Μια παρηγοριά στον πόνο των ανθρώπων

Με τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή, εφημέριος ιερού ναού Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου “Ελπίς” Κάθε δάκρυ που κυλά μέσα στον πόνο δεν χάνεται· κατατρακυλά στην ελπίδα της Αναστάσεως. Στον χώρο του νοσοκομείου, εκεί όπου η ανθρώπινη αδυναμία γίνεται πιο ορατή από ποτέ, η Εκκλησία δεν έρχεται με πολλά λόγια, αλλά με παρουσία. Τα μικρά εκκλησάκια μέσα στα νοσοκομεία μοιάζουν με ένα καντηλάκι στο σκοτάδι του ανθρώπου· ένα ήσυχο φως που δεν εξηγεί τον πόνο, αλλά τον αγκαλιάζει. Είναι ένα παράθυρο ενατένισης, μια σιωπηλή αντίσταση απέναντι στην ασθένεια, τον φόβο και την αγωνία. Στις δύσκολες αυτές στιγμές συχνά αναρωτιόμαστε τι μπορούμε να πούμε. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Αρκεί να κατανοήσουμε, να σταθούμε δίπλα στον άλλον, να μοιραστούμε τη σιωπή του. Ο πόνος δεν αντέχει την πολυλογία· αντέχει όμως την παρουσία. Για τον ασθενή, αλλά και για τους συγγενείς του, ο χώρος του νοσοκομείου είναι βαρύς, απαιτητικός, γεμάτος ερωτήματα. Πολλοί άνθρωποι βιώνουν αυτή την εμπειρία μόνοι. Κι όμως, μια μικρή πράξη φροντίδας, μια απλή χειρονομία αλληλεγγύης, μπορεί να γεννήσει απροσδόκητη δύναμη. Εκεί, στο πιο ευάλωτο σημείο της ανθρώπινης ύπαρξης, η αγάπη αποκτά βάθος και η ελπίδα μορφή. Πηγή

Τι είναι πραγματικά ο πόνος;

 

Ο πόνος δεν ανήκει στο αρχικό σχέδιο του Θεού· εισβάλλει στην ανθρώπινη ιστορία μαζί με τον χρόνο, εκείνο το «δειλινό» της εξόδου από τον Παράδεισο. Από τις πρώτες λέξεις που απευθύνει ο Θεός στους πρωτοπλάστους – λύπη, στεναγμός, κόπος – μέχρι τη σημερινή εμπειρία του σωματικού, ψυχολογικού και πνευματικού πόνου, ο άνθρωπος παλεύει με κάτι ξένο προς τη φύση του. Δεν είναι πλασμένος για τον θάνατο, αλλά για τη ζωή. Με τον κ. Κλεάνθη Νιζάμη, εντεταλμένος διδάκτωρ του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ. Το μυστήριο του πόνου δεν βιώνεται, δεν υφίσταται ως τιμωρία από έναν σκληρό Θεό, αλλά ως πραγματικότητα που Εκείνος επιτρέπει «για συγκεκριμένο χρόνο και τόπο», μένοντας όμως πάντα δίπλα στον άνθρωπο. Ο πόνος περιγράφεται ως δυσάρεστη συναισθηματική εμπειρία, με πρωτογενή σωματική και δευτερογενή ψυχική διάσταση, βαθιά υποκειμενική, που ζητά σεβασμό.

Πηγή:https://aparchi.gr/2025/11/19/ti-einai-pragmatika-o-ponos/

Ο Πόνος ως Πύλη προς τον Θεό

Πηγή 

Η Εκκλησία δεν μειώνει την αξία του Σώματος αντιθέτως το αναδεικνύει (με την προσκήνηση των λειψάνων και τη μετάληψη της Θείας Ευχαριστίας.

Η Εκκλησία παρουσιάζεται όχι ως θεατής του πόνου, αλλά ως ζωντανή Μητέρα που στέκεται δίπλα στον ασθενή, αναγνωρίζοντας το σώμα ως ναό του Αγίου Πνεύματος και τον πόνο ως ευκαιρία πνευματικής αλλοίωσης. Δεν αντιμετωπίζει την ασθένεια ως τιμωρία, αλλά ως παιδαγωγία, ως πρόσκληση σε μετάνοια και βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό.
Μέσα από την παράδοση, τους Αγίους-Ιατρούς και τη μαρτυρία των πρώτων νοσοκομείων που ιδρύθηκαν στα χρόνια του Βυζαντίου, φανερώνεται η βαθιά μέριμνα της Εκκλησίας για τον άνθρωπο ολόκληρο – ψυχή και σώμα.

---

Ο Πόνος ως Πύλη προς τον Θεό – π. Χριστόφορος Χρόνης

 

Γίνε λίμνη...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας σοφός γέροντας δάσκαλος.
Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.

Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.

«Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Πικρή» είπε ο μαθητής.

Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής έκανε ότι του είπε. Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.

«Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.

«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Όχι» απάντησε ο νέος.

Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε:
«Ο πόνος στη ζωή είναι καθαρό αλάτι.
Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια.
Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο εκείνο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο.

Έτσι,
το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις
είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…
Πάψε να είσαι το ποτήρι.
Γίνε η λίμνη!»

Όλοι έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι ο δικός μας πόνος πονάει πιο πολύ. Κι όταν πονάμε γινόμαστε ακόμα περισσότερο το κέντρο του κόσμου. Ο εγωισμός αυξάνεται πόσο μάλλον όταν είναι και δικαιολογημένος… Αυτό και μόνο του επιτρέπει να βγει έξω να διαδηλώσει με σημαίες και με ταμπούρλα….

Και ποιο το αποτέλεσμα;
Ο πόνος αυξάνεται διότι ως γνωστόν σε ότι εστιαζόμαστε δε συρρικνώνεται αλλά μεγεθύνεται. Όσο μικρότερο το ποτήρι, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος. Όσο πιο κοντινή η απόσταση απ’ όπου τον βιώνουμε, τόσο πιο απέραντος μοιάζει.

Αν όμως βυθίσουμε τον πόνο μας στη απύθμενη λίμνη του πανανθρώπινου πόνου και μετά κοιτάξουμε τη λίμνη από το απέναντι βουνό θα συνεχίσει να έχει την ίδια ένταση, την ίδια σημαντικότητα και το ίδιο βάθος;

Μια δοκιμή θα μας πείσει.

peacefull-mind.blogspot.gr

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/09/gine-limni/#ixzz2j8grOckJ

Ο Χαβιέρ Μπαρδέμ ουρλιάζει με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα για τον πόνο του άλλου

Πέρυσι ο Χαβιέρ Μπαρδέμ έμαθε Ελληνικά για να μας δείξει ότι η αλληλεγγύη για τον πόνο του άλλου δεν έχει σύνορα. Φέτος, καλεί όσους πονάμε για τα εκατομμύρια των ασθενών που δεν έχουν πρόσβαση σε θεραπεία, να ουρλιάξουμε μαζί του μέσα από το... νέο συγκλονιστικό σποτ των Γιατρών Χωρίς Σύνορα που προκαλεί αίσθηση.

Το σποτ ξεκινά με τον Μπαρδέμ να εμφανίζεται στο πλάνο κι ενώ ξεκινά να ουρλιάζει, δεν ακούγεται τίποτα. Σαν να βρίσκεται σε έναν εφιάλτη από τον οποίο θέλουμε να βγούμε όλοι, αλλά δεν μπορούμε. Ο θεατής παραξενεύεται με την εικόνα του διάσημου Ισπανού ηθοποιού. «Υπάρχει μια επιδημία για τον πόνο του άλλου στη χώρα μας» ακούμε τον εκφωνητή. «Αν κι εσύ πονάς επειδή εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε θεραπεία, ούρλιαξε! Ούρλιαξε τώρα!». Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Μπαρδέμ ξεσπά με όλη του τη δύναμη σε ουρλιαχτό καθηλώνοντας τους πάντες μπροστά στην οθόνη τους.

Η κραυγή του είναι διαπεραστική, εκκωφαντική, από τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα ουρλιαχτό που βγαίνει επιτέλους στην επιφάνεια για όλους εκείνους τους ανθρώπους που καθημερινά ζουν τον εφιάλτη τους και υποφέρουν χωρίς κανένας να θέλει να τους ακούσει. Εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο ξαφνικά αποκτούν φωνή – «είμαστε κι εμείς εδώ και έχουμε ανάγκη να ζήσουμε με αξιοπρέπεια».

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα μας εντυπωσιάζουν ακόμη μια φορά με την ιδιαιτέρως ευρηματική εκστρατεία «Παστίλιες για τον Πόνο του άλλου». Μια απλή ιδέα με σπουδαία αποτελέσματα. Οι έξι καραμέλες με μέλι και θυμάρι, που παράγονται και διανέμονται με την ευγενική υποστήριξη της διεθνούς φήμης ελληνικής εταιρείας φυσικών καλλυντικών APIVITA, επιστρέφουν στα φαρμακεία σε ολόκληρη τη χώρα.

Οι φαρμακοποιοί συμμετέχουν και αυτοί αφιλοκερδώς στην εκστρατεία πουλώντας τις καραμέλες προς μόλις 1,60 ευρώ, στην ίδια ακριβώς τιμή που τις αγόρασαν, εξαπλώνοντας το δίκτυο της αλληλεγγύης στη χώρα μας. Ένα ευρώ πηγαίνει στις δράσεις των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για να ανακουφίσουν τον πόνο στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα 60 λεπτά θα καλύψουν σε τιμές κόστους την παραγωγή και τη διανομή, καθώς επίσης και τον ΦΠΑ.

«Εσύ τις παίρνεις, κάποιοι άλλοι σταματούν να πονάνε» μας λέει ο Μπαρδέμ, ο οποίος επιδεικνύει εδώ και χρόνια έντονη κοινωνική ευαισθησία και υποστηρίζει τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα ως δωρητής, κινηματογραφικός παραγωγός και «πρεσβευτής» στην εκστρατεία «Παστίλιες για τον Πόνο του Άλλου» στην Ισπανία και την Ελλάδα.

Πέρυσι, πωλήθηκαν περισσότερα από 350.000 κουτιά παστίλιες σε όλη τη χώρα. Από τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα διέθεσαν 175.000 ευρώ στα προγράμματά τους για ευάλωτους ανθρώπους στην Αθήνα και τον Έβρο, 60.000 στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, 65.000 στο Κογκό και 50.000 στην εμπόλεμη Συρία. Αν λοιπόν κι εσύ πονάς για όλους εκείνους που δεν έχουν πρόσβαση σε θεραπεία, αγόρασε τις Παστίλιες, ένωσε τη φωνή σου με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και ούρλιαξε. Ούρλιαξε τώρα! Κάποιοι θα σε ακούσουν. Πολλοί θα βρουν θεραπεία.

Αν δεν μπορείτε να περιμένετε μέχρι να βρείτε τις «Παστίλιες για τον πόνο του άλλου» στο φαρμακείο της γειτονιάς σας, μπορείτε να υποστηρίξετε τη δράση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στέλνοντας sms: ΓΧΣ1 (κενό) ονοματεπώνυμο στο 54754 (Newsphone 1.48€/sms με φπα).
 Πηγή: Παρασκήνια

     

Θέλω να ξέρω....

“Δε με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις…

Δε με ενδιαφέρει πόσο χρόνων είσαι…

Δε με ενδιαφέρει ποιοι πλανήτες είναι γύρω από το φεγγάρι σου…

Δε με ενδιαφέρει να μάθω πόσα λεφτά έχεις…

Δε με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει…

Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς κι αν τολμάς να ονειρευτείς  το να καταφέρεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά. 

Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης, αν είσαι ανοιχτός στις προδοσίες ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο. 

Αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει χωρίς να ανησυχείς και να πρέπει να προσέχεις να είσαι ρεαλιστής και να θυμάσαι τα όρια σου. Θέλω να ξέρω αν τολμάς να απογοητεύσεις κάποιον με το να είσαι ο εαυτός σου.

Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή. 

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη και όταν δεν είναι όμορφη η μέρα. 

Θέλω να ξέρω αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν. 

Θέλω να ξέρω αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές. 

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσελήνου και στο χρυσάφι το ήλιου:

 “Ναι!!! Είμαι άνθρωπος σημαντικός και η ζωή μου ανήκει!”

~ποίημα ανώνυμης Ινδιάνας~

Ο πόνος της Παναγίας (από τις σημειώσεις του Αγίου Σιλουανού)

Όταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ω, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρμόσυνα! Η αγάπη, όμως, αυτή συνεπάγεται θλίψη· και όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι και η θλίψη.

Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη χάρη, αλλά και Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό, και οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί και η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο.

Και αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατί το θέλημά Του ήταν να δει η Θεοτόκος την Ανάσταση και ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνει παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.

Εμείς δεν φτάνουμε στο πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και γι’ αυτό δεν μπορούμε να εννοήσουμε πλήρως το βάθος της θλίψεώς Της. Η αγάπη Της ήταν τέλεια. Αγαπούσε άπειρα τον Θεό και Υιό Της, αλλ’ αγαπούσε και το λαό με μεγάλη αγάπη. Και τί αισθανόταν άραγε, όταν εκείνοι, που τόσο πολύ η ίδια αγαπούσε και που τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία τους, σταύρωναν τον αγαπημένο της Υιό;

Αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί η αγάπη μας για τον Θεό και τους ανθρώπους είναι λίγη. Κι όπως η αγάπη της Παναγίας υπήρξε απέραντη και ακατάληπτη, έτσι απέραντος ήταν και ο πόνος της που παραμένει ακατάληπτος για μάς.

(…)

Η Θεοτόκος δεν παρέδωσε στη Γραφή ούτε τις σκέψεις Tης ούτε την αγάπη Tης για τον Υιό και Θεό Tης ούτε τις θλίψεις της ψυχής Tης κατά την ώρα της σταυρώσεως, γιατί ούτε και τότε θα μπορούσαμε να τα συλλάβουμε. Η αγάπη Tης για τον Θεό ήταν ισχυρότερη και φλογερότερη από την αγάπη των Χερουβείμ και των Σεραφείμ, και όλες οι δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων εκπλήσσονται με Αυτήν.

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, εκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, ενδέκατη έκδοση, σελ. 467-472)

Πηγή

Εχθές μου ευχήθηκε το "Τραύμα" μου.

Εχθές το βράδυ είχα μια επίσκεψη. Γυρω στα ξημερώματα με θυμήθηκε το "τραύμα" μου. Είπα γιατί σήμερα. Έπειτα κοίταξα το καινούργιο ημερολόγιο που κρεμόταν ατάραχο και παθητικό μα απειλητικό στον τοίχο, έτοιμο να κατασπαράξει στιγμές και ώρες στις σελίδες του κορμιού του, να λέει 1-1-2013.

Τότε κατάλαβα ότι ήταν απλά μια υπενθύμιση. Ένα καλοσόρισμα. Τα χρόνια πολλά βρε αδελφέ.

-Εεεεε που είσαι φιλαράκο, δεν σε ξέχασα, παρέα θα κάνουμε και πάλι τον νέο χρόνο. Είσαι έτοιμος να πονέσεις;  Ξέρεις εσύ όπως τόσο χρόνια τώρα. Και πάλι μαζί θα είμαστε.

Δεν του αρνήθηκα γιατί η αλήθεια είναι ότ,ι όσο κι αν με πόνεσε, με πλήγωσε, με μάτωσε χρόνια τώρα από εκείνη την στιγμή που δεν θήλασα αγάπη, στην πραγματικότητα υπήρξε ο μοναδικός μου δάσκαλος ή πιο μεγάλη προίκα της υπάρξεως μου, το ωραιότερο μονοπάτι που βάδισαν ποτέ τα τρεμάμενα πόδια μου, το πιο όμορφο τοπίο που είδαν τα δακρυσμένα μάτια μου και το πιο γλυκό πρόσωπο που φίλησαν τα ξεραμένα χείλη μου. Γιατί το τραύμα δεν το πολεμάς απλά το αγαπάς και συμφιλιώνεσαι μαζί του. Το αγκαλιάζεις και βηματίζεις μαζί του ως νήπιο που ζητά ενηλικίωση.

Το τραύμα που κουβαλάς σαν ουλή στα στήθη από την μέρα που γεννήθηκες στα στήθη που δεν θήλασες αγάπη και ασφάλεια, στα χείλη που δεν σε φίλησαν με πάθος και πόθο απρουπόθετης αγάπης, μην του κακιώνει αποδέξου το και αγκάλιασε το.

Δεν φταις εσύ που υπάρχει. Μη τα βάζεις με τον εαυτό σου. Ούτε είναι εύκολο να μην υπάρχει. Μην αυτομαστιγώνεσαι γιατί δεν τα κατάφερες ή δεν τα καταφέρνεις πάντα με την ίδια επιτυχία.

Πάντα θα στέκει εκεί. Δεν φεύγει αυτή η παρθενική και πρώιμη βαθιά ουλή. Εσύ μονάχα μπορείς να αλλάξεις την ματιά σου και να το δεις ως ευκαιρία και ευλογία. Εσύ μονάχα με την Χάρι του Θεου, μπορείς να δεις «αλλιώς» τα καρφιά σου. Το θάνατο να τον κάνεις σχέση και το μηδέν αρχή.

Πες του είσαι εδώ σε ξέρω, είσαι η προίκα μου, είσαι ο δρόμος μου, το μονοπάτι μου, είσαι ο Θεός που περπατά μαζί μου.

π. Λίβυος

 

Πηγή: http://plibyos.blogspot.gr

Το παγκάκι που βρυχάται

Λιγόστεψαν τα παγκάκια για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους ποιητές σε αυτή την πόλη. Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν οι στίχοι και οι όρκοι της αιώνιας αγάπης. Κάποιοι ανεμοδαρμένοι απαγκιάζουν πλέον στα παγκάκια μας. Απόκληροι και άστεγοι, πένητες και φυγάδες κατέλαβαν τις θέσεις στάθμευσης των μοσχαναθρεμμένων οπισθίων μας. Εκεί που κάποτε χαράζαμε καρδιές κι ονόματα, τώρα κάποιος ανέστιος κοιμάται. Εκεί που κάποτε ανταμώναμε τον έρωτα, τώρα κάποιος την πείνα και την φτώχεια βάζει τις νύχτες προσκεφάλι. Κάποιος θα ξαποσταίνει τις άδειες ώρες του μέσα στις μικρές αγγελίες και στα "ζητείται". Κάποιος θα δραπετεύει από τα είκοσι υπόγεια τετραγωνικά της Καλλιφρονά για λίγο ανοιξιάτικο φως.

Κατειλημμένα τα παγκάκια μας από περιττές υπάρξεις, που κάθε φορά που σηκώνονται αφήνουν πίσω τους και μια ενοχλητική ιστορία για να καθίσει επάνω της ο επόμενος. Μια ιστορία γεμάτη αγκάθια που τσιμπάνε και ματώνουν σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

Εκεί, κάτσε και μάτωσε. Όχι με τα οπίσθια όμως. Κάτσε με το μυαλό σου. Στριμώξου πάνω στους εφιάλτες του προηγούμενου και αφουγκράσου αυτά που άφησε φεύγοντας. Πάρε τον βρυχηθμό του και κάνε τον στίχο. Χάραξέ τον με τον σουγιά της γλώσσας σου πάνω στο παγκάκι για να τον βρει ο επόμενος. Κι εγώ σε αυτή την ποίηση θα υποκλιθώ και όχι στα βραβεία σου. Εκεί θέλω τους στίχους σου. Να λερωθείς και να ματώσεις σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

Πέτρος Κατσάκος

«Καταριέμαι την ποίηση που περνά τον εαυτό της για πολυτέλεια, πολιτιστικό στολίδι των ουδέτερων εκείνων που νίπτουν τα χέρια τους και απέχουν για να ξεφύγουν.
Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δε συμμετέχουν μέχρι να βρωμίσουν ολάκεροι».

Γκαμπριέλ Θελάγια

Πηγή:  avgi.gr

Αναδημοσίευση: http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2013/05/blog-post_9882.html

  

Δανεισμένο από τον τοίχο της φίλης Σοφίας

Αγάπη, Πόνος, Χρόνος, Θάνατος

Η Αλμήτρα είπε:
                                                     Μίλησέ μας για την Αγάπη.
Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρυσε το λαό, κι απλώθηκε βαθιά ησυχία. Και με φωνή μεγάλη είπε:

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μ' όλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα.

 Κι όταν τα φτερά της σ' αγκαλιάσουν, παραδώσου, μ' όλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

 Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο. 

Γιατί, όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. 

 Κι όπως είναι για το μεγάλωμά σου, είναι και για το κλάδεμά σου. 

Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο, Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλλησή τους στο χώμα. 

Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της. 

Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει. 

Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου. 

Σε αλέθει για να σε λευκάνει.

 Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.

 Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το  άγιο δείπνο.

Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου, και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.

 Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης, Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης.

 Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου, και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.

 Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της, και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται. γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

 Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: «Ο Θεός είναι στην καρδιά μου», αλλά μάλλον «Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού.»

 Και μη πιστέψεις οτι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία. 

Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία έκτος από την εκπλήρωσή της. 

Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα. 

Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.

 Να πληγωθείς από την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα. 

Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. 

Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης· 

Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο μ' ευγνωμοσύνη στην καρδιά.

 Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

ΚΑΙ μια γυναίκα μίλησε και είπε,  

Μίλησέ μας για τον Πόνο.

Κι εκείνος αποκρίθηκε:

     Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του όστρακου που περικλείει τη γνώση σας.

 Όπως το τσόφλι του καρπού πρέπει να σπάσει, για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου, έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο. 

Κι αν μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας, ο πόνος δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας.

 Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας. 

Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας. 

Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι.

 Είναι το πικρό φάρμακο που μ' αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας.

 Γι' αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό, και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα. 

Γιατί το χέρι του, αν και βαρύ και σκληρό, οδηγείται από το τρυφερό χέρι του Αόρατου,

 Και η κούπα που σας δίνει, μ' όλο που καίει τα χείλη σας, είναι φτιαγμένη από τον πηλό που ο μεγάλος Αγγειοπλάστης μούσκεψε με τα δικά του άγια δάκρυα.

ΚΙ ένας αστρονόμος είπε, Δάσκαλε,  

τι έχεις να πεις για το Χρόνο;

Κι εκείνος αποκρίθηκε:

Θα θέλατε να μετρήσετε το χρόνο που είναι χωρίς μέτρα και άμετρος.

Θα θέλατε να προσαρμόσετε τη διαγωγή σας, ακόμα και να κατευθύνετε την πορεία της ψυχής σας, σύμφωνα με τις ώρες και τις εποχές.

Θα θέλατε να κάνετε το χρόνο ένα ποταμάκι για να καθίσετε στην όχθη του και να παρακολουθείτε το κύλισμά του.

Ωστόσο, το άχρονο που είναι μέσα σας έχει επίγνωση του άχρονου της ζωής, 

Και ξέρει ότι το χθες δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ανάμνηση του σήμερα, και το αύριο, το όνειρο του σήμερα. 

Κι ότι αυτό που τραγουδά και διαλογίζεται μέσα σας κατοικεί ακόμα μέσα στα όρια της πρώτης εκείνης στιγμής που διασκόρπισε τα αστέρια στο διάστημα.

 Ποιός ανάμεσά σας δε νιώθει ότι η δύναμή του ν' άγαπα είναι απεριόριστη; 

Αλλά και ποιός, ωστόσο, δεν αίσθάνεται ότι αυτή η ίδια η αγάπη, αν και απεριόριστη, είναι αιχμαλωτισμένη μέσα στο κέντρο της ύπαρξής του, και δεν πετά από σκέψη αγάπης σε άλλη σκέψη αγάπης, ούτε από πράξεις αγάπης σε άλλες πράξεις αγάπης; 

Και μήπως δεν είναι ο Χρόνος όπως είναι η αγάπη, αδιαίρετος και χωρίς ρυθμό; 

Αλλά αν στη σκέψη σας έχετε ανάγκη να μετράτε το χρόνο σε εποχές, κάνετε κάθε εποχή να περιλαμβάνει όλες τις άλλες εποχές,

 Και κάνετε το σήμερα να αγκαλιάζει το παρελθόν με την ανάμνηση και το μέλλον με τη λαχτάρα.

ΚΑΙ τότε η Αλμήτρα μίλησε ξανά, και είπε,  

Και τώρα θα σε ρωτήσουμε για το Θάνατο.

Κι εκείνος είπε:

Θέλετε να μάθετε το μυστικό του θανάτου. 

Αλλά πως θα το βρείτε αν δεν το γυρέψετε μέσα στην καρδιά της ζωής; 

Η κουκουβάγια που τα νυχτόθωρα μάτια της είναι τυφλά στο φως της μέρας, δεν μπορεί ν' αποκαλύψει το μυστήριο του φωτός. 

Αν θέλετε πραγματικά ν' αντικρύσετε την ψυχή του θανάτου, ανοίξτε την καρδιά σας ολάκερη στο σώμα της ζωής.

 Γιατί η ζωή κι ο θάνατος είναι ένα, καθώς ο ποταμός κι η θάλασσα είναι ένα. 

Στο βάθος των ελπίδων και των πόθων σας υπάρχει η σιωπηλή σας γνώση για το υπερπέραν. 

Και σαν τους σπόρους που ονειρεύονται κάτω από το χιόνι, η καρδιά σας ονειρεύεται την άνοιξη.

 Να εμπιστεύεστε τα όνειρα, γιατί σ' αυτά είναι κρυμμένη η πύλη προς την αίωνιότητα. 

Ο φόβος σας για το θάνατο είναι σαν το τρεμούλιασμα του βοσκού όταν στέκεται μπροστά στο βασιλιά που το χέρι του θα τον ακουμπήσει για να τον τιμήσει. 

Μήπως δε χαίρεται ο βοσκός κάτω από το τρεμούλιασμά του, που θα φορέσει το μετάλλιο του βασιλιά;

 Κι ωστόσο, δεν είναι η ταραχή εκείνο που τον νοιάζει πιο πολύ;

 Γιατί, τι άλλο είναι ο θάνατος εκτός από το να σταθείς γυμνός μέσα στον άνεμο και να λιώσεις μέσα στον ήλιο; 

Και τι σημαίνει να πάψεις ν' αναπνέεις εκτός από το να ελευθερώσεις την ανάσα από τα ασταμάτητα κύματά της, για να μπορέσει να υψωθεί και ν' απλωθεί και να γυρέψει το Θεό ελαφριά κι ανεμπόδιστη; 

Μονάχα όταν πιείτε από το ποτάμι της σιωπής, θα μπορέσετε πραγματικά να τραγουδήσετε. 

Και μόνο όταν φτάσετε στη βουνοκορφή, θ' αρχίσετε να σκαρφαλώνετε.

 Και όταν η γη γυρέψει τα μέλη σας, τότε μόνο θα χορέψετε πραγματικά.

 Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ (Χαλίλ Γκιμπράν)

Αναδημοσίευση:http://antikleidi.com/2013/04/09/kahlil/#more-48083

Σήμερα μαύρος ουρανός.....

"Το μοιρολόι της Παναγιάς"

Σήμερα μαύρος ουρανός,
σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβονται
και τα βουνά λυπούνται
Σήμερα το βαλαν βουλή
για να σταυρώσουν το Χριστό
των πάντων βασιλέα
Η Παναγιά η Δέσποινα
καθόταν μοναχή της
την προσευχή της έκανε
για τον μονογενή της.
Φωνή ακούει εξ ουρανού
κι απ' αρχαγγέλου στόμα!
"Σώνουν κυρά μου οι προσευχές
σώνουν και οι μετάνοιες
τον γιο σου τον επιάσανε
και σαν φονιά τον πάνε.
Σαν κλέφτη τον δικάζουνε
και στον χαλκιά τον πάνε"
Κι η Παναγιά σαν τ΄άκουσε
πέφτει, λιγοθυμάει....
σταμνιά νερό της χύνανε
τρια κανάτια μόσχο.
Κι αφού της ήρθε ο λογισμός
κι αφού της ήρθε ο νους της
ζητεί μαχαίρι να σφαχτεί
φωτιά να πάει να πέσει.
Τηρά δεξιά, τηρά ζερβά,
κανέναν δεν γνωρίζει.
Τηρά και δεξιώτερα
βλέπει τον Άγιο Γιάννη
-Άη Γιάννη μου αφέντη μου
και μαθητή του γιού μου
μην είδες το παιδάκι μου
και σέ το δάσκαλό σου;
"Τον βλέπεις κείνο το γυμνό
τον παραπόνεμένο;
Όπου φορεί στην κεφαλή
στεφάνι αγκαθένιο;"
Η Παναγιά τον σίμωσε
και τον γλυκομιλούσε...
"Δεν μου μιλάς παιδάκι μου
δε μου μιλάς παιδί μου;"
"Τι να σου πω μανούλα μου;
τι να σου μολογήσω;
Ητανε θέλημα Θεού
βούληση του Πατέρα
μόνο το Μεγα Σάββατο
κοντά στο μεσονύχτι
όταν λαλήσει ο πετεινός
σημάνουν οι καμπάνες
κι ανάψουνε στις εκκλησιες
ολόχρυσες λαμπάδες
τότε κι εσυ μανούλα μου
να πας να με παντέσχεις



Και μια άλλη εκδοχή :

Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,

σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,

σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,

οι άνομοι και τα σκυλιά κι' οι τρισκαταραμένοι

για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Αφέντη Βασιλέα.

Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι

να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.

Κι' η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,

τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της.

Φωνή τους ήρθ' εξ Ουρανού απ' Αρχαγγέλου στόμα:

-Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν κι' οι μετάνοιες,

το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε

και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε.

-Χαλκιά-χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.

Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτάχνει πέντε.

-Συ Φαραέ, που τά 'φτιασες πρέπει να μας διδάξεις.

-Βάλε τα δυο στα χέρια του και τ' άλλα δυο στα πόδια,

το πέμπτο το φαρμακερό βάλε το στην καρδιά του,

να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.

Κι' η Παναγιά σαν τάκουσε έπεσε και λιγώθη,

σταμνί νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο

για να της ερθ' ο λογισμός, για να της έρθει ο νους της.

Κι' όταν της ηρθ' ο λογισμός, κι' όταν της ηρθ' ο νους της,

ζητά μαχαίρι να σφαγεί, ζητά φωτιά να πέσει,

ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το μονογενή της.

-Μην σφάζεσαι, Μανούλα μου, δεν σφάζονται οι μανάδες

Μην καίγεσαι, Μανούλα μου, δεν καίγονται οι μανάδες.

Λάβε, κυρά μ' υπομονή, λάβε, κύρά μ' ανέση.

-Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,

που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.

Κι' η Μάρθα κι' η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα

και του Ιακώβου η αδερφή, κι' οι τέσσερες αντάμα,

επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι

και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.

-Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.

Κι' η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.

Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,

τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη,

Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου,

μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;

-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,

δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.

Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,

οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,

οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;

Αυτός είναι ο γυιόκας σου και με ο δάσκαλός μου!

Κι' η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.

-Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;

-Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις·

μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,

που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,

τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη!

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα Ουράνια,

σημαίνει κι' η Άγια Σοφία με τις πολλές καμπάνες.

Όποιος τ' ακούει σώζεται κι' όποιος το λέει αγιάζει,

κι' όποιος το καλοφουγκραστεί Παράδεισο θα λάβει,

Παράδεισο και λίβανο απ' τον Άγιο Τάφο.