Η περιφραστική πέτρα - Κική Δημουλά

Μίλα .
Πες κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
Που να σε δένει πιο σφιχτά
Με την αοριστιά.
Πές:
«άδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θα δούμε».
«αστάθμητο»,
«βάρος».
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
Μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
Αρχίζει η θάλασσα.
Πές κάτι.
Πές «κύμα», που δεν στέκεται.
Πές «βάρκα» που βουλιάζει
Αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πές «στιγμή»,
Που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
Μην τη σώσεις,
Πες,
«δεν άκουσα».
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
Έχουν τους ανταγωνισμούς:
Αν κάποια απ’αυτές σε αιχμαλωτίσει,
Σ’ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μια λέξη απ΄τη νύχτα
Στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.
Μη λές «ολόκληρη»,
Πες «ελάχιστη»,
Που σ’αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη αίσθηση,
Λυπη ολόκληρη δική μου.
Ολόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πές «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
Που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα ίσα
Να βάλω έναν τίτλο
Σ’αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

Αναλαμπές της Ανυπαρξίας Κική Δημουλά

Νοτιάς. Υγρός καιρός αστέγνωτος
Έξω στο πέρασμα του απλωμένες μέρες.
Στάζοντας ξημερωνει
Ή κλαίγοντας όπως αρέσκεται να λέει
Περιαυτολογώντας το συνηθέστερο.
Κάθε πρωί το φως τα πρώη φύλλα όλα
Οι σιδεριές στου ουρανού τα παράθυρα
Μη και του φύγει η μανιακή
Συνήθεια να υπάρχει
Όλα σα να’ναι καμωμένα
Από σπυριάρικο νερό.
Παλιά αυτό λεγόταν δροσοσταλίδες
Πάχνη πάνω στα φύλλα όλα.
Ύστερα μετανομάστηκε υγρασία.
Υγρασία.
Πονούν θανάσιμα οι αρθρώσεις.
Την περισσότερη ώρα μένεις καθηλωμένος
Στην κουνιστή σου μνήμη.
Τι έγινε; Έσπρωξες μονολόγους
Αυτήν την κλασική βαριά επίπλωση του χρόνου;
Μήπως σήκωσες γεμάτο το απροχώρητο;
Νοτιάς. Πονούν θανάσιμα τα κόκαλα.
Εννοώ εκείνες τις ατομικές μας κρεμάστρες
Να ταξιδεύει ατσαλάκωτο το σχήμα μας
Πλασιέ εδώ εκεί της διάρκειάς μας.
Η διάρκειά μας έργο ανεπίγραφο
Περίφημου ανώνυμου διακόπτη
Τύψη επιδερμική της ανυπαρξίας
Ψευδώνυμό της εύηχο πολύ αβανταδόρικο
Όταν πρωτοδημοσιεύει σώματα
-μιας εντελώς ατάλαντη ερασιτεχνική αιωνιότης.
Η διάρκεια μας: μειοδότης της διάρκειας.
Γι’αυτούς τους πόνους λένε πως δεν υπάρχει
Μια πιο θαυματουργή σκόνη που γινόμαστε.

Μεσάνυχτα Κική Δημουλά

ΜΠΡΟΣΤΆ Σ'  ΕΝΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

μεσάνυχτα

Πέθανες από ένα σήμερα ακαριαίο

αγαπημένη μου ημέρα.

Κόσμιο θάνατο επέδειξες

δεν καταδέχτηκες να τον καθυστερήσεις

με καλοπιάσματα

αφιερώνοντάς του ποιήματα

ούτε με παρακάλια πως έχεις μια ανήλικη 

αγάπη ν'  αναθρέψεις και πού θα την αφήσεις.

Σε κοιτάζω τώρα ξαπλωμένη

σε ύπτια στάση, ανάσκελα

πάνω στο άγραφο ατσαλάκωτο

φύλλο του ημερολογίου

στο μαξιλάρι ακουμπάς το κεντημένο

με το μονόγραμμά σου: δεκαοχτώ

Ιανουάριος δύο χιλιάδες δέκα

πόσο γαλήνια δείχνεις, νεανική

άσβηστο ακόμα ως και το ροδαλό

εκείνο ξάναμμα στην όψη

που σου προκαλούσε η μεγάλη ανηφόρα

προς την ανατολή σου.

Από τα τρομερά που έζησες διασχίζοντας

αιώνες ώσπου στο σήμερα να φτάσεις

τίποτα δε φαίνεται

σαν αγάπη ανήλικη απείραχτη φαντάζεις.

Ας είναι ελαφρύ το φύλλο

της αυριανής ημέρας που το γυρίζω τώρα

να σε σκεπάσει

μπρούμυτα πια πεσμένη.