Πλούτος και Φτώχεια: Από την Ατομική Ιδιοκτησία στην Κοινωνία της Αγάπης

Στον σύγχρονο κόσμο, το ζήτημα της άνισης κατανομής του πλούτου παραμένει μια από τις μεγαλύτερες πληγές της ανθρωπότητας. Συχνά μιλάμε για «πρώτο», «τρίτο» ή «τέταρτο» κόσμο, διαχωρίζοντας τους ανθρώπους βάσει της οικονομικής τους ισχύος και των δυνατοτήτων επιβίωσης. Ωστόσο, η χριστιανική παράδοση και η πατερική σκέψη προτείνουν μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση, που μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την κατοχή των αγαθών στην ποιότητα των σχέσεων.

 Η Παγίδα του «Έχειν» και η Ελευθερία του «Είναι»
Στην εποχή μας, ο καταναλωτισμός έχει μετατραπεί σε μια μορφή σύγχρονης «ειδωλολατρίας», όπου ο άνθρωπος αντλεί νόημα ύπαρξης από την ασταμάτητη αγορά προϊόντων. Ο κοινωνικός ψυχολόγος Έριχ Φρομ έθεσε το καίριο ερώτημα: «Αν είμαι ό,τι έχω, κι αν ό,τι έχω χαθεί, τότε τι είμαι;».
Η χριστιανική ηθική διακρίνει δύο τρόπους ύπαρξης:

Το «να έχεις»: Όπου η αξία του ανθρώπου θεμελιώνεται στον πλούτο και την κοινωνική ισχύ.

Το «να είσαι»: Όπου η ζωή βασίζεται στην εσωτερική καλλιέργεια, την πνευματική συγκρότηση και την αγάπη.
Ο Χριστός προειδοποίησε ότι τα πλούτη δεν δίνουν την αληθινή ζωή και χρησιμοποίησε την παρομοίωση της καμήλας που προσπαθεί να περάσει από τη βελονότρυπα, για να δείξει πόσο δύσκολα αποχωρίζεται ο άνθρωπος την ασφάλεια που του παρέχει το χρήμα.

 Ο Πλούσιος ως «Οικονόμος» και όχι Ιδιοκτήτης
Για τους Πατέρες της Εκκλησίας, το δικαίωμα της ιδιοκτησίας δεν είναι απόλυτο. Ο Μέγας Βασίλειος εξηγεί ότι οι πλούσιοι μοιάζουν με θεατές που μπαίνουν πρώτοι σε ένα θέατρο και καταλαμβάνουν όλα τα καθίσματα, εμποδίζοντας τους υπόλοιπους να καθίσουν, παρόλο που ο χώρος είναι για κοινή χρήση.
Η διδασκαλία είναι ξεκάθαρη: Ο άνθρωπος είναι διαχειριστής («οικονόμος») και όχι ιδιοκτήτης των αγαθών.

 Ο Μέγας Βασίλειος σημειώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που φυλάς στις αποθήκες σου είναι του γυμνού, τα παπούτσια που σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου και τα λεφτά που θάβεις είναι του φτωχού».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προσθέτει ότι η πλεονεξία είναι η ρίζα όλων των κοινωνικών κακών, καθώς «όπου υπάρχουν χρήματα, εκεί υπάρχει υπόθεση έχθρας και μυρίων πολέμων».

Η Ανατροπή των Παραβολών
Οι παραβολές του Χριστού αποκαλύπτουν την πνευματική διάσταση του πλούτου:

Ο Άφρων Πλούσιος: Ένας άνθρωπος που φυλάκισε την ύπαρξή του στις αποθήκες του, λησμονώντας το απρόοπτο του θανάτου. Η «ανοησία» του έγκειται στην ψευδαίσθηση αθανασίας που του πρόσφεραν τα αγαθά του.

Πλούσιος και Λάζαρος: Εδώ καταδικάζεται η αμαρτία της αδιαφορίας. Ο πλούσιος δεν τιμωρείται επειδή ήταν πλούσιος, αλλά επειδή προσπέρασε τον πόνο του Λαζάρου που βρισκόταν κυριολεκτικά στην πόρτα του.

 Η Αρχική Ισότητα και η Κοινωνία της Αλληλεγγύης
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος υπενθυμίζει ότι η φτώχεια και ο πλούτος είναι «επινοήματα της κακίας» που υπεισήλθαν αργότερα στην ανθρώπινη ιστορία. Η φύση δεν γνωρίζει πλούσιους και φτωχούς· ο Θεός ανατέλλει τον ήλιο και στέλνει τη βροχή για όλους εξίσου.
Το πρότυπο αυτής της ισότητας βιώθηκε στην πρώτη χριστιανική κοινότητα, όπου οι πιστοί είχαν «μία καρδιά και μία ψυχή» και όλα τα υπάρχοντά τους ήταν κοινά, ώστε να μην στερείται κανείς τα απαραίτητα. Σήμερα, η Εκκλησία συνεχίζει αυτό το έργο μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων και συσσιτίων, βλέποντας στο πρόσωπο του κάθε αναγκεμένου την ίδια την εικόνα του Χριστού.

Συμπέρασμα
Ο πλούτος δεν είναι κακός καθαυτόν, αλλά γίνεται ολέθριος όταν μετατρέπεται σε πάθος και αιτία αδικίας. Η αληθινή ευτυχία, όπως αναφέρεται στην Προς Διόγνητον Επιστολή, δεν βρίσκεται στην κυριαρχία πάνω στους άλλους, αλλά στο να αναλαμβάνει κανείς το φορτίο της ανάγκης του πλησίον του. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Ραούλ Φολλερώ: «Κανένας δεν έχει δικαίωμα να ευτυχεί μόνος του».
Ο άνθρωπος καλείται να ζήσει με φιλότιμο και αγάπη, θυμώμενος ότι «γυμνός ήρθε στον κόσμο και γυμνός θα επιστρέψει στη γη», κρατώντας στα χέρια του μόνο τα έργα της ευσπλαχνίας του

2.1 Πλούτος και φτώχεια

Ο Χριστιανισμός απέναντι στη φτώχεια, τον πλούτο και την ιδιοκτησία

Περί πλούτου Αυτά τα λέω και δεν θα πάψω να τα λέω, κι ας με κατηγορούν πολλοί. «Όλο με τους πλουσίους τα βάζεις», διαμαρτύρονται. Πράγματι, όχι όμως με όλους, αλλά μόνο μ’ εκείνους που κάνουν κακή χρήση του πλούτου τους. Δεν χτυπάω τον πλούσιο, αλλά τον άρπαγα. Άλλο πλούσιος, άλλο άρπαγας. Να ξεχωρίζουμε τα πράγματα, για να μη δημιουργείται σύγχυση ή παρανόηση. Είσαι πλούσιος; Δεν σε εμποδίζω. Αρπάζεις; Σε αποδοκιμάζω. Έχεις τα κτήματά σου; Να τα χαίρεσαι. Παίρνεις τα ξένα; Δεν μπορώ να σωπάσω. Θέλεις να με πετροβολήσεις; Είμαι έτοιμος και το αίμα μου να χύσω, φτάνει να σε σταματήσω από την αμαρτία. Δεν νοιάζομαι για το μίσος, δεν τρομάζω από την πολεμική. Για ένα πράγμα μόνο νοιάζομαι, για την προκοπή εκείνων που με ακούνε. […] Άχρηστοι είναι οι πλούσιοι, ναι, άχρηστοι, εκτός κι αν είναι ελεήμονες και φιλάνθρωποι. Μα, δυστυχώς, λίγοι πλούσιοι, πολύ λίγοι ξεχωρίζουν για τη φιλανθρωπία τους. Οι περισσότεροι είναι βουτηγμένοι στη φιλαυτία, την ασπλαχνία, την αμαρτία. Γι’ αυτό μην τους ζηλεύεις. Εσύ να σκέφτεσαι… τον ίδιο το Χριστό, ο οποίος δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι Του. Μιμήσου τη φτώχεια Εκείνου και των αγίων Του, που ήταν στερημένοι από τα υλικά αγαθά, είχαν όμως αμύθητα πνευματικά πλούτη… Ακόμα, δηλαδή, κι αν είχες δικές σου την ξηρά και τη θάλασσα, τις χώρες και τις πολιτείες της οικουμένης, αν δούλευε για σένα η ανθρωπότητα, αν έδιναν για χάρη σου οι πηγές χρυσάφι αντί για νερό, και τότε θα έλεγα πως δεν αξίζεις ούτε τρεις δεκάρες, αφού θα έχανες τη Βασιλεία των Ουρανών. […] Μη νομίζεις ότι, με το ν’ αποκτήσεις πολλά, αποκτάς και αληθινή ηδονή. Ηδονή και ευχαρίστηση και ηρεμία έχεις με το να μη θέλεις να πλουτίζεις. Αν κυνηγάς τον πλούτο, ποτέ δεν θα πάψεις να βασανίζεσαι. Γιατί η επιθυμία του πλούτου είναι έρωτας ανικανοποίητος… Όσο περισσότερα χρήματα επιθυμείς, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η αγωνία σου… Ο Θεός σ’ έκανε πλούσιο για να βοηθάς όσους έχουν ανάγκη, για να βρεις τη συγχώρηση των αμαρτημάτων σου με τη φιλανθρωπία. Δεν σου έδωσε χρήματα για να τα φυλάς και να καταστραφείς, αλλά για να τα μοιράζεις και να σωθείς. 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πλούτος και πλεονεξία «Ποιον αδικώ», λέει [ο πλούσιος], «προστατεύοντας αυτά που μου ανήκουν;» Πες μου, λοιπόν, τι σου ανήκει; Από πού τα πήρες και τα έφερες στη ζωή σου; Όπως αυτός που βρίσκει θέση στο θέατρο κι εμποδίζει αυτούς που μπαίνουν ύστερα, θεωρώντας δικό του αυτό που είναι για κοινή χρήση όλων, τέτοιοι είναι οι πλούσιοι. Αφού απόχτησαν πρώτοι τα κοινά αγαθά, τα θεωρούν δικά τους για την προτεραιότητα. Αν έπαιρνε καθένας ό,τι του χρειαζόταν για την ικανοποίηση της ανάγκης του κι άφηνε σ’ όποιον είχε ανάγκη ό,τι ήταν γι’ αυτόν περισσό, κανένας δε θα ήταν πλούσιος, κανένας δε θα ήταν φτωχός. Γυμνός δεν ήρθες στον κόσμο; Γυμνός δεν θα επιστρέψεις στη γη; Πού τα βρήκες αυτά που έχεις τώρα; Αν πιστεύεις ότι σ’ τα χάρισε η τύχη, είσαι άθεος, δεν αναγνωρίζεις τον Δημιουργό, δεν νιώθεις ευγνωμοσύνη γι’ Αυτόν που σ’ τα έδωσε∙ αν όμως παραδέχεσαι ότι προέρχονται απ’ τον Θεό, πες μου για ποιο λόγο σ’ τα έδωσε; Μήπως είναι άδικος ο Θεός και μοιράζει άνισα τα απαραίτητα για τη ζωή; Γιατί εσύ είσαι πλούσιος κι εκείνος φτωχός; Για κανένα άλλο λόγο παρά για να ανταμειφθείς εσύ για την καλοσύνη και τη σωστή διαχείριση της περιουσίας, κι εκείνος για να κερδίσει τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής. Όμως εσύ τα έκρυψες όλα στους αχόρταγους κόλπους της πλεονεξίας∙ νομίζεις λοιπόν ότι κανένα δεν αδικείς, όταν τόσους στερείς από τα αγαθά αυτά; Ποιος είναι πλεονέκτης; Όποιος δεν περιορίζεται στα απαραίτητα. Ποιος άρπαγας; Εκείνος που αφαιρεί την περιουσία των άλλων. Εσύ δεν είσαι πλεονέκτης; Δεν είσαι άρπαγας; Δεν κρατάς για τον εαυτό σου, όσα σου δόθηκαν για να τα διαχειρισθείς προς όφελος όλων; Αυτός που γδύνει τον ντυμένο θα ονομαστεί λωποδύτης, αλλά μήπως και αυτός που δεν ντύνει τον γυμνό, ενώ μπορεί, δεν αξίζει αυτή την ονομασία; Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που φυλάς στις αποθήκες σου είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα ’χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μη σ’ τα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις.

 Μέγας Βασίλειος, Ομιλία εις το «Καθελώ μου τάς ἀποθήκας…» καί περί πλεονεξίας

Επίγειοι θησαυροί 19Μη μαζεύετε θησαυρούς πάνω στη γη, όπου τους αφανίζει ο σκόρος και η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και τους κλέβουν. 20Αντίθετα, να μαζεύετε θησαυρούς στον ουρανό, όπου δεν τους αφανίζουν ούτε ο σκόρος ούτε η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις και δεν τους κλέβουν. 21Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας εκεί θα είναι και η καρδιά σας. Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον 6, 19­21

Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος 19Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. 20Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές, 21και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλειφαν τις πληγές.22Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. 23Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του τον Λάζαρο. 24Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: «πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε τον Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά». 25Ο Αβραάμ όμως του απάντησε: «παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα λοιπόν αυτός χαίρεται εδώ, κι εσύ υποφέρεις. 26Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από ’δω σ’ εσάς να μην μπορούν· ούτε οι από ’κει μπορούν να περάσουν σ’ εμάς». 27Είπε πάλι ο πλούσιος: «τότε σε παρακαλώ, πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου, 28να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου, ώστε να μην έρθουν κι εκείνοι σ’ αυτόν εδώ τον τόπο των βασάνων». 29Ο Αβραάμ του λέει: «έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών· ας υπακούσουν σ’ αυτά». 30«Όχι, πατέρα μου Αβραάμ», του λέει εκείνος, «δεν αρκεί· αλλά αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν». 31Του λέει τότε ο Αβραάμ: «αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δεν πρόκειται να πεισθούν». Ευαγγέλιο κατά Λουκάν 16, 19­31

Και άγιος και κλέφτης Ζούσε στην Αλεξάνδρεια μια ανύπαντρη χριστιανή γυναίκα που φαινόταν ταπεινή, στην πραγματικότητα όμως ήταν περήφανη και πολύ φιλάργυρη. Ήταν μάλλον φιλόχρυση, παρά φιλόχριστη. Δεν είχε προσφέρει ποτέ κάτι από την περιουσία της ούτε σε ξένο, ούτε σε φτωχό, ούτε σε καταπιεσμένο… Αυτή τη γυναίκα…, ο αγιότατος Μακάριος, ο πρεσβύτερος και προϊστάμενος του λεπροκομείου, θέλησε –κατά κάποιον τρόπο– να την εγχειρήσει σα γιατρός, για να την ανακουφίσει από την πλεονεξία, και επινόησε το εξής τέχνασμα… Πήγε και τη βρήκε και της είπε: «Έχουν πέσει στα χέρια μου πολύτιμοι λίθοι, σμαράγδια και υάκινθοι. Δεν ξέρω αν προέρχονται από κλοπή ή από νόμιμο εμπόριο. Δεν έχουν αποτιμηθεί, μιας και είναι πέρα από κάθε αποτίμηση. Ο ιδιοκτήτης τους τους πουλάει πεντακόσια νομίσματα…». Πέφτει τότε αυτή στα πόδια του και του λέει: «Να μην τους αγοράσει άλλος, σε παρακαλώ… Αγόρασέ τους εσύ για λογαριασμό μου…». Πήρε, λοιπόν, ο Μακάριος απ’ αυτήν τα πεντακόσια νομίσματα, τα διέθεσε όμως για τις ανάγκες του λεπροκομείου. Περνούσε ο καιρός, μα αυτή δίσταζε να του το υπενθυμίσει, επειδή ο άγιος είχε μεγάλη υπόληψη στην Αλεξάνδρεια… Τελικά, κάποια στιγμή που τον συνάντησε στην εκκλησία, του είπε: «Σε παρακαλώ, πες μου, τι έγινε με κείνους τους πολύτιμους λίθους για τους οποίους έδωσα τα πεντακόσια νομίσματα;». Αυτός της απάντησε: «Από την ημέρα που έδωσες τα χρήματα, πλήρωσα την αξία των λίθων. Αν θέλεις να τους δεις, έλα στο σπίτι μου. Εκεί βρίσκονται. Δες αν σου αρέσουν, αλλιώς πάρε πίσω τα χρήματά σου». Κι εκείνη πήγε πολύ ευχαρίστως. Στους επάνω ορόφους του λεπροκομείου βρίσκονταν οι λεπρές γυναίκες και στους κάτω οι λεπροί άνδρες. Όταν φτάσανε στην είσοδο, τη ρώτησε: «Τι θέλεις να δεις πρώτα; Τους υάκινθους ή τα σμαράγδια;». Του απάντησε: «Ό,τι νομίζεις». Τότε την ανεβάζει στους επάνω ορόφους, της δείχνει ακρωτηριασμένες γυναίκες με πληγιασμένα πρόσωπα, και της λέει: «Να οι υάκινθοι». Κατόπιν την κατεβάζει στα κάτω πατώματα και της δείχνει τους άνδρες λέγοντας: «Να τα σμαράγδια. Και νομίζω ότι δε θα βρεθούν πολυτιμότερα. Αν, λοιπόν, σου αρέσουν, πάει καλά, αλλιώς πάρε πίσω τα χρήματά σου». Μετανιωμένη αυτή βγήκε και, αφού πήγε στο σπίτι της, αρρώστησε από τη στενοχώρια της που δεν έκανε ένα τέτοιο καλό σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά αναγκαστικά. Αργότερα ευχαρίστησε τον Μακάριο και πορεύτηκε στη ζωή της όπως έπρεπε. Παλλάδιος, Λαυσαϊκόν Οι δύο τρόποι Υπάρχουν δύο τρόποι ύπαρξης του ανθρώπου, αντίθετοι μεταξύ τους: Αφενός ο τρόπος ύπαρξης που βασίζεται στο «να έχεις», και αφετέρου ο τρόπος ύπαρξης που βασίζεται στο «να είσαι». Κατά τον πρώτο τρόπο, ο άνθρωπος νιώθει ότι το νόημα και η αξία του θεμελιώνονται στο να αποκτά και να κατέχει διάφορα αγαθά. Νιώθει ότι με αυτά καταξιώνεται. Σ’ αυτή την περίπτωση, αυτό που μετρά αποφασιστικά είναι ο πλούτος και η κοινωνική ισχύς. Αντίθετα, κατά τον δεύτερο τρόπο ύπαρξης, η ζωή του ανθρώπου θεμελιώνεται στην ποιότητα της ίδιας του της ύπαρξης, στο «τι είδους» άνθρωπος είναι ο ίδιος. Σ΄ αυτή την περίπτωση μετρά η εσωτερική καλλιέργεια και η πνευματική συγκρότηση του ανθρώπου. […] Για τον Χριστιανισμό ο άνθρωπος είναι διαχειριστής των υλικών αγαθών. Και πρέπει να τα διαχειρίζεται έτσι ώστε να διακονείται η ανθρώπινη ζωή, η αξιοπρέπεια και η συνύπαρξη. […] Ο Απ. Παύλος μάς δείχνει ότι και τα πιο υψηλά πνευματικά επιτεύγματα αν πραγματοποιούνται δίχως αγάπη, δεν έχουν καμία αληθινή αξία. Το ίδιο ισχύει και για την αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Δεν αρκεί να γίνεται σαν ένα τυπικό ή κοινωνικό καθήκον. Αληθινά εκκλησιαστικό είναι όταν εμπνέεται από την αγάπη προς τον άλλον άνθρωπο, δηλαδή όταν τον άλλον τον δεχόμαστε στη ζωή μας ως ισότιμο, ως εικόνα του Χριστού. 

Αθ. Παπαθανασίου & Μ. Κουκουνάρας Λιάγκης, Ζητήματα Χριστιανικής Ηθικής

Πεθαίνοντας στην Αφθονία - Εξάντας

«Ελέγξτε το πετρέλαιο και θα ελέγχετε έθνη. Ελέγξτε το φαγητό και θα ελέγχετε τον κόσμο». Χένρι Κισινγκερ 1974 Μια χούφτα πολυεθνικές εταιρείες έχουν καταφέρει να ελέγξουν την «καρδιά» του φαγητού που βάζουμε στο καθημερινό μας τραπέζι: Τον ίδιο τον σπόρο και ως εκ τούτου την παγκόσμια γεωργική παραγωγή. Οι χρηματιστές στον ανεπτυγμένο κόσμο τζογάρουν με τα τρόφιμα, ανεβοκατεβάζοντας τις τιμές, παίζοντας με το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση στο φαγητό.Την ίδια στιγμή σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υποσιτίζονται και 25.000 πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα. Μήπως η Γη αδυνατεί πλέον να θρέψει τους κατοίκους της; Τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο! Η κρίση των τροφίμων, όπως θα περάσει στην ιστορία, συμβαίνει την στιγμή που ο πλανήτης παράγει περισσότερο φαγητό από ποτέ. Το «Πεθαίνοντας στην Αφθονία» ξεδιπλώνει μπροστά σας το βασίλειο του Παραλόγου, τις διαπλοκές ενός συστήματος, στο οποίο υπάρχει μεν επάρκεια φαγητού, αλλά είναι τόσο ακριβό που οι φτωχοί δεν μπορούν να το αγοράσουν.

Κοινοί Θνητοί | Του Κόσμου Οι Λαοί

Στίχοι:

 «Κάποιες χώρες έχουν άφθονους πόρους Ενώ άλλοι δεν έχουν τίποτα Ποια είναι η μοίρα τους? Να πεθάνουν από την πείνα? Να υπάρχει για πάντα φτώχεια? Ποιος είναι τότε ο σκοπός του πολιτισμού? Γιατί τότε υπάρχει η ανθρώπινη συνείδηση? Ποιος είναι τότε ο σκοπός του ΟΗΕ?» 

 Έχει αίμα το Adidas το καινούριο που φοράω και το κινητό στη θήκη που στο χέρι μου κρατάω

 έχει κόπο και ιδρώτα το πουκάμισο το Armani και κουβάλημα οι σπόροι στου καφέ μου το χαρμάνι Έχει πόνο και φοβέρες κάθε κουταλιά Nutella και το δέρμα που χρειάστηκε στις μπάλας μου την γκέλα έχει δάκρυα ο κάθε κόμπος που έχω στο χαλί μου και το τζόκεϊ που με μαγκιά φοράει η κεφάλι μου Γιατί όλα όσα είπα της ζωής μου προϊόντα μου τα αφήσαν οι δικοί μου ή τα αγόρασα από σπόντα τα δουλέψανε παιδιά που είναι γεννημένα δούλοι μεροφάι μεροδούλι, και εμείς παίζουμε κρυφτούλι Τυνησία και Σουδάν Μαλαισία Πακιστάν και δεκάδες χώρες που τα πιτσιρίκια δεν θα φαν για να έχω εγώ μπουφάν με υπογραφή της Nike μπας και δώσει ο Θεός να μου κάνουν κανένα "Like"

 Όταν έβγαινα να παίξω στην αλάνα με την μπάλα κάποιες οικογένειες δεν είχαν να πάρουν γάλα

 Όταν άφηνα χαρταετό στον ουρανό να ανέβει κάποιοι άφηναν το παιδί τους μοναχό να ζητιανεύει Όταν μου έλεγε η γιαγιά μου κάθε βράδυ παραμύθια σκότωναν αθώες ψυχές άλλωστε έτσι από συνήθεια

 όταν μου έφερνε η νονά μου την λαμπάδα και παιχνίδια συνομήλικοι μου ψαχναν την τροφή τους στα σκουπίδια

 Όταν έβλεπα μικρός το "Xοντρό και τον λίχνο" βάζουν σκλάβους να δουλεύουν στα ορυχεία του Κονγκό όταν οι γονείς μου με είχαν, αγκαλιές και χάδια χαρτομάντηλα πουλούσα και λουλούδια στα φανάρια Ότι φόρεσα ως τώρα Nike, Puma και Sportex τα έχουν φτιάξει δια της βίας στην Ασία στο Μπαγκλαντές όσα λόγια και να πω, όσους στίχους και να γράψω, στράφι θα πάνε αν τον κόσμο δεν αλλάξω 

Σε αυτή την μηχανή, του κόσμου οι λαοί αντί για λάδι καίνε ανθρώπου αίμα μα αλλάζουν οι καιροί και θα έρθει και η στιγμή και ο δούλους θα είναι αυτός που βάζει στέμμα

 Όταν έπαιζα μικρός με το πρώτο το Nintendo στην Ινδία οι ανήλικοι κουβάλαγαν τσιμέντο όταν έφτιαχνα το δέντρο με φωτάκια και στολίδια τα παιδιά στην Βραζιλία ψάχναν μέσα στα σκουπίδια Όταν έκανα ποδήλατο στο δρόμο τα απογεύματα συνομήλικους στην Κίνα τους σκότωναν για μοσχεύματα κοκκίνιζα σαν κοίταζα της τάξης τα κορίτσια ενώ στην Ινδονησία τα πουλούσανε για βίτσια

 Όταν έβλεπα τον Αλαντίν στην Disney με το τζίνι τα αδέλφια μου γαζώνανε κάτω στην Παλαιστίνη

 μα σε ευχαριστώ Θεέ, που έχω και έναν ΟΗΕ και να ενδιαφερθώ για αυτά δεν χρειάστηκε ποτέ

 Να είναι καλά και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες της θρησκείας το αδελφάτο, όλες τις παιδεραστίες μα όμως πάνω από όλα τα άλλα, στου μεγάλου μας τη σάλα δεν θα είχες την κουτάλα, αν δεν ήσουν καπιτάλα 

 Και το σύστημα ρολόι που ρυθμίστηκε να τρώει την εργατική την τάξη που όλα αυτή τα έχει παράξει μα άντε να το καταλάβει και μετά ποιος θα προλάβει από το κύμα να γλυτώσει και πανί να ανασηκώσει Στο σχολείο ως αριστούχος να κρατάω την σημαία ήμουν από άλλη χώρα και δεν με έκανες παρέα με έχεις σκοτώσει στο Ιράκ, στο Βιετνάμ, στην Παλαιστίνη εγώ αγέννητο μωρό και δεν είχα καν ευθύνη Μου είχες βγάλει τα όργανα μου, μπας και πάρεις τα λεφτά σου για να ζήσουν παραπάνω λίγο τα αφεντικά σου με είχες σκλάβο στο παζάρι και με πούλαγες φαντάσου θα γυρίσει ο τροχός και θα 'ρθει και η σειρά σου μέσα σ ‘αυτήν την μηχανή αν ενωθούμε όλοι μαζί και χαράξουμε αντίθετη πορεία στο γρανάζι ένα θα γίνω εγώ και εσύ και θα έρθει εκείνη η στιγμή όπου αλλάζουν οι καιροί και σίγουρα θα τους πειράζει 

Αρκεί σε αυτή την μηχανή, όλου του κόσμου οι λαοί αν σταματήσουμε για πάρτι τους άλλο να χύνουμε αίμα και θα έρθει εκείνη η στιγμή που η φωνή μας θα ακουστεί και ο δούλος μόνος νικητής στην κεφαλή θα βάζει στέμμα 

 Σε αυτή την μηχανή, του κόσμου οι λαοί αντί για λάδι καίνε ανθρώπου αίμα μα αλλάζουν οι καιροί και θα έρθει και η στιγμή και ο δούλους θα είναι αυτός που βάζει στέμμα

«Να έχεις ή να είσαι;»

Οι δύο τρόποι  

Υπάρχουν δύο τρόποι ύπαρξης του ανθρώπου, αντίθετοι μεταξύ τους: Αφενός ο τρόπος ύπαρξης που βασίζεται στο «να έχεις», και αφετέρου ο τρόπος ύπαρξης που βασίζεται στο «να είσαι». Κατά τον πρώτο τρόπο, ο άνθρωπος νιώθει ότι το νόημα και η αξία του θεμελιώνονται στο να αποκτά και να κατέχει διάφορα αγαθά. Νιώθει ότι με αυτά καταξιώνεται. Σ’ αυτή την περίπτωση, αυτό που μετρά αποφασιστικά είναι ο πλούτος και η κοινωνική ισχύς. Αντίθετα, κατά τον δεύτερο τρόπο ύπαρξης, η ζωή του ανθρώπου θεμελιώνεται στην ποιότητα της ίδιας του της ύπαρξης, στο «τι είδους» άνθρωπος είναι ο ίδιος. Σ΄ αυτή την περίπτωση μετρά η εσωτερική καλλιέργεια και η πνευματική συγκρότηση του ανθρώπου. 

Ειδωλολατρία στην πράξη

Είναι χαρακτηριστικό ότι την πλεονεξία ο απόστολος Παύλος δεν την χαρακτηρίζει ηθικό παράπτωμα, αλλά «ειδωλολατρία». Ο όρος είναι θρησκειολογικός! Πράγμα που σημαίνει ότι ο άνθρωπος που είναι πλεονέκτης (και άρα διψά για ολοένα και περισσότερη απόκτηση, ολοένα για περισσότερη ιδιοκτησία), αντλεί νόημα για την ύπαρξη και τη ζωή του από το χρήμα - ακόμα κι αν ο ίδιος δηλώνει ότι είναι πιστός Χριστιανός και εκκλησιάζεται. Στην πραγματικότητα, θεό του (δηλαδή πηγή νοήματος) έχει καταστήσει την απόκτηση και το χρήμα, κι έτσι έχει αντικαταστήσει στην πράξη τον αληθινό Θεό. Ο Χριστός είχε διευκρινίσει ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο κάποιος πλούσιος να μπει στη Βασιλεία των ουρανών. «Παιδιά μου, είναι πολύ δύσκολο να μπουν στη βασιλεία του Θεού όσοι έχουν στηρίξει τις ελπίδες τους στα χρήματα. Πιο εύκολο είναι να περάσει καμήλα από τη βελονότρυπα, παρά να μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού»

Επίσης, ο Χριστός χαρακτήρισε ανόητο («άφρονα») έναν τύπο ανθρώπου τον οποίο οι σημερινές κοινωνίες θεωρούν ως κατεξοχήν μυαλωμένο (σώφρονα). Μας έδωσε την παραβολή του «άφρονα πλουσίου», σύμφωνα με την οποία κάποια χρονιά ένας πλούσιος γαιοκτήμονας είχε ακόμη μεγαλύτερη σοδειά. Όλη του η σκέψη (κι όλη του η ύπαρξη) λοιπόν αγκιστρώθηκε στο πώς θα την αποθηκεύσει, ώστε στα επόμενα χρόνια να ζει με απολαύσεις. Όμως ο ίδιος ο Θεός τού μίλησε και του είπε: «Ανόητε. Αυτή τη νύχτα θα παραδώσεις τη ζωή σου. Αυτά λοιπόν που ετοίμασες, σε ποιον θα ανήκουν»; Στην παραβολή αυτή ο πλούσιος δεν εμφανίζεται να πράττει κάτι κακό. Απλώς αποθησαυρίζει την ιδιοκτησία του, κάτι που οι κοινωνίες το θεωρούν εντελώς νόμιμο και ηθικό, και μάλιστα και απαραίτητο, ώστε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη, να γίνουν επενδύσεις κλπ. Όμως, κατά το Ευαγγέλιο, ο πλούσιος ήταν βυθισμένος σε τεράστιο πρόβλημα, διότι όλη η ύπαρξή του βασιζόταν στην αφθονία των αγαθών. Και γι’ αυτό είχε αποκτήσει μια ψευδαίσθηση αθανασίας· θεωρούσε δεδομένο ότι θα ζούσε, και μάλιστα ευτυχισμένα, ακριβώς διότι περιεχόμενο της ψυχής του είχε γίνει η ιδιοκτησία. Παράλληλα, ο άφρων πλούσιος ούτε καν διατυπώνει κάποια σκέψη για άλλους ανθρώπους, οι οποίοι στερούνται τα υλικά αγαθά, ή με την εργασία των οποίων απέκτησε ο ίδιος τα αγαθά. Στη ζωή του προφανώς υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι, όμως δεν γίνεται καμιά κουβέντα γι’ αυτούς, απλούστατα διότι δεν «μετρούσαν» στη ζωή του· το νόημα της ύπαρξής του ο πλούσιος το αντλούσε από την κατοχή αγαθών. Έτσι, ο Χριστός έκλεισε την παραβολή με τα εξής λόγια: «Αυτά, λοιπόν, παθαίνει όποιος μα ζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς και δεν πλουτίζει τον εαυτό του με ό,τι θέλει ο Θεός». 

Σημερινές ειδωλολατρίες  

Είδαμε στην παραπάνω παραβολή ότι ο πλούσιος δεν σκόπευε να κρατήσει τα αγαθά του κλεισμένα σε αποθήκες και σε χρηματοκιβώτια. Αντίθετα, σκόπευε να ξοδεύει πλουσιοπάροχα, ώστε ο ίδιος να ζει με απόλαυση. Σήμερα είναι εξαιρετικά εξαπλωμένος στον λεγόμενο «αναπτυγμένο» κόσμο ο καταναλωτισμός, δηλαδή η τάση να αντλεί κάποιος χαρά και νόημα ύπαρξης από την ασταμάτητη αγορά διαφόρων προϊόντων. O υπερκαταναλωτής ενδιαφέρεται παθιασμένα για την εικόνα του και βλέπει όλον τον κόσμο ως αντικείμενα που θα διακονήσουν τη δημιουργία μια φανταχτερής παρουσίας του (νομίζοντας π.χ. ότι ο ίδιος παίρνει αξία αν έχει πολλά και ακριβά αυτοκίνητα, πανάκριβο κινητό, τεράστιο αριθμό ακριβών παπουτσιών κλπ.). Έτσι, δημιουργείται μέσα του ένα τεράστιο ψυχικό κενό, διότι λείπουν οι αληθινές ανθρώπινες σχέσεις και υποκαθίστανται από τη λάμψη αντικειμένων. Λάμψη, φυσικά, που ούτε μπορεί να δώσει νόημα ζωής, ούτε μπορεί να διαρκέσει. «Αν είμαι ό,τι έχω, κι αν ό,τι έχω χαθεί, τότε τι είμαι;», είχε διερωτηθεί εύστοχα ο κοινωνικός ψυχολόγος Έριχ Φρομ (1900-1980)

Διαχειριστής και όχι ιδιοκτήτης  

Για τους Πατέρες της Εκκλησίας το δικαίωμα της ιδιοκτησίας δεν είναι κυριολεκτικό. Ο άνθρωπος πεθαίνει, ενώ η γη (της οποίας αυτός υποτίθεται ότι είναι κύριος) παραμένει. Ο θεσμός της ιδιοκτησίας, λένε οι Πατέρες, προέκυψε ως αποτέλεσμα της Πτώσης, της εξόδου των ανθρώπων από τον παράδεισο. Ταυτόχρονα, μεταπτωτική θεωρείται και η κοινωνική ανισότητα, η οποία οφείλεται στην αρπακτικότητα κάποιων. Οι πλούσιοι -λέει χαρακτηριστικά ο Μέγας Βασίλειος- μοιάζουν με ανθρώπους που μπαίνουν πρώτοι σε ένα θέατρο και, αντί να καθίσουν σε ένα κάθισμα, πιάνουν όσα μπορούν περισσότερα, και δεν αφήνουν τους υπόλοιπους να καθίσουν καν. Και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος επισημαίνει: «Η φτώχεια και ο πλούτος, αυτό που ονομάζουμε ελευθερία και δουλεία, και τα παρόμοια, ύστερα υπεισήλθαν στο ανθρώπινο γένος, όπως ακριβώς μερικές κοινές αρρώστιες που ήρθαν μαζί με την κακία, όντας επινοήματά της. Δεν ήταν, όμως, […] έτσι από την αρχή. Εσύ να βλέπεις την πρώτη ισότητα και όχι τη μετέπειτα διαίρεση. Όχι το νόμο του ισχυρού, αλλά του Δημιουργού»

 Για τον Χριστιανισμό ο άνθρωπος είναι διαχειριστής των υλικών αγαθών. Και πρέπει να τα διαχειρίζεται έτσι ώστε να διακονείται η ανθρώπινη ζωή, η αξιοπρέπεια και η συνύπαρξη. Ύψιστο κριτήριο, η αγάπη προς τον άλλον Ο απόστολος Παύλος μάς έχει παραδώσει ένα κείμενό του, το οποίο έχει ονομαστεί «ύμνος της αγάπης»: «Αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, τότε οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλου αλαλαγμός. Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη, έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα. Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτε δε μ’ ωφελεί». Στο κείμενο αυτό ο Παύλος μάς δείχνει ότι και τα πιο υψηλά πνευματικά επιτεύγματα αν πραγματοποιούνται δίχως αγάπη, δεν έχουν καμία αληθινή αξία. Το ίδιο ισχύει και για την αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Δεν αρκεί να γίνεται σαν ένα τυπικό ή κοινωνικό καθήκον. Αληθινά εκκλησιαστικό είναι όταν εμπνέεται από την αγάπη προς τον άλλον άνθρωπο, δηλαδή όταν τον άλλον τον δεχόμαστε στη ζωή μας ως ισότιμο, ως εικόνα του Χριστού. «Εἶδες […] τόν ἀδελφόν σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου», δίδασκε ο αββάς Απολλώς της αιγυπτιακής ερήμου.

  Βήματα μάθησης και έκφρασης  

Βήμα Πρώτο: Ας απαντήσουμε όλοι και όλες αυθόρμητα στο ερώτημα: «Τι αξίζει να έχεις;» 

Ας απαντήσουμε και στο ερώτημα: «Τι αξίζει να είσαι;»

 Αφού πούμε τις δικές μας απαντήσεις και ακούσουμε τις απαντήσεις των άλλων, ας τις ξανασκεφτούμε και ας αποφασίσουμε τι δίνει νόημα και αξία στη ζωή μας∙ αυτό «που έχουμε» ή αυτό «που είμαστε»;

Βήμα Δεύτερο: Πόσο αξίζει να έχει ο άνθρωπος στην κατοχή του; 

Όσα χρειάζονται;

 Περισσότερα, για να ζει όσο καλύτερα γίνεται; 

Από την άλλη, ας διαβάσουμε ξεχωριστά τα παρακάτω τρία αποσπάσματα από το ευαγγέλιο του Λουκά. Άλλοι διαβάζουν το απόσπασμα Α, άλλοι το Β, και άλλοι το Γ. 

Αφού απαντήσουμε το ερώτημα: «Τι δεν είναι αποδεκτό από τον Χριστό στη σκέψη και τη ζωή του ανθρώπου, ο οποίος ενδιαφέρεται περισσότερο “να έχει” παρά “να είναι”;», ας συζητήσουμε τις απαντήσεις μας και ας σκεφτούμε ποιο είναι το νόημα της ζωής, όταν πρωτεύει το «να είσαι» από το «να έχεις». 

Α. Ο Χριστός είπε: «Να προσέχετε και να φυλάγεστε από κάθε πλεονεξία, γιατί τα πλούτη, όσο περίσσια κι αν είναι, δε δίνουν την αληθινή ζωή στον άνθρωπο». 

Β. «16Τους είπε μάλιστα την εξής παραβολή: «Κάποιου πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια έδωσαν άφθονη σοδειά. 17Τότε εκείνος σκεφτόταν και έλεγε: “τι να κάνω; Δεν έχω μέρος να συγκεντρώσω τα γεννήματά μου! 18Αλλά να τι θα κάνω”, είπε. “Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες για να συγκεντρώσω εκεί όλη τη σοδειά μου και τ’ αγαθά μου. 19Μετά θα πω στον εαυτό μου: τώρα έχεις πολλά αγαθά, που ακούν για χρόνια πολλά· ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, διασκέδαζε”. Τότε του είπε ο Θεός: “ανόητε. Αυτή τη νύχτα θα παραδώσεις τη ζωή σου. Αυτά, λοιπόν, που ετοίμασες σε ποιον θα ανήκουν;” 21Αυτά, λοιπόν, παθαίνει όποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς και δεν πλουτίζει τον εαυτό του με ό,τι θέλει ο Θεός». 

 Γ. «22Γι’ αυτό, λοιπόν, σας λέω: Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιείτε, ούτε για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε. 23Η ζωή δεν είναι σπουδαιότερη από την τροφή; Και το σώμα δεν είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο; 24Παρατηρήστε τα πουλιά, που δε σπέρνουν ούτε θερίζουν, ούτε συνάγουν αγαθά σε αποθήκες, κι όμως ο ουράνιος Πατέρας τα τρέφει· εσείς δεν αξίζετε πολύ περισσότερο απ’ αυτά; 27Κι έπειτα, ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημά του; 28Και γιατί τόσο άγχος για το ντύσιμό σας; Ας σας διδάξουν τα αγριόκρινα πώς μεγαλώνουν· δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν· 29κι όμως σας βεβαιώνω πως ούτε ο Σολομών σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια δεν ντυνόταν όπως ένα από αυτά. 30Αν όμως ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει κι αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δε θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας, ολιγόπιστοι; 31Μην έχετε, λοιπόν, άγχος και μην αρχίσετε να λετε: “τι θα φάμε;” ή: “τι θα πιούμε;” ή: “τι θα ντυθούμε;” 32γιατι για όλα αυτά αγωνιούν όσοι δεν εμπιστεύονται το Θεό· όμως ο ουράνιος Πατέρας σας ξέρει καλά ότι έχετε ανάγκη απ’ όλα αυτά. 33Γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικρότηση του θελήματός του, κι όλα αυτά θα ακολουθήσουν».

Βήμα Τρίτο: Ας επιχειρήσουμε να καταγράψουμε τον βαθμό συμφωνίας και διαφωνίας μας για τις πα ρακάτω καταστάσεις:

-Μαθαίνω περισσότερα από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, παρά από το σχολείο.

-Γνωρίζω περισσότερες λεπτομέρειες για ένα game ή μία τηλεοπτική σειρά, από όσα γνωρίζω για την πίστη μου.

-Νιώθω απίστευτη χαρά όταν επισκέπτομαι ένα πολυκατάστημα (mall) και περνώ την ώρα μου εκεί.

-Νιώθω χαρά αγοράζοντας έστω κάτι.

-Νιώθω χαρά αγοράζοντας όσα διαφημίζουν/φοράνε/χρησιμοποιούν τα είδωλά μου ή τα πρότυπά μου. 

 Ας αναλογιστούμε αν σήμερα οι άνθρωποι επισκέπτονται περισσότερο τους «ναούς» της κατανάλωσης παρά τους ιερούς ναούς και ας αναρωτηθούμε γιατί. Θα μας βοηθήσει, αν σκεφτούμε πώς προωθεί η διαφήμιση τον καταναλωτισμό μέσω προσώπων, ομάδων και δικτύων, και πόσα θρησκευτικά στοιχεία χρησιμοποιεί (π.χ. «πεποιθήσεις»-σλόγκαν, εμβλήματα, εικόνες, τελετές, παγανιστικά στοιχεία, ταυτότητες, ιερά λόγια, αναγνωριστικά στοιχεία, ιστορίες δημιουργίας, αρχηγούς και ιεραρχία κ.ά.) και αν παρατηρήσουμε το έργο της Lisa Aratow,

«Evolution to consumerism», που βρίσκεται παραπάνω, και τα πρόσωπα σε αυτήν. 

 Αφού μάθουμε γιατί για την Εκκλησία ο άνθρωπος είναι διαχειριστής και όχι ιδιοκτήτης, ας σκεφτούμε τι αλλάζει στον τρόπο διαχείρισης αν έχουμε στο νου μας όσα λέει ο Μέγας Βασίλειος: «Δεν βγήκες γυμνός από την κοιλιά (της μητέρας σου); Δεν θα επιστρέψεις στη γη και πάλι γυμνός; […]. Γιατί λοιπόν εσύ μεν ζεις πλούσια, ενώ ο άλλος ζει στη φτώχεια; […] Το (παραπανίσιο) ψωμί που κατέχεις εσύ, είναι του πεινασμένου· το ρούχο που φυλάς στις ντουλάπες σου είναι αυτού που κυκλοφορεί γυμνός· τα παπούτσια που σου περισσεύουν και τα αφήνεις να σαπίζουν είναι του ξυπόλητου· τα χρήματα που τα έχεις παραχωμένα, είναι αυτού που τα χρειάζεται. Συνεπώς αδικείς τόσους, όσους θα μπορούσες να τους προσφέρεις αυτά που χρειάζονται»  

Τι θα άλλαζε στον τρόπο που ζούμε, αποκτούμε και καταναλώνουμε, αν κάποιος κάθε μέρα μας θύμιζε: «Δεν βγήκες γυμνός από την κοιλιά (της μητέρας σου); Δεν θα επιστρέψεις στη γη και πάλι γυμνός;». Όσα λέγονται στη νεκρώσιμη ακολουθία, θα μας βοηθήσουν να σκεφτούμε σε βάθος το νόημα της ιδιοκτησίας: «Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον· οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται». «Κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα καὶ εἶπον· ἆρα τίς ἐστι, βασιλεὺς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός;». Απόδοση: «Όλα τα ανθρώπινα πράγματα είναι παροδικά και δεν υπάρχουν μετά τον θάνατο, ούτε τα πλούτη παραμένουν, ούτε η δόξα μάς συνοδεύει. Διότι όταν έρχεται ο θάνατος όλα αυτά θα εξαφανιστούν». «Είδα με το νου μου τα μνήματα και είδα τα άσαρκα οστά και είπα. Άρα ποιος είναι (ο νεκρός); βασιλιάς ή στρατιώτης; πλούσιος ή πτωχός; δίκαιος ή αμαρτωλός;». 

 Ο ασκητής Σισώης, στην παρακάτω εικόνα βρέθηκε μπροστά στον τάφο του βασιλιά των Ελλήνων Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ποια αισθήματα φανερώνουν το πρόσωπο και το σώμα του; Τι να σκέφτεται; Ας διαβάσουμε το παρακάτω κείμενο (το οποίο βρίσκεται πάνω στην εικόνα) και ας σκεφτούμε τι θα λέγαμε σε κάποιον άνθρωπο που ζει σήμερα και θεωρεί σημαντικό τον πλούτο και την κοινωνική ισχύ.

«Ὁ μέγας ἐν ἀσκηταῖς Σισώης ἔμπροσθεν τοῦ τάφου τοῦ βασιλέως τῶν Ἑλλήνων Ἀλεξάνδρου, τοῦ πάλαι λάμψαντος ἐν δόξῃ, φρίττει καί, τό ἄστατον τοῦ καιροῦ καί τῆς δόξης τῆς προσκαίρου λυπηθείς, ἰδού κλαίει. Ὁρῶν σε, τάφε, δειλιῶ σου τήν θέαν καί καρδιοστάλακτον δάκρυον χέω, χρέος τό κοινόφλητον εἰς νοῦν λαμβάνων. Πῶς οὖν μέλλω διελθεῖν πέρας τοιοῦτον; Αἴ! Αἴ! θάνατε! Τίς δύναται φυγεῖν σε;». 

 Απόδοση: «Ο Σισώης, μέγας ανάμεσα σ’ όλους τους ασκητές, αναστατώνεται μπροστά στον τάφο του βασιλιά των Ελλήνων Αλεξάνδρου, ο οποίος παλιά είχε λάμψει ένδοξα. Γεμίζει λύπη καθώς σκέφτεται την αστάθεια του χρόνου και την πρόσκαιρη δόξα, και να, λέει κλαίγοντας: Μόνο που σε βλέπω, τάφε, γεμίζω φόβο Και ρίχνω δάκρυα βγαλμένα από την καρδιά μου. Καθώς φέρνω στον νου μου το χρέος που οφείλουμε όλοι. Πώς είναι δυνατόν να καταλήξω εκεί; Ε, θάνατε! Ποιος μπορεί να σε αποφύγει;». 

Τελικά τι θα απαντούσαμε στο ερώτημα του σημερινού ανθρώπου που εύλογα θα ρωτούσε, μετά από όσα είπαμε και μάθαμε: «γιατί δεν είναι καλό να έχω, να κατέχω, να είμαι ιδιοκτήτης, αφού ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος της φύσης;». 

 Ας επιχειρήσουμε, άλλοι να είμαστε ο σύγχρονος άνθρωπος που ρωτά (Α), και άλλοι ο Ορθόδοξος θεολόγος που απαντά (Β). Ο διάλογος είναι καλό να διαβαστεί δυνατά, είτε ομαδικά είτε από μία δυάδα, και στο τέλος να συζητήσουμε αν το κείμενο του Κάλλιστου Γουέαρ στο οποίο στηρίζονται οι απαντήσεις του θεολόγου, δίνει όντως απαντήσεις στις απορίες του σύγχρονου ανθρώπου.

 Α: Γιατί δεν είναι καλό να έχω, να κατέχω, να είμαι ιδιοκτήτης, αφού ο άνθρωπος στη σχέση του με τη φύση είναι ο κυρίαρχος; 

Β: «Λόγω των δυσκολιών που προκύπτουν από την έννοια της βασιλείας, οι χριστιανοί οικολόγοι της Δύσεως συχνά προτιμούν να αναφέρονται στη σχέση αυτή ως σχέση οικονομίας προς την κτίση. Η διατύπωση αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι διευκρινίζει πώς η κυριαρχία μας πάνω στον κτιστό κόσμο δεν είναι δικαιωματική και απόλυτη αλλά δοσμένη από το Θεό....» 

Α: Μα πάλι για σχέση οικονομίας μιλάμε. Αν είμαι βασιλιάς και οικονόμος της φύσης, δεν είμαι και κυρίαρχος; 

 Β: «Μιλώντας ωστόσο για οικονομία, αντιμετωπίζουμε ορισμένα προβλήματα. Ο όρος αυτός απηχεί νοήματα που συνδέονται με μια χρηστική ή διαχειριστική αντίληψη περί φύσης, σαν να επρόκειτο για (χρηματιστηριακή) μετοχή που θα πρέπει να επενδυθεί ή να αξιοποιηθεί. Δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να αντικειμενοποιήσουμε ή να αποπροσωποποιήσουμε τον κόσμο γύρω μας. Ας αντιμετωπίσουμε τη φύση ως ένα πρόσωπο απέναντί μας, ένα “εσύ” και όχι ένα απρόσωπο, ουδέτερο “αυτό”. Δεδομένων αυτών των παρανοήσεων  των όρων “βασιλεύς” και “οικονόμος”, ίσως είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσουμε μια τρίτη λέξη... να γίνουμε ιερείς της Κτίσης.» 

Α: Τι σημαίνει να είμαι ιερέας της φύσης; Τι αλλάζει στη σχέση μου με τη φύση; 

Β: «Ιερέας - και στο σημείο αυτό δεν αναφέρομαι στη θεσμική, αλλά στην οντολογική ιεροσύνη - είναι αυτός που παίρνει τον κόσμο στα χέρια του ή στα χέρια της και τον ανταποδίδει, τον αντιπροσφέρει στον Θεό, επαναφέροντας την ευλογία του Θεού πάνω σε ό,τι αυτός ή αυτή προσφέρει...Λειτουργώντας μ’ αυτό τον τρόπο, ως ιερείς της κτίσης, εμείς, τα ανθρώπινα όντα, μεταμορφώνουμε τον κόσμο σε ευχαριστιακή προσφορά.» 

 Βήμα Τέταρτο :Αφού διαβάσουμε τον ύμνο της αγάπης, του Αποστόλου Παύλου, ας διακρίνουμε όλοι και όλες μαζί ποια είναι όλα εκείνα τα «σπουδαία» του χριστιανού που χάνονται, αν δεν έχει αγάπη. 

Όλες τις γλώσσες των ανθρώπων κι αν μιλώ

και των αγγέλων,

μα αν δεν έχω αγάπη,

είμαι ένα χάλκινο δοχείο που θορυβεί

ή ένα κύμβαλο που αλαλάζει.

Κι αν έχω χάρισμα να προφητεύω

και όλα τα μυστήρια να γνωρίζω

κι όλη τη γνώση να κατέχω,

να έχω μέσα μου όλη την πίστη,

που και βουνά ακόμα να μετακινώ,

μα αγάπη αν δεν έχω, είμαι ένα τίποτα!

Και αν μοιράσω στους φτωχούς

όλα μου τα υπάρχοντα,

και στη φωτιά κι αν πέσω ακόμα να καώ,

χωρίς να έχω αγάπη,

κανένα όφελος δεν έχω.

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, γλυκιά,

η αγάπη δεν φθονεί και δεν περηφανεύεται,

δεν παραφέρεται και τίποτα άσχημο δεν κάνει,

τίποτα για τον εαυτό της δεν ζητάει,

δεν εξοργίζεται

και το κακό ποτέ δεν βάνει ο νους της,

δεν χαίρεται όταν γίνεται αδικία,

μα χαίρεται μαζί με κείνους

που εφαρμόζουν την αλήθεια.

Πάντα η αγάπη συναινεί,

πάντα πιστεύει,

πάντα ελπίζει,

πάντα υπομένει.

Η αγάπη ουδέποτε ξεπέφτει,

ακόμα κι αν καταργηθούν οι προφητείες,

ακόμα κι αν οι άνθρωποι πάψουνε να μιλούν,

ακόμα κι αν καταργηθεί η γνώση!

….........................................................................

Ό, τι μας απομένει τώρα

είναι η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη.

Μα πιο μεγάλη από όλες είναι η αγάπη!

(Απ. Παύλου, προς Κορινθίους Επιστολή, ΙΓ. 1-9, 13)

Πηγή: Αθανάσιος Ν. Παπαθανασίου, Μάριος Κουκουνάρας Λιάγκης,Θέματα Χριστιανικής Ηθικής και Ποιμαντικής Θεολογίας,ΤΕΥΧΟΣ Α΄ ΘΕΜΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΗΘΙΚΗΣ Γ΄ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ, σελ: 41-50

 

Διδάσκοντας την απάθεια μπροστά στην αθλιότητα. Μια πρόταση διδασκαλίας

Από το βιβλίο Μαθηματικών της Στ’ Δημοτικού



Γιατί το θέμα δεν είναι να αναρωτηθείς γ ι α τ ί υπάρχουν δεκάχρονα παιδιά που εργάζονται, αντί να πηγαίνουν σχολείο, να παίζουν και να χαίρονται την παιδική τους ηλικία, αλλά να α π ο δ ε χ τ ε ί ς την αθλιότητα ως δεδομένη, νόμιμη, φυσική, ίσως και σχεδόν μεταφυσική. Πώς αλλιώς θα ακολουθήσεις και εσύ τον δρόμο της απαθούς εξαθλίωσης αν δεν εκπαιδευτείς από μικρός να καταπίνεις αμάσητη όποια δηλητηριώδη τροφή σου σερβίρουν; Και μάλιστα το ίδιο το κράτος; Μέσα από τις σελίδες ενός εγχειριδίου μιας κατά τα φαινόμενα “ουδέτερης” ιδεολογικά επιστήμης όπως τα Μαθηματικά;
Κοίτα τι ωραία που βάζεις τους μαθητές σου να διακρίνουν την “αξία του ψηφίου 2″ παραγνωρίζοντας κάθε ανθρώπινη αξία! Με πόση σπουδή και πνεύμα θα πρέπει “να συζητήσουν στην τάξη τη σημασία των αριθμών στην εξαγωγή συμπερασμάτων”! Και με πόση μαεστρία θα αποδείξεις την παιδαγωγική σου επάρκεια αν αγνοήσεις απορίες του είδους “τι είναι, κυρία, το Socrates/Comenius;”!

Ε, λοιπόν, όχι!

Την πρώτη φορά που κλήθηκα να διδάξω αυτό το κεφάλαιο εξήγησα στους μαθητές μου ότι δεν θα ασχοληθούμε με αυτή την άσκηση ακριβώς επειδή έχω ενστάσεις ως προς τη φύση των δεδομένων της, αλλά μπορούμε να διαβάσουμε τα στοιχεία που μας δίνει και να αντλήσουμε πληροφορίες, όπως το γεγονός ότι υπάρχουν συνομήλικά τους παιδιά που εργάζονται και αυτά τα παιδιά δεν βρίσκονται σε κάποιο “μακρινό” εξωτικό τόπο αλλά στην Ελλάδα. Τι έκπληξη! Αναζητήσαμε τους λόγους που κινούν παιδιά να εργάζονται αντί να πηγαίνουν στο σχολείο, όπως τα ίδια, και, ουσιαστικά, μείναμε εκεί.

Λάθος μου!

Η συγκεκριμένη άσκηση μας δίνει μια πρώτης τάξης ευκαιρία να αντιστρέψουμε τους όρους μιας “διδασκαλίας της απάθειας και της αποδοχής της αθλιότητας” σε διδασκαλία “αμφισβήτησης – συνειδητοποίησης της πραγματικότητας και άρνησης της αθλιότητας”.
Ξεκινώντας από την παρατήρηση των δεδομένων (μην ξεχάσουμε και την “επιστημονική μέθοδο” που ακολουθούμε στη Φυσική και την οποία μας καλεί το υπουργείο να τηρούμε με ευλάβεια). Συνεχίζουμε με την επεξεργασία των δεδομένων μας. Πόσα παιδιά εργάζονται; Σε ποιος τομείς; Αυξήθηκαν ή μειώθηκαν από το 1996; Με ποιους όρους εργάζονται; Σειρά έχει η εμβάθυνση- επέκταση. Γνωρίζουμε παιδιά που να εργάζονται; Τι θα τα ρωτούσαμε; Γράφουμε μια φανταστική ή παίρνουμε μια πραγματική συνέντευξη από εργαζόμενο παιδί. Γνωρίζουμε εταιρείες που απασχολούν και εκμεταλλεύονται παιδιά; Αναζητούμε πληροφορίες στο διαδίκτυο. Στο σημείο αυτό μπορούμε να βοηθήσουμε τους μαθητές μας παρέχοντάς τους στοιχεία όπως “Η παιδική εκμετάλλευση στην Ελλάδα”, “Παιδική Εργασία, Παραβιάζοντας τα παιδικά χρόνια“, “Σκλάβοι φτηνότεροι από ένα μπουκάλι κρασί” ή με φωτογραφίες όπως τις παρακάτω (Σημ.1: Οι αναφορές είναι ενδεικτικές. Μπορούμε να βρούμε χιλιάδες αναφορές στο διαδίκτυο Σημ2. Κρατάμε τις πηγές για να δουλέψουμε μαζί τους όταν φτάσουμε στα Ποσοστά)









Κι αφού επεξεργαστήκαμε και νέα στοιχεία σχετικά με την παιδική εργασία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο, μπορούμε στα πλαίσια της διαθεματικότητας της ύλης να αναρωτηθούμε (το έχουν κάνει σίγουρα νωρίτερα τα παιδιά) γιατί στον κόσμο ολόκληρο κάποια παιδιά αναγκάζονται να εργαστούν αφενός και υπό συνθήκες σκλαβιάς αφετέρου. Συνδέουμε έτσι (συστημική θεωρία) την παιδική εργασία με την φτώχεια και την εκμετάλλευση. Από κει και πέρα, ανοίγεται πεδίο γνώσης λαμπρόν στη διδασκαλία μας! Διαβάζουμε λογοτεχνικά κείμενα – ποίηση που στηλιτεύουν την φτώχεια και την εκμετάλλευση, παράγουμε δικά μας κείμενα (δοκίμια, ποιήματα), ζωγραφίζουμε, φτιάχνουμε αφίσα ενάντια στην παιδική εργασία, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, οξύνουμε την δημιουργικότητά μας παράγοντας μικρά συνθήματα, τραγουδάμε.

Ω! Ευχαριστούμε μου μας βάλατε μια τέτοια άσκηση στα Μαθηματικά! Να το ξανακάνετε!

Υ.Γ.

Άφησα επίτηδες εκτός του πλάνου διδασκαλίας τη γενίκευση και την εφαρμογή. Θεωρώ ότι η γενίκευση μιας τέτοιας γνώσης γίνεται σχεδόν αυτόματα σε κάθε άνθρωπο και η εφαρμογή της τρόπος σκέψης και δράσης που σε ακολουθεί σε ολόκληρη τη ζωή σου. Δεν θα τολμήσω ποτέ να δώσω έτοιμο “κανόνα” σε κανένα παιδί σε κανένα μάθημα για κανένα λόγο. Τα παιδιά είναι ελεύθερα να γενικεύσουν με όποιο τρόπο είναι πρόθυμα και ικανά κάθε δεδομένη στιγμή. Όσο για το τι θα κάνουν τη γνώση που απέκτησαν επαφίεται στα ίδια και σε κανέναν άλλον. Αλλιώς σε τίποτα δεν θα διαφέρω από τον εχθρό μου που με τόσο κόπο αντιπάλεψα με τούτη δω τη διδασκαλία.



Πηγή: pnevmantilogias.wordpress.com
Αναδημοσίευση:http://www.syllogosperiklis.gr

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Μοιράστε τα υπάρχοντά σας μαζί με τον Χριστό!

Και συ, λοιπόν, δεν μπορείς να ασκήσεις την ακτημοσύνη; Δώσε κάτι από αυτά που έχεις. Δεν μπορείς να σηκώσεις το φορτίο εκείνο; Μοίρασε τα υπάρχοντά σου με το Χριστό.

Δε θέλεις να του τα παραχωρήσεις όλα; Δώσε του έστω και τα μισά, ή ακόμη και το ένα τρίτο. Κάνε τον και στην εδώ ζωή συγκληρονόμο.

Όσα δώσεις σ’ εκείνον, τα δίνεις στον εαυτό σου. Δεν ακούς τί λέει ο Προφήτης; «Τους συγγενείς σου δε θα τους περιφρονήσεις» (Ησ. 58,7). Αν, λοιπόν, δεν πρέπει να περιφρονούμε τους συγγενείς μας, πολύ περισσότερο δεν πρέπει να περιφρονείς τον Δεσπότη που σου έχει όχι μόνο το δικαίωμα της κυριότητος, αλλά και της συγγένειας και άλλα ακόμη πολύ περισσότερα. Σε έκανε, βέβαια, μέτοχο των αγαθών του, χωρίς να πάρει, μάλιστα, τίποτε από σένα, αλλά και πρώτος έκανε την αρχή της ανέκφραστης αυτής ευεργεσίας.


Επομένως, πώς δεν είναι υπόδειξη της πιο μεγάλης ανοησίας, το να μη γίνει κάποιος φιλάνθρωπος ούτε και γι’ αυτήν, έστω, τη δωρεά, ούτε να δώσει αμοιβή για τη χάρη, και να προσφέρει κάτι το μηδαμινό μπροστά σε αυτά τα τόσο μεγάλα και σπουδαία που έχει δεχθεί; Διότι αυτός σε έκανε κληρονόμο των ουρανών, ενώ εσύ δεν του δίνεις ούτε κάτι από αυτά που έχεις πάνω στη γη. Αυτός, και χωρίς καμμία δική σου προκοπή, αλλά αν και ήσουν εχθρός του, σε συμφιλίωσε με τον εαυτό του, εσύ δεν δίνεις ούτε σ’ αυτόν, που είναι φίλος σου και ευεργέτης σου;

Άραγε δε θα ήταν δίκαιο, πριν από τη βασιλεία και πριν από όλες τις δωρεές, να τον ευγνωμονεί κάποιος μόνο για τις δωρεές; Διότι και οι δούλοι, όταν προσκαλούν τους κυρίους τους, για να τους προσφέρουν γεύμα, πιστεύουν ότι δεν προσφέρουν, αλλ’ ότι δέχονται. Εδώ, όμως, έγινε το αντίθετο. Διότι δεν κάλεσε ο δούλος τον κύριο, αλλά ο κύριος πρώτος κάλεσε το δούλο του στο τραπέζι του. Εσύ, όμως, δεν τον προσκαλείς ούτε και μετά από αυτό;

Πρώτος σε έβαλε μέσα στο σπίτι του· εσύ δεν το κάνεις ούτε και δεύτερος; Αυτός, όταν εσύ ήσουν γυμνός, σε έντυσε· εσύ και μετά από αυτά, τώρα που είναι ξένος, δεν τον βάζεις στο σπίτι σου; Πρώτος σε πότισε από το ποτήρι του· εσύ δεν του δίνεις ούτε κρύο νερό; Σε πότισε με το Άγιο Πνεύμα, εσύ δεν ικανοποιείς ούτε τη σωματική του δίψα; Αυτός, αν και είσαι άξιος για την κόλαση, σε πότισε με το Πνεύμα· εσύ, αν και διψά, τον περιφρονείς και μάλιστα, όταν όλα αυτά πρόκειται να τα κάνεις από τις δικές του δωρεές!

Δεν το νομίζεις, δηλαδή, σπουδαίο πράγμα το να κρατήσεις στα χέρια σου το ποτήρι από το οποίο πρόκειται να πιει νερό ο Χριστός και να το φέρεις στο στόμα σου; Δεν βλέπεις ότι μόνο στον ιερέα επιτρέπεται να προσφέρει το ποτήρι του αίματος; Εγώ, όμως, λέει, δεν σου τα ζητώ όλα αυτά με λεπτομέρεια, αλλά τα δέχομαι, και αν ακόμη συ ο ίδιος το προσφέρεις, χωρίς να είσαι ιερέας. Και αν ακόμη είσαι λαϊκός, δεν σε αποφεύγω. Και δε ζητώ να μου δώσεις αυτό που σου έδωσα. Διότι δεν σου ζη­τώ αίμα, αλλά κρύο νερό. Σκέψου καλά ποιόν ποτίζεις και φρίξε. Σκέψου ότι εσύ γίνεσαι ιερέας του Χριστού, δίνοντας με τα ίδια σου τα χέρια, όχι σάρκα, άλλα ψωμί όχι αίμα, άλλα ένα ποτήρι με κρύο νερό (στον πλησίον σου).

Σε έντυσε με το ένδυμα της σωτηρίας, σε έντυσε με τον ίδιο τον εαυτό του. Εσύ ντύσε τον έστω και με το ένδυμα του δούλου. Σε δόξασε στους ουρανούς. Εσύ, τουλάχιστον, απάλλαξέ τον από τη φρίκη και τη γυμνότητα και την ντροπή. Σε έκανε συμπολίτη των αγγέλων. Εσύ δώσε του έστω μόνο τη στέγη, δέξου τον στο σπίτι σου, έστω όπως θα δεχόσουν και τον υπηρέτη σου.

Δεν περιφρονώ αυτό το καταφύγιο, και αν ακόμη για χάρη σου άνοιξα ολόκληρο τον ουρανό. Σε απάλλαξα από πάρα πολύ γερή φυλακή. Εγώ δε ζητώ αυτό, ούτε και λέω, απάλλαξέ με και συ· αλλά όταν θα είμαι δεμένος και μόνο με συμπάθεια να με δεις, αυτό είναι αρκετό για να με παρηγορήσει. Εγώ, ενώ ήσουν νεκρός, σε ανέστησα. Δε ζητώ, όμως, το ίδιο και από σένα. Αλλά λέω, απλά να με επισκεφθεις όταν είμαι άρρωστος.

Όταν, λοιπόν, είναι τόσο μεγάλα αυτά που μας έχει δώσει και πολύ μικρά αυτά που μας ζητάει, και δεν του δίνουμε ούτε αυτά, άραγε για πόση τιμωρία είμαστε άξιοι; Δικαιολογημένα θα οδηγηθούμε στην αιώνια φωτιά, που έχει ετοιμασθεί για το διάβολο και τους αγγέλους του, αφού είμαστε πιο αναίσθητοι και από τις πέτρες.

Διότι, πες μου, πόση μεγάλη είναι η αναισθησία μας, που, αν και δεχθήκαμε τόσα πολλά και πρόκειται να δεχθούμε και ακόμη περισσότερα, παραμένουμε δούλοι των χρημάτων, τα οποία ύστερα από λίγο, και χωρίς να το θέλουμε, θα τα αποχωρισθούμε; Και άλλοι, βέβαια, έδωσαν και την ψυχή τους και έχυσαν και το αίμα τους· εσύ, όμως, δεν πετάς ούτε και αυτά που είναι άχρηστα για χάρη των ουρανών και τόσων στεφάνων! Και ποιάς συγγνώμης θα ήσουν άξιος, ποιάς απολογίας, τη στιγμή, που για τον σπόρο της γης τα κάνεις όλα με πολλή ευχαρίστηση, και δανείζεις στους ανθρώπους, χωρίς καμμία φειδώ, όταν, όμως, πρόκειται να φιλοξενήσεις τον Κύριό σου, διά μέσου αυτών που έχουν ανάγκη, γίνεσαι τόσο σκληρός και απάνθρωπος;

Όλα, λοιπόν, αυτά, αφού τα χαράξουμε βαθειά στο νου μας, και σκεφθούμε καλά όσα έχουμε πάρει, και αυτά που ζητάμε από το Θεό, ας συγκεντρώσουμε όλο το ενδιαφέρον μας στα πνευματικά πράγματα.

Ας γίνουμε επί τέλους ήπιοι και φιλάνθρωποι, για να μη σύρουμε πάνω μας την ανυπόφορη καταδίκη. Διότι τί δεν μπορεί να μας καταδικάσει; Οι τόσο πολλές και τόσο σπουδαίες δωρεές του Θεού; Το ότι δεν φροντίσαμε για κάτι το αξιόλογο; Το ότι ενδιαφερθήκαμε για τέτοια πράγματα, τα οποία θα αφήσουμε εδώ και αν ακόμη δεν το θέλουμε; Το ότι συγκεντρώσαμε όλο το ενδιαφέρον μας και την αγάπη μας στα πράγματα του κόσμου; Το καθένα από αυτά και μόνο του μπορεί να μας καταδικάσει. Όταν, όμως, συγκεντρωθούν όλα μαζί, ποιά θα είναι η ελπίδα μας για τη σωτηρία μας;

Για ν’ αποφύγουμε, λοιπόν, όλη αυτή την καταδίκη, ας δείξουμε κάποια γενναιοδωρία στους φτωχούς. Διότι έτσι θα απολαύσουμε όλα τα αγαθά, και τα εδώ και τα εκεί, τα οποία εύχομαι να επιτύχουμε όλοι μας με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού…

(Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «Κατά Ματθαίον, ΜΕ΄» ΕΠΕ 10,798-804.)

Αναδημοσίευση:orthodoxianpress.com

Όταν ένα παιδί ξεπαγιάζει μες στο χιονιά, τι κάνουν οι περαστικοί;

Ένα εντεκάχρονο αγόρι στο Όσλο, κάθεται ολομόναχο  σε μία στάση λεωφορείου δίχως παλτό. Τουρτουρίζει, ενώ το χιονισμένο τοπίο τριγύρω του μαρτυρά χαμηλές θερμοκρασίες…

Οι κρυφές κάμερες καραδοκούν και καταγράφουν τις αντιδράσεις των περαστικών.

Αδιάφοροι; Περίεργοι; Σαστισμένοι; Ευαίσθητοι; Ανθρώπινοι; Προστατευτικοί;

Ναι, οι περισσότεροι Νορβηγοί διαβάτες σταματούν, ρωτούν, φροντίζουν το αγόρι και του δίνουν κασκόλ, γάντια ή ακόμα και το μπουφάν τους προκειμένου να το ζεστάνουν.

Δείτε το video με το ενδιαφέρον πείραμα που έγινε από τα Νορβηγικά Χωριά SOS. Εντάσσεται στην προσπάθεια να συγκεντρωθούν ζεστά ρούχα για τα παιδιά της Συρίας, σύμφωνα με την Nordic Page.

“Οι άνθρωποι θα έπρεπε να νοιάζονται εξίσου για τα παιδιά στη Συρία όσο και γι’αυτό το αγόρι“, δήλωσε ο Synne Rønning, υπεύθυνος τύπου των Νορβηγικών Χωριών SOS.

Σ’ έναν κόσμο που κρυσταλλιάζουν παιδιά και καρδιές ας επιστρατεύσουμε όλη τη θέρμη τις ψυχής μας για να ζεστάνουμε τον μόνο, τον παγωμένο, τον ανήλικο…

Πηγή: Huffington Post
το βρήκαμε εδώ http://symvstathmos.wordpress.com/2014/02/22/% 

Αναδημοσίευση: http://theologosgr.blogspot.gr/2014/02/blog-post_1763.html

Κάνε ένα βήμα μπροστά! Μια δραστηριότητα για την ενότητα 7: "Το κοινωνικό πρόβλημα" της Γ Λυκείου.

Κάνε ένα βήμα μπροστά!!!
Μια δραστηριότητα για την διδακτική ενότητα 7 της Γ Λυκείου : "Το κοινωνικό πρόβλημα"
Θα την βρείτε στα δυο εγχειρίδια για τα οποία σας έχω ξαναμιλήσει ( Μικρή Πυξίδα και Πυξίδα)  , θα την τροποποιήσετε και θα την χρησιμοποιήσετε!!!
Η λογική της; Υπάρχουν κάρτες ρόλων (ή φτιάχνετε δικές σας) με χαρακτήρες σε διάφορες καταστάσεις. Σας ενδιαφέρει οι κάρτες να αναφέρονται σε πρόσωπα με διαφορετική οικονομική κατάσταση. (άνεργος, άστεγος, γιος εργοστασιάρχη, ανύπαντρη μητέρα κ.α. Στα εγχειρίδια οι ρόλοι έχουν πολλές προεκτάσεις μιας και το θέμα τους είναι γενικά τα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι μόνο η φτώχεια, οπότε πρέπει να τους αλλάξετε και να προσθέσετε καινούριους.)

Καλείτε λοιπόν τους μαθητές να επιλέξουν στην τύχη από μια κάρτα και τους ζητάτε να μην αποκαλύψουν σε κανέναν τον ρόλο τους...Εγώ τις πλαστικοποίησα κι όλας για να υπάρχουν.
Στη συνέχεια για να μπορέσουν να "μπουν" στο ρόλο, ζητήστε τους να κλείσουν τα μάτια τους και κάντε τους κάποιες ερωτήσεις όπως:
"Που γεννηθήκατε;"
"Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;"
"Πώς είναι η καθημερινότητά σας" και ότι άλλο νομίζετε πώς θα τους βοηθήσει να γνωρίσουν καλύτερα το ρόλο τους. Φροντίστε να κάνετε παύσεις ανάμεσα στις ερωτήσεις για να τους αφήνετε χρόνο να σκεφτούν-φανταστούν το πρόσωπο που "έγιναν".

Μόλις πλοκληρώσετε τις ερωτήσεις σας ζητήστε τους να σταθούν όρθιοι, ο ένας δίπλα στον άλλο (εννοείται πώς έχετε ήδη πάρει τα θρανία από τη μέση για να έχετε αρκετό ελεύθερο χρόνο που θα σας χρειαστεί!!!Εμείς σήμερα μαζέψαμε από την αρχή τα θρανία στις άκρες και οι μαθητές απλά στεκόταν μπροστά ή πάνω στο θρανίο όση ώρα προσπαθούσαν να "μπουν" στο ρόλο τους. Στο εγχειρίδιο έλεγε σε αυτη τη φάση να κάθονται στο πάτωμα σε κύκλο αλλά δεν το τόλμησα λόγω κρύου!)
Για τα επόμενα λεπτά θα τους διαβάζετε κάποιες καταστάσεις- δηλώσεις και αν η απάντηση σε αυτό που ακούν είναι "ναι" θα κάνουν ένα βήμα μπροστά.
Διευκρινήστε πως δεν θα απαντάνε "ναι" ή "όχι". Αυτο θα φαίνεται με το αν θα προχωρούν ή όχι ένα βήμα μπροστά.
Και σε αυτη τη φάση φροντίστε να τους δίνετε χρόνο να σκεφτούν αν θα προχωρήσουν η όχι.
Τέτοιες καταστάσεις-δηλώσεις μπορούν να είναι:
"Έχετε τη δυνατότητα να αγοράζετε καινούρια ρούχα και παπούτσια μια φορά το μήνα"
"Ζείτε σε ένα σπίτι με τηλεόραση και ίντερνετ"
"Δεν αντιμετωπίσατε ποτέ σοβαρό οικονομικό πρόβλημα"
(Καταλαβαίνετε πώς σε αυτές τις δηλώσεις ένας "άστεγος" δεν θα κάνει κανένα βήμα μπροστά....)
Στο τέλος καλέστε τους να μείνουν στις θέσεις τους και να περιγράψουν το "ρόλο" που τους έτυχε και να δουν πια όλοι που βρίσκετε ο καθένας (πάντα ως ρόλοι)
Μετρήστε ως το τρια και ζητήστε τους να φωνάξουν δυνατά το όνομά τους για να βγουν από τον ρόλο και ξεκινήστε την επεξεργασία!!!
Μην ξεχάσετε να τους ρωτήσετε πώς ένιωθαν όσοι προχωρούσαν και όσοι έμεναν πιο πίσω από τους άλλους.
Εμάς σήμερα η αίθουσα ήταν γεμάτη από τον τοίχο μέχρι τον πίνακα!!!Τέσσερις έφτασαν μέχρι τον πίνακα, περίπου άλλοι τόσοι δεν προχώρησαν καθόλου και οι υπόλοιποι ήταν κάπου ενδιάμεσα με κάποιες μικρές διαφορές στη θέση τους. Πάντως η πλειοψηφία ήταν από την μέση της αίθουσας και πίσω.
Οι ερωτήσεις σας θα εξαρτηθούν από το που θέλετε να δώσετε βάση αλλά μια πολύ καλή είναι αν αυτη η δραστηριότητα είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Ή ποια θα μπορούσε να είναι κάποια μέτρα για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.Και φυσικά εννοείται πώς θα χρησιμοποιήσετε και υλικό από τη σχετική ενότητα του βιβλίου ή και τις ερωτήσεις επεξεργασίας που έχει.
ΥΓ1 Ήδη από τις πρώτες "δηλώσεις" οι μαθητές αναρωτιούνται γιατί κάποιοι προχωρούν σε όλες ενώ κάποιοι άλλοι μένουν "καθηλωμένοι" στην αρχική τους θέση.
Υ.Γ2  Εκτός από τους ρόλους θα βρείτε και έτοιμες δηλώσεις στα εγχειρίδια αλλά και αυτες πρέπει να τις τροποποιήσετε αφού όπως και οι ρόλοι αναφέρονται γενικά στα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι μόνο στο θέμα της φτώχειας που μας αφορά σε αυτην την ενότητα.
Αφιερώστε λίγο χρόνο να δείτε τα δυο αυτα εγχειρίδια και θα ανακαλύψετε και άλλες υπέροχες δραστηριότητες που θα μπορέσετε να αξιοποιήσετε στα μαθήματά σας!!!
Απο εκεί είναι επίσης εμπνευσμένο το:

2.Εντολές και δόγματα: συνταγές σκλαβιάς ή δρόμοι ελευθερίας....αλλιώς!!!!

Δέκα λεπτά δρόμου χωρίζουν την πλουσιότερη συνοικία του πλανήτη από την απόλυτη εξαθλίωση

 Νέα Υόρκη, Παρκ Άβενιου 740... Μία από τις ακριβότερες περιοχές της αμερικανικής μητρόπολης, αλλά και του κόσμου ολόκληρου, όπου κατοικοεδρεύουν μερικοί από τους πλουσιότερους ανθρώπους των ΗΠΑ.
Σε απόσταση μόλις δέκα λεπτών βόρεια αυτού του «κεφαλαιοκρατικού» θύλακα ένα άλλο Παρκ Άβενιου, εκείνο του Νότιου Μπρονξ, που μόνο στο όνομα μοιάζει με το πρώτο, θεωρείται το άντρο της απόλυτης φτώχειας και παρακμής.
Αρκεί να σημειώσουμε ότι περισσότερος από το μισό πληθυσμό του τρέφεται σε κοινοτικά συσσίτια, ζει στους δρόμους, όπου και πεθαίνει, ενώ τα ποσοστά της παιδικής θνησιμότητας εξαιτίας της εγκληματικότητας είναι 20 φορές υψηλότερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, τα τελευταία 30 χρόνια η ψαλίδα των ταξικών-οικονομικών ανισοτήτων έχει ανοίξει σε τέτοιο βαθμό που πολλοί κοινωνικοί αναλυτές εκφράζουν ανοικτά πλέον τους φόβους τους για το δυσοίωνο μέλλον της αμερικανικής κοινωνίας.
Το βίντεο που ακολουθεί, σε σκηνοθεσία του Alex Gibney, καταγράφει τις δύο «ομώνυμες» όψεις της Νέας Υόρκης, αποδεικνύοντας ότι το «Αμερικανικό Όνειρο» δεν ήταν ανέκαθεν παρά μία επινόηση, ένα κακό αστείο, αποκλειστικό προνόμιο το οποίο μπορούν να απολαμβάνουν μονάχα οι επιχειρηματίες και οι λομπίστες πολιτικοί.

Πηγή: iefimerida.gr 

Η φωτογραφία της εβδομάδας

 

Πηγή

Ουκ αν λάβοις

Ένα βίντεο που "σπάει κόκαλα" !!!
Δυστυχώς αποτελεί πραγματικότητα για πολλούς συνανθρώπους μας που από τη μια στιγμή στην άλλη...βρέθηκαν στο δρόμο...
Δείτε το και αναθεωρήστε τη λίστα με τα σημαντικά πράγματα.
Ίσως τελικά είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι και τυχεροί απ΄όσο νομίζουμε...

        

Το βίντεο το βρήλα στο ιστολόγιο του Γιάννη

"Δε θα γυρίσω να πάρω την Άννα. Συγγνώμη"

Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS

Της Μαριλης Μαργωμενου


Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».
Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ' αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.

Στέκονται και κοιτάζουνΗ κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι' αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ' εμάς.

«Εβγαινα απ' το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ' ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ' αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ...». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει». Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ' το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

kathimerini.gr
Αναδημοσίευση

Το φαινόμενο της επαιτείας

 

          Εδώ και λίγο καιρό οι εφημερίδες έγραφαν ότι σε κάποια φτωχογειτονιά της Αθήνας πέθανε ένας ζητιάνος και οι γείτονες του βρήκαν κάτω από το μαξιλάρι του ένα αρκετά μεγάλο ποσό. Έμειναν όλοι έκπληκτοι με την ανακάλυψη ενός μεγάλου θησαυρού, γιατί είχαν  την  εντύπωση πως ήταν ένας δυστυχισμένος φτωχός.

          Το περιστατικό αυτό μας αποκαλύπτει μία πληγή στο σώμα της κοινωνίας, το οποίο φαίνεται πως δεν θεραπεύεται. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι όχι μόνο στις φτωχές αλλά και στις ευημερούσες κοινωνίες συναντάμε το φαινόμενο της επαιτείας. Πρέπει να πούμε ότι αυτό δεν είναι εκδήλωση ανάγκης, αλλά αποτέλεσμα μιας διαστρεβλωμένης προσωπικότητας. Γιατί υπάρχουν φτωχοί με αξιοπρέπεια που κρύβουν τη φτώχεια τους, όπως υπάρχουν και επαίτες πάμπλουτοι που τους αρέσει να ζουν χωρίς κόπο εις βάρος των άλλων  και να ζητούν ελεημοσύνη.

          Το φαινόμενο της επαιτείας το συναντάμε και στην αρχαιότητα και μπορούμε να το δικαιολογήσουμε λόγω έλλειψης πρόνοιας και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Σήμερα όμως όπου η πρόνοια σε όλους τους τομείς είναι ανεπτυγμένη δικαιολογείται η ύπαρξη ζητιάνων; Κι όμως σήμερα υπάρχουν,  σε μεγάλο βαθμό και μάλιστα είναι και πολύ οργανωμένοι. Δεν κινούνται μεμονωμένα, αλλά βάσει προγράμματος και με δυνατούς προστάτες. Μάλιστα για να προκαλούν τον οίκτο και τη συμπάθεια υπόκεινται ακόμα και σε τραυματισμούς.

          Έξω από τις Εκκλησίες, τα νεκροταφεία, στα νοσοκομεία, στους σταθμούς γενικά όπου κυκλοφορούν άνθρωποι, εκεί στήνει  τα ταμεία της η βιομηχανία της επαιτείας.

          Γέροντες, νέοι και νέες, ακόμη και μικρά παιδιά, με βλέμμα ικετευτικό και πονεμένο με παρατεταμένο το χέρι παρακαλούν. Δείχνουν το πάθος τους, μοιρολογούν τη συμφορά τους, ψάλλουν, τραγουδούν, απαιτούν πολλές φορές με θράσος προκειμένου να αποσπάσουν ό,τι μπορούν. Οι περισσότεροι δίνουν. «Δεν φτωχαίνει κανείς δίνοντας ένα μικρό ποσό», σου λένε. Δεν φτωχαίνει εκείνος που ελεεί, αλλά πλουτίζει ο ελεούμενος και μαθαίνει να ζει σαν παράσιτο στο σώμα της κοινωνίας.

          Στα πανηγύρια μεγάλων εορτών στον ελλαδικό χώρο συναντάς τα ίδια πρόσωπα. Όπου το πτώμα, εκεί και οι αετοί. Πράγματι είναι να τους λυπάται κανείς.

          Τη συμπεριφορά μας απέναντι στους επαίτες ας την καθορίζει η συνείδηση μας. Πάντως είναι κρίμα να συσσωρεύουμε πλούτο σε έναν ψυχικά αρρωστημένο επαίτη και να στερούμε το ευρώ της αγάπης μας από ανθρώπους που έχουν ανάγκη και που μπορούν να τους ανακαλύψουμε μέσω της οργανωμένης πρόνοιας που ασκεί η Εκκλησία μας.

          Εδώ έχει θέση η συμβουλή της «Διδαχής των Δώδεκα Αποστόλων» που λέγει: «ιδρωσάτω η ελεημοσύνη  σου εις τας χείρας σου μέχρις αν γνους τίνι δως».    

π. γ. στ.

 

Πηγή: http://agiabarbarapatras.blogspot.gr

Πάρε μας μανούλα μου στο σπίτι και εμείς δεν θα πεινάμε ποτέ ...

Γράφει ο Αγγελόπουλος Περικλής filonoi.gr

Βρέθηκα σήμερα σε ένα νηπιοτροφείο στην Καλλιθέα όπου φιλοξενεί παιδιά, που αδυνατούν οι γονείς να τους προσφέρουν ακόμη και την απαραίτητη διατροφή!!!

Εκεί λοιπόν εκτυλίχθηκε το εξής περιστατικό:

Μια μητέρα επισκέφθηκε τα παιδιά της για να μείνει λίγο μαζί τους, πέρασε η ώρα με αγκαλιές χαρές και παιχνίδια.

Ήρθε η ώρα όμως που έπρεπε να φύγει.

Κλάματα, τα μικρά κρατούσαν την μανούλα με τα χεράκια τους τόσο σφιχτά, που την πονούσαν, ενώ εκείνη το μόνο που μπορούσε να δώσει ήταν υποσχέσεις ότι θα ξανάρθει την επομένη ημέρα Τότε ήταν που το μεγαλύτερο, με ποτάμι τα δάκρυα άρχισε να την παρακαλάει με δυνατή φωνή να τα πάρει στο σπίτι…

«Δεν μπορώ καρδούλα μου, δεν έχουμε τίποτα στο σπίτι ούτε να φάμε…»

Το πρόσωπο της μικρής σοβάρεψε, σκέφτηκε λίγο και έδωσε την πιο συγκλονιστική λύση στο πρόβλημα που έχω ακούσει στην ζωή μου:

«Πάρε μας μανούλα μου στο σπίτι και εμείς δεν θα πεινάμε ποτέ……»

Προς άπαντες υπευθύνους: Όλα εδώ πληρώνονται!

Aναδημοσίευση: http://ipaideia.gr
Αναδημοσίευση:http://samakos9.blogspot.gr/2013/07/blog-post_13.html

Πόσο πλούσιος είναι ένας φτωχός!

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»

«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.

«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:

- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.

– Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…

– Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…

– Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…

– Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας• αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…

– Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…

– Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…

– Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…

– Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του…

Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:

«Σ’ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»

Πηγή: Πνευματικά Θησαυρίσματα

Ο κόσμος των πεινασμένων

Διαδραστικός χάρτης - Σύροντας το ποντίκι κατά μήκος του χάρτη ο μαθητής βλέπει τις 20 χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό υποσιτισμένων ανθρώπων. Στην συνέχεια παρατίθεται ένας άλλος χάρτης ο οποίος έχει πιο λεπτομερή στοιχεία για το θέμα του υποσιτισμού.

 Πηγή:http://photodentro.edu.gr/jspui/handle/8521/972

Μια μέρα χωρίς παπούτσια

Όταν γίνεται μία τέτοια ουσιαστική δουλειά από συναδέλφους δεν μπορεί παρά να διαχέεται και να γίνεται παράδειγμα. Αν και η συνάδελφος δε δίδασκε εκείνη την ώρα σύμφωνα με το ωρολόγιο πρόγραμμα Θρησκευτικά εγώ νομίζω ότι έκανε Θρησκευτικά και μαθήματα αγάπης!

 Χριστίνα μπράβο!

 

  "Σήμερα είναι ημέρα χωρίς παπούτσια.Όλοι οι άνθρωποι βγάζουνε τα παπούτσια τους και περπατάνε στους δρόμους ξυπόλυτοι. Αυτό το κάνουν γιατί είναι η μέρα που όλοι υποστηρίζουν τους φτωχούς που δεν έχουν παπούτσια.

Είναι μια ημέρα κατά την οποία βγάζουμε τα παπούτσια μας για να ευαισθητοποιήσουμε τους γύρω μας σχετικά με τη σημασία που μπορεί να έχει ένα ζευγάρι παπούτσια στη ζωή ενός παιδιού.Την ίδια μέρα σε όλον τον κόσμο, οι άνθρωποι διοργανώνουν εκδηλώσεις χωρίς να φορούν παπούτσια και ενημερώνουν για ποιο λόγο τα παπούτσια είναι σημαντικά για ένα καλύτερο αύριο".

Έτσι βγάλανε τα παπούτσια τους στην τάξη και...
 

κάνανε μάθημα με γυμνά πόδια...

 Όλοι στο διάλειμμα τους ρωτούσαν γιατί ήταν ξυπόλυτοι και εκείνοι τους απαντούσαν ότι είναι ημέρα χωρίς παπούτσια και τους εξηγούσαν το λόγο.


Αναδημοσίευση από: http://primaryschool-teacher.blogspot.gr/

Αναδημοσίευση:http://albanaki.blogspot.gr

Τα πλωτά σχολεία της Νιγηρίας

Εδώ η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε φαντασία! Στην μακρινή Νιγηρία παιδιά από φτωχογειτονιές παρακολουθούν τα μαθήματά τους σ΄αυτά τα υπέροχα πλωτά σχολεία. 

Το πρόγραμμα «The Makoko Floating School» εφαρμόζεται στην κοινότητα Makoko στο Λάγος της Νιγηρίας από τον NLE, έναν συνεργατικό οργανισμό του οποίου η αποστολή είναι να παρέχει αρχιτεκτονικές αλλαγές για την ανάπτυξη των πόλεων.

Τα κτίσματα έχουν κατασκευαστεί από ξύλο, και επιπλέουν στο νερό επάνω σε μια βάση από 250 πλαστικά δοχεία. Η ηλεκτροδότηση γίνεται με ηλιακούς συλλέκτες και κάθε κτήριο μπορεί να στεγάσει περίπου 100 μαθητές. 

http://www.nleworks.com/case/makoko-floating-school/

Αναδημοσίευση: http://paizoumemazi.blogspot.gr