Τα δύο φύλα - Ισοτιμία και Κοινωνία Προσώπων

 Η Δημιουργία: «Άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς»

Η βιβλική διήγηση φανερώνει ότι ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να είναι μόνος, αλλά για να βρίσκεται σε κοινωνία.

 Ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα ως «βοηθό» του άνδρα (Γεν. 2:18), όχι με την έννοια της υλικής υπηρεσίας, αλλά ως συμπορευτή προς τον ουσιαστικότερο στόχο: τη θέωση και την ένωση με τον Θεό.
 Η γυναίκα πλάστηκε από την πλευρά του Αδάμ, γεγονός που υπογραμμίζει ότι είναι από το ίδιο «φύραμα» και υλικό με τον άνδρα, άρα απολύτως ισότιμη με αυτόν.
 Στα εβραϊκά, το όνομα Αδάμ σημαίνει «χοϊκός» (γήινος), ενώ το όνομα Εύα σημαίνει «ζωή», καθώς έγινε η μητέρα όλης της ανθρωπότητας.
 Από μόνοι τους, ο άνδρας και η γυναίκα θεωρούνται «μισά» όντα που αναζητούν την ολοκλήρωση μέσα από το άνοιγμα στο αντίθετο φύλο. Πλήρης άνθρωπος δεν είναι το άτομο μόνο του, αλλά το ζευγάρι.

Το Επαναστατικό Μήνυμα της Καινής Διαθήκης

Ο Χριστιανισμός έθεσε τις σχέσεις των δύο φύλων σε εντελώς νέα βάση, καταργώντας τις διακρίσεις της αρχαιότητας.

 Ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει: «Δεν υπάρχει πια άντρας και γυναίκα· όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό» (Γαλ. 3:28).
 Ο Χριστός συνομιλούσε χωρίς διακρίσεις με γυναίκες (π.χ. η Σαμαρείτισσα), τις αποδέχτηκε ως μαθήτριες και τις προστάτευσε από την αυστηρότητα των τότε κοινωνικών κανόνων (π.χ. η μοιχαλίδα).
 Οι σχέσεις στην Εκκλησία δεν βασίζονται πλέον στο αίμα ή την καταγωγή, αλλά στην ελεύθερη επιλογή και την πίστη.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας αντιτάχθηκαν σθεναρά στις κοινωνικές προκαταλήψεις που υποβάθμιζαν τη γυναίκα.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: Άσκησε δριμεία κριτική στους νόμους της εποχής του που ήταν ευνοϊκοί για τους άνδρες και άδικοι για τις γυναίκες (π.χ. στο ζήτημα της μοιχείας), τονίζοντας: «Άνδρες έφτιαξαν τους νόμους, γι' αυτό στρέφονται κατά των γυναικών». Υποστήριξε ότι και τα δύο φύλα έχουν τον ίδιο Δημιουργό, τον ίδιο νόμο και την ίδια προοπτική ανάστασης.
Μέγας Βασίλειος: Δίδαξε ότι η γυναίκα είναι ίση με τον άνδρα ως προς την απόκτηση της αρετής και την πνευματική αξία.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Εξήρε τον έρωτα μεταξύ άνδρα και γυναίκας ως το στοιχείο που συγκροτεί αρμονικά τη ζωή και τόνισε ότι μέσα στον γάμο δεν είναι δύο άνθρωποι, αλλά ένας.

Ο Γάμος: Το Μυστήριο της Αγάπης

Ο γάμος στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μια απλή τυπική συμφωνία, αλλά μια ιερή πράξη («μυστήριο μέγα»).

Η ένωση του ζευγαριού έχει ως πρότυπο την ένωση του Χριστού με την Εκκλησία.
 Ο άνδρας θεωρείται «κεφαλή» της γυναίκας όχι ως εξουσιαστής, αλλά με την έννοια της θυσίας, όπως ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία.
 Στόχος είναι η τελείωση των προσώπων και η σωτηρία. Η απόκτηση παιδιών θεωρείται καρπός της αγάπης και όχι ο μοναδικός σκοπός του γάμου.
 Η βιβλική φράση «ο Αδάμ έγνω την Εύαν» δηλώνει ότι η ψυχοσωματική ένωση οδηγεί σε μια βαθιά γνώση του άλλου που ξεπερνά την ατομικότητα.

 Γυναίκες στην Εκκλησιαστική Ιστορία και Λατρεία

Η ιστορία της Εκκλησίας αναδεικνύει πλήθος γυναικείων μορφών που πρωταγωνίστησαν στην πίστη και την κοινωνική προσφορά.

 Η Αγία Λυδία (η πρώτη Ευρωπαία χριστιανή), η Αγία Αικατερίνη (πρότυπο μόρφωσης και θάρρους) και οι αδελφές Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία.
Η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία ίδρυσε σχολεία, νοσοκομεία και ορφανοτροφεία στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, προστατεύοντας γυναίκες από τον εξισλαμισμό.
 Η Μοναχή Κασσιανή, η κορυφαία ποιήτρια του Βυζαντίου, η οποία με την απάντησή της στον αυτοκράτορα Θεόφιλο («δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω») αποκατέστησε την τιμή του γυναικείου φύλου μέσω της Θεοτόκου.
Στην αρχαία Εκκλησία υπήρχε η τάξη των χειροτονημένων διακονισσών (π.χ. η διακόνισσα Ολυμπιάδα), ένας θεσμός που σήμερα συζητείται η επανασύστασή του για την ενίσχυση του ρόλου της γυναίκας.

 Σύγχρονες Προκλήσεις και Στερεότυπα

Η Εκκλησία σήμερα καλείται να αντιμετωπίσει τις ανισότητες και τα στερεότυπα που επιβιώνουν.

 Τα στερεότυπα (π.χ. διαχωρισμός παιχνιδιών ή ρόλων αποκλειστικά βάσει φύλου) περιορίζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα.
Παρόλο που ορισμένες παλιές αντιλήψεις (π.χ. στις ευχές της λεχώνας) δίνουν την εντύπωση υποτίμησης, η σύγχρονη θεολογία τις σχετικοποιεί, τονίζοντας την πλήρη ισοτιμία των δύο φύλων ενώπιον του Θεού.
 Στην Ορθοδοξία, ο άνθρωπος λογίζεται ως «πρόσωπο», δηλαδή μια μοναδική ύπαρξη σε σχέση αγάπης, που υπερβαίνει τους βιολογικούς περιορισμούς

Τα δύο Φύλα

Η σχέση των δύο φύλων, σύμφωνα με τη χριστιανική ηθική και την παράδοση της Εκκλησίας, δεν αποτελεί απλώς μια βιολογική αναγκαιότητα, αλλά μια πορεία προς την ολοκλήρωση του ανθρώπινου προσώπου.

1. Ισοτιμία και Ισονομία

Η Εκκλησία διακήρυξε από την αρχή ότι τα δύο φύλα είναι απόλυτα ισότιμα. Το μήνυμα αυτό υπήρξε επαναστατικό για την εποχή του, με τον Απόστολο Παύλο να τονίζει ότι «δεν υπάρχει πια άντρας και γυναίκα· γιατί όλοι σας είστε ένας (άνθρωπος) εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3, 28). Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος άσκησε δριμεία κριτική στο νομικό κατεστημένο που ευνοούσε τους άνδρες, υποστηρίζοντας ότι η νομοθεσία στρέφεται άδικα κατά των γυναικών.

2. Αλληλοσυμπλήρωση και Ολοκλήρωση

Ο άνθρωπος περιγράφεται ως ένα ον με δύο διαφορετικά φύλα, όπου το καθένα διαθέτει δικά του σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τις πηγές:
«Μισά» όντα: Από μόνοι τους, ο άντρας και η γυναίκα θεωρούνται «μισά» όντα που αποζητούν την ακεραιότητα.
Πλήρης άνθρωπος: Πλήρης άνθρωπος δεν είναι το μεμονωμένο άτομο, αλλά το ζευγάρι, καθώς η συμπλήρωση επιτυγχάνεται με το άνοιγμα στον άλλον, τον «διαφορετικό».
«Σάρκα μία»: Η Αγία Γραφή τονίζει ότι «θα γίνουν οι δυο τους ένας άνθρωπος» (Γεν. 2, 24), φράση που επαναλαμβάνεται στο μυστήριο του γάμου.

3. Η Έννοια της «Γνώσης» και του Έρωτα

Η βιβλική γλώσσα χρησιμοποιεί το ρήμα «γιγνώσκω» για την ψυχοσωματική ένωση (π.χ. «Αδάμ... έγνω Εύαν»), δηλώνοντας ότι η συνάντηση των δύο φύλων οδηγεί σε μια βαθιά γνώση που προκύπτει από την υπέρβαση της ατομικότητας.
Σεξουαλικότητα: Είναι μια έμφυτη δύναμη που δεν είναι κακή ούτε αμαρτωλή αφ’ εαυτής, αρκεί να προσανατολίζεται προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και να μην παραμένει τυφλή βιολογική ορμή.
Έρωτας: Στην εκκλησιαστική παράδοση ο έρωτας είναι ένας τρόπος ζωής, μια «πύρινη αγάπη» και ένα ολόψυχο δόσιμο. Ο εγωιστής άνθρωπος χαρακτηρίζεται ως «ανέραστη ύπαρξη».

4. Το Μυστήριο του Γάμου

Ο γάμος για την Εκκλησία δεν είναι μια τυπική τελετή ή ένα νομικό συμβόλαιο, αλλά η αφθαρτοποίηση του αληθινού έρωτα.
Ένταξη στην Πηγή της Ζωής: Με τον γάμο, το ζευγάρι εισάγεται στο Σώμα του Χριστού, ώστε η σχέση του να μπολιαστεί στην πηγή της Ζωής και να νικήσει τη φθορά του χρόνου.
Διαρκής Άσκηση: Ο γάμος αποτελεί την έναρξη μιας πορείας και ενός συνειδητού αγώνα στην αγάπη.
Σεβασμός: Η συχνά παρεξηγημένη φράση «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» ακολουθεί μια σειρά συστάσεων προς τον άνδρα να αγαπά τη γυναίκα του ως το ίδιο του το σώμα, και στην πραγματικότητα δεν εννοεί τον φόβο, αλλά τον σεβασμό.

5. Οικογένεια και Προσωπικές Σχέσεις

Η οικογένεια θεωρείται ο χώρος ενός «θαυμαστού πειράματος» της εφαρμοσμένης αγάπης και ελευθερίας.
Αγαπητική Συνύπαρξη: Η οικογένεια δεν είναι απλώς συστέγαση, αλλά ουσιαστική μετοχή στις χαρές και τις οδύνες του άλλου.
Μοναδικότητα: Κανένα μέλος δεν πρέπει να απορροφάται από μια απρόσωπη μάζα· η προσωπικότητα του καθενός πρέπει να αναδεικνύεται.
Η σχέση των συζύγων: Η αγάπη μεταξύ των συζύγων είναι το θεμέλιο. Η γέννηση των παιδιών οφείλει να είναι καρπός αυτής της αγάπης και όχι προσπάθεια του γονέα να δώσει νόημα στη δική του κενή ζωή μέσω της κτητικότητας

Για τον έρωτα, το σεξ και τις “προγαμιαίες σχέσεις”

Πριν κάποιος από τους πολλούς “πνευματικούς” και “καθαρούς” καλοθελητές, επιχειρήσει να βιάσει την ψυχή και την συνείδησή σας, δείτε τι λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος:
“Ο Χριστός δεν μίλησε ποτέ ευθέως για την ερωτική συνεύρεση και δεν ασχολήθηκε με τις ερωτικές παρεκτροπές. Δεν θεώρησε θανάσιμο αμάρτημα την ερωτική λειτουργία, αλλά πράγματα που εμείς αγνοούμε εντελώς στις μέρες μας, όπως την υποδούλωση στα υλικά πράγματα [...] Το νομικίστικο πνεύμα δεν μπορεί να έχει θέση στην υγιή χριστιανική παράδοση. [...] Οι πιστοί απαιτούν από τον ιερέα να είναι τέλειος. Οταν αποκαλύπτεται ότι δεν είναι και κρίνεται η επαγγελματική του οντότητα, ο ιερέας ψάχνει να βρει έναν τρόπο να φαίνεται τέλειος. Προβάλλει λοιπόν την ερωτική αμαρτία ως μέγιστη διότι μπορεί να γίνει κρυφά, ακόμη και σε επίπεδο διάθεσης, τη στιγμή που ο πλούτος και η χλιδή δεν κρύβονται. Επικεντρώνει συνεπώς την προσοχή του σε άλλα πράγματα για να εξασφαλίσει την απαραίτητη- ψευδή- τελειότητα. Από την άλλη, αν θέλουμε να εξουσιάζουμε τους ανθρώπους δεν υπάρχει αποτελεσματικότερος τρόπος από το να ελέγχουμε τον ερωτισμό τους, την πιο καίρια ανθρώπινη πραγματικότητα. Η αμαρτία λοιπόν που συνδέεται με τον έρωτα αποτελεί δημιούργημα της νεύρωσης και του κινήτρου της εκμετάλλευσης ή της απάτης.”
“Ο έρωτας δεν είναι μια αυτονομημένη λειτουργία κάποιων οργάνων του σώματος. [...] Οταν κανείς περιορίζεται στη φυσική σεξουαλική παρόρμηση και δεν προχωρεί στην επιλογή της κοινωνίας, δηλαδή της εμπειρίας κοινών πραγμάτων και της ψυχικής ένωσης, διαστρέφει τον έρωτα και τον μετατρέπει σε λαγνεία. Εκεί έγκειται η αμαρτία, διότι τότε ο άλλος δεν είναι πρόσωπο αλλά αντικείμενο προς χρήση. Αυτό μπορεί να γίνει και εντός του γάμου. Και τότε είναι ακόμη πιο χυδαίο, διότι δεν μιλάμε πια για έναν άγνωστο αλλά για τον σύντροφο, τον πατέρα ή τη μητέρα των παιδιών μας.”
“Η σύγχρονη αντίληψη περί πορνείας, που περιλαμβάνει κάθε ερωτική επαφή εκτός γάμου, είναι ανακριβής. Την εποχή του Ευαγγελίου αφορούσε την επίσκεψη ενός άντρα σε κάποιο οίκο ανοχής. Μόνο οι παπάδες χρησιμοποιούν στις ημέρες μας τον όρο ΄΄προγαμιαίες σχέσεις΄΄. Δεν σημαίνει τίποτα, παρά μόνο για κάποια νευρωτικά άτομα τα οποία έχουν δυσκολία με τον έρωτα και λένε ΄΄δεν μπορώ να έχω ερωτικές επαφές γιατί το απαγορεύει ο παπάς΄΄”
Τα αποσπάσματα είναι από εδώ.
Πηγή: http://dialektikipisti.wordpress.com

Εσύ μου θύμισες πώς είναι...

Εσύ μου θύμισες πώς είναι
να θες με όλη την καρδιά σου
να βρίσκεις πάλι τα όνειρα σου
μέσα στο φιλί.

Εσύ μου θύμησες πώς είναι
να μη σου κρύβει το μυαλό σου
πως όλα είναι για καλό σου
να φτάνεις στην πηγή.

Ναι…
Και να πίνεις νερό,
να ρωτάς τον καιρό
και να μπαίνεις με φόρα στα τρένα.
Στο ταξίδι η ζωή
να σε παίρνει μαζί,
τα δικά σου να βρίσκεις στα ξένα.
Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα...

Εσύ μου θύμισες πώς είναι
να αρπάζεις τη ζωή απ’ το χέρι
βαθιά να βάζεις το μαχαίρι
μέσα στην πληγή.

Μου θύμισες ξανά πώς είναι

να διώχνεις τη ντροπή απ’ το πάθος
να βρίσκεις το σωστό στο λάθος
μες στη διαδρομή.

Ναι..
Και να πίνεις νερό,
να ρωτάς τον καιρό
και να μπαίνεις με φόρα στα τρένα
Στο ταξίδι η ζωή
να σε παίρνει μαζί,
να ‘χεις φλόγα μονάχα για ένα.
Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα...

Εσύ μου θύμισες πώς είναι
ν’ ανοίγεται μπροστά στο χάρτη
για δυο ανθρώπους μονοπάτι,
αντί για την φθορά, η αγάπη.

Τα δυο φύλα

Από το Θρησκευτικά και Μουσική

Ο δεσμός ενός νέου και μιας νέας που δεν έχουν τελέσει το μυστήριο του γάμου μπορεί να είναι είτε κακής είτε καλής ποιότητας.
Κακής είναι όταν ο ένας αντιμετωπίζει τον άλλον ως ένα τυχαίο εργαλείο για την ατομική του ικανοποίηση, τη θέση του οποίου μπορεί να πάρει οποτεδήποτε οποιοδήποτε άλλο.
Καλής ποιότητας είναι όταν ο ένας είναι για τον άλλον μια μοναδική προσωπικότητα και μεταξύ τους υπάρχει αφοσίωση και πιστότητα.
Αυτός ο δεσμός, δηλαδή, ούτε ανήθικος ούτε πορνικός μπορεί να χαρακτηριστεί.
Το πρόβλημά του, για την Εκκλησία, είναι άλλης τάξεως. Ό,τι μένει έξω από το Σώμα της Εκκλησίας δεν είναι κατ' ανάγκη κακό, είναι όμως φθαρτό.
Πεθαίνει όταν πεθάνουν οι συντελεστές του................................................................................................................
"Τίποτα ας μην είναι για τη γυναίκα πολυτιμότερο από τον άντρα της, κι ο άντρας ας μην ποθεί τίποτα περισσότερο από τη γυναίκα του... Τίποτα δεν συγκροτεί τόσο αρμονικά τη ζωή μας, όσο ο έρωτας του άντρα και της γυναίκας"1.
Θα μπορούσαν να είναι λόγια ενός σύγχρονου ποιητή ή τραγουδοποιού. Είναι όμως λόγια του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
1PG51, 369 και 62, 136.
Κομμάτια από το ψηφιακό σχολείο: Γ΄Λυκείου, Θέματα Χριστιανικής Ηθικής, ΔΕ 11 ΤΑ ΔΥΟ ΦΥΛΑ

Adele - Someone Like You - Κάποιος Σαν Εσένα

I heard that you're settled down That you found a girl and you're married now I heard that your dreams came true Guess she gave you things I didn't give to you Old friend, why are you so shy? Ain't like you to hold back or hide from the light I hate to turn up out of the blue, uninvited But I couldn't stay away, I couldn't fight it I had hoped you'd see my face and that you'd be reminded That for me, it isn't over Never mind, I'll find someone like you I wish nothing but the best for you, too Don't forget me, I begged, I remember you said Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead You know how the time flies Only yesterday was the time of our lives We were born and raised In a summer haze Bound by the surprise of our glory days I hate to turn up out of the blue, uninvited But I couldn't stay away, I couldn't fight it I had hoped you'd see my face and that you'd be reminded That for me, it isn't over yet Never mind, I'll find someone like you I wish nothing but the best for you, too Don't forget me, I begged, I remember you said Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead Nothing compares, no worries or cares Regrets and mistakes, they're memories made Who would have known how bittersweet this would taste? Never mind, I'll find someone like you I wish nothing but the best for you, too Don't forget me, I begged, I remember you said Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead Never mind, I'll find someone like you I wish nothing but the best for you, too Don't forget me, I begged, I remember you said Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead

Άκουσα ότι τακτοποιήθηκες Ότι βρήκες μια κοπέλα και τώρα είσαι παντρεμένος Άκουσα ότι τα όνειρά σου πραγματοποιήθηκαν Μάλλον σου έδωσε πράγματα που δεν σου έδωσα εγώ Παλιέ φίλε, γιατί είσαι τόσο δειλός; Δεν είσαι κάποιος που διστάζει ή κρύβεται από το φως Μισώ να εμφανίζομαι απροσδόκητα, απροσκάλεστη Αλλά δεν μπορούσα να μείνω μακριά, Δεν μπορούσα να αντισταθώ Ήλπιζα ότι θα έβλεπες το πρόσωπό μου Και ότι αυτό θα σου θύμιζε Ότι για εμένα, δεν έχει τελειώσει Δεν πειράζει, θα βρω κάποιον σαν εσένα Εύχομαι τα καλύτερα και σε εσένα Μη με ξεχνάς, σε ικέτευσα, σε θυμάμαι να λες Μερικές φορές διαρκεί στην αγάπη, Αλλά αντίθετα μερικές φορές πονάει Μερικές φορές διαρκεί στην αγάπη, Αλλά αντίθετα μερικές φορές πονάει Ξέρεις πως περνάει ο καιρός Μόλις χθες ήταν ο χρόνος της ζωής μας Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε Μέσα σε καλοκαιρινή καταχνιά Δεσμευμένοι στην έκπληξη των λαμπρών ημερών μας Μισώ να εμφανίζομαι απροσδόκητα, απροσκάλεστη Αλλά δεν μπορούσα να μείνω μακριά, Δεν μπορούσα να αντισταθώ Ήλπιζα ότι θα έβλεπες το πρόσωπό μου Και ότι αυτό θα σου θύμιζε Ότι για εμένα, δεν έχει τελειώσει Δεν πειράζει, θα βρω κάποιον σαν εσένα Εύχομαι τα καλύτερα και σε εσένα Μη με ξεχνάς, σε ικέτευσα, σε θυμάμαι να λες Μερικές φορές διαρκεί στην αγάπη, Αλλά αντίθετα μερικές φορές πονάει Τίποτε δεν συγκρίνεται, ούτε ανησυχίες ή φροντίδες Θλίψεις και λάθη, έγιναν αναμνήσεις Ποιος ήξερε πόσο γλυκόπικρη γεύση θα είχε αυτό; Δεν πειράζει, θα βρω κάποιον σαν εσένα Εύχομαι τα καλύτερα και σε εσένα Μη με ξεχνάς, σε ικέτευσα, σε θυμάμαι να λες Μερικές φορές διαρκεί στην αγάπη, Αλλά αντίθετα μερικές φορές πονάει Δεν πειράζει, θα βρω κάποιον σαν εσένα Εύχομαι τα καλύτερα και σε εσένα Μη με ξεχνάς, σε ικέτευσα, σε θυμάμαι να λες Μερικές φορές διαρκεί στην αγάπη, Αλλά αντίθετα μερικές φορές πονάει Μερικές φορές διαρκεί στην αγάπη, Αλλά αντίθετα μερικές φορές πονάει

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://samakos9.blogspot.gr/2013/05/ta.html

Τα δυο φύλα

Μια διδακτική πρόταση του Γιάννη Μπάλτου

Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου
ωσάν σφραγίδα στο μπράτσο σου•
είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο
και σκληρός ο πόθος σαν τον άδη•
οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,
φλόγα του Θεού.
Νερά ποτάμια δεν μπορούν
να σβήσουν την αγάπη.

Άσμα Ασμάτων (μεταγραφή Γιώργου Σεφέρη), εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1967, σελ. 33.

Aretha Franklin - I say a little prayer

Λέω μια προσευχούλα

Τη στιγμή που ξυπνάω
Πριν βάλω το μέικ-απ μου
Λέω μια προσευχούλα για 'σένα
Καθώς χτενίζω τώρα τα μαλλιά μου,
Και αναρωτιέμαι τι να φορέσω,
Λέω μια προσευχούλα για 'σένα
Για πάντα, για πάντα, θα είσαι πάντα στην καρδιά μου
Και θα σ' αγαπώ
Για πάντα, για πάντα, ποτέ δεν θα χωρίσουμε
Αχ, πόσο σ' αγαπώ
Μαζί, μαζί, έτσι πρέπει να είμαστε
Η ζωή χωρίς εσένα
Θα μου ράγιζε την καρδιά
Τρέχω να προλάβω το λεωφορείο, χρυσέ μου
Και ενώ πηγαίνω (με το λεωφορείο) σκέφτομαι εμάς, χρυσέ μου
Λέω μια προσευχούλα για 'σένα
Στη δουλειά, περνάω την ώρα μου
Και σε όλη τη διάρκεια του διαλείμματος μου για καφέ
Λέω μια προσευχούλα για 'σένα
Για πάντα, για πάντα, θα είσαι πάντα στην καρδιά μου
Και θα σ' αγαπώ
Για πάντα, για πάντα, ποτέ δεν θα χωρίσουμε
Αχ, πόσο σ' αγαπώ
Μαζί, μαζί, έτσι πρέπει να είμαστε
Η ζωή χωρίς εσένα
Θα μου ράγιζε την καρδιά
Για πάντα, για πάντα, θα είσαι πάντα στην καρδιά μου
Και θα σ' αγαπώ
Για πάντα, για πάντα, ποτέ δεν θα χωρίσουμε
Αχ, πόσο σ' αγαπώ
Μαζί, μαζί, έτσι πρέπει να είμαστε
Η ζωή χωρίς εσένα
Θα μου ράγιζε την καρδιά
Αγάπη μου, πίστεψέ με (πίστεψέ με)
Για 'μένα δεν υπάρχει κανείς άλλος, παρά μόνο εσύ
Σε παρακαλώ, αγάπησε με και εσύ
Είμαι ερωτευμένη μαζί σου (απάντησε στην προσευχή μου)
Απάντησε στην προσευχή μου μωρό μου (απάντησε στην προσευχή μου)
Πες ότι μ' αγαπάς και εσύ (απάντησε στην προσευχή μου)
Απάντησε στην προσευχή μου μωρό μου (απάντησε στην προσευχή μου)
Για πάντα, για πάντα, θα είσαι πάντα στην καρδιά μου
Και θα σ' αγαπώ
Για πάντα, για πάντα, ποτέ δεν θα χωρίσουμε
Αχ, πόσο σ' αγαπώ
Μαζί, μαζί, έτσι πρέπει να είμαστε
Η ζωή χωρίς εσένα
Θα μου ράγιζε την καρδιά (ωω)
Αγάπη μου, πίστεψέ με (πίστεψέ με)
Για 'μένα δεν υπάρχει κανείς άλλος, παρά μόνο εσύ
Σε παρακαλώ, αγάπησε με και εσύ
Αυτή είναι η προσευχή μου (απάντησε στην προσευχή μου)
Απάντησε στην προσευχή μου μωρό μου (απάντησε στην προσευχή μου)
Αυτή είναι η προσευχή μου (απάντησε στην προσευχή μου)
Απάντησε σ' αυτήν ακριβώς τώρα μωρό μου (απάντησε στην προσευχή μου)
Πες ότι μ' αγαπάς και εσύ (απάντησε στην προσευχή μου)
Αυτή είναι η προσευχή μου (απάντησε στην προσευχή μου)

________________________________________________________________________________

Απόψε λείπεις (Ακούστε το τραγούδι εδώ )

Απόψε λείπεις τρομερά
Πώς να τ' αντέξω φως μου;
Πώς να σου πω λόγια καρδιάς;
Η ψυχή μου έχει πόνο.
Που είσαι; Πες μου που γυρνάς;
Ποιόν ουρανό κοιτάζεις;
Με σκέφτεσαι; Με αγαπάς;
Μονάχα αυτό με νοιάζει.

Απάντηση αναζητώ
κοιτώντας το φεγγάρι
και το Θεό παρακαλώ
να στείλει ένα σημάδι.
Στ' αστέρια στέλνω προσευχή
βγαλμένη απ' την ψυχή μου
κι ένα δάκρυ φυλαχτό
να στάξει στη ψυχή του.
Στείλε Θεέ μου δύναμη
την έλλειψη ν' αντέξω
σκέψεις θολώνουν το μυαλό
την τρέλα πια προσμένω.
Μα σαν θα έρθει το πρωί
η τρέλα θα κοπάσει
το φως θα μπει μες την ψυχή
ζεστά να τη γλυκάνει.
Σημάδι θα 'ρθει εξ ουρανού
σταλμένο απ' τον Θεό μου
κι ένα μεγάλο Σ' αγαπώ
για σένα όνειρό μου.
Μέσα στο βάθος της ψυχής
εσένα βρίσκω μόνο
πολύτιμό μου φυλαχτό
μεγάλο Θείο δώρο.
Σε αγαπώ, σε νοιάζομαι
εσένα έχω μόνο
όταν μου λείπεις τρομερά
πεθαίνω από πόνο.
Όπου κι αν είσαι μάτια μου
τ' αστέρια μου ν' ανάβεις
για να τα έχω συντροφιά
τον πόνο μου να γιάνεις.
Απόψε λείπεις, τι να πω;
τι άλλο να ζητήσω;
θα 'θελα να 'σουνα εδώ
στο Σ' αγαπώ να σβήσω.


Ειρήνη Βελέτζα (16/2/13)

Πηγή:http://samakos9.blogspot.gr/2013/06/blog-post_2656.html

Πίσω από την ακόρεστη σεξουαλική δίψα...

Πίσω από την ακόρεστη σεξουαλική δίψα …

π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου – π. Λύβιος

Πίσω από την ακόρεστη σεξουαλική δίψα που πολλές φορές ενέχει ψυχαναγκαστικά στοιχεία, με μεγάλο άγχος εμμονής, υπάρχει μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση. Για επαφή και συνάντηση με τον άλλο.

Το σώμα ξέρει. Ο νους όμως και η πληγωμένη καρδιά μας, δεν μπορεί να αρθρώσει σε λέξεις, αυτή την ανάγκη της. Το σώμα φωνάζει νιώσε με, κατάλαβε με, αγάπησε με, αποδέξου με, δώσε μου αγάπη και τρυφερότητα. Όμως τις περισσότερες φορές δεν ξέρουμε τον τρόπο να το εκφράσουμε, γι αυτό αναλαμβάνει ενεργό ρόλο το σώμα σκορπώντας μηνύματα.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να κατακρίνουμε τους ανθρώπους και τα πάθη τους, που δεν είναι κατάρες μα ανάγκες που πήραν λάθος δρόμο. Βασικές ανάγκες που μιλάνε μέσα από το σώμα.

Ο Χριστός συγχωρεί την πόρνη γυναίκα διότι διέκρινε αυτό που δεν μπορούσε να δεις κανείς άλλος, ότι πίσω από το πάθος, κρυβόταν μια ανάγκη για αγάπη και αποδοχή. Είδε μια καρδιά που ήθελε μα δε ήξερε τον τρόπο να συνδεθεί με τον άλλο. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Και δουλειά του παπά δεν είναι να κρίνει και να επικρίνει την ζωή των ανθρώπων, αλλά να ταπεινώνεται στην οδύνη των παθών τους, και να κατανοεί το "γιατί" των παθών τους. Ο παπάς κομίζει στην κοινότητα του, την πρόταση ζωής του Χριστού μας. Και είναι εκείνος που πρέπει να μάθει στους ανθρώπους, να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες με τον σωστό τρόπο που οδηγεί στην πληρότητα της ζωής.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει οτι και ο παπάς και η εκκλησιαστική του κοινότητα έχουν οι ίδιοι αποδεχθεί την πρόταση ζωής του Χριστού ως υπαρξιακό βίωμα τους.

Πηγή: http://imverias.blogspot.gr

Αναδημοσίευση: http://isagiastriados.com

Αμαρτία δεν είναι ο έρωτας αλλά η αδυναμία σχετισμού με το πρόσωπο του Χριστού

Αμαρτία δεν είναι ο έρωτας,
αλλά η αδυναμία σχετισμού με το πρόσωπο του Χριστού

Χρυσόστομου Σταμούλη, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Έρωτας. Μία κατάσταση για την οποία σπάνια γίνεται λόγος στο χώρο της εκκλησίας. Ο άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης θα μας πει «το του έρωτος όνομα μη φοβηθώμεν» και ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος προκειμένου να περιγράψει τη σχέση του ανθρώπου προς τον Θεό, χρησιμοποιεί εικόνες από την ερωτική ζωή μεταξύ ανδρός και γυναικός καθώς αναφέρει πως «μακάριος όστις τοιούτον προς Θεόν εκτήσατο έρωτα, οίον μανικός εραστής προς την εαυτού ερωμένην κέκτηται…ο όντως ερών το του φιλουμένου προσώπου φαντάζεται, και τούτο ένδον ενηδόνως περιπτύσσεται ο τοιούτος». Ποια είναι η φύση του έρωτα στη σχέση μεταξύ των δύο φύλων όπως την εκφράζει η πατερική διδασκαλία;
Ο έρωτας βάζει δύσκολα στην Εκκλησία. Έβαζε στο παρελθόν, το κάνει και σήμερα. Θα καταλάβουμε την πραγματική σημασία του έρωτα μόνον εάν τον βάλουμε στη θέση της Εκκλησίας. Υπάρχει μία εξίσωση που μπορεί να μας βοηθήσει: Εκκλησία = έρωτας = αγάπη. Όσο αλλοιώνουμε τη σημασία του έρωτα τόσο διαλύουμε ανεπαισθήτως – πολλές φορές και με απόλυτη συνείδηση του βιασμού- και χωρίς αιδώ  το νόημα της Εκκλησίας. Εκκλησία χωρίς έρωτα δεν υφίσταται. Βέβαια κάποιοι προτιμούν αντί της σχέσης με την πληρότητα της ανθρωπινότητας τον ηθικιστικό και πορνικό συνουσιασμό με τα φαντάσματα. Περάσανε 2000 και χρόνια από τη σάρκωση και πολλοί ακόμη δεν την καταλάβανε. Ακόμη ρωτάμε για τη νομιμότητα των σεξουαλικών σχέσεων και το μυστήριο του γάμου. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η σεξουαλικότητα συνδέεται αποκλειστικά και μόνον με την τεκνογονία.
Επικαλούμαστε την παράδοση και αυτή μας διαψεύδει (ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, γράφει τα εξής εκπληκτικά: «Εδόθη μεν ουν και παιδοποιίας ένεκεν ο γάμος• πολλώ δε πλέον υπέρ του σβέσαι την της φύσεως πύρωσιν. Και μάρτυς ο Παύλος λέγων δια δε τας πορνείας έκαστος την εαυτού γυναίκα εχέτω, ου διά τας παιδοποιίας. Και πάλιν επί το αυτό συνέρχεσθαι κελεύει, ουχί ίνα πατέρες γένωνται παίδων πολλών, αλλά τι; Ίνα μη πειράζη ημάς ο Σατανάς φησί. Και προελθών δε ουκ είπεν• ει δε επιθυμούσιν παίδων• αλλά τι; Ει δε ουκ εγκρατεύονται γαμησάτωσαν», αντίστοιχα και ο Βασίλειος Αγκύρας: «Ούτω τω ασθενεστέρω ζώω του Δημιουργού βοηθήσαι θελήσαντος, ίνα τη ενούση αυτώ ηδονή μαγγανεύον το άρρεν, ου διά την παιδοποιΐαν μόνον, αλλά και δι’ αυτόν τον της μίξεως οίστρον, υπερμαχούν αυτώ έχη το άρρεν»).
Και τότε ψάχνουμε να βρούμε εάν τα κείμενα είναι νόθα. Και δημιουργούμε νέες ιδεολογίες, νέα ενοχικά συστήματα προκειμένου να διατηρήσουμε τον έλεγχο των συνειδήσεων και της ιερότητας των ανθρώπων. Εξουσιαστικότητα και καθεστωτικός έλεγχος ορίζουν τα πλαίσια των σχέσεων και του διαλόγου με τη σταυρωμένη από το νόστο των εσχάτων ύπαρξη των ανθρώπων.  Ε, λοιπόν, να το πούμε δυνατά: το πρόβλημα της σύγχρονης Εκκλησίας δεν είναι ο έρωτας, αλλά το ανέραστο. Με αυτό πρέπει να παλέψουμε, με αυτό πρέπει να αναμετρηθούμε. Αυτό πρέπει να νικήσουμε.
 Ένα ζήτημα που έχασε την εκφραστική του στο χώρο της εκκλησίας και κανείς δεν ακούει τους θεολόγους και τους κληρικούς να κάνουν λόγο γι’ αυτό, είναι κι εκείνο της σεξουαλικότητας. Δεδομένου του γεγονότος ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας ανέδειξαν την αλήθεια των πραγμάτων επιδοκιμάζοντας τη βίωση της ηδονής μέσα από τη συμπλοκή των σωμάτων και την οικείωση του σώματος του άλλου στο δικό μου σώμα, γιατί αποφεύγεται σκοπίμως η αναφορά στο θέμα αυτό; Είναι αμαρτία η ηδονή και η σεξουαλικότητα;
Τίποτα το κατά φύσιν δεν είναι αμαρτία. Αμαρτία είναι η αδυναμία σχετισμού με το πρόσωπο του Χριστού. Η αδυναμία αναφοράς όλης της κτιστής φύσης μας και δια μέσου αυτής όλης της κτιστής φύσης στον Θεό.
Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Απλά μου λείπει τόσο η αγκαλιά της…

Ένας φοιτητής κάθονταν στην καφετέρια της πανεπιστημιούπολης και μελετούσε όταν πρόσeξε δύο ηλικιωμένους άνδρες να πλησιάζουν και να κάθονται σε ένα κοντινό του τραπέζι….

Τότε ο ένας από τους ηλικιωμένους άρχισε να μιλά για τη σύζυγό του.

Όταν τελείωσε την φράση του, ρώτησε τον άλλο άντρα να του μιλήσει για την δική του γυναίκα. Διαβάστε τη απάντηση του όπως ακριβώς την μετέφερε ο φοιτητής…

Ήμουν 21 χρονών όταν την γνώρισα. Μόλις την είδα να μπαίνει στην αίθουσα το κατάλαβα. Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσω ποια είναι. Σκέφτηκα «αυτή είναι η γυναίκα μου» ! Τα υπόλοιπα όλα είναι ιστορία.

Αυτή η γυναίκα ήταν το κάτι άλλο. Κάθε μέρα, έλειπα για 12 ώρες στη δουλειά και όταν γυρνούσα στο σπίτι υπήρχε πάντα φαγητό στο τραπέζι να με περιμένει. Όταν τα παιδιά έπεφταν για ύπνο, ήμασταν τόσο κουρασμένοι που πηγαίναμε κατευθείαν στο κρεβάτι και κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι σφιχτά για λίγη ώρα, πριν κοιμηθούμε.

Ήταν από τις λίγες στιγμές της ημέρας που την ένιωθα τόσο κοντά μου, έστω και για τόσο λίγο. Αυτά τα λίγα λεπτά μου έδιναν τη δύναμη να συνεχίσω να δουλεύω για να εξασφαλίσω ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά μου. Της έλεγα ότι όσο ήταν αυτή εκεί να τη σφίγγω στην αγκαλιά μου, θα ήμουν για πάντα μια χαρά. Ήταν η βασίλισσα της ζωής μου.

Ήταν αυτή που με βοήθησε να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Ευγενικός με τους ανθρώπους και καλός πατέρας. Μπορείς να ρωτήσεις τα παιδιά μου για αυτό.

Μερικοί άνθρωποι ξέρουν πως να το κάνουν αυτό. Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν πως να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Ήρθε κάποια μέρα όμως που αρρώστησε. Στην αρχή δεν ανησύχησα, άλλωστε όλοι κάποτε αρρωσταίνουμε. Αλλά οι γιατροί φαίνονταν να πιστεύουν ότι δεν ήταν κάτι απλό. Έμοιαζαν να ανησυχούν και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια είχαν δίκιο.

Όταν μας είπαν τα άσχημα νέα, η γυναίκα μου με ρώτησε αν θα ήθελα να παντρευτώ κάποια άλλη όταν πεθάνει. Ανησυχούσε. Δεν ήθελε να μείνω μόνος μου και να στεναχωριέμαι. Αλλά δεν μπορούσα ούτε καν να με φανταστώ με άλλη. Μου φαίνονταν απίστευτο. Όταν της το είπα, γύρισε, με κοίταξε και μου είπε: «Αφού σε ξέρω καλά. Είσαι το είδος του ανθρώπου που χρειάζεται μια γυναίκα στο πλευρό του. Δεν θα μπορούσες ποτέ να είσαι χαρούμενος μόνος σου».

Το αρνήθηκα, ξανά και ξανά και ξανά…

Μετά από ένα χρόνο που πάλευε με τη αρρώστια της, όλα είχαν αλλάξει στο σπίτι. Δεν υπήρχε πια φαγητό στο τραπέζι όταν γυρνούσα σπίτι από τη δουλειά. Η γυναίκα μου περνούσε τη μέρα της στο κρεβάτι και με περίμενε να επιστρέψω το βράδυ για να την σηκώσω και να την μεταφέρω στο τραπέζι.

Κάθονταν στην καρέκλα και με κοίταζε με εκείνα τα μεγάλα πράσινα μάτια της την ώρα που μαγείρευα κάτι για να φάμε. Μου έδινε οδηγίες χαμογελαστή και με μάλωνε αν έκανα κάτι λάθος, αν έριχνα περισσότερο αλάτι από όσο έπρεπε.

Ήταν οι πιο όμορφες στιγμές της ημέρας μου! Απλά ήμασταν ευτυχισμένοι που μπορούσαμε να δούμε ο ένας τον άλλο.

Στις πολύ άσχημες ημέρες της, δεν μπορούσε να φάει μόνη της και έπρεπε να την ταΐσω. Δεν το ήθελε, έκλαιγε και ζητούσε συγνώμη.

Την μάλωνα. Αφού το ήξερε, ότι και να γίνει θα είμαι πάντα εκεί δίπλα της. Ήταν ο άνθρωπος μου και ήμουν ο άνθρωπος της. Μέχρι το τέλος.
Τα πράγματα σιγά σιγά όμως χειροτέρεψαν. Έφτασε η μέρα που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα μόνη της ενώ έπρεπε να παίρνει τα φάρμακα της κάθε 4 ώρες.

Σταμάτησα από την δουλειά για να μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα της και να την φροντίζω. Όταν την τάιζα, την έβαζα να ξαπλώσει στο κρεβάτι, έπεφτα και εγώ δίπλα της και την έσφιγγα στην αγκαλιά μου. Όπως παλιά. Τότε, αυτή ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας μου.

Υπήρξε μια μακρά σιωπή που κανείς από όλους όσους άκουγαν κρυφά τη διήγηση του άντρα, δεν τόλμησε να διακόψει. Ο ηλικιωμένος με κάποιο τρόπο βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει…
Αλλά πόσα μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο σώμα.

Χρειάστηκαν δυο ολόκληρα χρόνια για να μπορέσει η αρρώστια να λυγίσει την γυναίκα μου. Αλλά τελικά τα κατάφερε.

Το είχα δει να έρχεται. Το ίδιο και εκείνη. Ξέραμε και οι δυο μας ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επανέλθει αλλά και πάλι. Ήταν σαν τη μια μέρα να την σφίγγω δυνατά στην αγκαλιά μου και την επόμενη να έχει φύγει.

Στην αρχή με σκότωσε αλλά σε λίγο καιρό κατάλαβα ότι είναι καλύτερα εκεί που βρίσκεται τώρα. Δεν χρειάζεται πια να παίρνει αυτά τα τρομακτικά φάρμακα και δεν χρειάζεται πια να τρώει τα άθλια φαγητά μου.

Εκείνη είναι καλύτερα. Εγώ όμως δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς αυτή. Για παράδειγμα δεν ξέρω τι να κάνω τα πράγματα της, τα ρούχα της. Δεν μπορώ να τα πετάξω. Δεν θέλω να το κάνω. Όλα τα ρούχα της είναι ακόμα στην ντουλάπα και παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες της. Η πλευρά της στο κρεβάτι είναι ακριβώς όπως την άφησε. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ακόμα εδώ. Οι κόρες μου μου λένε να πουλήσω το σπίτι και να πάω σε ένα άλλο, αλλά πέρασα τη ζωή μου σε αυτό το σπίτι μαζί της. Είναι ακόμα το σπίτι μας, τουλάχιστον όσο ζω ακόμη σε αυτό.

Επικράτησε για μερικά λεπτά και πάλι σιωπή.

Ο φοιτητής δεν είχε ακούσει ποτέ κάποιον άνθρωπο να μιλάει για κάποιον άλλον με τόσο απόλυτο σεβασμό και θαυμασμό. Ήταν φανερό ότι πραγματικά αγαπούσε και λάτρευε τη γυναίκα του και αυτό δεν επρόκειτο να αλλάξει τόσο εύκολα.

Ο άλλος ηλικιωμένος έσπασε τη σιωπή: «Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο πρέπει να σου ήταν να την φροντίζεις όλη μέρα. Να δίνεις τα πάντα για αυτή».

Ο φοιτητής ορκίστηκε ότι ήταν η πρώτη φορά που είδε τον ηλικιωμένο με την τραγική ιστορία να χαμογελάει πλατιά:
«Καθόλου δύσκολο. Ήταν προνόμιο μου να μπορώ να μπορώ να την φροντίσω για όσο το έκανα. Ήταν ο άνθρωπος της ζωής μου και θα το έκανα ξανά και ξανά αν χρειαζόταν. Ήταν και θα είναι για πάντα η βασίλισσα μου. Απλά μου λείπει τόσο η αγκαλιά της…»

Πηγή:http://www.with.gr/?eidiseis=3478

Μια μεγάλη σύγχρονη ασθένεια: Η δυσκολία να αφοσιωθεί κάποιος σε μια σχέση

Μια από τις μεγαλύτερες ασθένειες της ναρκισσιστικής εποχής που ζούμε είναι η δυσκολία να δεσμευθεί κάποιος σε μακροχρόνιες σχέσεις. Αυτή η ασθένεια πηγάζει από δύο αλληλένδετες ρίζες.

Η μια είναι η ανάγκη να αποκτήσει κάποιος μια σχέση που διαρκώς τον «τροφοδοτεί» στην προσπάθειά του να αποκτήσει εξουσία, εκτίμηση, έπαινο, τιμή και δόξα. Σε αυτή την περίπτωση, μια σχέση θα κρατήσει τόσο, όσο αυτές οι απαιτήσεις παρέχονται από τον άλλο. Όταν ο άλλος δεν παρέχει αυτά τα “αγαθά”, τότε καθίσταται απορριπτέος με θυμό, αποκόπτεται από τη σχέση και αντικαθίσταται από κάποιον άλλον.

Η άλλη ρίζα της ασθένειας της μη-δέσμευσης είναι ο φόβος της απόρριψης και της αποτυχίας. Εδώ κυριαρχεί το συναίσθημα ότι ο ένας δεν είναι αρκετά καλός για να δεσμευτεί και γι’ αυτό προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τον άλλον με ένα τρόπο μεστό φόβου. Αυτό όμως δημιουργεί θυμό και ενοχή και στα δύο πρόσωπα, προκαλώντας ακόμη περισσότερο δισταγμό στο να αφοσιωθεί κάποιος στη σχέση.

Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα μάς δείχνει πως οι αληθινές σχέσεις δεν μπορούν να υπάρχουν, όταν είναι θεμελιωμένες σε εγωκεντρικά ενδιαφέροντα, υλιστικές και ηδυπαθείς ικανοποιήσεις, προκαταλήψεις και φοβίες. Απαιτούν ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, αφοσίωση, τόλμη και σθένος τα οποία καλλιεργούν ένα αιώνιο πόθο του ενός προς τον άλλον, κάτι που με τη σειρά του ανανεώνει διαρκώς τη σχέση.

Πηγή:www.patriarchate.org/pastoralhealthcare

Αναδημοσίευση:http://www.pemptousia.gr

"Ας μιλήσουμε για το Γάμο με ειλικρίνεια..."

Πρωτοπρ. Αντωνίου Καλλιγέρη*

Πρίν ἀπό λίγους μῆνες δημοσιεύτηκαν σέ περιοδικό ποικίλης ὕλης, πού κυκλοφορεῖ ὡς ἑβδομαδιαῖο ἔνθετο μεγάλης σέ κυκλοφορία ἐφημερίδας1, ἀπόψεις νέων ζευγαριῶν γιά τό γάμο καί τήν οἰκογένεια μέ ἀφορμή τό σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης πού ψήφισε ὡς νόμο τοῦ κράτους ἡ Κυβέρνηση.

Δέν θά κρύψουμε τήν ἐνδόμυχη σκέψη πού γεννήθηκε καθώς διαβάζαμε τό περιεχόμενό τους· Δυστυχῶς δέν ἔχουμε συνειδητοποιήσει κληρικοί (κυρίως) καί λαϊκοί ὅτι εἶναι ἄτοπο νά καυχώμαστε ὅτι ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν νέων τελεῖ τό γάμο της στήν ᾿Εκκλησία. Τά ποσοστά στήν περίπτωση αὐτή δέν περιγράφουν τήν οὐσιαστική ἀλήθεια. Κρύβουν μέ ἐπιμέλεια ὅτι ἡ συνήθεια, ἡ πίεση τῶν γονιῶν, ἡ ἀνάδυση τοῦ ἐνδιαφέροντος τῆς παράδοσης ὡς στοιχεῖο τοῦ τοπικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ δεισιδαιμονία εἶναι μερικοί παράγοντες πού ὁδηγοῦν νέους ἀνθρώπους στήν ἐπιλογή τοῦ «θρησκευτικοῦ γάμου».

᾿Εάν παράλληλα μέ τούς λόγους, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν τούς μελλονύμφους στήν ᾿Εκκλησία, λάβουμε σοβαρά ὑπόψη τίς ἰδέες πού καλλιεργοῦνται στήν πατρίδα μας μέ θέμα τό γάμο, εἶναι πιθανό νά ἀναρωτηθοῦμε πολύ σοβαρά γιά τή γνησιότητα τῆς πίστης μας. ῎Ισως ἡ ἀναφορά ὁρισμένων ἀπόψεων μᾶς βοηθήσει περισσότερο νά ἀντιληφθοῦμε τό μέγεθος τοῦ προβλήματος.

1. Μία νέα ἀναφέρει·

Γιατί διαλύονται οἱ οἰκογένειες;

Σεβ. Μητροπολίτου Σισανίου & Σιατίστης κ. Παύλου

Η οἰκογένεια εἶναι τό ἀληθινό, τό γνήσιο, τό θεοΐδρυτο, τό εὐλογημένο κύτταρο τῆς κοινωνίας καί τῆς᾿Εκκλησίας, στό ὁποῖο βλέπει τό φῶς τοῦ ἥλιου,ἀνατρέφεται, μεγαλώνει, μορφοποιεῖται, ὡριμάζει,ὁλοκληρώνεται ὁ ἄνθρωπος. Μιά ἑνωμένη, ἀγαπημένη, φυσιολογική, χαρούμενη καί εὐλογημένη οἰκογένειαεἶναι ὁ πνευματικός χῶρος μέσα στόν ὁποῖο ὅλα τά μέλη - γονεῖς καί παιδιά - θά καλλιεργήσουν μέ τό φῶς τοῦΕὐαγγελίου ἀρετές. Μιά τέτοια οἰκογένεια προσφέρει στόν κόσμο ὁλοκληρωμένες προσωπικότητες, προσφέρει ῾Αγίους. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς οἰκογένειας· νά ἁγιάζει καί τούς γονεῖς καί τά παιδιά.

Στό μυστήριο τοῦ γάμου ἀπό τήν ἀρχή δηλώνουμε ὅτι ὁ γάμος εἶναι κοινή πορεία καί τῶν δύο στήνἀρχή, τῶν ὑπολοίπων μετά, τῶν παιδιῶν δηλαδή, πρός τήν εὐλογημένη βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καίτοῦ ῾Αγίου Πνεύματος καί προσευχόμεθα γιά τήν σωτηρία τους. ῞Ολα τά ὑπόλοιπα ἐντάσσονται μέσα σέ αὐτή τήν προοπτική. Τό μυστήριο τοῦ γάμου ἐντάσσει ὅλη τήν οἰκογένεια σέ αὐτό τό πλαίσιο ζωῆς.

Πρότυπο τῆς σχέσης μέσα στό γάμο εἶναι ἡ σχέση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας. Σέ αὐτό τό πρότυπο καλοῦνται νά μαθητεύσουν καί ἐπί τῇ βάσει αὐτοῦ νά πορευθοῦν. Σέ αὐτόν τόν πνευματικό χῶρο θά βιώσουν τήν ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο, δηλαδή γεγονός σχέσης.

Τό μυστήριο τοῦ γάμου προσφέρει τήν ποιότητα αὐτῆς τῆς σχέσης. ῾Ο Θεός εἶναι ἀγάπη. ῾Ο ἄνθρωπος «ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτόν ὁ Θεός» καλεῖται νά εἶναι ἀγάπη. ῾Ο γάμος εἶναι μυστήριο ἀγάπης. Καί ἡ οἰκογένεια ὁ χῶρος τῆς ἄσκησης τῆς ἀγάπης καί γιά τήν ἀγάπη.

῎Ας προβληματιστοῦμε, ὅμως, σύντομα γύρω ἀπό τήν σημερινή οἰκογένεια. Κάποιες διαπιστώσεις γιά τήν κατάστασή της. Βλέπουμε σέ πάρα πολλές περιπτώσεις τήν ἀπουσία

"Όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει. Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω"

ΛΕΩ ΣΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΩ: «ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΣΑΣ" Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος. [...] Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου [ενν. του γάμου]. Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου.

Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός...». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά. Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου. Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ' αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο. Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική! Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: «Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι. Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»

Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να 'ναι, θα είναι μαζί.

Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος; Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»

Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν.» Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις. Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες. Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από 'κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια. Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται; Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε, παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες.

Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά. Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα, που φαίνονται πιο ρηχά, πιο εύκολα. Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν: - Παιδιά χωρίστε τώρα γιατί θα χωρίσετε αύριο. - Μα γιατί; - Γιατί δεν έχετε καμία σχέση μεταξύ σας. Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα, του άλλου είναι -τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη- «μπάζα». Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι. Λοιπόν, μην κάνετε λάθη! Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια. Το σ' αγαπώ και μ' αγαπάς είναι εύκολο να το λες, δύσκολο όμως να το ζεις. Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη. Κι αν δεν σαρκώνεται, δεν σταυρώνεται, τότε ακριβώς δεν προχωράει. Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο; Διδασκόμεθα από τα λάθη μας; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε; Και δεν αποτύχαμε τυχαία, αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους, καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος;

Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι: «Παιδιά μου, σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί. Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος, κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας.» Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω. Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ' αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται, δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι. Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου. Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω: «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.» Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

του Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλος Για μια υγιή και ζωντανή οικογένεια, έκδ. Σχολής Γονέων Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου
Πηγή

Αναδημοσίευση:http://albanaki.blogspot.gr/2013/10/blog-post_6606.html

Ο γάμος ως Μυστήριο αγάπης

...
Είναι κοινή διαπίστωση ότι σήμερα ο γάμος περνά κρίση. Αυτό μαρτυρεί το πλήθος των διαζυγίων. Αυτό μαρτυρούν τα τόσα ζεύγη που χωρίς να φθάσουν στο διαζύγιο, ζουν κατά συνθήκη και κατ΄ ανοχή συζυγική ζωή και δε βρίσκουν καμιά ευτυχία και καμιά χαρά στο δεσμό τους.
Ένα σοβαρό αίτιο της κρίσης αυτής είναι ότι οι ερχόμενοι εις γάμου κοινωνία Χριστιανοί δεν ζουν τον γάμο ως Μυστήριο.
Πολλοί Χριστιανοί επηρεασμένοι από το κοσμικό και το άθεο κλίμα της εποχής μας, που είναι σήμερα διάχυτο (εφημερίδες, τραγούδια, περιοδικά, θεάματα, διαφημίσεις) αντιλαμβάνονται τον γάμο ως φυσικό, βιολογικό ή κοινωνικοοικονομικό μόνο γεγονός. Ο πανσεξουαλισμός έχει επηρεάσει βαθύτατα τη σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, με αποτέλεσμα να τοποθετεί την ευτυχία του αποκλειστικά και μόνο στο σεξ. Έτσι ο γάμος θεωρείται ως μια νόμιμη και εγκεκριμένη από την κοινωνία ερωτική σχέση χωρίς καμία συνείδηση ευθύνης και αποστολής. Όταν παρέλθει η ερωτική ευχαρίστηση τότε και ο γάμος δεν έχει νόημα. Οι σύζυγοι χωρίζουν, για να βρουν νέο σύντροφο και νέα περιπέτεια.
Όταν όμως ο γάμος μένει φυσικό και κοινωνικό γεγονός, χωρίς να γίνει «Μυστήριο», χωρίς δηλαδή να περάσει μέσα στην Εκκλησία, τη Βασιλεία αυτή του Θεού, και να μεταμορφωθεί, δεν είναι δυνατόν να σωθεί και να σώσει.
Ο γάμος ως φυσικό και κοινωνικό γεγονός ανήκει στον κόσμο που υπάρχει εκτός της Εκκλησίας. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο έξω της Εκκλησίας κόσμος, ζωή, άνθρωπος, φύση, κοινωνία, είναι αλύτρωτα. Είναι όψεις του πεσόντος κόσμου, που λόγω προπατορικού αμαρτήματος έχει δηλητηριαστεί, έχει αρρωστήσει θανάσιμα. Έτσι και ο γάμος ως φυσικό ή κοινωνικό γεγονός είναι άρρωστος και αδύνατος από την ίδια του τη φύση να λυτρώσει τον άνθρωπο και να του χαρίσει ακέραια και ολοκληρωμένη ζωή.
Όταν ο γάμος γίνει «Μυστήριο» μεταθέτει τους συζύγους και τον φυσικό τους γάμο από τον παλαιό, αλύτρωτο και χωρίς Θεό κόσμο του εγωισμού, της φθοράς και του θανάτου, στον καινό, θεανθρώπινο κόσμο της Βασιλείας του Θεού, της αγάπης της Εκκλησίας.
Κάθε Μυστήριο άλλωστε είναι μια μετάβαση και μια μεταμόρφωση του παλαιού κόσμου και της παλαιάς ζωής εις καινό κόσμο και καινή εν Χριστώ ζωή που προσφέρεται ως δώρο του Αγίου Πνεύματος.
Ιδιαιτέρως με το άγιο Βάπτισμα ο άνθρωπος αφήνει τον παλαιό κόσμο, για να εισέλθει οριστικώς στην Βασιλεία του Θεού και με την θεία Ευχαριστία ενώνεται δια του Χριστού με την Αγία Τριάδα και με όλους τους λελυτρωμένους πιστούς.
Χωρίς τη θεία Ευχαριστία δεν θα υπήρχε η Εκκλησία, διότι οι πιστοί δεν θα ήταν δυνατόν να ενωθούν με τον Θεό και να γίνουν νέο θεανθρώπινο Σώμα.
Αυτό που γίνεται στη θεία Ευχαριστία γίνεται και στο Μυστήριο του Γάμου. Οι σύζυγοι ενώνονται με τον Χριστό και μέσω του Χριστού μεταξύ τους σε μια αιώνια και θεανθρώπινη ένωση. Από μια ένωση του παλαιού, αρρωστημένου κόσμου μεταμορφώνονται σε μια υγιή εν Χριστώ ένωση μέσα στην καινή κτίση της Βασιλείας του Θεού.
Απλούστερο: με το Μυστήριο του Γάμου δεν ενώνονται μόνο ο γαμπρός και η νύφη, αλλά ενώνεται μαζί τους και ο Χριστός ή μάλλον αμφότεροι ενώνονται εν Χριστώ, ο οποίος καθιστά έτσι την ένωση τους αγία, τέλεια, υγιή, θεανθρώπινη.
Εννοείται ότι για να είναι ο γάμος γεγονός μεταμορφώσεως στις διαστάσεις της Βασιλείας του Θεού, δεν αρκεί η εκ μέρους των μελλόνυμφων τυπική παρακολούθηση της ιερολογίας του Γάμου χωρίς καμία συνειδητή συμμετοχή στο τελούμενο Μυστήριο.
Μετά από συνειδητή μετοχή στο Μυστήριο ιδρύεται ένα νέο σπίτι, μια μικρή Εκκλησία, ένα μικρό Βασίλειο του Τριαδικού Θεού. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Μυστήριο αρχίζει, όπως και τα άλλα Μυστήρια, με την ευλογία της Αγίας Τριάδος:<< Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…>>. Ό,τι ενώνει τους συζύγους δεν είναι μόνο η φυσική έλξη των δύο φύλων, η κοινωνική σκοπιμότητα κ.τ.λ. αλλά πρώτιστα όλων ο Χριστός. Στο νέο σπίτι δεν βασιλεύει αυταρχικώς ο άνδρας ή η γυναίκα, αλλά ο Χριστός, διότι αμφότεροι θέλουν να κάνουν το θέλημα του Χριστού και όχι το δικό τους θέλημα. Με την ίδρυση της χριστιανικής οικογένειας ιδρύεται ένα μικρό Βασίλειο του Θεού. Οι σύζυγοι κατά την ιεροτελεστία στεφανώνονται ως βασιλείς, ενώ ψάλλεται το «Κύριε ο Θεός ημών δόξη και τιμή στεφάνωσον αυτούς».
Είναι τόσο αγία η θεανθρώπινη ένωση του κατά Θεόν γάμου, ώστε ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού, παρομοιάζει τη σχέση των συζύγων με την σχέση του Χριστού προς την Εκκλησία. «Το μυστήριον τούτο μέγα εστίν, εγώ δε λέγω εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν».
Εννοείται όμως ότι για να είναι ο γάμος μια φανέρωση και μια αποκάλυψη του γάμου του Χριστού με την Εκκλησία, πρέπει οι σύζυγοι συνεχώς να ξεπερνούν τον παλαιό άνθρωπο που κρύβουν μέσα τους, να σταυρώνουν τον εγωισμό και τα πάθη τους και να αποκτούν σε βάθος την αγία αρετή της ταπεινοφροσύνης. Από την άποψη αυτή ο γάμος είναι μια συμμετοχή στον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.
Κανείς δεν μπορεί να ζήσει την καινή αναστημένη ζωή του Χριστού, εάν δεν σταυρωθεί πρώτα μαζί Του και δεν θάψει τον παλαιό άνθρωπο. Οι δυο σύζυγοι βοηθούνται αμοιβαίως να σταυρώσουν τον παλαιό άνθρωπο. Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Είναι είδος μαρτυρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ακολουθία του Γάμου ψάλλεται το « Άγιοι Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες…», ενώ γίνεται λιτανεία προηγουμένου του ιερέα φέροντος το ιερό Ευαγγέλιο. Η λιτανεία αυτή μας υπενθυμίζει ότι ο Γάμος είναι μια συνεχή πορεία των συζύγων προς τη Βασιλεία του Θεού, σε συνεχή αγώνα για την κατάκτηση της αγιότητας. Η πορεία αυτή των συζύγων θα γίνει προηγουμένου του Χριστού και του Ευαγγελίου μέσω της μαρτυρικής οδού του καθημερινού αγώνα των συζύγων να απαρνούνται τον κακό εαυτό τους και να κάνουν το θέλημα του Θεού, προσφερόμενοι στον σύντροφο της ζωής τους.
Εάν οι Χριστιανοί σύζυγοι δεν αποδεχθούν τον Γάμον των ως αγώνα και θυσία, πώς θα επιζήση η σχέσις των, όταν εμφανισθούν αι πρώται δυσκολίες;
Πρέπει πάντως να κατανοηθή ότι ο γάμος και η οικογένεια δεν μπορούν να σωθούν, εάν οι χριστιανοί σύζυγοι δεν κατηχηθούν και δεν αποκτήσουν συνείδηση της ουσίας του γάμου ως Μυστηρίου της Εκκλησίας.
Πολλά έχομε να πράξωμε προς την κατεύθυνση αυτή οι ποιμένες της Εκκλησίας μας. Το έργο μας δεν είναι έργο ληξιάρχου- ευλογίας και καταγραφής ενός κοινωνικού γεγονότος- αλλά έργο ποιμένος και χειραγωγού εν Χριστώ.
Οι μελλόνυμφοι, οι νεόνυμφοι και οι έγγαμοι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν από τους ποιμένας των ποιά σημασία έχει ο γάμος των, διατί είναι «Μυστήριον» και πώς δύνανται αξίως να διάγουν τον έγγαμο βίο των.
Εις το δύσκολο αυτό έργο μας- έργο πράγματι ποιμαντικό- πρέπει να βοηθηθούμε και από τους λαϊκούς αδελφούς που είναι οι χείρες και οι πόδες των κληρικών.
Ο αγιασμός και η σωτηρία του γάμου και της οικογένειας δεν είναι έργο μόνον του επισκόπου και των πρεσβυτέρων, αλλ’ ολοκλήρου της κοινότητος, της ενορίας και δι’ αυτό όλοι καλούνται να συμπαρασταθούν εις τους ποιμένας, έκαστος κατά την κλήση του και το δοθέν εις αυτόν χάρισμα.

Αρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη

Πηγή

Ωσηέ: η δύναμη της αγάπης

Στις 17 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Προφήτη Ωσηέ. Πρόκειται για έναν από τους λεγόμενους μικρούς προφήτες. Τοποθετείται χρονικά στον 8ο αιώνα π.Χ. και τοπικά στο βασίλειο του Ισραήλ, το οποίο βρισκόταν βόρεια σε σχέση με το βασίλειο του Ιούδα.

Τελευταίος βασιλιάς του Ισραήλ ήταν ο Ιεροβοάμ Β΄ επί των ημερών του οποίου το βασίλειο κυριεύτηκε από τους Ασσυρίους (722 π.Χ.). Ο προφητικός λόγος του Ωσηέ παρουσιάζεται συγκαλυμμένος. Θέλοντας να περιγράψει τη σχέση του Ισραήλ με το Θεό του αναφέρεται στη εντολή που έλαβε από το Θεό να παντρευτεί μία γυναίκα αμφίβολης ηθικής. Το εγχείρημα αποδεικνύεται αποτυχημένο, καθώς σύντομα η σύζυγός του εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία και τραβά το δικό της δρόμο.

Μετά από παρέμβαση του Θεού τη συγχωρεί και τη δέχεται με αγάπη πίσω, στο σπίτι τους.

  Η κλασική ερμηνεία του βιβλίου σχετίζεται με την αποστασία του Ισραήλ από το Θεό του, ο οποίος του προσέφερε τα πάντα με αγάπη και σεβασμό και έλαβε ως αντίδωρο την απόρριψη και την περιφρόνηση.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βιβλίο του Ωσηέ μπορεί να μας πει πολλά και για το σημαντικότατο θέμα των σχέσεων ανάμεσα σε δύο συζύγους, καθώς δείχνει πως η υπομονή και η πίστη στο Θεό θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα προβλήματα.

Διαβάζοντας όμως το κείμενο του προφήτη δεν μπορούμε να μην το συνδυάσουμε με την εποχή μας. Οι ιστορικοί που το μελετούν μας πληροφορούν ότι η περίοδος, στην οποία αναφέρεται ήταν μία περίοδος πλούτου, ευμάρειας και καλοπέρασης, με ότι θετικό και αρνητικό σημαίνει αυτό. Μία περίοδος με χαρακτηριστικά που μοιάζουν με την προ της κρίσης περίοδο.

Πόσο γκρινιάρης θα ακουγόταν, πριν από τέσσερα χρόνια, κάποιος αν περιέγραφε που θα οδηγούσε η αφέλεια ημών των πολιτών (πιστεύαμε ότι τα δανεικά δεν θα τελείωναν ποτέ) και η ανικανότητα του διοικούντων (πίστευαν, με τη σειρά τους, ότι τα δανεικά δε θα τελείωναν ποτέ και ότι τα πρόβατα θα συνεχίσουν να τους ψηφίζουν με κλειστά τα μάτια);

Τι λέει, λοιπόν, ο προφήτης για την εποχή μας; Που εστιάζει το ενδιαφέρον του;

Στις σχέσεις. Σύζυγος με τη σύζυγο, λαός με το Θεό του, άνθρωπος με άνθρωπο. Κομβικό σημείο για τη μελέτη του βιβλίου είναι το χωρίο 2:18 το οποίο αναφέρεται στην επιστροφή της άπιστης και ανήθικης συζύγου ατο σύζυγο ο οποίος της αγαπά με την καρδιά του.

Τι ζούμε σήμερα; Φτώχεια, απιστία, διαφθορά, βία, απομόνωση, ρατσισμό, καταστροφή του περιβάλλοντος και τόσα άλλα.

Μπορούμε να έχουμε ελπίδα; Σύμφωνα με τον Ωσηέ πρέπει. Ο προφήτης φαίνεται να έχει χάσει την ελπίδα ότι θα μπορούσε ποτέ να υποδεχθεί στο σπιτικό του την άπιστη σύζυγό του, αλλά τελικά συμβαίνει το αντίθετο.

Στη σχέση μας με το Θεό μοιάζουμε με τη σύζυγο του προφήτη. Στις σχέσεις μας με τον πλησίον μοιάζουμε πάλι με τη σύζυγο του προφήτη. Ποια είναι η διέξοδος;

«Καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἔτι πορεύθητι καὶ ἀγάπησον γυναῖκα ἀγαπῶσαν πονηρὰ καὶ μοιχαλίν, καθὼς ἀγαπᾷ ὁ Θεὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ καὶ αὐτοὶ ἀποβλέπουσιν ἐπὶ θεοὺς ἀλλοτρίους καὶ φιλοῦσι πέμματα μετὰ σταφίδων» (Ωσ. 3:1).

«Ἀγάπησον γυναῖκα» λέει ο Θεός. Να το πρότυπο για εμάς. Η αγάπη. Όχι η αγάπη του στυλ σε αγαπώ με αγαπάς και όλοι είναι ευχαριστημένοι, αλλά αγάπη σκληρή. Αγάπη που δεν βρίσκει ανταπόκριση, που δεν είναι αμοιβαία. Το πρότυπο είναι η αγάπη του Κυρίου προς το λαό Του, ο οποίος Τον απορρίπτει, Τον παραμερίζει, προσπαθεί να Τον ακυρώσει, να Τον διαγράψει από τη ζωή του.

Αισθάνομαι ότι αν διαβάζαμε συχνότερα το βιβλίο του προφήτη Ωσηέ ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός. Θα είχε περισσότερη αγάπη, περισσότερο σεβασμό προς τον άλλο, ακόμη και προς αυτόν που μας βλάπτει, που μας αδικεί και μας προσβάλει.

Αισθάνομαι ότι ο Ωσηέ είναι ο προφήτης που μας «υποχρεώνει» με την αγάπη του να παραμερίσουμε κάθε σκέψη ρατσιστική, κάθε σκέψη διασπαστική, κάθε σκέψη ιδιοτελή. Όταν ο προφήτης συγχωρεί με αγάπη, όχι με απλή ανοχή, τη σύζυγό του, η οποία πολύ τον είχε βλάψει, τι πρέπει να κάνουμε εμείς για τον ελάχιστο αδελφό μας, ο οποίος συχνά υποφέρει χωρίς να το αξίζει; Ο οποίος συχνά αδικείται χωρίς να αδικεί; Ο οποίος συνθλίβεται από τις κάθε είδους διακρίσεις και υφίσταται τις συνέπειες των δικών μας εσφαλμένων επιλογών;

«Ὡμοιώθη ὁ λαός μου ὡς οὐκ ἔχων γνῶσιν» (Ωσ. 4:6). Μήπως το ίδιο συμβαίνει και με εμάς; Έχουμε, τελικά, γνώση; Έχουμε γνώση του ότι ο άλλος είναι η αιτία της σωτηρίας μας; Αν ναι γιατί τον αδικούμε; Γιατί ασκούμε βία εναντίον του;

Μπορεί η, κάθε είδους, βία να αποτελεί μια κάποια λύση;

Αναδημοσίευση:http://amoustakis.wordpress.com/2012/10/16/osie/

Να λες στην γυναίκα σου ότι την αγαπάς και να της το δείχνεις!

από τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο

Θεού πλάσμα είναι η γυναίκα. Με την αποστροφή σου δεν προσβάλλεις εκείνην, αλλά το Δημιουργό της. Τι δικό της έχει; Ο Κύριος δεν της τα έδωσε όλα;
Μα και την όμορφη γυναίκα μην την παινέψεις, μην την θαυμάσεις. Ο θαυμασμός της μιας και η περιφρόνηση της άλλης δείχνουν άνθρωπο ακόλαστο. Την ομορφιά της ψυχής να ζητάς και το Νυμφίο της Εκκλησίας να μιμείσαι.
Η σωματική ομορφιά, πέρα από το ότι είναι γεμάτη αλαζονεία, προκαλεί ζήλεια, πολλές φορές μάλιστα και αβάσιμες υποψίες. Δεν χαρίζει, όμως ηδονή; Για λίγο, ναι· για ένα μήνα η δύο, η το πολύ για ένα χρόνο· ύστερα, όχι πια. Γιατί, λόγω της συνήθειας, δεν σου κάνει πια αίσθηση η ομορφιά, η οποία όμως διατηρεί την αλαζονεία της. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στην περίπτωση μιας γυναίκας που δεν έχει εξωτερική ομορφιά, έχει όμως εσωτερική. Εκεί είναι φυσικό η ηδονή και η αγάπη του συζύγου να παραμένουν απ’ την αρχή ως το τέλος αμείωτες, γιατί προέρχονται από ομορφιά ψυχής και όχι σώματος…
Όπως ο Κύριος φροντίζει στοργικά την Εκκλησία, δηλαδή όλους εμάς, γιατί είμαστε μέλη Του, σάρκα Του και οστά Του- και αυτό το γνωρίζετε καλά όσοι συμμετέχετε στα ιερά μυστήρια-, έτσι και ο άνδρας οφείλει να φροντίζει στοργικά τη γυναίκα του, γιατί δημιουργήθηκε απ αυτόν, είναι κομμάτι του σώματός του.
“Γι’ αυτό”, λέει η Γραφή, “θα εγκαταλείψει ο άνδρας τον πατέρα του και τη μητέρα του, για να ζήσει μαζί με τη γυναίκα του καί (με τη συζυγία) θα γίνουν οι δυό τους μια σάρκα”, ένα σώμα, ένας άνθρωπος (Γεν. 2, 24 Ἐφ. 5, 31). Να και τρίτος λόγος. Δείχνει δηλαδή ότι, αφού εγκαταλείψει ο άνδρας εκείνους που τον γέννησαν, δένεται μ’ εκείνην. Από δω κι εμπρός η σάρκα, ο πατέρας και η μητέρα, δημιουργεί το παιδί, που γεννιέται από την ένωση των σπερμάτων τους. Ώστε και οι τρεις είναι μια σάρκα, όπως κι εμείς με το Χριστό είμαστε μια σάρκα, ένα σώμα.
Όση, λοιπόν, αγάπη έχεις στον εαυτό σου, τόση αγάπη θέλει ο Θεός να έχεις και στη γυναίκα σου. Δεν βλέπεις ότι και στο σώμα μας πολλές ατέλειες η ελλείψεις έχουμε; Ο ένας έχει πόδια στραβά, ο άλλος τα χέρια παράλυτα, ο τρίτος κάποιο άλλο μέλος άρρωστο κ.ο.κ. Και όμως, δεν το κακομεταχειρίζεται ούτε το κόβει· απεναντίας μάλιστα, το φροντίζει και το περιποιείται περισσότερο απ’ όσο τα υγιή μέλη του, και ο λόγος είναι ευνόητος.
Όσο αγαπάς, λοιπόν, τον εαυτό σου, τόσο ν’ αγαπάς και τη γυναίκα σου. Όχι μόνο γιατί ο άνδρας και η γυναίκα έχουν την ίδια φύση, αλλά και για μιαν άλλη σπουδαιότερη αιτία:
Γιατί δεν είναι πια δύο ξεχωριστά σώματα, αλλά ένα· και ο άνδρας είναι το κεφάλι, ενώ η γυναίκα το σώμα.
Λοιπόν, τελείωσε η γιορτή του γάμου; Έφυγαν οι καλεσμένοι; Έμεινες μόνος με τη νύφη, τη σύζυγό σου; Μην πετάξεις αμέσως από πάνω σου τη σοβαρότητα, όπως κάνουν οι ακόλαστοι άνδρες. Διατήρησέ την για πολύ καιρό, και μεγάλο κέρδος θα έχεις. Τώρα, στο πρώτο διάστημα του γάμου, πριν ‘παραγνωριστείτε’ και αποκτήσετε ελευθεριότητα στις σχέσεις σας, όταν ακόμα η γυναίκα είναι συγκρατημένη από κάποια ντροπαλότητα και συστολή, είναι η καλύτερη ευκαιρία για να τη φέρεις στα νερά σου και να της επιβάλεις, καλότροπα και συνετά, τις αρχές σου. Γιατί όταν η γυναίκα ξεθαρρέψει, τα κάνει όλα άνω κάτω. Καλό θα είναι, λοιπόν, να διατηρήσεις την αιδημοσύνη της όσο μπορείς περισσότερο. Και πως θα το κατορθώσεις αυτό; Όταν κι εσύ δείχνεις ότι δεν έχεις λιγότερη συστολή απ’ αυτήν· όταν είσαι λιγόλογος, σοβαρός, λογικός. Έτσι θα σε ακούσει και θα δεχθεί θέλοντας και μη, όσα θα της πεις. Μα πιο πρόθυμα θα τα δεχθεί, αν της φανερώσεις πλούσια την αγάπη σου· γιατί τίποτ’ άλλο δεν συντελεί τόσο στο να πειστεί ένας άνθρωπος στα λόγιά μας, όσο το να καταλάβει ότι του τα λέμε με αγάπη και από αγάπη.
Και πως θα της δείξεις την αγάπη σου; Αν της πεις λ.χ.:
«Δεν θέλησα να πάρω άλλη γυναίκα, και μάλιστα πλουσιοκόρη η αρχοντοπούλα. Προτίμησα εσένα για τον καλό σου χαρακτήρα, τη σεμνότητα, την πραότητα, τη σωφροσύνη. Γιατί έχω μάθει να περιφρονώ τον πλούτο σαν κάτι τιποτένιο, κάτι που αποκτούν οι ληστές, οι ανήθικοι και οι απατεώνες. Εμένα με σαγήνεψε η αρετή της ψυχής σου, που την προτιμώ από κάθε πλούτο. Ένα συνετό κορίτσι, που ζει με ευσέβεια, αξίζει όσο όλη η οικουμένη. Γι’ αυτό σ’ αγάπησα, σ’ αγαπώ και πάνω απ’ τη ζωή μου σε βάζω. Τίποτα δεν είναι η παρούσα ζωή. Προσεύχομαι, λοιπόν, και παρακαλώ τον Θεό και κάνω ο,τι μπορώ για ν’ αξιωθούμε τη ζωή μας έτσι να την περάσουμε, ώστε και στη Βασιλεία των Ουρανών να είμαστε μαζί. Γιατί η παρούσα ζωή και σύντομη και προσωρινή είναι· αν όμως αξιωθούμε να την περάσουμε ευαρεστώντας το Θεό, και μαζί και με το Χριστό θα είμαστε αιώνια, μέσα σε απερίγραπτη ευφροσύνη. Εγώ πάνω απ’ όλα βάζω την αγάπή μου για σένα, και τίποτα δεν θα μου είναι τόσο δυσάρεστο και βαρύ όσο το να τα χάσω και πάμφτωχος να γίνω και σε μεγάλο κίνδυνο να βρεθώ και ο,τιδήποτε να πάθω, όλα υποφερτά και ανεκτά θα μου είναι, φτάνει οι σχέσεις μου μαζί σου να είναι καλές. Είναι, όμως ανάγκη να κάνεις κι εσύ τα ίδια. Ο Θεός θέλει να είμαστε δεμένοι αμοιβαία και αδιάσπαστα με το δεσμό της αγάπης. Άκου τι λέει η Γραφή: “Θα εγκαταλείψει ο άνδρας τον πατέρα του και τη μητέρα του, για να ζήσει μαζί με τη γυναίκα του”. Ας μην έχουμε, λοιπόν, καμιά μικρόψυχη πρόφαση. Δεν πάν’ να χαθούν τα χρήματα, οι υπηρέτες και οι τιμές! Εγώ πάνω απ’ όλα βάζω την αγάπη μου για σένα».
Από πόσα πλούτη, από πόσους θησαυρούς δεν θα είναι ποθεινότερα τα λόγια τούτα στη γυναίκα! Να της λες ότι την αγαπάς, χωρίς να φοβάσαι μήπως κάποτε το πάρει πάνω της και το εκμεταλλευθεί. Οι άσεμνες γυναίκες, που πηγαίνουν με τον ένα και με τον άλλο είναι φυσικό να το παίρνουν επάνω τους με τέτοια λόγια. Μία καλή κοπέλα, όμως όχι μόνο δεν θα ξιπαστεί, αλλά και θα ταπεινωθεί. Δείξε μάλιστα ότι σου αρέσει πολύ να μένεις μαζί της, ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για χάρη της, παρά να βρίσκεσαι με τους φίλους σου. Να την τιμάς περισσότερο από τους φίλους σου, περισσότερο ακόμα κι από τα παιδιά σας. Και αυτά για χάρη της να τ’ αγαπάς. Αν κάνει κάτι καλό, να την παινεύεις και να την θαυμάζεις. Αν πέσει σε κάποιο σφάλμα, να τη συμβουλεύεις και να τη διορθώνεις με καλό τρόπο.
Αν έτσι πορεύεσαι στο γάμο σου και τέτοια διδάσκεις τη γυναίκα σου, δεν θα είσαι κατώτερος και από έναν μοναχό.

πηγή:Αποσπάσματα από το κεφάλαιο «Η χριστιανική συζυγία» του βιβλίου «Θέματα ζωής» Ι.Μ. Παρακλήτου
Αναδημοσίευση:http://santoriniosgamos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_14.html

Το περιστασιακό σεξ προκαλεί άγχος και... κατάθλιψη!

Όσοι προτιμάτε το περιστασιακό σεξ, καλό θα είναι να γνωρίζετε ότι προκαλεί κατάθλιψη και... εκνευρισμό, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια.
Η μελέτη των Αμερικανών επιστημόνων έδειξε ότι αυτοί που προτιμούν το σεξ χωρίς δεσμεύσεις και προσδοκίες, διατρέχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να εκδηλώσουν κατάθλιψη και μάλιστα νιώθουν περισσότερο άγχος από αυτούς που έχουν σταθερή σεξουαλική ζωή.
Δημοσίευμα της βρετανικής «Daily Mail» αναφέρει πως η μεγαλύτερη έρευνα που μελετά τη σχέση του σεξ με την ψυχική υγεία έδειξε ότι τα νεαρά άτομα που κάνουν περιστασιακό σεξ έχουν υψηλότερα επιπεδα άγχους και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο κατάθλιψης.
Η έρευνα έδειξε επίσης πως και τα δύο φύλα είναι ευεπίφορα σε ψυχολογικές διαταραχές μετά το σεξ με κάποιον που γνωρίζουν ελάχιστα.
Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά 3.900 φοιτητές, με το 11% να δηλώνει ότι έκανε περιστασιακό σεξ τον τελευταίο μήνα (οι περισσότεροι άνδρες).
Η επικεφαλής της έρευνας, καθηγήτρια Μελίνα Μπέρσαμιν από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, υποστηρίζει ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες παραδέχτηκαν πως μετά το σεξ με κάποιον που γνώριζαν λιγότερο από μία εβδομάδα, δεν ένιωθαν καλά ψυχολογικά. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά 30 αμερικανικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Παλαιότερες έρευνες είχαν δείξει ότι με το περιστασιακό σεξ η ψυχολογία των γυναικών επηρεάζεται περισσότερο απ΄αυτή των ανδρών...

Πηγή: http://now24.gr/ki