"Μπελάδες στην Πολυχρωμία" της Ελένης Νεοκλέους

               

«Μπελάδες στην Πολυχρωμία»

Συγγραφέας: Ελένη Νεοκλέους

1^ο Βραβείο

στo Διαγωνισμό Συγγραφής Παιδικού Θεατρικού Έργου

με θέμα «Τα Δικαιώματα του Παιδιού»

που προκήρυξε η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού

στα πλαίσια της 21^ης επετείου από την υιοθέτηση

της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Περίληψη

Η Πολυχρωμία είναι μια μακρινή χώρα η οποία είναι διάσημη για το μαγικό της Ουράνιο Τόξο. Ένα Ουράνιο Τόξο το οποίο βρίσκεται μόνιμα στον ουρανό της χώρας. Οι κάτοικοι της Πολυχρωμίας ζουν μονιασμένοι και αγαπημένοι. Στην Πολυχρωμία όλα έχουν χρώμα. Πολύ χρώμα! Όλοι οι κάτοικοι έχουν ονόματα που σχετίζονται με τα χρώματα.

Πιο ευτυχισμένα απ’ όλους στη χώρα αυτή είναι τα παιδιά. Κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο πηγαίνουν για παιχνίδι στο λιβάδι που βρίσκεται στην άκρη του Ουράνιου Τόξου. Εκεί τους περιμένει γεμάτος χαρά ο φύλακας του Ουράνιου Τόξου, ο δράκος Πολυχρώμ. Τα παιδιά, ο Πολυχρώμ και το Ουράνιο Τόξο παίζουν ευτυχισμένοι. Μέχρι που μια μέρα τα πράγματα στην Πολυχρωμία αλλάζουν . Ο νέος πρόεδρος της χώρας, ο Γκριζώφ, αποφασίζει να χτίσει ένα πανύψηλο πύργο στο λιβάδι που βρίσκεται στην άκρη του Ουράνιου Τόξου, εκεί όπου καθημερινά παίζουν τα παιδιά. Ο Γκριζώφ ονειρεύεται να χτίσει τον πιο ψήλο πύργο στη γη, έτσι ώστε οι τουρίστες που έρχονται στην Πολυχρωμία για να δουν το περίφημο Ουράνιο Τόξο, να μπορούν να ανέβουν ψηλά και να το αγγίξουν.

Όταν μια παρέα παιδιών ακούει τα σχέδια του προέδρου Γκριζώφ αποφασίζει να τον συναντήσει και να συζητήσει μαζί του. Τα παιδιά διαφωνούν με τα σχέδια του προέδρου και θέλουν να του πουν την άποψή τους, να τον πείσουν να αλλάξει την απόφασή του, καθώς πιστεύουν ότι η οικοδόμηση του Πύργου θα καταστρέψει τον παιχνιδότοπο των παιδιών στο λιβάδι πλάι στο Ουράνιο Τόξο. Ο πρόεδρος Γκριζώφ δε δίνει καμμιά σημασία στις εκκλήσεις των παιδιών για συνάντηση μαζί του, δεν δέχεται ούτε καν να ακούσει την άποψή τους. Και όχι μόνο, αλλά αποφασίζει να τιμωρήσει τα παιδιά για το πείσμα και την επιμονή τους. Τους επιβάλλει κατοίκον περιορισμό και τους στερεί το δικαίωμα να πηγαίνουν σχολείο και να παίζουν. Όταν τα παιδιά συνεχίζουν να επιμένουν να τους ακούσει, αυτός θυμώνει ακόμη περισσότερο και αποφασίζει να τους στερήσει το όνομα τους και αντί αυτών τους δίνει από ένα αριθμό.

Εν τω μεταξύ κάτι παράξενο αρχίζει να συμβαίνει στην Πολυχρωμία. Το Ουράνιο Τόξο αρχίζει να χάνει τα χρώματά του. Ένα-ένα εξαφανίζονται. Ο πρόεδρος Γκριζώφ πανικοβλημένος θα προσπαθήσει να βρει τη λύση στο πρόβλημα. Αυτός που τελικά θα δώσει την απάντηση στο μυστήριο των χαμένων χρωμάτων του Ουράνιου Τόξου είναι ο σοφός δράκος Πολυχρώμ, ο οποίος θα εξηγήσει στον πρόεδρο πως είναι η δική του συμπεριφορά προς τα παιδιά που δημιούργησε τη δυσάρεστη κατάσταση. Ο Πολυχρώμ θα δείξει στον πρόεδρο το δρόμο προς την επίλυση του προβλήματος, ο οποίος περνά μέσα από το σεβασμό προς τα παιδιά και τα δικαιώματά τους. Η ιστορία τελειώνει με τη μεταμέλεια του προέδρου Γκριζώφ και την υπόσχεση που δίνει…να μελετήσει, να γνωρίσει και να αρχίσει να σέβεται τα δικαιώματα των παιδιών. Έτσι τα χρώματα στο Ουράνιο Τόξο επιστρέφουν στη θέση τους και όλοι χαίρονται για την ευτυχή κατάληξη της ιστορίας.

Σημαντικό ρόλο στην ιστορία διαδραματίζουν και οι δυο κωμικοί δίδυμοι φύλακες της Πολυχρωμίας, οι Τρικολόρ Ένα και Τρικολόρ Δύο οι οποίοι θα βοηθήσουν στη λύση του προβλήματος με το δικό τους τρόπο. Από την άλλη στο πλευρό του προέδρου Γκριζώφ συναντούμε τους πιστούς του ακόλουθους, Γαλατώψ και Κοκκινώψ.

Περιγραφή των χαρακτήρων

«Χάιδεψε έναν κύκλο και φαύλος θα γίνει»

Στον παραλογισμό της εποχής μας, που επισκιάζεται από την οικονομική κρίση και με φόντο την διαπραγμάτευση για την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, η παράσταση «Χάιδεψε έναν κύκλο και φαύλος θα γίνει» που παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης επιχειρεί μια επίκαιρη ματιά στα κείμενα του Ιονέσκο. 
Με αφορμή τα έργα «Το μάθημα» και «Οι καρέκλες» τέσσερις ηθοποιοί μεταφέρουν στην σκηνή το «παράλογο» ενός οικονομικού μοντέλου διαχείρισης που αποτυγχάνει. Όπως επίσης τους φόβους και τις ανησυχίες μιας γενιάς Ελλήνων που δέχεται τις επιπτώσεις της κατάρρευσης αυτού του μοντέλου. Μια κραυγή αγωνίας που καταλήγει σ ένα σπαρακτικό και υπόκωφο γέλιο.

Από 17 Ιουνίου και για δέκα μόνο παραστάσεις στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
Παραστάσεις : Τετ.-Κυρ. από 17 μέχρι 28 Ιουνίου

Ώρα Έναρξης : 21:30 μ.μ

Παίζουν :
Δημήτρης Αθανασίου
Χρήστος Ανθουλάκης
Δέσποινα Ζηλάκου Γρηγοροπούλου
Μάρα Μοτάκη

Σκηνοθεσία - Δραματουργία :
Δημήτρης Αθανασίου

Συντελεστές :
Μουσική: Μάρκος Ανέστης*
Κατασκευή σκηνικών: Μανώλης Μοτάκης
Κατασκευή κοστουμιών: Νέλλη Αλιφραγκή
Φωτογραφίες: Σόλωνας Μάλκας
Γραφιστικός σχεδιασμός: Βαγγέλης Κωστάντος

*Η μουσική της παράστασης είναι διαθέσιμη στο
https://markosanestis.bandcamp.com/releases και επίσης βρίσκεται και στο YouTube channel του Μάρκου Ανέστη: https://www.youtube.com/channel/UCe8ML1F-agFQ4Cgpjt4fS3Q .

Χορηγοί επικοινωνίας : Μέντα 88 fm , Πειραιάς Κανάλι Ένα 90,4 fm , musicity.


Through the insanity of our times, overshadowed by the economic crisis and backgrounded with Greece's position in Europe, the play "Take a perfect circle, caress it and you'll have a vicious circle" that take place in Michael Cacoyannis Foundation attempts to present a modern aspect of Ionesco's works. Inspired by "The Lesson" and "The Chairs" four actors bring forth on stage the "absurd" of an economic management model that fails. As well as the fears and anxieties of a generation of Greeks having to face the consequences of this very collapsing model. A cry of agony that ends in a heartbreaking and muffled laughter.
From the 17th of June and only for ten performances at the specially designated underground stage of Michael Cacoyannis Foundation .

Credits
Starring: Dimitris Athanasiou
Christos Anthoulakis
Despina Zilakou Grigoropoulou
Mara Motaki

Direction- Dramaturgy: Dimitris Athanasiou
Music: Markos Anestis
Stage construction: Manolis Motakis
Costume construction: Solonas Malkas
Graphic Design: Vaggelis Kostantos

Εισιτήρια:
12€ κανονικό
8€ φοιτητικό, μειωμένο
5€ ανέργων

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: Τηλεφωνικά στο 210 3418579 Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος @[NjQyMTgzOTU5MjA4MTA3Omh0dHBcYS8vd3d3Lm1jZi5nci86Og==:@[NjQyMTgzOTU5MjA4MTA3Omh0dHBcYS8vd3d3Lm1jZi5nci86Og==:www.mcf.gr]]
Εισιτήρια προπωλούνται και Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου), Ticket Services
Ωρ. λειτουργίας: Δευ. & Τετ. 09:00 - 17:00, Τρ., Πεμ. & Παρ. 09:00 - 20:00, Σαβ. 10:00 - 14:00
Εισιτήρια προπωλούνται και σε επιλεγμένα καταστήματα Forthnet (Πειραιά, Καλλιθέας (Θησέως), Αιγάλεω, Συντάγματος, Γλυφάδας,Αμαρουσίου, Αγίου Δημητρίου, Νέας Σμύρνης)

Δραματοποίηση - Τεχνικές Θεάτρου, Θεατρικού παιχνιδιού, Εκπαιδευτικού Δράματος

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ

Η δραματοποίηση είναι άριστη εκπαιδευτική τεχνική στη διδασκαλία. Οι μαθητές αφομοιώνουν καλύτερα το νέο μάθημα διότι συμμετέχουν βιωματικά στη δραματοποίηση. Δεν είναι υποχρεωτικό κάθε μαθητής να μάθει το ρόλο του απ” έξω. Αρκεί να τον διαβάσει μια δυο φορές και να τον αποδώσει όσο μπορεί καλύτερα. Η κάθε δραματοποίηση επιδιώκεται να μην είναι μεγάλη σε όγκο ή με πολύπλοκους και μεγάλους ρόλους ώστε να είναι πρακτικά εφαρμόσιμη μέσα στη διδασκαλία χωρίς να τρώει πολύ χρόνο. Ακόμη, μπορεί μ” ένα μικρό δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο να ηχογραφηθεί και να υπάρχει σαν αρχείο στις δραστηριότητες της τάξης ή να δοθεί στα παιδιά με κάποιο CD κλπ.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

Νίκος Γκόβας

Από το βιβλίο: Γκόβας , Ν. (2001) «Για ένα νεανικό δημιουργικό θέατρο: ασκήσεις – παιχνίδια – τεχνικές για εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές νεανικών ομάδων». Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Άλλες ασκήσεις και δραστηριότητες στην ιστοσελίδα www.TheatroEdu.gr (κλικ στο Χρήσιμο Υλικό) δωρεάν

Ο σχεδιασμός μιας σειράς μαθημάτων

• Κάθε μάθημα ή σειρά μαθημάτων σχεδιάζεται ανάλογα με την ηλικία, το διαθέσιμο χρόνο και το επίπεδο των μελών της ομάδας και καλό είναι να έχει τα στοιχεία: α) της δημιουργίας, (κάτι δημιουργείται, ατομικά ή σε ομάδες), β) της παρουσίασης (η δημιουργία παρουσιάζεται στην ομάδα), γ) της ανταπόκρισης (η παρουσίαση σχολιάζεται, ανατροφοδοτείται και ξαναδουλεύεται).

Τα παραπάνω δίνουν την ευκαιρία στην ομάδα να δουλέψει πάνω στο «επιμέρους» και να μην βιαστεί να οδηγηθεί «στο συνολικό», δηλαδή στη «παράσταση» αφού μια μορφή παράστασης υπάρχει στο δεύτερο στάδιο.

• Ο εμψυχωτής μπορεί να συνδυάζει τις ασκήσεις, τα παιχνίδια και τις τεχνικές και να τις χρησιμοποιεί ανάλογα με το θέμα που μελετάει. Οποιοσδήποτε συνδυασμός στοιχείων υποκριτικής, σκηνοθεσίας, οργάνωσης ομάδας, συνενοχής, δημιουργικότη-τας, αντίληψης χώρου, φωτισμών κ.λ.π μπορεί να αποτελέσει τον κορμό μιας σειράς μαθημάτων. Βασικό εργαλείο είναι πάντα ο αυτοσχεδιασμός.

• Ένα σχέδιο μαθήματος, στο θεατρικό εργαστήρι ή στο σχολείο, μπορεί επίσης να περιλαμβάνει προσεκτική παρατήρηση και σχολιασμό σκηνών από θέατρο, κινηματογράφο ή βίντεο, διατύπωση ερωτήσεων και καταγραφή των ιδεών («ιδεοθύελλα») πάνω στο θέμα, χρήση «καρτών» (συναισθημάτων, τύπων, χώρων κ.λ.π), σκηνικών αντικειμένων (κύβοι, κουτιά, μπάλες, ξύλα ή καλάμια κ.λ.π), μουσικής και απλών κοστουμιών (μαντήλια, καπέλα, μάσκες κ.λ.π), δοκιμή πάνω στα κείμενα που η ομάδα μελετάει εστιάζοντας στο θέμα της ημέρας, εργασία σε μικρές ομάδες, παρουσίαση στην ομάδα και ανατροφοδότηση, αποφόρτιση και παιχνίδια για το κλείσιμο. Ερεθίσματα για τη δουλειά μπορεί να είναι προσωπικές φωτογραφίες και μικροαντικείμενα, αποσπάσματα από άρθρα ή ρεπορτάζ, λογοτεχνικά κείμενα, ιστορικά γεγονότα κ.ά.

Οι δυναμικές εικόνες

Παύλος :από διώκτης Απόστολος (Θεατρικό Δρώμενο)

 Πηγή/Αναδημοσίευση:3ο Δημοτικό Σχολείο Μεγάρων
 
Πράξεις των Αποστόλων: Κεφάλαιο 9^ο.
 
ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Σενάριο: Δρομπόνης Σωτήριος
Κάντε κλικ για ν” ακούσετε τη δραματοποίηση: paylos

ΠΡΟΣΩΠΑ: Αφηγητές Α΄, Β΄ και Γ΄, Ιησούς, Σαούλ, Σημ, Σαμουήλ, Εδμάν, Ιακώβ, Γαβριήλ, Δαβίδ

Αφηγητής Α΄: Ήταν φανατικός Ιουδαίος ο Σαούλ. Απέκτησε μεγάλη μόρφωση και δίδασκε στους συμπατριώτες του το Νόμο του Θεού. Δε γνώριζε όμως το Χριστό. Γι’ αυτό κι όταν συναντούσε χριστιανούς ή άκουγε να μιλούν γι’ αυτούς, γινόταν άλλος άνθρωπος. Τους κυνηγούσε με πάθος, έπαιρνε μέρος σε συλλήψεις και τους οδηγούσε στη φυλακή. Πίστευε πως έτσι υπερασπιζόταν την πίστη των πατέρων του. Μόλις λοιπόν πληροφορήθηκε πως κάποιοι χριστιανοί είχαν καταφύγει από τα Ιεροσόλυμα στην πόλη Δαμασκό της Συρίας για να γλιτώσουν, ξεκινάει με μια ομάδα ανθρώπων, για να τους συλλάβει.

Σαούλ:

Ο Διάλογος Ιησού - Πιλάτου (Θεατρικό Δρώμενο)

Πηγή/Αναδημοσίευση:3ο Δημοτικό Σχολείο Μεγάρων

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (Ο Διάλογος Ιησού Πιλάτου)

ΠΙΛΑΤΟΣ      : Είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;
ΙΗΣΟΥΣ          : Συ λέγεις.
ΠΙΛΑΤΟΣ      : Δεν ξέρεις πόσα σου καταμαρτυρούν;
ΙΗΣΟΥΣ          : ……..
ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Κάπως ανήσυχος ο Πιλάτος ρωτάει πιο έντονα:
ΠΙΛΑΤΟΣ      : Είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;

ΙΗΣΟΥΣ          : Δική σου είναι η ερώτηση ή άλλοι σου την υπέβαλαν;
ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Ο Πιλάτος δυσανασχετεί λίγο.
ΠΙΛΑΤΟΣ     : Μήπως είμαι Ιουδαίος; Οι συμπατριώτες σου σε παρέδωσαν σ’ εμένα. Τι έχεις κάνει;
ΙΗΣΟΥΣ        : Η βασιλεία μου δεν έχει σχέση με τις βασιλείες αυτού του κόσμου. Αν είχε, τότε οι ακόλουθοί μου θα είχαν αγωνιστεί για να μη με συλλάβουν οι Ιουδαίοι. Ουσία της βασιλείας μου δεν είναι η εξουσία. Εσύ είπες ότι είμαι βασιλιάς, αλλά εγώ γεννήθηκα και ήρθα στον κόσμο αυτόν για να φανερώσω την αλήθεια.
ΠΙΛΑΤΟΣ     : Τι είναι αλήθεια;
ΙΗΣΟΥΣ        : ………
ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Απάντηση δε δίνει ο Ιησούς. Τίποτα δεν αλλάζει στην έκφρασή του ούτε στη στάση του. Στέκεται όρθιος, ακίνητος, με το χρυσοκίτρινο καλάμι στο χέρι. Ο Πιλάτος περιμένει απάντηση. Απάντηση είναι αυτός, ο Ιησούς. Αλήθεια είναι ο ίδιος, το πρόσωπο αυτό που δεν εκφράζει καμιά λύπη, αλλά απόλυτη ηρεμία. Απάντηση είναι η καλοσύνη. Την ακτινοβολεί αυτός ο απλός Γαλιλαίος.

(Από το βιβλίο των Θρησκευτικών της ΣΤ΄ τάξης)

Η συνάντηση του Χριστού με το Ζακχαίο (θεατρικό δρώμενο)

Πηγή/Αναδημοσίευση:3ο Δημοτικό Σχολείο Μεγάρων

Κάνω κλικ για ν” ακούσω τη δραματοποίηση: Zakxaios1

Κάνω κλικ για ν” ακούσω τη δραματοποίηση: Zakxaios2
Ευαγγέλιο το οποίο αναφέρει τη συνάντηση του Ιησού με το Ζακχαίο:
Λουκ. Κεφ. 19^ο, στ. 1-10.
ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Σενάριο: Sotirios Dr.

ΠΡΟΣΩΠΑ: Αφηγητής, Ιησούς, Ζακχαίος, Ανανίας, Μαρία, Πρόχωρος

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Στην πόλη Ιεριχώ κόσμος πολύς συγκεντρώθηκε για να δει και ν’ ακούσει τον Ιησού. Ανάμεσά τους κι ένας πολύ πλούσιος, ο Ζακχαίος. Ήταν αρχιτελώνης, δηλαδή φοροεισπράκτορας. Οι τελώνες ήταν περιφρονημένοι από το λαό, γιατί έπαιρναν περισσότερο φόρο από εκείνον που έπρεπε να πληρώσουν οι άνθρωποι. Ο Ζακχαίος είχε μεγάλη επιθυμία να δει το Χριστό, γιατί είχε ακούσει πολλά γι’ Αυτόν. Όμως ήταν κοντός στο ανάστημα κι εξ αιτίας του πλήθους, δε θα μπορούσε να τον δει όταν θα περνούσε.

ΖΑΚΧΑΙΟΣ:

Η Πεντηκοστή (Θεατρικό δρώμενο)

Πηγή/Αναδημοσίευση: 3ο Δημοτικό Σχολείο Μεγάρων

Πράξεις των Αποστόλων: Κεφ. 2^ο, στ. 1-13.

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Σενάριο: Δρομπόνης Σωτήριος

Κάντε κλικ για ν” ακούσετε τη δραματοποίηση: pentikosti

ΠΡΟΣΩΠΑ: Αφηγητής, Οι μαθητές του Χριστού: Πέτρος, Ιωάννης, Ιάκωβος, Ανδρέας, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ), Ματθαίος, Ιάκωβος του Αλφαίου, Σίμωνας ο Ζηλωτής, Ιούδας του Ιακώβου (Θαδδαίος) και Ματθίας.

Η Θεραπεία του Παραλυτικού της Καπερναούμ (Θεατρικό δρώμενο)

Κάνω κλικ για ν” ακούσω τη δραματοποίηση. Paralytikos


Ευαγγέλια τα οποία αναφέρουν το θαύμα του παραλυτικού:
[Ματθ. Κεφ. 9^ο , στ. 1–8],
[Μάρκ. Κεφ. 2^ο , στ. 1–12],
[Λουκ. Κεφ. 5^ο , στ. 17-26].

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Σενάριο: Sotirios Dr.

ΠΡΟΣΩΠΑ: Αφηγητής Α΄, Αφηγητής Β΄, Ιησούς, Νικόλαος, Αρτεμάς, Δαβίδ, Ραχήλ, Σαλώμη, Ιωήλ, Ιούστος, λαός, Γραμματείς – Φαρισαίοι.

Η εμφάνιση του Αναστημένου Χριστού σε δυο μαθητές στους Εμμαούς (Δραματοποίηση)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Και να, δυο από τους μαθητές του Ιησού πήγαιναν την ίδια μέρα (την πρώτη μέρα μετά το Σάββατο) σε κάποιο χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ περίπου έντεκα χιλιόμετρα και ονομαζόταν Εμμαούς. Και αυτοί μιλούσαν μεταξύ τους για όλα αυτά που είχαν συμβεί, δηλαδή τα πάθη του Χριστού , το θάνατο, την ταφή καθώς και για όσα ανήγγειλαν στους μαθητές οι μυροφόρες. Και συνέβη, ενώ αυτοί μιλούσαν και συζητούσαν, αυτός ο ίδιος ο Ιησούς πλησίασε και πήγαινε μαζί τους. Και είτε διότι η μορφή του αναστάντος Κυρίου είχε αλλάξει, είτε διότι από υπερφυσική δύναμη εμποδίζονταν οι αισθήσεις τους, ήταν κρατημένα τα μάτια τους για να μην τον αναγνωρίσουν. Και ο Ιησούς τους είπε:
ΙΗΣΟΥΣ : Ποια είναι τα ζητήματα που συζητάτε μεταξύ σας, ενώ περπατάτε, και είσαστε σκυθρωποί;
ΚΛΕΟΠΑΣ : Συ μόνος από τους ξένους που ήρθαν να προσκυνήσουν το Πάσχα, μένεις στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες όσα έγιναν σ’ αυτή αυτές τις ημέρες;
ΙΗΣΟΥΣ : Ποια;

Playback : θέατρο εμψύχωσης

Το Playback είναι ένα είδος θεάτρου εμψύχωσης που ξεκίνησε από την Αμερική (Jonathan Fox & Jo Salas, 1973) και αναπτύχθηκε σε διάφορες χώρες του κόσμου την τελευταία εικοσαετία. Συνδυάζει το σωματικό θέατρο με τη τεχνικές που προκύπτουν από τη δραματοθεραπεία, το ψυχόδραμα και το κοινωνικό θέατρο.
Το Playback αποτελεί ένα θεατρικό δρώμενο κατά το οποίο ένας θίασος ειδικά εκπαιδευμένων ηθοποιών αναλαμβάνει να αναπαραστήσει ιστορίες και αφηγήσεις των θεατών. Η επικοινωνία μεταξύ θεατών και ηθοποιών γίνεται με τη βοήθεια ενός συντονιστή- σκηνοθέτη που είναι παρών στο δρώμενο και αντλεί θεματικό υλικό από το κοινό για να το αναπαραστήσουν οι ηθοποιοί μέσω αυτοσχεδιασμού. Ο αυτοσχεδιασμός περιλαμβάνει ήχους, κίνηση, διάλογο, χρήση αντικειμένων, μουσική, τραγούδι και φωτισμούς.


Ποιο είναι το έργο της παράστασης;

Παίζοντας με τα παραμύθια {Κάρτες για θεατρικό παιχνίδι}

Πριν από λίγες μέρες δημοσιεύτηκε στις Πυγολαμπίδες στο κλουβί το δεύτερο άρθρο μου, που αφορούσε τα στοιχεία των παραμυθιών και πώς μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε μέσα στην τάξη (και όχι μόνο). Συνοδευόταν από ένα παιχνίδι με κάρτες έτοιμες για εκτύπωση (Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο εδώ).
Η απήχησή του ήταν μεγάλη κι αυτό μ' έκανε να χαρώ ιδιαίτερα! Σκέφτηκα, λοιπόν, να φτιάξω άλλο ένα παιχνίδι βασισμένο στα παραμύθια, αφού συνειδητοποίησα οτι δεν είμαι μόνο εγώ που τα αγαπώ τόσο πολύ!
Πρόκειται για ένα θεατρικό παιχνίδι βασισμένο σε δύο πολύ γνωστά παραμύθια, την Κοκκινοσκουφίτσα και τη Σταχτοπούτα. Μπορούν να το παίξουν οι δάσκαλοι στις τάξεις τους αλλά και οι γονείς στο σπίτι.

Πώς παίζεται;
Εκτυπώνουμε και κόβουμε τις κάρτες, που μπορούμε να κατεβάσουμε δωρεάν εδώ. Αν θέλουμε τις πλαστικοποιούμε ή τις κολλάμε σε χαρτόνι για να έχουν μεγαλύτερη αντοχή. Στη συνέχεια, τις συγκεντρώνουμε όλες μαζί σε ένα κουτί (ή καλάθι ή ο,τι άλλο θέλουμε) και ζητάμε από το κάθε παιδί να διαλέξει μία και να κάνει ο,τι του ζητείται.


Για παράδειγμα, υπάρχει η κάρτα που απεικονίζει ένα μπουκέτο λουλούδια. Η εικόνα αναφέρεται στην Κοκκινοσκουφίτσα, όταν η μικρή αποφασίζει να αλλάξει δρόμο και να περάσει μέσα από το δάσος για να μαζέψει λουλούδια για την άρρωστη γιαγιά της. Επάνω στην κάρτα γράφει:
"Στο δρόμο για το σπίτι της γιαγιάς βρίσκεις μερικά λουλούδια. Σταματάς να τα κόψεις για να τα δώσεις στη γιαγιά!

Το παιδί που τράβηξε αυτή την κάρτα καλείται να προσποιηθεί οτι κόβει λουλούδια από το δάσος. Μπορεί να βάλει λόγια στην αναπαράσταση του, να αυτοσχεδιάσει ή απλά να κάνει τις κινήσεις. Δε χρειάζεται να το πιέσουμε, το αφήνουμε ελεύθερο να παίξει όπως θέλει.



Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα δύο παραμύθια και να παίξουμε με το καθένα ξεχωριστά ή να παίξουμε με όλες τις κάρτες ταυτόχρονα.

Το παιχνίδι αυτό παίζεται ιδανικά σε εξωτερικό χώρο, όπου θα υπάρχει η δυνατότητα για τα παιδιά να τρέξουν. Ωστόσο, αυτό δεν είναι δεσμευτικό, και μέσα στο σπίτι (ή στην τάξη) γίνονται μικρά θαύματα :)

Τολμήστε να φτιάξετε και δικές σας κάρτες με άλλα αγαπημένα παραμύθια των παιδιών! Και μην ξεχνάτε "Sharing is caring", γι' αυτό αν σας άρεσε αυτή εδώ η ανάρτηση κάντε την pin στο Pinterest (εδώ), μοιραστείτε την στο Facebook ή στο Twitter.

Σας ευχαριστώ πολύ για τα υπέροχα σχόλιά σας, μου δίνουν διάθεση να φτιάχνω ακόμα περισσότερα!

Εγκύκλιος σχολικών δραστηριοτήτων 2013-2014

Δημοσιεύτηκε η εγκύκλιος για τα προγράμματα Αγωγής Σταδιοδρομίας, Αγωγής Υγείας, Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης , Πολιτιστικών Θεμάτων, Comenius. Μπορείτε να την κατεβάσετε από ΕΔΩ. 

Απλώς έχετε υπόψη σας ότι τα σχέδια των προγραμμάτων θα πρέπει να έχουν υποβληθεί στις κατά τόπους διευθύνσεις μέχρι τις 29/11/2013.

Πηγή

Οδηγός Εκπαιδευτικού για το Θέατρο

Βιωματικές τεχνικές & Θέατρο Playback

Τι είναι το θέατρο Playback;

Το Playback είναι ένα είδος θεάτρου εμψύχωσης που ξεκίνησε από την Αμερική (Jonathan Fox & Jo Salas, 1973) και αναπτύχθηκε σε διάφορες χώρες του κόσμου την τελευταία εικοσαετία. Συνδυάζει το σωματικό θέατρο με τη τεχνικές που προκύπτουν από τη δραματοθεραπεία, το ψυχόδραμα και το κοινωνικό θέατρο.


Το Playback αποτελεί ένα θεατρικό δρώμενο κατά το οποίο ένας θίασος ειδικά εκπαιδευμένων ηθοποιών αναλαμβάνει να αναπαραστήσει ιστορίες και αφηγήσεις των θεατών. Η επικοινωνία μεταξύ θεατών και ηθοποιών γίνεται με τη βοήθεια ενός συντονιστή- σκηνοθέτη που είναι παρών στο δρώμενο και αντλεί θεματικό υλικό από το κοινό για να το αναπαραστήσουν οι ηθοποιοί μέσω αυτοσχεδιασμού. Ο αυτοσχεδιασμός περιλαμβάνει ήχους, κίνηση, διάλογο, χρήση αντικειμένων, μουσική, τραγούδι και φωτισμούς.
Ποιο είναι το έργο της παράστασης;

Το έργο της παράστασης δεν είναι προκατασκευασμένο. «Γράφεται» κάθε φορά από τους θεατές και είναι διαφορετικό σε κάθε παράσταση, ανάλογα με αυτά που θα θελήσουν να μοιραστούν οι θεατές με τη βοήθεια του συντονιστή. Το θεματικό υλικό αυτό της παράστασης μπορεί να είναι οτιδήποτε: αρχικά απλές λέξεις ή φράσεις με κάποιο θέμα, καθημερινά περιστατικά, γεγονότα από την επικαιρότητα, μέχρι μεγαλύτερες ιστορίες, κωμικές ή δραματικές, που κάποιοι θεατές αποφασίζουν να μοιραστούν ή ακόμα και όνειρα, επιθυμίες ή τραγούδια. Ο συντονιστής μεταφέρει το εκάστοτε υλικό που αναφέρουν οι θεατές στους ηθοποιούς της ομάδας και προτείνει μια συγκεκριμένη θεατρική φόρμα μέσω της οποίας γίνεται η αναπαράσταση.

Ποιες είναι οι τεχνικές του Playback;

Το Playback είναι ένα θέατρο αυτοσχεδιασμού που βασίζεται σε κάποιες θεατρικές φόρμες. Οι θεατρικές φόρμες του Playback είναι συγκεκριμένες διεθνώς, αλλά κάθε ομάδα τις συνταιριάζει με το δικό της τρόπο και επινοεί και τις δικές της. Στις μεγαλύτερες ιστορίες ο κάθε θεατής που αφηγείται την ιστορία του επιλέγει ποιος ηθοποιός θα παίξει τον κάθε ρόλο στην ιστορία αυτή. Στις παραστάσεις όλο το θέαμα γίνεται αυτοσχεδιαστικά, χωρίς καμία προετοιμασία. Η προετοιμασία έχει ήδη γίνει στις πρόβες- οι ηθοποιοί έχουν ασκηθεί σε κοινούς κώδικες. Καθ’ όλη τη διάρκεια του θεάματος υπάρχει ζωντανή μουσική από μουσικό που αυτοσχεδιάζει υπογραμμίζοντας τη δράση.

Κι αν κανείς θεατής δε θέλει να μιλήσει;

Αυτό συνήθως δεν συμβαίνει στο Playback. Πρώτον, γιατί το κοινό ξέρει από την αρχή ότι πάει σε μια παράσταση στην οποία θα πάρει μέρος- χωρίς να είναι βεβαίως υποχρεωμένο να μιλήσει. Άρα έχει προϊδεαστεί. Δεύτερον, γιατί υπάρχει ο συντονιστής που έχει ειδικές τεχνικές στο να αντλήσει θέματα από το κοινό. Τρίτον, διότι οι ηθοποιοί αρχικά παίρνουν το λόγο και συστήνονται λέγοντας μικρές δικές τους ιστορίες. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να «ζεσταθεί» το κοινό. Τέλος, αν όλα αποτύχουν οι ηθοποιοί, ασκημένοι στον αυτοσχεδιασμό, αναλαμβάνουν τη δράση. Παρόλα αυτά, θεωρητικά υπάρχει και η περίπτωση να μη θέλει κανείς να μιλήσει. Τότε δεν μπορεί να γίνει παράσταση… έχει κι αυτό κάτι να μας πει!


Ποιος είναι ο στόχος του Playback; Είναι θέατρο ή μήπως είναι θεραπεία;

Οι παραστάσεις Playback είναι θεατρικά γεγονότα με σκοπό την επικοινωνία και την εμψύχωση των θεατών. Όταν παίζονται σε θέατρο έχουν καλλιτεχνικό σκοπό και συγκεκριμένο αισθητικό ύφος. Μπορεί να έχουν κάποιο συγκεκριμένο στόχο εκπαιδευτικό ή θεραπευτικό όταν παίζονται σε ανάλογους χώρους (π.χ. σχολεία, ψυχιατρεία, κέντρα απεξάρτησης, φυλακές), αλλά ακόμη και εκεί παίζει σημαντικό ρόλο το αισθητικό αποτέλεσμα.


Η εργασία του συντονιστή βασίζεται σε πάνω από 15 χρόνια εμπειρίας στο χώρο του θεραπευτικού θεάτρου, όχι μόνο με άτομα που έχουν σοβαρές ψυχικές παθήσεις αλλά και με απλούς ανθρώπους που θέλουν να μιλήσουν για τη ζωή τους. Έχοντας σκηνοθετήσει, αλλά και συμμετάσχει ο ίδιος ως performer σε δραματοθεραπευτικές παραστάσεις, βλέπει το θέατρο Playback σαν ένα πολύτιμο εργαλείο θεατρικού πειραματισμού, το οποίο προκαλεί τη σχέση ηθοποιών-θεατών, ως δρώντα μέλη ενός θεάματος που ανακαλεί μνήμες και δίνει υπαρξιακό νόημα την συλλογική ανθρώπινη εμπειρία.


Είναι εντυπωσιακό πόσο συναισθηματικά κοντά νιώθει ο κόσμος όταν συμμετέχει σε μια παράσταση Playback και ότι νιώθουν να έχουν μοιραστεί πολλά ακόμη και αυτοί που μπορεί να μην έχουν μιλήσει καθόλου. Συνήθως η κατάλληλη υποδοχή και ο αποχαιρετισμός των θεατών μετά την παράσταση – ίσως με ένα ποτό και μουσική υπόκρουση- μπορεί να βοηθήσει τη δημιουργία ζεστού κλίματος και την ανταλλαγή απόψεων.

Γιατί λέμε μια ιστορία;

για να την κατανοήσουμε

για να την ξαναθυμηθούμε

για να μας νιώσουν

για να πάρουν το μέρος μας

για να βρούμε κάτι ν’ απαντήσουμε

για να κρύψουμε την αληθινή ιστορία

για να δώσουμε μορφή στο χάος

για να μας ακούσουν

για ν’ ανακαλύψουμε την αλήθεια 

για να μας αγαπήσουν

για να μη βαριόμαστε

για να βρούμε μια ταυτότητα

για να προσευχηθούμε

για να την τιμήσουμε

για ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτήν

για να ενωθούμε με τους άλλους

για να ξεχωρίσουμε απ’ τους άλλους

για να πάρουμε προσοχή

για να πούμε ψέματα

για να ονειρευτούμε

για να διαλευκάνουμε ένα μυστήριο

για να εξιλεωθούμε

για ν’ απολογηθούμε

για να συγκινήσουμε

για να δικαιωθούμε

για να δούμε τις αντιδράσεις των άλλων

για να τους τρομάξουμε

για να κλάψουμε μαζί

για να συμπαρασταθούμε

για να νιώσουμε δύναμη

για να ξεφοβηθούμε

για να πούμε ένα μυστικό

για να τους ξεγελάσουμε

για να τους πείσουμε

για να δούμε τι θα κάνουν

για να τη μάθουν όλοι ……

Λίγα λόγια για το ταξίδι του Playback από τη μεριά του συντονιστή…

Playback: Ένα θέατρο αναβίωσης

Μέσα σ’ ένα κόσμο εικόνας, πληροφορίας και επιτάχυνσης, αυτό που χάνεται είναι η αξία της προσωπικής στιγμής. Η ευκαιρία νa αναλογιστούμε το ρόλο μας στο παιχνίδι της καθημερινότητας. Ένα γεγονός ζωής συνήθως απωθείται, παρακάμπτεται ή εξαντλείται στο κυνήγι του επόμενου. Γιατί αυτό που ζήσαμε δεν ήταν εκεί. Οι προσωπικές ανταλλαγές απειλούνται από επιταγές βιασύνης, ληξιπρόθεσμα σχέδια, διεκπεραιώσεις συναισθημάτων. Αυτό που βιώνει ο καθένας λείπει. Τολμά να βγει σε σπάνιες στιγμές εξομολόγησης, που συχνά χρειάζονται ένα κάδρο για να αναρτηθούν: «συνεδρία», «ραντεβού», «συνημμένο», «chat»… Τα τοπία σ΄ αυτά τα κάδρα είναι χώροι μετάβασης. Το φανταστικό με το πραγματικό συνυπάρχουν. Πασχίζουν για ένα σύμβολο που θα τους επιτρέψει να υπάρξουν. Όταν το βρουν αλλάζουν σταθμό, μπορούν και συνεχίζουν. Εξελίσσονται. Αν όχι, τα τοπία αποκτούν κάτι αλλόκοτο, μισοτελειωμένο, αποσπασματικό ή νεκρώνονται. Όπως και οι ιστορίες που αφηγούνται.

Το Playback είναι ένας χώρος μετάβασης. Κάθε διαδικασία μετάβασης χρειάζεται μια τελετουργία. Υπάρχει ένα «εδώ και τώρα» - ο χώρος, ο χρόνος, τα πρόσωπα- που θα συναντήσει το «εκεί και τότε», μέσα σ΄ ένα ταξίδι ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Η ομάδα των ηθοποιών ενεργεί ως καταλύτης και ο συντονιστής ζεσταίνει το κοινό για τη χημική αντίδραση. Οι θεατές μετέχουν στο δρώμενο μέσα από αφηγήσεις προσωπικών τους βιωμάτων. Οι αφηγήσεις τους ζωντανεύουν στη σκηνή από την ομάδα των καλλιτεχνών της παράστασης- ηθοποιούς, μουσικό, σκηνογράφο, φωτιστή.

Οι ηθοποιοί βασίζονται στη δική τους μυστική «συνομωσία» για τον κόσμο, μέσα από τη σχέση τους με την ομάδα και τους συμβολικούς κώδικες που έχουν αποκτήσει με τις πρόβες. Οι πρόβες διαρκούν όσο χρόνο χρειάζεται για να μπορέσουν να αναπτυχθούν σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της ομάδας. Εμπεριέχουν την ανάπτυξη δεξιοτεχνίας και ασφάλειας. Πρέπει να τεντωθεί το σκοινί του ακροβάτη για την εφαρμογή της δεξιοτεχνίας του κάθε ηθοποιού στην απόδοση της κάθε ιστορίας, αλλά και το δίχτυ προστασίας που θα υφάνει η ομάδα για να μεταδώσει με ασφάλεια το νόημα της ιστορίας και να διασφαλίσει τα μέλη της από μια πιθανή πτώση. Στη διαδικασία αυτή βρίσκουν εφαρμογή τεχνικές σωματικού θεάτρου και αυτοσχεδιασμού, όπως και τεχνικές δραματοθεραπείας και ψυχοδράματος, έτσι ώστε να μοιραστούν οι ηθοποιοί το προσωπικό τους υλικό και να του προσδώσουν συμβολική μορφή. Ο ήχος, η μουσική, η εικόνα, η κίνηση, ο ρυθμός συνεργάζονται για να δώσουν ζωή στην ιστορία της ομάδας. Η συμβολοποίηση αυτή είναι η αρχή μιας πρώτης γλώσσας επικοινωνίας. Οι πρόβες, ακόμη, απαιτούν στιγμές ομαδικής ζωής, συνεστιάσεις, παιχνίδια γνωριμίας…Η ετοιμασία είναι η σε βάθος γνωριμία των ηθοποιών ως άτομα και η ανάπτυξη μιας κοινής θεατρικής γλώσσας.

Και τότε φτάνουν οι θεατές για πουν τις ιστορίες τους. Τι είναι όμως μια ιστορία; Μπορεί να είναι ένα καθημερινό περιστατικό, ένα σημαντικό γεγονός ζωής, ένα αστείο, ένα όνειρο. Μια ιστορία μπορεί να είναι και μια λέξη μόνο, μια εικόνα, μια ατάκα ή ένας στίχος. Σημασία έχει η πρόθεση. Για ποιο λόγο θέλει ο αφηγητής να τη μοιραστεί και τι θέλει να δει στην αναπαράστασή της. Η αναπαράσταση κάθε ιστορίας εκφράζεται μέσα από θεατρικά σύμβολα. Γίνεται θεατρική πράξη. Βρίσκει χώρο για να ζήσει και να καθρεφτίσει για όσο χρειαστεί τα βιώματα που μοιράζεται το κοινό. Πολλές φορές ο καθρέφτης παραμορφώνει, αλλάζει, στοιχειώνει ή διακωμωδεί. Κάποιες φορές αποδομεί τη περιπέτεια και απομυθοποιεί την ιστορία μας. Άλλοτε φτιάχνει μια κατασκευή να κρατηθούμε μέσα στη σύγχυση ή στον πόνο. Συχνά δίνει την ευκαιρία μιας άλλης οπτικής σ’ αυτό που έχουμε ζήσει. Αλλά υπάρχουν και μερικές φορές που «όντως, έτσι έγινε ακριβώς»! Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να το θυμόμαστε.

Κάθε ιστορία ανοίγει ένα ακόμη παράθυρο στη μνήμη. Δίνει το χέρι σε μια επόμενη ιστορία. Δική μας ή κάποιου άλλου. Φτιάχνει σχέσεις ή … υπόσχεται. Ποιος είναι άραγε ο «αντικειμενικός σκοπός»; Ίσως, όταν η παράσταση κλείσει, να μπορούμε να κοιταχτούμε στα μάτια. Και αργότερα, στην ανάμνηση της στιγμής, να μας ξεφεύγει ένα χαμόγελο. Μια μνήμη που να δίνει νόημα σ’ αυτό που ζούμε.

Λάμπρος Γιώτης - Συντονιστής της Ομάδας

Πηγή:http://www.therapy-playback.gr/Palmos/Playback_PS.html

Αναδημοσίευση:http://albanaki.blogspot.gr/2013/10/playback.html

Οι θρησκείες στο σχολείο. Μια μετανεωτερική προσέγγιση της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης με τεχνικές από το Θέατρο στην Εκπαίδευση (Μάριος Κουκουνάρας-Λιάγκης)

Η εικόνα είναι σύνδεσμος που οδηγεί στην σελίδα των Θεολόγων Κρήτης όπου και υπάρχει αναδημοσιευμένο ολόκληρο το άρθρο

" Θέατρο & Εκπαίδευση: Δεσμοί αλληλεγγύης" - Συνέντευξη: Μάριος Κουκουνάρας Λιάγκης

Συνέντευξη με αφορμή την 7η Συνδιάσκεψη για το Θέατρο στην εκπαίδευση με τίτλο:

" Θέατρο & Εκπαίδευση: Δεσμοί αλληλεγγύης" 

που έγινε στην Αθήνα 23-25 Νοεμβρίου 2012.

        

Φυσικά και ονειρεύομαι.....ξανά!!!!!!!

                 

Οι λέξεις, οι ήχοι, η σιωπή.
Τα σώματα, η φθορά, η απώλεια.
Ο χρόνος. Η μνήμη.
Πίσω απ'όλα, κάτω απ'όλα η ζωή.
Αυτά είναι τα υλικά μας...

Συντελεστές
Σκηνοθεσία -- Σκηνογραφία -- Επιμέλεια Μουσικής -- Ερμηνεία:

Δημήτρης Αθανασίου,
Μαρία Καμένου,
Έφη Καμπάνταη,
Τζωρτζίνα Κώνστα,
Πέλλα Μακροδημήτρη,
Μάρα Μοτάκη,
Ρένα Τσουρή

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Πέμη Ζούνη,

Κίνηση: Φρόσω Κορρού

Στον ήχο και στα φώτα Βασίλης Μαρτσέκης

Μοντάζ: Κωσταντίνος Τσίρος

Από Κυριακή 1 έως και Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013 Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

«Φυσικά και ονειρεύομαι»

Όταν επτά νέοι ηθοποιοί συνομιλούν με την Ποίηση της Κικής Δημουλά

Τεχνικές Θεάτρου, Θεατρικού Παιχνιδιού, Εκπαιδευτικού Δράματος

Ο σχεδιασμός μιας σειράς μαθημάτων
Κάθε μάθημα ή σειρά μαθημάτων σχεδιάζεται ανάλογα με την ηλικία, το διαθέσιμο χρόνο και το επίπεδο των μελών της ομάδας και καλό είναι να έχει τα στοιχεία: α) της δημιουργίας, (κάτι δημιουργείται, ατομικά ή σε ομάδες), β) της παρουσίασης (η δημιουργία παρουσιάζεται στην ομάδα), γ) της ανταπόκρισης (η παρουσίαση σχολιάζεται, ανατροφοδοτείται και ξαναδουλεύεται).
Τα παραπάνω δίνουν την ευκαιρία στην ομάδα να δουλέψει πάνω στο «επιμέρους» και να μην βιαστεί να οδηγηθεί «στο συνολικό», δηλαδή στη «παράσταση» αφού μια μορφή παράστασης υπάρχει στο δεύτερο στάδιο.
Ο εμψυχωτής μπορεί να συνδυάζει τις ασκήσεις, τα παιχνίδια και τις τεχνικές και να τις χρησιμοποιεί ανάλογα με το θέμα που μελετάει. Οποιοσδήποτε συνδυασμός στοιχείων υποκριτικής, σκηνοθεσίας, οργάνωσης ομάδας, συνενοχής, δημιουργικότητας, αντίληψης χώρου, φωτισμών κλπ. μπορεί να αποτελέσει τον κορμό μιας σειράς μαθημάτων. Βασικό εργαλείο είναι πάντα ο αυτοσχεδιασμός.
Ένα σχέδιο μαθήματος, στο θεατρικό εργαστήρι ή στο σχολείο, μπορεί επίσης να περιλαμβάνει προσεκτική παρατήρηση και σχολιασμό σκηνών από θέατρο, κινηματογράφο ή βίντεο, διατύπωση ερωτήσεων και καταγραφή των ιδεών («ιδεοθύελλα») πάνω στο θέμα, χρήση «καρτών» (συναισθημάτων, τύπων, χώρων κλπ.), σκηνικών αντικειμένων (κύβοι, κουτιά, μπάλες, ξύλα ή καλάμια κλπ.), μουσικής και απλών κοστουμιών (μαντήλια, καπέλα, μάσκες κλπ.), δοκιμή πάνω στα κείμενα που η ομάδα μελετάει εστιάζοντας στο θέμα της ημέρας, εργασία σε μικρές ομάδες, παρουσίαση στην ομάδα και ανατροφοδότηση, αποφόρτιση και παιχνίδια για το κλείσιμο. Ερεθίσματα για τη δουλειά μπορεί να είναι προσωπικές φωτογραφίες και μικροαντικείμενα, αποσπάσματα από άρθρα ή ρεπορτάζ, λογοτεχνικά κείμενα, ιστορικά γεγονότα κ.ά.


Οι δυναμικές εικόνες
Τα μέλη της ομάδας, ατομικά ή σαν σύνολο, καλούνται να φτιάξουν με τα σώματά τους μια «φωτογραφία». Λέγονται επίσης και «παγωμένες εικόνες», «ακίνητες εικόνες», «ταμπλό» κ.ά.. Είναι εικόνες γεμάτες δυναμική ενέργεια που για αφετηρία ή ερέθισμα μπορεί να έχουν μια φωτογραφία, ένα στίχο, μία ανάμνηση, ένα γεγονός, ένα συναίσθημα, μια άποψη κ.ά.
Η τεχνική των δυναμικών εικόνων είναι δημοφιλής, βρίσκει πολλές εφαρμογές και μερικοί τρόποι όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί είναι: α) Σαν απλή άσκηση για ζέσταμα π.χ. «Ας φτιάξουμε μια εικόνα ενός τρακτέρ με τα σώματά μας» β) Σαν στρατηγική και εργαλείο έρευνας ενός θέματος π.χ. «Φτιάξτε μια δυναμική εικόνα που να εκφράζει το εκπαιδευτικό σύστημα» ή ενός χαρακτήρα π.χ. «Φτιάξτε μια εικόνα που να περιγράφει την αντίδραση των άλλων χαρακτήρων προς την Ισμήνη» ή για να δώσει ευκαιρία για κατάθεση και ανταλλαγή απόψεων π.χ. στο Θέατρο Εικόνων (Image Theatre) του Αουγκούστο Μποάλ  γ) Σαν εργαλείο για πρωτογενή δημιουργία ή θεατρική σύμβαση όπως να αυξήσει την δραματική ένταση σε παράσταση π.χ. Η δράση παγώνει και κάποιος αφηγείται κάτι, ή μπορεί να σταματήσει το γρήγορο ρυθμό μιας δραστηριότητας και να βοηθήσει τους συμμετέχοντες να εστιάσουν σε μια λεπτομέρεια, ή μπορεί να βοηθήσει την ομάδα να μπει στη καρδιά ενός θέματος, να αναπτύξει μια αφήγηση και να οδηγηθεί σε ένα πιο στυλιζαρισμένο είδος παρουσίασης μακριά από νατουραλισμούς ή μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για μια ομαδική πρωτότυπη δημιουργία-σενάριο ή χορογραφία- π.χ. αναπαράγοντας μια φωτογραφία και επικεντρώνοντας σ’ ένα σημαντικό σημείο ή σε μια συμβολική ιδέα της, φτιάχνουμε πολλές δυναμικές εικόνες στη σειρά, ή μπορεί να βοηθήσει να παιχτούν γρήγορα και συμπυκνωμένα ολόκληρα έργα όταν π.χ. χρειάζεται να γίνει ένα είδος γρήγορης επανάληψης σε μια πρόβα. Παράδειγμα: Κάποιος μπαίνει στον χώρο και παίρνει μια στάση. Μετά μπαίνει και κάποιος άλλος για να συμπληρώνει την εικόνα, παίρνοντας μια στάση κοντά ή μακριά, ακουμπώντας ή όχι τον πρώτο. Κατόπιν, ένας τρίτος συμπληρώνει την εικόνα. Τα παραπάνω γίνονται χωρίς κανείς να σχολιάζει, να υποδεικνύει ή να εξηγεί τις προθέσεις του. Η υπόλοιπη ομάδα συζητά τη σύνθεση που προέκυψε, π.χ. ποιοι είναι, πού είναι, τι σχέση έχουν, τι έχει συμβεί λίγο πριν, τι θα συμβεί μετά κλπ.
Με αυτή τη μέθοδο μπορεί επίσης να φτιαχτεί μια σειρά από διαδοχικές εικόνες – ταμπλό – που να διηγούνται μια ιστορία ή μια κατάσταση που θα εισηγηθεί ο εμψυχωτής, π.χ. «ανθρώπινα δικαιώματα». Το σημαντικό είναι ότι όλοι μπορούν να συνεισφέρουν στο χτίσιμο μιας μικρής ιστορίας χωρίς να ξέρουν τι είχε ο προηγούμενος στο μυαλό του.
Από μια πιο έμπειρη ομάδα θα ζητάγαμε τα αγάλματα να ζωντανέψουν και να «παίξουν» τη συνέχεια της ιστορίας που εισηγήθηκαν οι παρατηρητές.
Η άσκηση αυτή μπορεί να επεκταθεί ώστε όλα τα μέλη της ομάδας να πάρουν τελικά μέρος στη σύνθεση, φτιάχνοντας πιθανώς μια ιστορία. Η αρχική κατάσταση μπορεί να δοθεί από αυτόν που μπαίνει πρώτος και οι άλλοι πρέπει να καταλάβουν το Τι και το Πού και να αντιδράσουν γρήγορα και θετικά π.χ. ο Α λέει: «Εσύ, Νίκο, δέχεσαι τη Μαρία για…», οπότε οι άλλοι μπαίνουν αμέσως και φτιάχνουν π.χ. τη σκηνή ενός γάμου. Ο εμψυχωτής μπορεί να παγώσει την εικόνα και να ρωτήσει τους παρευρισκόμενους (με άγγιγμα στον ώμο) για το ποιος είναι, γιατί βρίσκεται εκεί κλπ. Μια πιο δύσκολη εξέλιξη της άσκησης θα ήταν από το σημείο που ολοκληρώθηκε η εικόνα, να αρχίσουν οι χαρακτήρες να μιλούν αυτοσχεδιά-ζοντας με μικρές προφανείς φράσεις, ανάλογα με τη θέση που βρίσκονται αυτοί και οι διπλανοί χαρακτήρες.

Γλύπτης-Γλυπτό
Κάποιος καλείται να μείνει ακίνητος σαν «άγαλμα» σε μια «εξω-καθημερινή» στάση. Ένας άλλος,           ο «Γλύπτης», καλείται να «διορθώσει» τη στάση ή την έκφραση του αγάλματος κάνοντας μικρές μετατροπές. Ο Γλύπτης μπορεί να σηκώσει και κάποιον άλλον για να συμπληρώσει το έργο του. Η υπόλοιπη ομάδα προτείνει τίτλο για το γλυπτό. Τέλος, ο Γλύπτης ανακοινώνει τον δικό του τίτλο. Με αφορμή ένα συγκεκριμένο τύπο ή αντικείμενο: Ο Γλύπτης μπορεί να φτιάχνει το έργο του έχοντας στο μυαλό του ένα συγκεκριμένο τύπο, π.χ. τον δάσκαλο, έναν γέρο, τον οδηγό ενός λεωφορείου ή ένα δέντρο κλπ.
Με αφορμή ένα συναίσθημα ή μια μνήμη: Ο Γλύπτης μπορεί να φτιάχνει το έργο του έχοντας στο μυαλό του ένα συναίσθημα π.χ. λύπη, χαρά, θυμός, πείνα, προσφυγιά κλπ. Οι υπόλοιποι καλούνται να αναγνωρίσουν το συναίσθημα. Ο εμψυχωτής και η ομάδα μπορεί να έχουν ένα κατάλογο με συναισθήματα από όπου θα διαλέγουν οι Γλύπτες. Επίσης μπορεί να συζητηθούν για λίγο παιδικές μνήμες, π.χ. η πρώτη ημέρα στο σχολείο, μια εκδρομή κ.ά., και σε μικρές ομάδες να αναπαρασταθούν επιλεγμένες στιγμές από τέτοιες αναμνήσεις.
Με αφορμή έναν ήχο ή μια μουσική: Με τον ίδιο τρόπο μπορεί ένας ήχος ή μια μουσική να είναι το κίνητρο για τον Γλύπτη. Πάλι οι υπόλοιποι θα κληθούν να μαντέψουν το είδος του ήχου ή της μουσικής.
Μια ιστορία ανάμεσα στον δημιουργό και στο έργο του: Μπορεί να αναπτυχθεί μια ιστορία ανάμεσα στον γλύπτη και στο γλυπτό, όπως η γνωστή περίπτωση όπου αυτός ερωτεύεται το έργο του και τελικά γίνεται και ο ίδιος άγαλμα ή η περίπτωση όπου όλα τα αγάλματα ζωντανεύουν στη φαντασία του γλύπτη και χορεύουν κλπ.
Τέτοιες ιστορίες μπορεί να φτιάξει πολλές ο εμψυχωτής ή να δανειστεί από ταινίες του Τσάπλιν και του βωβού κινηματογράφου.

Αντέγραψε και εξέλιξε
Είναι μια σειρά ασκήσεων όπου τα μέλη της ομάδας, καλούνται πρώτα να αντιγράψουν κάποιον ή κάτι και μετά να προσθέσουν τη δική τους ιδέα για την εξέλιξή του. Η «αντιγραφή» έχει σαν στόχο (και αποτέλεσμα) την άσκηση της προσοχής, αλλά και τον σεβασμό στη πρόταση του άλλου. Η «εξέλιξη» προωθεί την ομαδική δημιουργία. Η επανάληψη κινήσεων ή λέξεων έχει επίσης σαν αποτέλεσμα την εστίαση της προσοχής σε αυτές και βοηθάει να μεταφερθεί ένα μήνυμα. Εκτός λοιπόν από δημιουργική άσκηση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και σαν θεατρικό στοιχείο (σύμβαση) μέσα σε παράσταση.
Οι ασκήσεις «αντέγραψε-εξέλιξε» καλό είναι να δοκιμάζονται σε συνδυασμό με τη τεχνική «ένας-τη-φορά», όπου τα μέλη της ομάδας καταθέτουν ένας-ένας την άποψή τους για το πως π.χ. θα γίνει μια σειρά κινήσεων ή μια σκηνή ή ένας αυτοσχεδιασμός, με την προϋπόθεση βέβαια ότι ο επόμενος οφείλει να λάβει υπόψη του την πρόταση του προηγούμενου. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγονται ατελείωτες συζητήσεις και η ομάδα μπαίνει γρηγορότερα και πιο δημιουργικά (για όλους) στη δράση.

Η σκυταλοδρομία και η χιονοστιβάδα
Πρόκειται για εκείνες τις ασκήσεις λόγου ή σώματος, όπου πάνω σ’ ένα θέμα μπαίνουν διαδοχικά ένα ένα τα μέλη της ομάδας και προσθέτουν κάτι δικό τους, λέξη ή κίνηση, εκεί που είχε τελειώσει ο προηγούμενος ο οποίος και αποχωρεί από τη δράση. Καθένας δηλαδή δίνει τη «σκυτάλη» στον επόμενο. Η «σκυτάλη» δίνεται και με τη μέθοδο «αντέγραψε και ανάπτυξε», όπου ο δεύτερος καλείται να αντιγράψει πρώτα τον πρώτο και μετά να αναπτύξει προτείνοντας κάτι δικό του.
Όταν ο προηγούμενος δεν αποχωρεί, αλλά μένει και συμμετέχει στη δράση με τους επόμενους, προκύπτει η «χιονοστιβάδα» και ένας ομαδικός αυτοσχεδιασμός. Μια ενδιάμεση κατάσταση είναι να υπάρχει στη σκηνή μόνο ένας συγκεκριμένος αριθμός ατόμων κάθε φορά, π.χ. μόνο δύο, οπότε μόλις μπαίνει τρίτος,   ο πρώτος αποχωρεί. Αυτές οι τεχνικές μπορεί να γίνουν και να συνδυαστούν με ασκήσεις δυναμικής εικόνας, αργής κίνησης, δραματικής έντασης κ.ά.

Ο καταιγισμός ιδεών ή ιδεοθύελλα
Ο εμψυχωτής ζητάει από τη ομάδα να καταθέσει με τρόπο άμεσο ό,τι σκέφτονται πάνω σε ένα θέμα που απασχολεί το έργο, μια σκηνή του ή έναν ήρωα. Όλοι λένε αυτό που τους έρχεται στο μυαλό χωρίς σχόλια. Το ίδιο μπορεί να συσχετίζεται με συναισθήματα, τόπους, ανθρώπους, να είναι κατά αναλογία ή κατά αντίθεση κλπ. Στον καταιγισμό ιδεών καλό είναι κάποιος να κρατά σημειώσεις. Μετά οι σημειώσεις αυτές ταξινομούνται ως προς τα ρούχα, τα χρώματα, τα σχήματα, τους τόπους, τα αισθήματα κλπ. Σημαντικό εδώ είναι η άμεση αντίδραση καθενός και η απουσία οποιουδήποτε σχόλιου ή κριτικής σε ό,τι καθένας καταθέτει. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο στην αρχή της έρευνας -σαν σημείο εκκίνησης- όσο και για την ανάπτυξη ενός χαρακτήρα. Καταιγισμός ιδεών μπορεί να γίνει και με το σώμα (χωρίς λόγια).

Συνενοχή
Πρόκειται για ασκήσεις ομαδικότητας και επικοινωνίας υψηλού επιπέδου. Είναι οι ασκήσεις όπου η ομάδα γυμνάζεται στο να κάνει κάτι «σαν ένας άνθρωπος» ή «στα τυφλά» ή «χωρίς καθοδήγηση κανενός». Τα μέλη της ομάδας πρέπει να γνωριστούν πολύ καλά ώστε να μπορούν να προβλέπουν τις αντιδράσεις των άλλων. Κατά συνέπεια, οι «ασκήσεις συνενοχής» συνδυάζονται και με τα παιχνίδια γνωριμίας και εμπιστοσύνης. Απλά παιδικά παιχνίδια, όπως «τα στρατιωτάκια ακούνητα» ή το «όλοι μαζί σταματάμε, όλοι μαζί ξεκινάμε» κ.α. βοηθάνε σε αυτή την κατεύθυνση.

Με δεμένα μάτια
Πρόκειται για μια σειρά παιχνιδιών όπου όλοι ή κάποιοι από την ομάδα έχουν τα μάτια τους δεμένα για να μην βλέπουν. Τα παιχνίδια αυτά είναι γνωστά και σαν «παιχνίδια τυφλών» και τα συναντάει κανείς είτε σαν παιχνίδια εμπιστοσύνης είτε σαν ασκήσεις των αισθήσεων και της φαντασίας.
Ο διάδρομος των εσωτερικών φωνών (ή διάδρομος συνείδησης)
Η ομάδα σχηματίζει δύο παράλληλες σειρές αφήνοντας ένα μικρό διάδρομο ανάμεσά τους απ’ όπου θα περάσει ένας «χαρακτήρας». Καθώς ο χαρακτήρας αυτός περπατάει αργά μέσα στο «διάδρομο», οι άλλοι του λένε α) φράσεις που νομίζουν ότι ο χαρακτήρας αυτός έχει στο μυαλό του ή β) σκέψεις που ο χαρακτήρας αυτός έχει πιθανώς για το δικό τους χαρακτήρα. ή γ) σκέψεις που αυτοί (ως ρόλοι) έχουν για το χαρακτήρα που περνάει από μπροστά τους.Εναλλακτικά μπορεί από τη μία πλευρά του διαδρόμου στέκονται οι «άγγελοι» και από την άλλοι οι «δαίμονες» ώστε ο χαρακτήρας που περνάει ανάμεσα να ακούει και τις θετικές και τις αρνητικές σκέψεις.

Η ανίχνευση σκέψης
Ο εμψυχωτής μπορεί να παγώσει έναν αυτοσχεδιασμό και ν’ ακουμπήσει ένα μαθητή(γνωστό και ως «άγγιγμα στον ώμο»), ο οποίος θα αντιδράσει «σε ρόλο» απαντώντας σε ερωτήσεις όπως «πώς αισθάνεσαι;», «τι σκέφτεσαι;» κλπ. Η ανίχνευση σκέψης μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε μια σειρά δυναμικών εικόνων και βοηθά στη ενίσχυση του χαρακτήρα αλλά και στην καλλίτερη κατανόηση της γενικότερης κατάστασης μιας σκηνής. Εναλλακτικά, μπορεί ο ίδιος ο χαρακτήρας, χωρίς άγγιγμα, να λέει το κείμενο του και αμέσως επαναλαμβάνει και τις σκέψεις  που κανονικά δεν θα έλεγε.

Η αναλογία
Ο εμψυχωτής προτείνει να γίνει μια άσκηση όχι ακριβώς πάνω στη σκηνή στην οποία δουλεύει η ομάδα αλλά σε μια άλλη «ανάλογη» κατάσταση. Κατά τη διαδικασία της δημιουργίας (πρόβες σε ρόλους κλπ.) η αναλογία προσφέρει ένα ασφαλές περιβάλλον για να δουλέψει ο μαθητής αποφεύγοντας προσωπικές αναφορές. Η αναλογία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και δημοφιλής τακτική στα παιχνίδια ρόλων όπου ανα-ζητούνται και κατατίθενται εμπειρίες και γνώμες πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά θέματα και συγκρούσεις.

Ρόλος – στον – τοίχο (Ρ-σ-Τ)
Η ομάδα κάνει το σκίτσο ενός χαρακτήρα σε ένα μεγάλο χαρτί και το κολλάει στον τοίχο. Κατόπιν γεμίζουν το σκίτσο με διάφορα γνωρίσματα του χαρακτήρα ξεκινώντας από το όνομά του, τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του, τα ενδιαφέροντά του, άλλα προσωπικά στοιχεία, συνήθειες, μυστικά κλπ. Ο εμψυχωτής μπορεί να στρέψει τη προσοχή της ομάδας ώστε οι «καταθέσεις» στο σκίτσο να έχουν σχέση με κάποιο ειδικό ερώτημα π.χ. «ποιο δίλημμα αντιμετωπίζει ο χαρακτήρας στη σκηνή αυτή;» ή «προς τα που/ποιόν κινείται;». Στο εσωτερικό του σκίτσου γράφονται τα διλήμματα, ο χαρακτήρας και οι σκέψεις της και στο εξωτερικό έξω οι συνθήκες που τον πιέζουν, κατευθύνουν κλπ. Η ίδια τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλα «δίπολα» πχ. Μέσα γράφουμε τι σκέφτεται ο ήρωας για τον εαυτό του και έξω τι σκέφτονται οι άλλοι για αυτόν κ.ά.

Η ανακριτική καρέκλα
Ο εμψυχωτής βάζει στο κέντρο της σκηνής μια καρέκλα, όπου κάθεται ο «ανακρινόμενος» χαρακτήρας. Η ομάδα τον ανακρίνει με ερωτήσεις σε πρώτο πρόσωπο για γεγονότα, καταστάσεις ή συναισθήματα που υπάρχουν μέσα στο κείμενο το οποίο επεξεργάζεται, π.χ. πώς σε λένε, πόσων χρονών είσαι, είσαι παντρεμένος, αγαπάς τη μητέρα σου, γιατί πήγες λουλούδια στον αντίζηλό σου κλπ. Οι ερωτήσεις μπορεί να αναφέρονται και σε γεγονότα που δεν υπάρχουν στο κείμενο, αλλά βοηθούν ώστε ο ηθοποιός να αναπτύξει το χαρακτήρα που φτιάχνει. Μπορεί να γίνουν επίσης ερωτήσεις με τους «ανακριτές» να υιοθετούν τους ρόλους που έχουν στο έργο ή σε ρόλο δημοσιογράφου που παίρνει συνέντευξη κ.ά. Η ανακριτική καρέκλα βοηθά να συγκεντρωθούν νέα στοιχεία, να ξεκαθαρίσουν καταστάσεις και συναισθήματα, να αναπτυχθεί και εμπλουτιστεί ο περιβάλλων κόσμος του χαρακτήρα κ.ά. Προφανώς ο ερωτώμενος πρέπει να τις δέχεται και να απαντά «σε ρόλο». Όσο πιο επιδέξιες είναι οι ερωτήσεις της ομάδας τόσο περισσότερο εμπλουτίζεται ο χαρακτήρας και αναδεικνύονται οι συνθήκες του έργου-«δοσμένες ή μη» .

Το Flashback και η Παράλληλη δράση
Το Flashback και η Παράλληλη δράση σαν τεχνικές βοηθάνε στην αφήγηση και την εναλλαγή τόπου και χρόνου. Η ομάδα μπορεί να εξασκηθεί στο Flashback (με αργή κίνηση ή φράσεις όπως «Θυμάμαι τότε που…» κ.ά) και να προσπαθήσει να αυτοσχεδιάσει σκηνές όπου στη σκηνή εναλλάσσονται διαδοχικά διαφορετικοί τόποι ή χρόνοι. Μπορεί, για παράδειγμα, να δοκιμαστεί μια μικρή σκηνή όπου δυο χαρακτήρες είναι σε ένα δωμάτιο σε χρόνο παρόντα και αμέσως να περάσουν σε μια άλλη σκηνή που διαδραματίζεται στο δρόμο και στο μακρινό παρελθόν. Παρόμοιο αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί και με την παράλληλη δράση, όπου στη σκηνή συνυπάρχουν διαφορετικοί τόποι ή χρόνοι.

Δάσκαλος – σε – ρόλο (Δ-σ-Ρ)
Είναι η τεχνική όπου ο εμψυχωτής-δάσκαλος συμμετέχει σε έναν αυτοσχεδιασμό ή παιχνίδι ρόλων υποδυόμενος κάποιο προσεκτικά επιλεγμένο πρόσωπο ώστε να έχει την δυνατότητα να προωθεί τη δράση, να θέτει τα ερωτήματα που πρέπει και να κατευθύνει την ομάδα.

Ο αυτοσχεδιασμός
Στους αυτοσχεδιασμούς ο ηθοποιός είναι ανοιχτός, διαθέσιμος, συγκεντρωμένος, αυθόρμητος, γρήγορος στη σκέψη και στην αντίδραση. Αποδέχεται (την ατάκα του συμπαίχτη μου) και την προωθεί. Εμπιστεύεται, δεν αδιαφορεί για τον συμπαίχτη του, δεν ρωτάει, πράττει! Ο αυτοσχεδιασμός είναι βασική και απαραίτητη τεχνική για το θέατρο και για να θεωρηθεί επιτυχημένος πρέπει να έχει συγκεκριμένο θέμα, στόχο, μεθόδους προσέγγισης. Απαιτεί εκπαίδευση, προετοιμασία, και πετυχαίνει όταν δίδονται συγκεκριμένες πληροφορίες και μπαίνουν όρια και περιορισμοί. Οι αυτοσχεδιασμοί απέχουν πολύ από το να είναι το περιβάλλον όπου απλά ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Τα διάφορα παιχνίδια δεν είναι κατά ανάγκην αυτοσχεδιασμοί. Είναι ένα καλό ζέσταμα, βοηθούν στην ομαδικότητα, ασκούν την φαντασία και αν επιλεγούν κατάλληλα, μπορούν να εξελιχθούν σε καλούς αυτοσχεδιασμούς.
Από τα πιο θετικά χαρακτηριστικά του αυτοσχεδιασμού είναι ότι:
1) Δημιουργεί αντί να ερμηνεύει κάτι δοσμένο.2)Ενδιαφέρεται για τη διαδικασία όσο και για το αποτέλεσμα. 3) Καθένας μπορεί να είναι ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης.4) Επιτρέπει τη δοκιμή και την αποτυχία.    5) Ενισχύει τον αυθορμητισμό. 6) Παράγει ιδέες, φτιάχνει σκηνές και χαρακτήρες.7) Μπορεί να περιλάβει σχεδόν κάθε θεματολογία και προσαρμόζεται στις ικανότητες των συμμετεχόντων. 8) Ξεκινάει από το άτομο και όχι από τον ρόλο. 9) Διαχειρίζεται συμπεριφορές.
Υπάρχουν θέματα, όπως η συνεργασία η εξέλιξη, το μέτρο, που, αν δεν ληφθούν σοβαρά υπόψη από τον εμψυχωτή, οι αυτοσχεδιασμοί κινδυνεύουν να εκφυλίζονται σε χάσιμο χρόνου για τους συμμετέχοντες και βαρετό θέαμα για όσους  Την παρατηρούν. Γενικά ο επιτυχημένος αυτοσχεδιασμός σχετίζεται με: 1) Την ομαδική δουλειά και την αλληλοβοήθεια: τίποτα δεν προχωράει αν κάποιος είναι αποφασισμένος να γίνει «το δικό του». 2) Την εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες σου: είσαι ανοιχτός, δέχεσαι και προσθέτεις στις προτάσεις άλλων. 3) Την ικανότητα να σκέφτεσαι γρήγορα, αλλά και να παρακολουθείς και να ακούς προσεχτικά. 4) Την ικανότητα να δέχεσαι τις προτάσεις της φαντασίας σου. 5) Την εμπιστοσύνη στα συναισθήματά σου, σε ό,τι έρχεται φυσιολογικά. 6) Την αποφυγή κάθε προσπάθειας να είσαι «έξυπνος», «πρωτότυπος», «αστείος», «άνετος» κλπ. Η αγωνία για πρωτοτυπία θα σε απομακρύνει από τον αληθινό σου εαυτό και θα κάνει τη δουλειά σου μέτρια.

Το Πακέτο Εξερεύνησης
Πρόκειται για ένα κουτί ή τσάντα όπου ο δάσκαλος έχει βάλει μερικά αντικείμενα π.χ. μια φωτογραφία, μια απόδειξη από τράπεζα, ένα φυλλάδιο μιας ΜΚΟ, ένα προσωπικό ημερολόγιο όπου κάποιος έχει γράψει κάποιες σκέψεις, κάποια ποιήματα, ένα απόκομμα εφημερίδας κ.ά. Ο δάσκαλος έχει σκεφτεί μια πιθανή ιστορία που μπορεί να συνδέει αυτά τα αντικείμενα και παρουσιάζει το «πακέτο» στους μαθητές (ίσως σε ρόλο π.χ. ως πατέρας μιας μαθήτριας). Τα παιδιά περιεργάζονται τα αντικείμενα και τα παρουσι-άζουν ένα-ένα στους υπόλοιπους. Προσπαθούν να καταλάβουν τι μπορεί να έχει συμβεί. Σε αυτή τους τη προσπάθεια μπορούν να «ανακρίνουν» τον δάσκαλο-σε ρόλο. Κατόπιν σε ομάδες αναλαμβάνουν να φτιά-ξουν 3 δυναμικές εικόνες και να δείξουν τι νομίζουν ότι μπορεί να συμβαίνει στον κάτοχο της τσάντας.

Θέατρο Εικόνων και Forum Theatre
Το «θέατρο εικόνων» είναι η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε από τον Αουγκούστο Μποάλ για έρευνα, κατάθεση απόψεων, προτάσεις για ξεπέρασμα εμποδίων κ.α. Πρόκειται για μια προσεκτική και ιδιαίτερη χρήση των δυναμικών εικόνων. Είναι μια τεχνική του Θεάτρου του Καταπιεσμένου (Θ.τ.Κ.) που χρησιμοποιεί τις εικόνες των σωμάτων, τις δυναμικές εικόνες ή tableaux vivant, για να οδηγήσει στην έκφραση συναισθημάτων, εννοιών, θεωρήσεων της πραγματικότητας και να επιτρέψει τη μη λεκτική αντιπαράθεση της ομάδας ως προς τις συγκρούσεις και τις καταπιέσεις που την αφορούν. Οι εικόνες μπορούν να συγκριθούν, να ερμηνευθούν, να ζωντανέψουν, να εμπλουτιστούν με χειρονομίες, αντικείμενα και ήχους. Ο ίδιος ο Μποάλ προέκτεινε το «θέατρο εικόνων» στο «θέατρο φόρουμ» (forum theatre) κατά το οποίο δίνεται η δυνατότητα στο θεατή/κοινό να παρεμβαίνει στα δρώμενα ή στη σκηνή (συχνά και σε κανονική παράσταση), να παίρνει τη θέση κάποιου χαρακτήρα (συνήθως του «πρωταγωνιστή») και να προτείνει λύσεις σε κάποιο κοινωνικό πρόβλημα. Το Θέατρο Φόρουμ βασίζεται σε μια σύντομη αυτοσχέδια θεατρική σκηνή, τη «σκηνή πρότυπο», η οποία συνδέεται με ένα ευρύτερο κοινωνικό πρόβλημα και παριστάνει μια άλυτη σύγκρουση, μια καταπίεση ή ένα αδιέξοδο. Η σκηνή αυτή έχει συνεπώς άσχημο τέλος: ο «πρωταγωνιστής» υπόκειται σε καταπίεση, την οποία θα ήθελε να ανατρέψει, αλλά διαπράττει λάθη και στο τέλος επικρατεί η αδικία. Παρουσιάζεται η «σκηνή πρότυπο» στο κοινό και στη συνέχεια η σκηνή επαναλαμβάνεται. Το κοινό όμως αυτή τη φορά μπορεί να επέμβει για να αλλάξει τη ροή της ιστορίας, ανατρέποντας την καταπιεστική πραγματικότητα που παρουσιάζεται. Ο θεατής μπορεί να φωνάξει «στοπ» στο σημείο το οποίο κρίνει ότι ο πρωταγωνιστής διαπράττει ένα σφάλμα, να παγώσει τη δράση και να τον αντικαταστήσει. Κατά τον Boal ο θεατής (spectator) μετατρέπεται έτσι σε έναν ενεργό θεατή–ηθοποιό, τον «θεα-ποιό»(απόδοση του νεολογισμού spect –actor του Boal) και ενεργεί έτσι όπως αυτός θα ήθελε να ενεργήσει στην αντίστοιχη περίπτωση, στις συνθήκες στις οποίες διαδραματίζεται η σκηνή, προτείνοντας έτσι έναν τρόπο αντίδρασης στην καταπίεση. Σκοπός είναι να δοκιμαστούν εμπράκτως όλες οι εναλλακτικές λύσεις μιας καταπιεστικής, άδικης, απαράδεκτης πραγματικότητας. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί της σκηνής, που έχουν ρόλους είτε «ανταγωνιστών» -καταπιεστών είτε εν δυνάμει συμμάχων του «πρωταγωνιστή»- καταπιεζόμενου αυτοσχεδιάζουν με συνέ-πεια προς το χαρακτήρα τον οποίον ενσαρκώνουν. Τονίζεται ότι αυτές οι τεχνικές δεν αποσκοπούν στο να οδηγήσουν τους μαθητές να πάρουν τελεσίδικη θέση σε αμφιλεγόμενα θέματα όσο στο να αναδείξουν τις πολλές πλευρές με τις οποίες μπορεί να προσεγγιστεί ένα τέτοιο ζήτημα, να μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν τις διαφορετικές απόψεις, πώς να συζητάνε και το κυριότερο όλων πώς να διεκδικούν.    Σε μια προσομοιωμένη πραγματικότητα διενεργείται μια συζήτηση για το τι είναι δυνατόν να γίνει, πώς μπορεί κανείς πέρα από τα ευχολόγια να επιτύχει την αλλαγή και αυτές οι δυνατότητες αλλαγής της πραγματικότητας παίζονται με τη συνδρομή των μαθητών. Το θέατρο λοιπόν γίνεται έτσι ένας προστα-τευμένος χώρος όπου στρατηγικές διαπολιτισμικότητας, ενδυνάμωσης, αποτίναξης της καταπίεσης και της αδικίας και κοινωνικής αλλαγής προβάρονται, για να χρησιμοποιηθούν ενδεχομένως και στην πραγματικότητα. Συνήθως οι τεχνικές του Θεάτρου Εικόνων προηγούνται των τεχνικών του Θεάτρου Φόρουμ και βοηθούν να δημιουργηθεί μια «θεατρική κοινότητα» με κοινή «γλώσσα». Όπως και στο Θέατρο Φόρουμ, οι «θεα-ποιοί» μπορούν να αντικαταστήσουν κάποιο πρόσωπο της εικόνας ή να αλλάξουν τη στάση του, αλλάζοντας έτσι και τις καταστάσεις που παριστάνονται.

Status
Από ένα κουτί τα μέλη της ομάδας τραβούν έναν αριθμό από το 1 έως το 10. Το 1 δηλώνει τη χαμηλότερη θέση ισχύος, το 10 την υψηλότερη. Καθένας ξέρει τώρα το Status του. Περπατούν στο χώρο προσπαθώντας να συναντήσουν τη ματιά των άλλων. Εκείνοι με ισχυρό, υψηλό Status κοιτάνε πιο θαρραλέα στα μάτια τους άλλους. Με σύνθημα του εμψυχωτή, όλοι υιοθετούν το αντίθετο Status και συνεχίζουν την άσκηση. Ακολουθεί συζήτηση για τη στάση του σώματος, τα αισθήματα που συνοδεύουν το Status και το φυσικό Status του καθενός (πού δηλαδή αισθάνεται πιο άνετα) Status έχουμε και ως προς αντικείμενα ή χώρους: Καθένας θα μπει στο δωμάτιο, διατηρώντας προς το χώρο ένα υψηλό ή χαμηλό Status. Πώς θα είναι το σώμα του, το βλέμμα του σε κάθε περίπτωση; Μπορεί να δοκιμαστεί η σχέση Status ενός παίχτη π.χ. με μια καρέκλα. Στο χώρο μπαίνει και δεύτερος με άλλο (ή το ίδιο) Status. Υπάρχει αλληλεπίδραση και σε λίγο αρχίζει η αλλαγή των Status. Η αλλαγή αυτή, π.χ. από το υψηλό στο χαμηλό Status(ή αντίστροφα), πρέπει να γίνει και από τους δύο παίχτες σταδιακά. Αυτός δηλαδή που αρχικά είχε υιοθετήσει χαμηλό Status θα αρχίσει να αλλάζει αργά για να βρεθεί στο τέλος με υψηλό Status. Την αντίστροφη πορεία θα διανύσει ο συμπαίχτης του. Ο εμψυχωτής μπορεί να βοηθήσει στη σταδιακή αλλαγή των Status φωνάζοντας αριθμούς από το 1 μέχρι το 10 (ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας). Εναλλακτικά Από ένα κουτί τραβούν όλοι έναν αριθμό από το 1 έως το 10 (το 1 δηλώνει τη χαμηλότερη θέση ισχύος, το 10 την υψηλότερη). Χωρίς να τον δουν, κολλάνε τον αριθμό στο κούτελό τους, ώστε να το βλέπουν μόνο οι υπόλοιποι. Για λίγο προχωρούν όλοι στη σκηνή και αντιδρούν ανάλογα με το Status καθενός που συναντούν. Κατόπιν ο εμψυχωτής ζητάει να βρούνε όλοι τη θέση τους σε μια γραμμή από το 1 μέχρι το 10.
Λίγα λόγια – Πολύ δράση

Η ομάδα χωρίζεται σε ζεύγη. Ο εμψυχωτής μοιράζει έναν μικρό διάλογο 6-8 γραμμών με ελάχιστες λέξεις και με πολλές πιθανές ερμηνείες. Τα ζευγάρια έχουν 15 λεπτά να παρουσιάσουν δύο εκδοχές του κειμένου. Π.χ.
Α: Έλα!
Β: Εντάξει.
Α: Λοιπόν;
Β: Αυτό είναι
Α: Ναι.
Β: Καλά θα είναι.
Εδώ τα μέλη της ομάδας καλούνται με τη δράση να προσθέσουν αρκετή ιστορία και κείμενο ανάμεσα στα λόγια, ώστε να βγει νόημα. Μεγάλη σημασία να δοθεί ξανά στα Ποιος, Πού, Πότε, Πώς, Τι.

Αντικείμενα και μεταμορφώσεις
Σε ομάδες των τεσσάρων. Ο εμψυχωτής φέρνει μερικά αντικείμενα π.χ. μια ομπρέλα, ένα βάζο, ένα κώνο της τροχαίας κλπ. Σε πρώτη φάση ο εμψυχωτής ζητάει από τα μέλη της ομάδας να δείξουν διάφορες χρήσεις του αντικειμένου μεταμορφώνοντας το σε κάτι άλλο από αυτό που είναι. Μπορούν επίσης να προσθέτουν μια μικρή φράση για να κάνουν πιο φανερή τη νέα χρήση π.χ. μια προτεταμένη ομπρέλα δεν είναι απαραιτήτως ένα ξίφος, αλλά συνοδευόμενη από το «Κύριε, είστε έτοιμος να υπερασπιστείτε τη τιμή σας;» γίνεται. Με τον ίδιο τρόπο οι ομάδες θα πρέπει μετά να φτιάξουν ένα σύντομο αυτοσχεδιασμό χρησιμοποιώντας όλα τα αντικείμενα που έχει φέρει ο εμψυχωτής.
Ο εμψυχωτής ζητάει από όλους να συγκεντρωθούν σε ένα συνηθισμένο και οικείο αντικείμενο, π.χ. ένα παπούτσι, και να γράψουν 5-8 τρόπους με τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιηθεί πέραν του γνωστού π.χ. σφυρί, ποτήρι, ανθοδοχείο, θήκη για μολύβια, οικόσημο, κλπ. Η ομάδα χωρίζεται σε ζεύγη και ανταλλάσσονται ιδέες. Σε λίγο δύο ζεύγη ενώνονται και για 5 λεπτά κουβεντιάζουν για τις λίστες τους. Στην επόμενη φάση η κάθε ομάδα (δηλαδή τετράδα) παρουσιάζει στις υπόλοιπες τις καλύτερες ιδέες της. Ο εμψυχωτής ζητάει από τις ομάδες (τετράδες τώρα) να σκεφτούν ένα άλλο παρόμοιο αντικείμενο, π.χ. μια κάλτσα, μια χτένα κ.ά., και να ξαναφτιάξουν λίστες με πιθανές χρήσεις. Η ομάδα διαλέγει 3 ιδέες και με παντομίμα τις παρουσιάζει στους υπόλοιπους. Αυτοί προσπαθούν να μαντέψουν το αντικείμενο.

Αφήγηση και ταυτόχρονη αναπαράσταση
Είναι η περίπτωση του κατευθυνόμενου αυτοσχεδιασμού. Ο εμψυχωτής βάζει την ομάδα στην κατάσταση «πλήθους» καθώς αφηγείται μια ιστορία π.χ. περιγράφει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ή περιγράφει μια αεροπορική πτήση που παρουσιάζει πρόβλημα, μια εκλογική συγκέντρωση, μια διαδήλωση, μια δημόσια εκτέλεση κ.ά.   Η ομάδα αρχίζει παράλληλα με την αφήγηση να δραματοποιεί την ιστορία. Ο εμψυχωτής κάνει παύσεις, αφήνει χώρο για αυτοσχεδιασμό, παίρνει ιδέες για την εξέλιξη της ιστορίας και παρεμβαίνει προσπαθώντας να περάσει το «πλήθος» από διάφορες δραματικές καταστάσεις, π.χ. το αερο-πλάνο πέφτει στη ζούγκλα κλπ. Η ομάδα δρα με κίνηση, ήχους, μιμική και ελάχιστο λόγο, ακολουθώντας την αφήγηση. Ένα παράδειγμα: Αρχίζουμε να ανεβαίνουμε το βουνό. Γίνεται κάποιος σεισμός. Το σκαρφαλώνουμε και γίνεται ο μεγάλος σεισμός. Πέφτουν πέτρες, κατολίσθηση. Σταματάει ο σεισμός. Συνεχίζουμε να σκαρφαλώνουμε και βρισκόμαστε στην κορυφή. Ξεκινάμε να κατρακυλάμε το βουνό, ξαναγίνεται σεισμός. Γύρω μας κατρακυλούν πέτρες μαζί με μας και φτάνουμε κάτω. Βλέπουμε το ποτάμι. Είναι πολύ ισχυρό. Αρχίζουμε να το περνάμε πέτρα – πέτρα. Το ρεύμα θέλει να μας παρασύρει, πιανόμαστε από τα κλαδιά και από κλαδί σε κλαδί το περνάμε. Έπειτα βλέπουμε την πεδιάδα και μετά από αυτήν την έρημο. Μπαίνουμε στην έρημο. Στην αρχή φυσάει λίγο αλλά μετά δυναμώνει. Έπειτα φυσάει υπερβολικά πολύ. Σταδιακά πιάνει ανεμοθύελλα προστατεύουμε τον εαυτό μας σκύβουμε στο έδαφος κουρνιάζουμε και περιμένουμε για το αύριο…. κοκ.

Νίκος Γκόβας
(Ο Νίκος Γκόβας είναι παιδαγωγός θεάτρου. Έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός, μουσικός, σκηνοθέτης και εμψυχωτής με διάφορες ομάδες νέων και θέατρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει σχεδιάσει και διδάξει σε πολλά προγράμματα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών σε συνεργασία με Πανεπιστήμια, ΠΕΚ και άλλους φορείς εκπαίδευσης. Είναι υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού «εκπαίδευση & θέατρο», μέλος της διεθνούς Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Research in Drama Education: The Journal of Applied Theatre and Performance (RiDE) και ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος από 1998-2008 της επιστημονικής ένωσης «Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση». Έχει επιμεληθεί πάρα πολλά βιβλία για το θέατρο στην εκπαίδευση. Το 2002 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Για ένα νεανικό δημιουργικό θέατρο: ασκήσεις, παιχνίδια, τεχνικές» (Μεταίχμιο). Έχει τιμηθεί με το διεθνές βραβείο «Grozdanin Kikot» (2002).)
Από το βιβλίο: Γκόβας, Ν. (2001) «Για ένα νεανικό δημιουργικό θέατρο: ασκήσεις – παιχνίδια – τεχνικές για εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές νεανικών ομάδων». Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
πηγή: 3ο Δημοτικό σχολείο Μεγάρων

Αναδημοσίευση: http://pappanna.wordpress.com

Τεχνικές θεάτρου στο σχολείο

Πολλές από τις τεχνικές που χρησιμοποιούμε σε μαθήματα θεάτρου/δράματος στο σχολείο, προκύπτουν από επαγγελματικές θεατρικές τεχνικές. Όσοι ασχολούνται πρακτικά με το θέατρο τις ονομάζουν φόρμες, στρατηγικές ή συμβάσεις. Κάποιες από αυτές ταιριάζουν σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Άλλες πάλι μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε με παιδιά όλων των ηλικιών. Οι μαθητές θα πρέπει, προοδευτικά, να χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τις τεχνικές καθαυτές είτε όταν επεξεργάζονται, είτε όταν δημιουργούν ένα έργο.
Μαθαίνω μέσα από το θέατρο/δράμα
Εδώ περιλαμβάνονται τεχνικές που χρησιμοποιούμε προκειμένου:

• Να εξερευνήσουμε κάποια θέματα, καταστάσεις και γεγονότα που βρίσκονται σε «κείμενα», νέα στοιχεία, φωτογραφίες, αντικείμενα, πίνακες, έργα, ημερολόγια, ποιήματα κλπ (παγωμένη σκηνή, παγωμένη εικόνα, παπαγάλος στον ώμο, διάδρομος της συνείδησης, θέατρο forum, ο μανδύας του ειδικού, μηχανή αίσθησης)
• Να εξερευνήσουμε, να αναπτύξουμε ή να εμβαθύνουμε σε ένα χαρακτήρα ή ρόλο (ανακριτική καρέκλα, ρόλος στον τοίχο, ανίχνευση σκέψης, centering, συλλογικός ρόλος κλπ)

Μαθαίνω για το θέατρο/δράμα
Αυτές οι τεχνικές χρησιμοποιούνται για:

• παραστάσεις (αφήγηση, σκηνή χωρισμένη στα δύο, αναδρομή/flashback, προβολή στο μέλλον, ηχητική υπόκρουση, χορόδραμα,  Χορός, ομαδικός μονόλογος, αργή κίνηση κλπ)
• θεατρικοί χώροι(σκηνή με αμφιθεατρική σχέση ορχήστρας και κοινού, παραλληλόγραμμη σκηνή με θεατές εκατέρωθεν, σκηνή με θεατές σε όλες της τις πλευρές, σκηνή με ελεύθερη σχέση ηθοποιών και θεατών)

Παραδείγματα λιγότερο γνωστών διερευνητικών τεχνικών

Συλλογικός ρόλος / Collective Role
Το ρόλο ενός χαρακτήρα τον υποδύονται πάνω από ένας μαθητές ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, κάθε μαθητής μπορεί να εκφράσει μια διαφορετική οπτική της προσωπικότητας του ίδιου χαρακτήρα. Πρόκειται για διερευνητική τεχνική που τη χρησιμοποιούμε στον αυτοσχεδιασμό. Μπορεί να εφαρμοστεί σε πολυάριθμη ομάδα.

Ο διάδρομος της συνείδησης/ Conscience Alley
Ή αλλιώς «το τούνελ της σκέψης». Οι μαθητές σχηματίζουν δύο σειρές που αντικρίζει η μία την άλλη, αφήνοντας αρκετό χώρο μεταξύ τους, ώστε να μπορεί να διασχίζει το διάδρομο ο κάθε χαρακτήρας.  Καθώς προχωρά στο διάδρομο, οι άλλοι του λένε πράγματα που ίσως έχει στο μυαλό του. Σε μια προέκταση αυτής της τεχνικής, θα μπορούσε η κάθε πλευρά να λέει σκέψεις που πιθανόν να έχει στο μυαλό του ο χαρακτήρας σε σχέση, όμως, με το ρόλο του.

Μηχανή αίσθησης/ Essence
Διαδοχή κινήσεων που διαχωρίζει και «μεταφράζει» τα χαρακτηριστικά-κλειδιά μιας κατάστασης ή τα γεγονότα που προηγήθηκαν. Ακούγονται λέξεις-κλειδιά, που μπορεί να είναι και τα βαθύτερα συναισθήματα των χαρακτήρων σε κάποια σκηνή. Μπορούν, ακόμα, να συμπεριληφθούν λέξεις που περιγράφουν τη διάθεση ή την ατμόσφαιρα.

Μύγα πάνω σε τοίχο
Είναι μία τεχνική που χρησιμοποιούμε για να διεγείρουμε τη φαντασία των μαθητών. Οι μαθητές δουλεύουν ατομικά και διερευνούν ένα φανταστικό χώρο σα να ήταν μύγες στον τοίχο. Θα μπορούσαν να βρίσκονται σε ένα κάστρο, μια σπηλιά, ένα μοναστήρι, ένα εγκαταλελειμμένο χωριό.  Ο δάσκαλος τους βοηθά κάνοντας ερωτήσεις που απευθύνονται στις αισθήσεις τους, όπως για παράδειγμα «τι βλέπεις;», «ποιες μυρωδιές υπάρχουν;» «πώς νιώθεις;». Για να αποδοθεί καλύτερα η ατμόσφαιρα, μπορεί να ακούγεται μουσική κατά τη διάρκεια της άσκησης, ενώ οι μαθητές θα εργάζονται σιωπηλά. Έπειτα, μπορούν να μιλήσουν για την εμπειρία τους από την άσκηση ανά ζεύγη ή και στην υπόλοιπη ομάδα.

Τεχνικές θεάτρου Forum
Πήραν το όνομά τους από το ρωμαϊκό forum(αγορά), όπου γινόταν ανταλλαγή ιδεών και λύνονταν οι διαφορές και τα προβλήματα. Αυτή η άσκηση εστιάζει σε μία συγκεκριμένη στιγμή, είτε είναι μια σκηνή ή μια «παγωμένη» στιγμή και δίνει το περιθώριο να αλλάξουμε το έργο. Τα όρια ανάμεσα στο θέαμα και το θεατή καταρρίπτονται. Έτσι, δημιουργούνται «θεατές» που προτείνουν αλλαγές ή δοκιμάζουν οι ίδιοι ένα ρόλο.

Παγωμένη σκηνή
Μια συγκεκριμένη στιγμή μέσα στο έργο (είτε αυτοσχεδιαστική, είτε επινοημένη, είτε από κείμενο) «παγώνει» στιγμιαία, για να τη μελετήσουν οι μαθητές ή ο σκηνοθέτης ή άλλοι μέσα στη σκηνή. Είναι, επίσης, ένας τρόπος να ανακεφαλαιώσουν οι μαθητές τα προηγούμενα περιστατικά, χωρίς, όμως, να καταστραφεί η δύναμη και η ένταση της συγκεκριμένης στιγμής. Παράλληλα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι ασκήσεις «ανίχνευση σκέψης» και «φωνές μέσα στο κεφάλι».

Ανακριτική καρέκλα Hot Seating
Χρησιμοποιούμε αυτήν την τεχνική, για να εμβαθύνουμε σε κάποιο ρόλο ή να αντλήσουμε περισσότερες πληροφορίες για το έργο. Ο μαθητής -εκτός έργου- κάθεται στην ανακριτική καρέκλα. Οι υπόλοιποι του κάνουν ερωτήσεις κι εκείνος απαντά όντας «μέσα» στο ρόλο του. Δεν προηγείται καμιά προετοιμασία και όσοι κάνουν τις ερωτήσεις, πρέπει να δεχτούν όλες τις απαντήσεις. Η εύστοχη ανάκριση έχει ως αποτέλεσμα τον εμπλουτισμό του ρόλου μέσα από το προσωπικό προφίλ του ερωτώμενου μαθητή. Η τάξη μπορεί, επίσης, να «ανακρίνει» το δάσκαλο όταν αναλάβει κάποιο ρόλο. Είναι πολύ χρήσιμη άσκηση, για παράδειγμα, όταν ο δάσκαλος βρίσκεται σε ρόλο. Θα μπορούσε να υποδυθεί ένα ιστορικό πρόσωπο, έναν επιστήμονα ή κάποιον άλλον σχετικό με το θέμα της συζήτησης σε κάθε περίπτωση.

Δημιουργία εικόνων/Image Making
Η ομάδα δημιουργεί μια εικόνα η οποία αντανακλά το πώς νιώθουν τα μέλη της απέναντι στον τρόπο που αντιδρά ένας χαρακτήρας σε μια δεδομένη κατάσταση που αντιμετωπίζει (άρα, πρόκειται για κάτι διαφορετικό από την «παγωμένη εικόνα»).

Παγωμένη εικόνα/ Still Image
Οι μαθητές εστιάζουν στο να επινοήσουν μια «παγωμένη» εικόνα, χωρίς λόγια, για να αποδώσουν, με αυτόν τον τρόπο, πχ μια σημαντική στιγμή, μια διάθεση ή έναν συμβολισμό. Έτσι, οι μαθητές αντιλαμβάνονται το βαθύτερο νόημα της στιγμής. Πρόκειται για μια ασφαλή τεχνική προκειμένου να αγγίξει κανείς την ουσία ενός θέματος. Πέραν αυτού, μια «παγωμένη» εικόνα εξασκεί τους μαθητές στην οπτική επαφή, τη γλώσσα του σώματος, την αφήγηση και τη χρήση του χώρου. Δίνει, όμως, και τη δυνατότητα στο δάσκαλο να βοηθήσει τους μαθητές του να κινηθούν πέρα από το νατουραλισμό, για να κατανοήσουν καλύτερα το «στυλιζαρισμένο» δράμα, όπου κι εκεί μπορούν να αποδοθούν αποτελεσματικά σκέψεις και συναισθήματα.

Ανίχνευση της σκέψης/ Thought Tracking
Με αυτόν τον τρόπο, ενδυναμώνεται ο ρόλος και αξιολογείται το έργο. Ενώ κάποιος υποδύεται ένα ρόλο, ο δάσκαλος σταματά τη δράση και δείχνει ένα μαθητή. Αυτός/-ή θα απαντήσει, «μέσα» σε ρόλο, σε μια ερώτηση για το πώς νιώθει ή τι σκέφτεται. Αυτή η άσκηση μπορεί, επίσης, να εφαρμοστεί και σε μια «παγωμένη» ομάδα μαθητών, οι οποίοι θα εκφράζουν δυνατά τις σκέψεις τους, σαν ηχητική υπόκρουση στη δράση.

Δάσκαλος σε ρόλο/ Teacher in Role
Η επιλογή του είδους του ρόλου πρέπει να γίνει πολύ προσεκτικά. Ένας ρόλος υψηλού status μπορεί να χρησιμεύσει στο να οργανωθεί γρήγορα η ομάδα ή στο να λειτουργήσει εξουσιαστικά. Μπορεί, ακόμα, να χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει αντιδράσεις σε ένα παθητικό γκρουπ μαθητών. Ένας ρόλος χαμηλού status θα ενισχύσει τους μαθητές με χαμηλή αυτοπεποίθηση και θα τους δώσει κίνητρο για δράση. Ένας ρόλος ίσου status συχνά χρησιμοποιείται για να εδραιώσει τη συνοχή της ομάδας, να προκαλέσει τη συζήτηση και να οργανώσει, διακριτικά, την ομάδα. Ένας ρόλος διπλωμάτη, δηλαδή ένα πρόσωπο που δεν είναι απόλυτα υπεύθυνο για κάτι ή ένας ρόλος που προκύπτει από ένα άτομο σε θέση εξουσίας, είναι πολύ χρήσιμος κι ευέλικτος ρόλος. Δίνει τη δυνατότητα στο δάσκαλο ή να υποστηρίξει το μαθητή και τη συνεισφορά του ή να παραστήσει το δικηγόρο του διαβόλου. Πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται πρακτικά με το θέατρο χρησιμοποιούν κάτι συνθηματικό που σηματοδοτεί το χαρακτήρα (μια χαρακτηριστική κίνηση, ένα αντικείμενο κλπ) του δασκάλου σε ρόλο.

Παραδείγματα λιγότερο γνωστών τεχνικών για παράσταση

Αναδρομή/ Flashback
Στο αυτοσχεδιαστικό θέατρο, ξαναπαίζουμε τις πιο σημαντικές στιγμές ή τις αναμνήσεις που έχει από το παρελθόν του κάποιος από τους χαρακτήρες. Η ομάδα μπορεί, λοιπόν, να εστιάσει ή να επαναλάβει γεγονότα που συνδέονται άμεσα με τη σκηνή που διερευνάται ανά περίπτωση.

Προβολή στο μέλλον/Flash forward
Χρησιμοποιούμε την τεχνική, όταν η ομάδα προβλέπει και δημιουργεί ένα γεγονός πιθανό να συμβεί σε κάποιον από τους χαρακτήρες.

Ομαδικός μονόλογος/ Group
Μια ομάδα μαθητών αναλαμβάνουν έναν μόνο ρόλο και λένε, σα χορωδία, τα λόγια του.

Τελετουργία/Ritual
Είναι μια πολύ αποτελεσματική τεχνική για να εξερευνήσει κανείς σε βάθος μια εμπειρία. Αγγίζει την αίσθηση συλλογικότητας του καθενός, με σοβαρό τρόπο, πχ δέσμευση απέναντι σε κάποιον ή κάτι πιο χαρούμενο, μια γιορτή ή μια παρέλαση.

Ηχητική υπόκρουση/ Soundscape
Χρησιμοποιούμε τους κατάλληλους ήχους ή τον κατάλληλο ρυθμό για δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα στο έργο. Συνήθως πρόκειται για ζωντανή αναπαραγωγή ήχου (οι ήχοι ενός εγκαταλειμμένου χωριού, ενός άδειου σπιτιού ή ενός πολυάσχολου γραφείου).

Σκηνή χωρισμένη στα δύο/Split Screen
Η δράση συμβαίνει ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικά σημεία ή σε διαφορετικούς χρόνους, πάνω στη σκηνή. Μπορεί να κόψει κανείς τη δράση στα δύο. Η επιμέλεια-μοντάζ πρέπει να γίνει με επιδέξιο τρόπο, ώστε να υπάρχει χώρος για ειρωνεία, αναλογία και συνειρμούς.

Marigold Ashwell,Σύμβουλος Τέχνης (Θέατρο/Δράμα)
Nick Ashwell, Lecturer, University of Reading
πηγή:Σημειώσεις από εργαστήριο στα πλαίσια της 5ης Διεθνούς Συνδιάσκεψης για το Θέατρο και τις Παραστατικές Τέχνες στην Εκπαίδευση «Δημιουργώντας ρόλους τον 21ο αιώνα»
Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Πηγή: http://pappanna.wordpress.com

Μα "φυσικά και ονειρεύομαι"... μέχρι τις 30 Μαΐου!

Από την περασμένη εβδομάδα και μέχρι την Πέμπτη 30 Μαΐου στο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης λαμβάνει χώρα κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Η Πέμυ Ζούνη και η Φρόσω Κορρού έχουν επιμεληθεί το αποτέλεσμα της παράστασης "Φυσικά και ονειρεύομαι" που βασίζεται σε ποιήματα της Κικής Δημουλά. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς είστε λάτρεις της ποίησής της, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.
Επτά νέοι ηθοποιοί, για την ακρίβεια έξι κυρίες και ένας κύριος, παρουσιάζουν το αποτέλεσμα των τρίμηνων σεμιναρίων πάνω στην ποίηση της Κ. Δημουλά. Η κίνηση τους είναι εξαιρετική, η συμβολή της Φρόσως Κορρού σ' αυτό είναι προφανής. Η παράσταση ξεκινά και κλείνει σαν κύκλος, με τον ίδιο τρόπο, αφήνοντας την αίσθηση πως άνοιξε για να πει μια -ποιητική- ιστορία και ξανακλείνει γυρίζοντας στον μαγικό κόσμο της.
Πολλά ενδιαφέροντα σημεία, πολλές ωραίες ερμηνείες, ενδιαφέρουσες επιλογές ποιημάτων και ευφάνταστες οπτικοποιήσεις αυτών. Ίσως μία-δύο να ήταν αναμενόμενες, αλλά ως σύνολο δικαιώνει τους συντελεστές της. Ο κύριος της παρέας, Δημήτρης Αθανασίου, δεν είναι απλώς ο μοναδικός άνδρας, αλλά και πάρα πολύ αξιόλογος ηθοποιός.
Η (από άλλη εποχή βγαλμένη) Τζωρτζίνα Κώνστα -πέρα από το ότι είναι καλλονή- γεμίζει την ατμόσφαιρα γοητεία, αισθαντικότητα, εκφραστικότητα και με την μουσική επιμέλεια, η οποία είναι ονειρεμένη και ατμοσφαιρική, δημιουργούν έναν υπέροχο συνδυασμό. Λες κι η μουσική παίζει αποκλειστικά για εκείνη. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να συμβαίνει κι αυτό...
Τα κομμάτια που μπαίνουν ενδιάμεσα στις σκηνές διακρίνονται από ευρηματικότητα και ακόμη κι εκεί ο συντονισμός των ηθοποιών είναι παραδειγματικός. Πρόκειται για μία δουλειά πρωτότυπη, ιδιαίτερη και φρέσκια μέσα από ένα ποιητικό έργο που έχει τη δική του σφραγίδα.
Όσο για τον χώρο του Γκαράζ, η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι τόσο όμορφο κι ενδιαφέρον σ' έναν τέτοιο χώρο. Να, λοιπόν, που μπορεί!

Προλαβαίνετε, βιαστείτε! Μέχρι την Πέμπτη 30 Μαΐου θα ονειρευόμαστε παρέα με τους ηθοποιούς, την ποίηση και τη μουσική.

"Φυσικά και ονειρεύομαι",
Γκαράζ, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος)

Ώρα: 21.00
Εισιτήρια: €10 ενιαίο
Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση/προβολή.
Εισιτήρια προπωλούνται και στα καταστήματα Public: Σύνταγμα, Πειραιά, Γλυφάδας, Αγ. Δημητρίου Metro Mall, Athens Mall Μαρούσι
Συντελεστές: Σκηνοθεσία – σκηνογραφία – επιμέλεια μουσικής – ερμηνεία:

Δημήτρης Αθανασίου / Μαρία Καμένου / Έφη Καπάνταη / Τζωρτζίνα Κώνστα / Πέλλα Μακροδημήτρη / Μάρα Μοτάκη / Ρένα Τσουρή
Σκηνοθετική επιμέλεια – Κίνηση: Πέμη Ζούνη / Φρόσω Κορρού

 

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://panayota-k.blogspot.gr/2013/05/30.html