Γεώργιος Δροσίνης, Πίστη

Δεν έχεις πίστη, όταν τα στάχια σου 

προσμένεις να γενούν σιτάρι,

 κι από τ’ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,

 προσμένεις καρπερό βλαστάρι! 

 Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα 

 κι από τα αστραποκαμένα ξύλα, 

προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους

 και καταπράσινα τα φύλλα. […] 

Δεν έχεις Πίστη, όταν τ’ απόβραδο 

προσμένεις να προβάλλουν τ’ άστρα, 

 και με του πετεινού το λάλημα 

να φέξη η αυγή ροδογελάστρα! 

Πίστη έχεις, όταν –όσο αλόγιστο 

Και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει 

προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα 

κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

 Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας, 

ρωτάς την κρίση και τη γνώση! 

 Δεν έχεις Πίστη, 

όταν την πίστη σου 

στο λογικό έχεις θεμελιώσει! 

 Πίστη έχεις, 

όταν κάθε σου όνειρο 

τ’ ανάφτεις στο βωμό της τάμα,

 κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο, 

προσμένεις να γενεί το θάμα!

Τι λοιπόν;

Μήπως Τι λοιπόν; της ζωής μας το σύνορο θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι; Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε τάφου γη θα μας έχει χωρίσει; Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε τούτο μόνο ζωή μας το λέμε; Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε και χαμένο στους τάφους το κλαίμε; Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει; Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμμα το κορμί, που σκορπιέται και λυώνει; Κάτι ανέγγιχτο, ανήκουστο, αθώρητο μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζει κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο μήπως πέρ’ απ’ τον τάφο αρχίζει; Η ψυχή, ταξιδεύτρια μέσ’ τ’ άπειρο, σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζει, που ανεβαίνει στα νέφη απ’ τα πέλαγα κι απ’ τα νέφη στους κάμπους σταλάζει; Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα γλυκοχάραμ’ αυγής είναι πέρα κι αντί να ’ρθει μια νύχτ’ αξημέρωτη ξημερώνει μι’ αβράδυαστη μέρα; Μήπως είν’ η αλήθεια στο θάνατο κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη; Ό,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε κι είν’ αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει; Γ. Δροσίνης