Η Ιερά Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ορίζεται ως η αδιάσπαστη συνέχεια της πίστης από την εποχή της επί γης παρουσίας του Χριστού, όπως αυτή παραδόθηκε στους πρώτους μαθητές Του και τους διαδόχους τους. Δεν αποτελεί μια απλή ανάμνηση του παρελθόντος ή ένα στατικό σύνολο κανόνων, αλλά μια ζωντανή παρουσία ζωής που βιώνεται μέσα στο Σώμα του Χριστού κάτω από την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος.
Η Παράδοση διακρίνεται σε γραπτή, η οποία περιλαμβάνει την Αγία Γραφή, τα έργα των Πατέρων και τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, και σε άγραφη, που αφορά τη διδασκαλία του Χριστού που παραδόθηκε προφορικά, καθώς και θέματα που σχετίζονται με τη λατρεία και τη διοίκηση της Εκκλησίας.
Η Αγία Γραφή αποτελεί τον βασικό φορέα της Παράδοσης, ωστόσο η ίδια ερμηνεύεται και κατανοείται ορθά μόνο μέσα στο πλαίσιο της γενικότερης εκκλησιαστικής εμπειρίας.
Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η Παράδοση δεν είναι κάτι αποστεωμένο ή μουσειακό, αλλά μια δυναμική αρχή αύξησης και αναγέννησης που επιτρέπει στην Εκκλησία να διαμορφώνει το μέλλον με δημιουργική δράση.
Η Ορθοδοξία διακρίνει τη γνήσια Ιερά Παράδοση από τις επιμέρους λαϊκές παραδόσεις ή συνήθειες, οι οποίες μπορεί να περιέχουν παγανιστικά στοιχεία και επιδέχονται κριτική ή αλλαγή όταν δεν εκφράζουν το αυθεντικό χριστιανικό ήθος. Το κέντρο της εκκλησιαστικής παράδοσης και ταυτότητας είναι η Θεία Ευχαριστία, όπου ο κλήρος και ο λαός συμμετέχουν ως ενιαίο σώμα, διατηρώντας την ενότητα της διδαχής και της αγάπης.
Η συνοδικότητα αποτελεί θεμελιώδες γνώρισμα της Ορθοδοξίας, καθώς οι αποφάσεις για τη διαφύλαξη της αλήθειας λαμβάνονται συλλογικά από το σύνολο των πιστών με οδηγό τις Γραφές. Οι Άγιοι Πατέρες αναγνωρίζονται ως οι αυθεντικοί ερμηνευτές και καθοδηγητές, καθώς κατορθώνουν να μεταφράζουν τον διαχρονικό στόχο του αγιασμού στη γλώσσα κάθε εποχής. Τέλος, η Ορθόδοξη παράδοση εκφράζεται βιωματικά και μέσα από τη λειτουργική τέχνη, όπως η αγιογραφία και η μουσική, οι οποίες δεν επιδιώκουν την απλή καλλιτεχνική ωραιότητα αλλά την αυθεντική μαρτυρία της αλήθειας του Θεανθρώπου.
