χειρότερο;

6.  Ποια είναι η επίδραση του ψέματος στις ανθρώπινες σχέσεις;

Βοηθητικά κείμενα

«Τίποτε δεν είναι πιο αδύνατο από το ψέμα, έστω κι αν το σκεπάζουν με αμέτρητα πολυτελή παραπετάσματα και ωραία λόγια. Γιατί με την ίδια ευκολία που θριαμβεύει, με την ίδια και καταρρέει» ( Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Πηγή 

                

Πώς γνωρίζεται ο Χριστός - π. Βασιλείου Θερμού

π. Βασιλείου Θερμού

Οι περισσότεροι γύρω μας, αν τους ρωτήσουμε, θα μας πουν ότι ευλαβούνται και αγαπούν το Χριστό και συμφωνούν με τα προστάγματα Του. Το πρόβλημα τους είναι η Εκκλησία.

Ξαναθυμόμαστε αυτή την πραγματικότητα, όταν διαβάζουμε το Ευαγγέλιο που περιγράφει την πορεία των δύο μαθητών προς τους Εμμαούς. Είναι το Ε΄ Εωθινό και η ατμόσφαιρα του Αναστάσιμη. Ο Αναστημένος Χριστός συμπορεύεται μαζί τους και αυτοί δεν Τον αναγνωρίζουν. Στο τέλος Τον καταλαβαίνουν όταν ευλογεί το ψωμί και το κρασί.

Πλήθος τριγύρω οι άνθρωποι που ζουν μακριά από την Εκκλησία, αφού πάντα οι πιστοί αποτελούσαν μειοψηφία. Στο βάθος αναζητούν τη σωτηρία και τη λύτρωση, δηλαδή τον Χριστό, όπως όλοι. Και όλους τους αγγίζει η θεϊκή Του προσωπικότητα, όλοι διατηρούν γλυκές αναμνήσεις από τον βίο Του, όπως τον θυμούνται από το μάθημα των θρησκευτικών όταν ήταν παιδιά. Σκοντάφτουν όμως στην Εκκλησία και δεν έρχονται κοντύτερα, να Τον γνωρίσουν και να Τον ζήσουν.

Για μεγάλη κατηγορία ανθρώπων η δυσκολία οφείλεται στα σφάλματα της Εκκλησίας, των κληρικών και των πιστών λαϊκών. Κι έχουν δίκιο. Είναι τόσο δύσκολο ο άνθρωπος να παραμερίσει τα κακά παραδείγματα και να στραφεί προς το Θεό. Τελικά ζημιώνονται βέβαια, αφού επιτρέπουν σε άλλα πρόσωπα να μπαίνουν ανάμεσα σ’ αυτούς και το Θεό.

Υπάρχει όμως, και μια άλλη ομάδα ανθρώπων οι οποίοι δεν ενοχλούνται από σκανδαλισμό, αλλά από το ίδιο γεγονός της Εκκλησίας. Νιώθουν άνετα με το Χριστό αλλά δυσκολεύονται από την Εκκλησιαστική οργάνωση. Αναγνωρίζουν τα σφάλματα τους, αλλά δεν φτάνουν στην εξομολόγηση. Διαβάζουν για τον Θεό, αλλά δεν αγωνίζονται για την πνευματική ζωή. Προσεύχονται ίσως, αλλά δεν κοινωνούν. Ο ανθρώπινος εγωισμός παρεμβαίνει και όλα τα αλλοιώνει. Γιατί η Εκκλησία ζητά ταπείνωση, σκύψιμο, μεθοδικό, πνευματικό αγώνα, ώστε ο πιστός να διακρίνει έτσι σιγά-σιγά το πρόσωπο του Χριστού. Άλλωστε ο ίδιος είχε ζητήσει: «Εάν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου». Και ο Όσιος Μάρκος συμπληρώνει: «ο Χριστός είναι κρυμμένος μέσα στις εντολές».

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο Χριστός γνωρίζεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή στα Μυστήρια και την πνευματική ζωή. Δεν πλησιάζεται με στοχασμούς και ονειροπολήσεις για τη ζωή Του. Οι δύο μαθητές ήξεραν πολύ περισσότερα για τη ζωή Του και τα λόγια Του απ’ότι γνωρίζουμε εμείς, κι όμως δεν μπόρεσαν να Τον αναγνωρίσουν παρά μόνο «εν τη κλάση του άρτου». Αλλά το ήθελαν πολύ προηγουμένως, το επιθυμούσαν δικαίως, γι’ αυτό έλαβαν ότι ζητούσαν.

Κανείς ειλικρινής αναζητητής τής αλήθειας δεν θα μείνει στην άγνοια του Χριστού. Ας Τον αναζητήσει στην Εκκλησία Του, πλησιάζοντας κατάλληλα πρόσωπα και συμμετέχοντας ταπεινά στα Μυστήρια. Και τότε θα καταλάβει πως Αυτός βρισκόταν πολύ κοντά του. Και πως θέλει πάντα να είναι μαζί του.

Πηγή

Γιατί οι άνθρωποι αποφεύγουν την αλήθεια για τον εαυτό τους....

Η γνώση μπορεί να είναι δύναμη, αλλά όταν πρόκειται για την γνώση σχετικά με τον εαυτό μας, η άγνοια μπορεί να είναι και ευτυχία.

Οι κωμικές σειρές για να μας κάνουν να γελάμε αξιοποιούν μια πολύ απλή παράμετρο της ανθρώπινης ψυχολογίας . Το σκηνικό που διαμορφώνουν είναι κάπως έτσι: Ο πρωταγωνιστής λέει : "Ποτέ δεν θα έθετα σε αμφιβολία τις ηθικές αρχές μου προκειμένου να κερδίσω χρήματα". Στη συνέχεια, του δίνεται η δυνατότητα να καταπατήσει τις ηθικές αρχές του για τα χρήματα ... και δίχως δεύτερη σκέψη το κάνει.

Το αστείο δεν προκύπτει μόνο από την υποκρισία αλλά επιπλέον και από την άγνοια του πρωταγωνιστή ότι υποκρίνεται .

Παρακολουθώντας την παραπάνω σκηνή πιστεύουμε ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της ανθρώπινης ψυχολογίας, και θεωρούμε ότι πρόκειται απλώς για ένα αστείο. Όμως, πρόκειται για ένα απολύτως ρεαλιστικό παράδειγμα για το πώς οι άνθρωποι αποφεύγουν την αλήθεια για τον εαυτό τους.

Πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό 'Review of General Psychology, Sweeny et al. (2010) ' αναφέρει τουςτρεις κύριους λόγους που οι άνθρωποι επιλέγουν την άγνοια για πολλά θέματα:
Μπορεί να προκύψει αλλαγή στα πιστεύω (τις πεποιθήσεις). Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι άνθρωποι τείνουν να αναζητούν πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις τους, και όχι αυτές που τους διαψεύδουν.
Μπορεί ν' απαιτηθεί να προβούμε σε ανεπιθύμητες ενέργειες. Για παράδειγμα, αναφέροντας στο γιατρό για περίεργα συμπτώματα που έχουμε, μπορεί να πει ότι πρέπει να υποβληθούμε σε επώδυνες εξετασεις. Οπότε, μερικές φορές θεωρούμε ότι είναι καλύτερα να μην γνωρίζουμε.
Μπορεί να μας προκαλέσει δυσάρεστα συναισθήματα.

Απέναντι σε αυτά τα αντικίνητρα , υπάρχουν θετικά κίνητρα όπως η περιέργεια και η ελπίδα για καλές ειδήσεις. Αν θα θελήσουμε να μάθουμε την αλήθεια ή να αποφύγουμε την πληροφόρηση, θα εξαρτηθεί από τις εξής παραμέτρους 

Προσδοκία. Το πιο προφανές και ίσως το πιο ισχυρό. Όσο περισσότερο ανησυχούμε ότι θα ακούσουμε άσχημα νέα, τόσο πιο μεγάλη προσπάθεια θα κάνουμε για να τα αποφύγουμε

Έλλειψη ελέγχου. Όταν αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο των συνεπειών, τότε δημιουργείται πιο ισχυρό κίνητρο για να αποφύγουμε την πληροφόρηση. Για παράδειγμα, όταν αυτό που θα μάθουμε μπορεί να αφορά μια πολύ άσχημη ασθένεια. Επειδή δεν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε, πιστεύουμε πως είναι καλύτερα να μην γνωρίζουμε την ύπαρξη της 

Έλλειψη πόρων. Όταν αισθανόμαστε ότι τη δεδομένη στιγμή (είτε λόγω έλλεψης χρόνου, είτε λόγω έλλειψης χρημάτων, είτε λόγω άλλων λόγων) δεν μπορούμε να χειριστούμε επιτυχώς οδυνηρές πληροφορίες τότε είναι πιο πιθανό να τις αποφύγου 

Όταν η πληροφορία είναι δυσκολονόητη. Όσο πιο δύσκολο είναι να ερμηνεύσουμε και να κατανοήσουμε κάποια πληροφορία, τόσο λιγότερο θέλουμε να μάθου 

Οπότε συχνά οι άνθρωποι κάνουν ότι μπορούν για να αποφύγουν να μάθουν πράγματα για τον εαυτό τους, και μερικές φορές αυτό έχει λογική εξήγηση. Για παράδειγμα, γενετικές εξετάσεις μπορεί να σας δείξουν ότι έχετε αυξημένο κίνδυνο σοβαρής ασθένειας όταν φτάσετε στην ηλικία των 70. Είναι αυτό μια χρήσιμη πληροφορία ή απλώς είναι κάτι που προσθέτει μία επιπλέον ανησυχία ; Εφόσον δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι 'αυτό, τότε πιθανώς είναι απλά μια πληροφορία που επιδεινώνει την ποιότητα της ζωής σα.

Άλλες φορές κάνουμε κακό στον εαυτό μας, αποφεύγοντας την πληροφόρηση. Όπως όταν αποφεύγουμε τις ιατρικές εξετάσεις για να μην μάθουμε κάτι δυσάρεστο

Το μυστικό είναι να γνωρίζουμε ποιες πληροφορίες να αποφεύγουμε και ποιες να αναζητούμε. Δεν μπορούμε όμως να το γνωρίζουμε αυτό, αν δεν ενημερωθούμε για την πληροφορία. Από την άλλη, αν μάθουμε την πληροφορία μετά δεν γίνεται να την ξεχάσουμε. Φαύλος κύκλος δηλαδή

Εύκολη απάντηση στο πρόβλημα δεν υπάρχει. Απλώς να επισημανθεί ότι πολλές φορές η αποφυγή της γνώσης και της πληροφορίας είναι πολύ πιο ορθολογική στρατηγική, από ότι τουλάχιστον μπορεί να φαίνεται στην αρχή, για την αντιμετώπιση της πολυπλοκότητας του κόσμου και της ζωής. Ισχύει δηλαδή το απλοϊκό: 'όσα λιγότερα ξέρεις, τόσο λιγότερα έχεις για να ανησυχείς

Οπότε όταν γελάμε με τον υποκριτικό χαρακτήρα ενός πρωταγωνιστή μιας κωμικής σειράς, έμμεσα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Όσο και αν δεν θέλουμε να μας το πουν και να το γνωρίζουμε, στο βάθος της καρδιάς μας όλοι γνωρίζουμε ότι είμαστε υποκριτές 

____________

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Όταν ξεβάφουν οι μπογιές, ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.

Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε.
Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μια όψη και μια μορφή που
εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε  στο θέατρο του
κόσμου.
Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει.
Ν διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα.
Τότε κλαίει.
Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν καλή μου, ξεβάφουν οι
μπογιές, ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.
Σηκώθηκα. Η ώρα είχε περάσει. Η κοπελιά κρατούσε το κεφάλι της και
φανερά προβληματισμένη κοιτούσε το πάτωμα. Είμαι σίγουρος όμως
ότι ήδη είχε ξεκινήσει να βρει το χαμένο παιδί.

(Από το τέλος της ιστορίας: Ο Άγιος Αντώνιος και η Χαρούλα,
του βιβλίου " Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά" π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου)
        

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ (ταινία μικρού μήκους)

"Ζώντας σε έναν κόσμο όπου ο καθένας φοράει μάσκες, λόγω της έλλειψης 
 αυτο-ταυτότητας, ένα γενναίο κορίτσι συναντά την αλήθεια που την απελευθερώνει."

"Ταυτότητα" ένα έργο για τη νεολαία στα σχολεία.
Μην αφήνετε την κοινωνία να καθορίζει την ταυτότητά σας ή να σας πει 
ποιος θα πρέπει να είστε.
Η αλήθεια είναι ήδη μέσα σας. Μην χάσετε τον αληθινό εαυτό σας. 




     


Πηγή/Αναδημοσίευση:http://samakos9.blogspot.gr/2013/10/blog-post_6074.html

Έλα όπως είσαι!

Μήπως ο τρόπος που ντύνεσαι ή χτενίζεσαι, ή όπως έχεις στολίσει το σώμα σου, σε κάνει να πιστεύεις πως δεν έχεις θέση κοντά στο Χριστό και μέσα στην εκκλησία;

Όχι. Όπως κι αν είσαι ντυμένος ή χτενισμένος, όπως κι αν έχεις στολίσει το σώμα σου, ο Χριστός σε περιμένει. Η θέση σου ΕΙΝΑΙ μέσα στην εκκλησία, κοντά Του, άσχετα από την εξωτερική σου εμφάνιση.

Τις μεγάλες αυτές βραδιές, που βήμα βήμα μας πηγαίνουν στο Γολγοθά και στην Ανάσταση (μα και κάθε Κυριακή, κάθε γιορτή), σου κλείνω ραντεβού στην εκκλησία - δίπλα στις εικόνες των αγίων, στο καντήλι και στο κερί, μπροστά στην εικόνα του Χριστού και της Παναγίας, δηλαδή τις φωτογραφίες τους (ας πούμε), που στρέφουν την καρδιά μας σ' Εκείνους και που ο ίδιος ο Χριστός και η ίδια η Παναγία μάς τις έχουν κάνει παράθυρα για να μπαίνουν στη ζωή μας πολύτιμες ακτίνες της θείας χάρης, δηλ. τις αγαθής ενέργειας του Θεού, που γιατρεύει τις πληγές και σιγά σιγά μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε άγιο.

Σε καλώ στην εκκλησία, όχι για να ρίξεις ένα ευρώ στο παγκάρι για να πάρεις κερί - δεν έχω να κερδίσω τίποτα απ' αυτό. Μη ρίξεις λεφτά, πάρε μόνο το κερί σου. Έλα στην εκκλησία για τον εαυτό σου, όχι για τον παπά ή για μένα. Για το Χριστό και τον εαυτό σου και για όλους εκείνους που αγαπάς, και για εκείνους που αγαπάνε εσένα, που σίγουρα θα υπάρχουν.

Στην εκκλησία που θα πας, αν βρεθεί κάποιος αδύναμος στην ψυχή και σε λοξοκοιτάξει (ή αν κάποιος έρθει και σου πει "μα πώς είσαι ντυμένος έτσι, τι σκουλαρίκια είν' αυτά" κ.τ.λ.) μη θυμώσεις. Αν δεις ότι σου μιλάει με αγάπη, συζήτησέ το μαζί του. Αν δεις ότι σου μιλάει με εμπάθεια, ξέρεις τι να του απαντήσεις. "Έχω τέτοια εμφάνιση, αλλά ήρθα γιατί με περίμενε ο Χριστός, και ξέρω πως η εξωτερική μου εμφάνιση δεν πρέπει να είναι λόγος να μένω μακριά Του".

Ο Σέρβος ποδοσφαιριστής Ματέγια Κέζμαν πανηγυρίζει στο γήπεδο, με τα τατουάζ του και τη φανέλα με την ορθόδοξη εικόνα του Χριστού (λεπτομέρειες εδώ).

Και καλά, πρέπει νά 'ρθω στην εκκλησία για να βρω το Χριστό; Και να ρισκάρω και να μου την πει κάθε σκουριασμένο μυαλό; Ο Χριστός τι είπε; Αγαπάτε αλλήλους. Αφού η καρδιά μου είναι γεμάτη αγάπη, τι νά 'ρθω στην εκκλησία;

Μα ακριβώς επειδή η καρδιά σου είναι γεμάτη αγάπη, όπως λες, το σωστό είναι νά 'ρθεις στην εκκλησία - εκεί είμαστε όλοι εμείς. Αφού μας αγαπάς, δε θέλεις να είσαι μαζί μας;

Εκεί είναι η προσευχή όλων εμάς για όλο τον κόσμο, για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και για εκείνους που αγαπάς - άρα εκεί είναι η θέση σου. Κι αν είσαι τόσο πικραμένος, που δεν έχεις κάποιους ν' αγαπάς, ακόμα πιο πολύ είναι εκεί η θέση σου, γιατί ακριβώς τέτοιες πληγές γιατρεύονται εκεί και δυναμώνει η αγάπη μέσα στο περιβόλι της καρδιάς μας.

Γιατί η εκκλησία δεν είναι ένας τόπος, όπου πάμε για να "πείσουμε το Θεό πως είμαστε δικοί του και να μας βάλει στον παράδεισο" (για να Τον γλείψουμε, δηλ.), αλλά ένας τόπος όπου πάμε τη συντριμμένη καρδιά μας για επισκευή, για να φύγουν από μέσα της τα πάθη (οι αρνητικές δυνάμεις και οι εξαρτήσεις μας, ψυχικές και σωματικές, ολόκληρος ο κακός παλιός εαυτός μας) και να γίνουμε ένας νέος άνθρωπος, ενωμένος με αγάπη με όλο τον κόσμο.

Φυσικά, αυτό δε γίνεται απ' τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά για ν' αρχίσει να γίνεται, κάνε το πρώτο βήμα και έμπα μέσα!

Ο άγ. Γεώργιος με σκουλαρίκι - τοιχογραφία από ιστορικό + θαυματουργό ναό της Παναγίας του 14ου αιώνα στο χωριό Πλατάνια νομού Ρεθύμνης (δήμος Αμαρίου).

Μήπως έχεις κάνει επιλογές ή πράξεις (ή κάνεις ακόμα πράξεις) που σ' έχουν απομακρύνει απ' το Χριστό και την εκκλησία;

ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ! Ο Χριστός σε καλεί για να σε ξεκουράσει και να σε γιατρέψει, όχι για να σε κρίνει. Κι αν κάνεις πράγματα που είναι ενάντια στο θέλημά του (πράγμα που το ξέρεις, γι' αυτό και δεν πλησιάζεις), θα σου δείξει το δρόμο να τα σταματήσεις.

Για σένα σταυρώθηκε, για σένα αναστήθηκε, για σένα ήρθε στο Γη. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σε χωρίσει απ' αυτόν, καμιά αμαρτία, καμιά επιλογή. Αρκεί το πρώτο βήμα, και θ' ανοιχτεί μπροστά σου ένας ολόκληρος δρόμος (ανηφορικός ίσως, αλλά πανέμορφος και ολοφώτεινος) που θα σε οδηγήσει κοντά Του, ΑΝ φυσικά ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ!...

Μια τελευταία λεπτομέρεια, στο γιατί είναι καλό ν' αναζητήσεις το Χριστό -το Θεό, την Αγάπη- στην εκκλησία, κι όχι μόνος-μόνη σου, στο δωμάτιό σου, όταν χαμηλώνεις τα φώτα και μπορείς να προσευχηθείς.

Παίρνω ένα κομμάτι απ' αυτό το post, που σε καλώ να το διαβάσεις ολόκληρο, γιατί ίσως μιλάει ακριβώς για ΣΕΝΑ:

Εκτός από την προσωπική προσευχή, κρίνεται απαραίτητη η συμμετοχή του ανθρώπου στη θεία λειτουργία και τις άλλες τελετές που γίνονται στο ναό. Η συμμετοχή αυτή ονομάζεται εκκλησιασμός, δηλαδή συνάντηση με τους άλλους, γιατί εκκλησία = συγκέντρωση. Για την ακρίβεια, η έκφραση «πάω στην εκκλησία» δε σημαίνει πάω στο ναό, αλλά πάω να συναντήσω τους υπόλοιπους χριστιανούς, που έχουν συγκεντρωθεί στο ναό – γι’ αυτό έχει επικρατήσει να λέμε το ναό «εκκλησία», δηλαδή συγκέντρωση.

Ο εκκλησιασμός είναι απαραίτητος για δύο λόγους:
α) διότι στο ναό δε γίνεται απλώς προσευχή, αλλά τελούνται και τα μυστήρια, με κυριότερο τη θεία Μετάληψη˙ παντού μπορώ να προσευχηθώ, αλλά μόνο στην εκκλησία μπορώ να μεταλάβω˙ 
β) διότι στο ναό θα συναντήσω τους συνανθρώπους μου, τους αδελφούς μου, και θα προσευχηθώ στο Θεό μαζί μ’ αυτούς˙ εκεί θα βρω και τους εχθρούς μου ή εκείνους που περιφρονώ ή αντιπαθώ, για να τους συγχωρήσω μέσα στην καρδιά μου, δηλαδή να τους κάνω χώρο να μπουν (συν+χωρώ = βρίσκομαι στον ίδιο χώρο μ’ εσένα, και ο χώρος αυτός είναι η καρδιά μου)˙ εκεί θα προσευχηθώ γι’ αυτούς που βαφτίζονται ή παντρεύονται, ώστε να έχουν τη χάρη του Θεού στη ζωή τους, και για τους νεκρούς που κηδεύονται ή μνημονεύονται (στα μνημόσυνα), για την ανάπαυση της ψυχής τους… Αυτό σημαίνει ότι, κι αν δεν καταλαβαίνω τα λόγια της τελετής, λόγω της αρχαίας γλώσσας ή ενός κακόφωνου ψάλτη, έχει μεγάλη σημασία να προσευχηθώ εκείνη την ώρα μέσα στο ναό, μαζί με τους άλλους, ακόμη κι αν κανείς άλλος εκτός από μένα δεν προσεύχεται˙ ας προσευχηθώ εγώ, με ταπείνωση, για όλους.

Χωρίς τον εκκλησιασμό, δεν υπάρχει χριστιανική Εκκλησία, αλλά μόνο δυστυχισμένα πρόσωπα, που παλεύουν με τη μοναξιά τους και δεν πρόκειται να σωθούν ποτέ, γιατί σωτηρία δεν είναι να «πείσω» το Θεό πως είμαι δικός Του άνθρωπος, εξασφαλίζοντας μια θεσούλα στον παραδείσιο κήπο, αλλά να ενωθώ μ’ Αυτόν διά της αγάπης, πράγμα που σημαίνει και ένωση με τους συνανθρώπους μου.

Ο γυμνός ασκητής της αιγυπτιακής ερήμου άγιος Ονούφριος (από εδώ).

Είναι φυσικό ότι, αν δεν έχω όρεξη να συγχωρήσω τον αδελφό μου ή να προσευχηθώ για τους άλλους, δεν έχω και διάθεση να πάω στο ναό. Επομένως, πηγαίνω μόνο σε ξωκλήσια, όπου δε βλέπω κανέναν και «ανάβω το κερί μου» μόνο για τον εαυτό μου ή για κείνους με τους οποίους είμαι δεμένος συναισθηματικά (τα «αγαπημένα μου πρόσωπα», σύζυγο, παιδιά φίλους, ευεργέτες –στην ουσία προεκτάσεις του εαυτού μου), ή πάω στο ναό για κοινωνικούς λόγους, για να δω κόσμο και να με δουν, να επιδείξω τον πλούτο μου ή την ομορφιά μου ή να διασκεδάσω βλέποντας με μισό μάτι τους άλλους. Αυτές είναι οι παρενέργειες του εκκλησιασμού, που οφείλονται στην ανεπάρκεια και την ανωριμότητα των χριστιανών, ιερέων και λαϊκών, και καλό είναι να μη γίνονται δικαιολογία για να μην πηγαίνουμε στην εκκλησία. Και πάλι, είναι δικαίωμά μας να μην πάμε ποτέ, αλλά είναι σπουδαιότερο δικαίωμά μας να πάμε και να ενωθούμε με το Θεό και τους αδελφούς μας σ’ εκείνο το ευλογημένο περιβάλλον.

Ας έχουμε υπόψιν ότι σε όλο τον κόσμο, κάθε Κυριακή και εορτή, τελείται μόνο μία λειτουργία, απλωμένη σε όλους τους ορθόδοξους ναούς της Γης. Η λειτουργία αυτή ενώνεται με την ουράνια λειτουργία, που τελείται μυστικά στον ουρανό, από τους αγγέλους και τους αγίους. Κατά την έναρξη της λειτουργίας, τελείται η «αγία προσκομιδή», όπου ο ιερέας σχηματίζει με μερίδες από το πρόσφορο (το ψωμί της θείας Μεταλήψεως) το σύμβολο της παγκόσμιας Εκκλησίας πάνω στο δισκάριο, από το οποίο κατόπιν θα μπει στο άγιο ποτήριο και, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα γίνουν όλοι αυτοί –άγγελοι, άγιοι, η Παναγία, ο Χριστός, οι ζωντανοί και οι νεκροί– το Σώμα του Χριστού, το Οποίο θα κοινωνήσουμε, όταν κοινωνήσουμε, ενώνοντας τον εαυτό μας μ’ εκείνους.

Ταρσώ, η "τρελή" αγία, μία από τους πιο αντισυμβατικούς τύπους του κόσμου, τους "διά Χριστόν σαλούς" (ανακάλυψέ τους εδώ & εδώ).

Οι φίλοι σου ίσως δεν είναι στην εκκλησία. Ίσως είναι σε μπαρ, σε κλαμπάκια, ή ακόμα και σε πορνεία ή σε στέκια μαφιόζων ή εμπόρων ναρκωτικών... Μπορεί να κάνουν πιάτσα ή να βαράνε ενέσεις, και μπορεί να θες να πας κι εσύ κοντά τους.

Έλα στην εκκλησία πρώτα... Μίλησε στο Χριστό γι' αυτούς. Μίλησε και στον παπά γι' αυτούς...

Κι όταν θα βρίσκεις χρόνο, στα διαλείμματα της δουλειάς σου (ΟΠΟΙΑ κι αν είναι) ή πέφτοντας να κοιμηθείς, πες ένα "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό", για σένα ΚΑΙ για τους φίλους και για όλους αυτούς, για τους οποίους νοιάζεσαι.

Δεν είσαι ορθόδοξος χριστιανός; ΔΕΝ πειράζει, έλα στην εκκλησία. Εγώ βέβαια θα σου πρότεινα να γίνεις ορθόδοξος (για λόγους που αναφέρονται εδώ και αλλού) αλλ' αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Προς το παρόν, έχω να σου πω μόνο αυτό: έλα στην Εκκλησία, ο Χριστός είναι για όλους. Σταυρώθηκε και για σένα, κι ας μην Τον ξέρεις˙ κυρίως για σένα σταυρώθηκε, που δεν Τον ξέρεις. ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ. Θα βρεις το δρόμο μετά. Είσαι μουσουλμάνος; Προτεστάντης; Μάρτυρας του Ιεχωβά; Ράστα; Αναρχικός; Άθεος; ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ, δεν έχω να σε ρωτήσω τίποτα.

Άνθρωποι από πολύ πιο μακριά έχουν βρει το δρόμο προς το Φως και την Αγάπη, το δρόμο το λιγότερο ταξιδεμένο, το δρόμο Του. Μπορεί να μη θέλεις να τον βρεις τελικά, μπορεί να πιστεύεις πως είσαι καλά έτσι, δε μπορώ να σε κρίνω. Μόνο έλα. Στην πορεία θα τα πείτε οι δυο σας και μπορεί να εκπλαγείς, δεν το ξέρω.

Τίποτ' άλλο δεν έχω να σου πω. Σε περιμένουμε.

Καλή Ανάσταση.

Τρεις ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ αγίες που αξίζει να τις γνωρίσεις: Από αριστερά προς τα δεξιά εικονίζονται η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα (ορθόδοξη ακτιβίστρια της Γαλλίας, πρώην άθεη, έντονα πολιτικοποιημένη, που θανατώθηκε από τους ναζί), η τυφλή & περιθωριακή αγία της Μόσχας Ματρώνα και η γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη ["γερόντισσα"= πνευματική δασκάλα, ασχέτως ηλικίας], που πήγε στην Ινδία κ.α. να υπηρετήσει τους φτωχούς και τους λεπρούς ως νοσοκόμα και φυσιοθεραπεύτρια (η εικόνα από εδώ - αρχική πηγή Misha).

 

Αναδημοσίευση από : Νεκρός για τον κόσμο

"... Ελάτε να δείτε αυτόν που θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια..."

Ο μακάριος Παύλος ο απλός, ο μαθητής του αγίου Αντωνίου, διηγήθηκε στους Πατέρες ότι κάποτε

επισκέφθηκε ένα μοναστήρι για ωφέλεια των αδελφών.

Μετά τη συνηθισμένη συνομιλία μεταξύ τους, μπήκαν στην αγία του Θεού εκκλησία να κάνουν την καθιερωμένη ακολουθία. Ο μακάριος Παύλος -λέει- πρόσεχε τον καθένα που έμπαινε στην εκκλησία, άραγε με ποια ψυχική διάθεση ερχόταν στην ακολουθία. Γιατί ο Θεός και αυτό το χάρισμα του είχε δώσει, να βλέπει ποιός είναι ο καθένας στην ψυχή, όπως εμείς βλέπουμε ο ένας τον άλλο.

Όλοι έμπαιναν με λαμπρή την ψυχή και το πρόσωπο χαρωπό και ο άγγελος του καθενός χαιρόταν μαζί του. Έναν -λέει- τον βλέπει μαύρο και σκοτεινό σ΄όλο του το σώμα. Δαίμονες τον περιτριγύριζαν κι απ΄τα δύο μέρη, τον τραβούσαν και του περνούσαν χαλινάρι στη μύτη, ενώ ο άγγελός του ακολουθούσε από μακριά, σκυθρωπός και θλιμμένος.

Ο Παύλος κλαίγοντας και χτυπώντας με το χέρι το στήθος, καθόταν έξω από την εκκλησία και θρηνούσε αυτόν που τον είδε σε τέτοια κατάσταση. Οι Πατέρες μπροστά στην παράξενη στάση του αββά και στην απρόοπτη μεταβολή του σε δάκρυα και πένθος, άρχισαν και οι ίδιοι να θρηνούν, και τον ρωτούσαν και τον παρακαλούσαν να τους πει τί είδε, φοβούμενοι μήπως το έκανε γιατί είχε κάποιο παράπονο από όλους. Τον παρακαλούσαν ακόμη να μπει στην ακολουθία.

Ο Παύλος όμως τους απομάκρυνε και καθόταν έξω, θρηνώντας με την ψυχή του αυτόν που τον είδε έτσι.

Ύστερα από λίγο η ακολουθία τελείωσε και όλοι έβγαιναν. Ο Παύλος πάλι παρατηρούσε τον καθένα, θέλοντας να δει σε τί κατάσταση ήσαν αυτοί που έβγαιναν. Βλέπει λοιπόν εκείνον τον άνδρα, τον μαύρο και ζοφερό, να βγαίνει από την εκκλησία λαμπρός στο σώμα, τους δαίμονες να ακολουθούν κάπου μακριά και τον άγιο άγγελο κοντά του να τον συνοδεύει και να χαίρεται πολύ γι΄αυτόν. Ο Παύλος αναπήδησε με χαρά και φώναζε ευλογώντας τον Θεό:

«Ώ ανέκφραστη φιλανθρωπία του Θεού και αγαθότητα! Ώ, δόξα στους θείους οικτιρμούς Του και στην άμετρη φιλανθρωπία Του!»

Τρέχοντας αμέσως ανέβηκε σε ψηλό σκαλοπάτι και έλεγε με μεγάλη φωνή:

«Ελάτε να δείτε τα έργα του Θεού τί καταπληκτικά και αξιοθαύμαστα είναι. Ελάτε να δείτε αυτόν που θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια. Ελάτε να τον προσκυνήσουμε, να πέσουμε στα πόδια του και να του πούμε: Σύ μόνος μπορείς να απαλλάσσεις από τις αμαρτίες».

Έτρεχαν όλοι μαζί με ενδιαφέρον να ακούσουν τα λεγόμενα. Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι, ο Παύλος περιέγραψε τί είχε αποκαλυφθεί σ΄αυτόν, πρίν μπουν στην εκκλησία. Ύστερα ζήτησε επίμονα από κείνον τον άνδρα να φανερώσει για ποια αιτία ο Θεός του χάρισε ξαφνικά μια τέτοια αλλαγή.

Ο αδελφός, αφού εξετέθη από τον Παύλο μπροστά σε όλους, χωρίς δισταγμό άρχισε να λέει τα σχετικά με τον εαυτό του.

«Εγώ -είπε- είμαι άνθρωπος αμαρτωλός. Από πολύ καιρό και μέχρι τώρα ζούσα μέσ΄στα σαρκικά αμαρτήματα. Όταν όμως μπήκα στην αγία του Θεού εκκλησία, αυτή την ώρα άκουσα από τον προφήτη Ησαϊα -μάλλον ο Θεός μιλούσε μέσω αυτού- να λέει: Να λουσθείτε, να καθαρισθείτε. Να αφαιρέσετε τις πονηρίες και τα αμαρτωλά πάθη από τις καρδιές σας, ώστε να είσθε καθαροί ενώπιόν μου. Να μάθετε να κάνετε το καλό. Και αν οι ψυχές σας είναι κόκκινες, θα τις λευκάνω σαν το χιόνι. Κι αν θελήσετε να με ακούσετε, θα απολαύσετε τα αγαθά της γης. Και εγώ ο πόρνος -λέει- με τα λόγια αυτά του προφήτη ένιωσα κατάνυξη στην ψυχή. Στέναξα μέσα μου και είπα στον Θεό: Σύ είσαι ο Θεός, που ήρθες στον κόσμο να σώσεις τους αμαρτωλούς. Αυτά που τώρα υποσχέθηκες με τον προφήτη σου, αυτά πραγματοποίησέ τα σε μένα τον αμαρτωλό και ανάξιο. Νά, από τώρα σου δίνω τον λόγο μου κι έρχομαι σε συμφωνία μαζί σου, και με την καρδιά μου σου υπόσχομαι ότι δεν θα κάνω πλέον κάτι από αυτά τα κακά. Εγκαταλείπω κάθε παρανομία και από τώρα υπηρετώ εσένα με καθαρή συνείδηση. Σήμερα, Κύριέ μου, καί απ΄αυτή την ώρα δέξαι με μετανοημένο, πεσμένο στα πόδια σου και αποφασισμένο από δω και πέρα να απέχω από κάθε αμαρτία. Με αυτές τις συμφωνίες -λέει- έφυγα από την εκκλησία παίρνοντας μέσα στην ψυχή μου την απόφαση να μήν πράξω πια τίποτε το κακό απέναντι στον Θεό».

Όλοι όσοι τα άκουσαν αυτά, με μια φωνή έψαλλαν δυνατά στον Θεό:

«Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας».

Λοιπόν, χριστιανοί, καθώς ξέρουμε από τις θείες Γραφές και τις αποκαλύψεις πόση αγαθότητα έχει ο Θεός σε όσους καταφεύγουν με ειλικρίνεια σ΄Εκείνον και διορθώνουν με μετάνοια τα προηγούμενα αμαρτήματα, καί ότι δίνει πάλι τα αγαθά που έχει υποσχεθεί, χωρίς να τιμωρεί τις προηγούμενες αμαρτίες, εμείς ας μήν απελπιστούμε για τη σωτηρία μας. Όπως δηλαδή υποσχέθηκε με τον προφήτη Ησαϊα ότι θα πλύνει όσους έχουν βρεθεί στον βούρκο της αμαρτίας και ότι θα τους λευκάνει σαν μαλλί και χιόνι, και ότι θα τους κάνει άξιους για τα αγαθά της άνω Ιερουσαλήμ, έτσι πάλι με τον άγιο προφήτη Ιεζεκιήλ ορκίζεται ότι δεν θα μας καταστρέψει. Γιατί, λέει η προφητεία:

«Ζω εγώ -διαβεβαιώνει ο Κύριος- και δεν θέλω τον θάνατο του αμαρτωλού, ώσπου να επιστρέψει και να έχει ζωή»

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com

Το μαγαζί της αλήθειας

Ο άνθρωπος περπατούσε σ’ εκείνα τα σοκάκια της επαρχιακής πόλης. Είχε χρόνο και γι’ αυτό κοντοστεκόταν για λίγο μπροστά σε κάθε βιτρίνα, σε κάθε κατάστημα, σε κάθε πλατεία.

Στρίβοντας σε μια γωνία βρέθηκε άξαφνα μπροστά σε ένα ταπεινό κατάστημα που η ταμπέλα του ήταν λευκή. Περίεργος, πλησίασε στη βιτρίνα και κόλλησε το πρόσωπο του στο κρύσταλλο για να καταφέρει να δεί μέσα στο σκοτάδι… Το μόνο που φαινόταν ήταν ένα αναλόγιο μ’ ένα χειρόγραφο καρτελάκι που έγραφε:

Το μαγαζί της αλήθειας.

Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Σκέφτηκε, ότι αν και διέθετε ανεπτυγμένη φαντασία, του ήταν αδύνατον να φανταστεί τί μπορεί να πουλούσαν.

Μπήκε. Πλησίασε την κοπέλα που στεκόταν στον πρώτο πάγκο και τη ρώτησε:

“Συγνώμη. Αυτό είναι το μαγαζί της αλήθειας;”

“Μάλιστα κύριε. Τί λογής αλήθεια θέλετε; Αλήθεια μερική, αλήθεια σχετική, αλήθεια στατιστική, πλήρη αλήθεια;”

Ώστε, λοιπόν, πουλούσαν αλήθεια. Ποτέ δεν είχε φανταστεί οτι ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο. Να πηγαίνεις σ’ ένα μέρος και να παίρνεις την αλήθεια, ήταν υπέροχο.

“Θέλω πλήρη αλήθεια” αποκρίθηκε ο άνθρωπος χωρίς ταλάντευση.

“Είμαι τόσο απαυδισμένος από τα ψέματα και τις πλαστογραφίες” σκέφτηκε “Δε θέλω άλλες γενικεύσεις, ούτε δικαιολογίες, δε θέλω απάτες, ούτε κοροϊδίες.”

“Απόλυτη αλήθεια” διόρθωσε.

“Μάλιστα κύριε. Ακολουθήστε με.”

Η κοπέλα συνόδευσε τον πελάτη σ’ ένα άλλο μέρος του καταστήματος και δείχνοντας έναν πωλητή με αυστηρό ύφος, είπε:

“Ο κύριος θα σας εξυπηρετήσει.”

Ο πωλητής πλησίασε και περίμενε τον πελάτη να μιλήσει.

“Ήρθα να αγοράσω την απόλυτη αλήθεια.”

“Αχα. Συγνώμη, γνωρίζετε την τιμή;”

“Όχι. Πόσο κοστίζει;” αποκρίθηκε τυπικά. Στην πραγματικότητα ήξερε οτι θα πλήρωνε όσο όσο για να έχει όλη την αλήθεια.

“Για όλη την αλήθεια”, είπε ο πωλητής “το αντίτιμο είναι οτι ποτέ πιά δε θα έχετε την ησυχία σας.”

Ένα ρίγος διέτρεξε τη ράχη του ανθρώπου. Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι το κόστος θα ήταν τόσο υψηλό.

“Ε..ευχαριστώ… Συγνώμη…” ψέλλισε.

Έκανε μεταβολή και βγήκε από το κατάστημα κοιτώντας το έδαφος.

Ένιωσε λίγο θλιμμένος όταν κατάλαβε ότι δεν ήταν ακόμα προετοιμασμένος για την απόλυτη αλήθεια, ότι ακόμα χρειαζόταν ορισμένα ψέματα για να βρίσκει ανάπαυση, ορισμένους μύθους και εξιδανικεύσεις για να καταφεύγει, ότι ήθελε κάποιες δικαιολογίες για να μην αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό…

“Ίσως αργότερα…” σκέφτηκε.




του ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Οι τρεις αλήθειες του Χόρχε Μπουκάι

Πρώτη αλήθεια

Αυτό που είναι, είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως με συμφέρει εμένα να είναι.

Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.

Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.

Δεν είναι όπως ήταν.

Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης.

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.

Είμαι αυτός που είμαι.

Όλες οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως θέλω εγώ να είσαι.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.


Δεύτερη αλήθεια

Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για ‘μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό.

Οπωσδήποτε αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω.

Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισίοδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις, δε γίνεται.)


Τρίτη αλήθεια

Είναι αλήθεια ότι κανείς δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλά ο καθένας μπορεί να ΜΗΝ κάνει ΠΟΤΕ αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.

Ποτέ να μην κάνω αυτό που δεν θέλω.

Αν είμαι ενήλικος, κανείς δε μπορεί να με αναγκάσει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Αρκεί να καταφέρω να απαλλαγώ απ’ την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.

Το να μάθει κανείς να ζεί σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και κυρίως, δεν είναι δωρεάν.

(Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν κι αυτό είναι κάτι καλό).

Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει ”όχι” αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές των φίλων του: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνοντα ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Χόρχε Μπουκάϊ