Ο αληθινός Μεσσίας και οι αληθινοί μαθητές του

Μια βιωματική ανάγνωση με αφορμή το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως (Μκ. 8:27-38)

Οι στίχοι του κατά Μάρκον Ευαγγελίου (8:27-38) σηματοδοτούν την ολοκλήρωση της δημόσιας δράσης του Ιησού στη Γαλιλαία και την έναρξη της πορείας του προς τα Ιεροσόλυμα και επομένως προς το Πάθος. Όχι τυχαία, ακριβώς σε αυτό το σημείο ο Ιησούς ρωτάει τους μαθητές του σχετικά με τις φήμες που κυκλοφορούν γύρω από το πρόσωπό του (8:27), κυρίως όμως εστιάζει στο ποια είναι η δική τους γνώμη γι’ αυτόν (8:29α). Και ενώ γενικά οι άνθρωποι τον κατατάσσουν μεταξύ των προφητών (8:28), οι μαθητές διά στόματος του Πέτρου τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν ως τον Χριστό, δηλαδή τον αναμενόμενο Μεσσία (8:29β). Εδώ όμως προκύπτει για τον αναγνώστη του ευαγγελίου ένα καίριο ερώτημα: Τι ακριβώς σημαίνει ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας και ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της ομολογίας;

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να ρίξουμε μια ματιά στα όσα μόλις προηγουμένως έχει αφηγηθεί ο ευαγγελιστής. Στην αρχή του κεφαλαίου 8, ο Ιησούς προβαίνει για δεύτερη φορά σε έναν πολλαπλασιασμό άρτων και ιχθύων (8:1-9)· βλ. επίσης (6:34-46). Αργότερα, όταν οι μαθητές διαπλέουν μαζί του τη λίμνη της Γαλιλαίας, αρχίζουν να ανησυχούν για το ότι δεν έχουν μαζί τους τρόφιμα (8:14). Ο Ιησούς διαγιγνώσκει αυτήν την ανησυχία τους και τους επιπλήττει με ιδιαίτερα αυστηρό τρόπο λέγοντας:[1] «Γιατί σκέφτεστε ότι δεν έχετε ψωμιά; Ακόμη δεν καταλαβαίνετε και δεν μπαίνετε στο νόημα; Τόσο πορωμένη είναι η καρδιά σας; Παρ᾽ όλο που έχετε μάτια δε βλέπετε και παρ᾽ όλο που έχετε αυτιά δεν ακούτε; Τίποτα δε θυμάστε; Όταν μοίρασα τα πέντε ψωμιά στους πέντε χιλιάδες ανθρώπους, πόσα κοφίνια μαζέψατε;… Όταν μοίρασα τα εφτά ψωμιά στους τέσσερις χιλιάδες, πόσα καλάθια μαζέψατε;… Ακόμη δεν καταλαβαίνετε;» (8:17-21). Αμέσως μετά ο Ιησούς φθάνει στη Βηθσαϊδά, όπου τον παρακαλούν να αγγίξει έναν τυφλό για να τον θεραπεύσει, πράγμα το οποίο και πράττει (8:22-26). Από την παραπάνω αλληλεπίδραση μεταξύ Ιησού και μαθητών προκύπτει ότι οι τελευταίοι, παρά τα όσα θαυμαστά έχουν δει από αυτόν, έχουν απέναντί του ακόμη πορωμένη καρδιά, τυφλά μάτια και βουλωμένα αυτιά. Από την άλλη πλευρά, η θεραπεία του τυφλού της Βηθσαϊδά φανερώνει ότι ο Ιησούς μπορεί να ανοίξει τα τυφλωμένα μάτια των ανθρώπων και να τους δώσει το φως τους, αρκεί να του το ζητήσουν με πίστη.

Επιστρέφοντας μετά τη σύντομη αυτή αναδρομή στον προαναφερθέντα διάλογο του Ιησού με τους μαθητές του, τίθεται το ερώτημα εάν στο μεταξύ έχουν ενδεχομένως διανοιχθεί τα μάτια τους, ώστε να μπορούν πλέον να δουν καθαρά και να καταλάβουν ποιος πραγματικά είναι ο Ιησούς. Η απάντηση του Πέτρου ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, δηλαδή ο Μεσσίας, είναι ορθή, αφού και ο ίδιος ο Ιησούς αποδέχεται αυτόν τον τίτλο (8:30)· βλ. και (14:62). Φανερώνει μάλιστα και μια σημαντική εξέλιξη στην πίστη και την κατανόηση των μαθητών, οι οποίοι για πρώτη φορά στο ευαγγέλιο προβαίνουν σε μια τέτοια ομολογία.

Όμως η εξέλιξη της διήγησης εκπλήσσει τον μη εξοικειωμένο με αυτήν αναγνώστη. Συγκεκριμένα, ο Ιησούς προλέγει με ξεκάθαρο τρόπο ότι, αφού φθάσει στα Ιεροσόλυμα, θα θανατωθεί (8:31-32α). Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο Πέτρος αρχίζει να τον επιτιμά προσπαθώντας να τον αποτρέψει από το να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο (8:32β). Ο Ιησούς τότε τον διώχνει από μπροστά του λέγοντάς του ότι «δεν σκέφτεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά σύμφωνα με το θέλημα των ανθρώπων» (8:33). Όπως φαίνεται λοιπόν καθαρά στο σημείο αυτό, ο Πέτρος και μαζί με αυτόν και οι υπόλοιποι μαθητές, αλλά και όλοι οι Ιουδαίοι της εποχής, περιμένει έναν επίγειο Μεσσία· έναν Μεσσία ο οποίος θα ηγείτο της επανάστασης εναντίον των Ρωμαίων, θα τους κατατρόπωνε και τελικά θα αποκαθιστούσε το αρχαίο βασίλειο του Ισραήλ. Ο Ιησούς όμως δεν κηρύττει την έλευση ενός τέτοιου επίγειου βασιλείου, θεμελιωμένου στη βία και στο αίμα, αλλά της βασιλείας του Θεού· δεν είναι ο Μεσσίας που θα επαναστατήσει εναντίον των Ρωμαίων και θα τους εκδιώξει από τη Γη της Επαγγελίας, αλλά ο Μεσσίας που θα παραδοθεί εκουσίως στα χέρια των εχθρών του για να θανατωθεί από αυτούς. Η αραμαϊκή λέξη «σατανά», με την οποία ο Ιησούς χαρακτηρίζει εδώ τον Πέτρο, σημαίνει τον εχθρό, τον αντίπαλο. Ο Πέτρος στο σημείο αυτό λοιπόν από μαθητής του Ιησού μετατρέπεται σε αντίπαλό του.

Αμέσως μετά το περιστατικό αυτό, ο Ιησούς απευθυνόμενος όχι μόνο στους μαθητές του, αλλά και στο πλήθος που τον ακολουθεί, εξηγεί ότι πραγματικός μαθητής του είναι αυτός που θα απαρνηθεί τον εαυτό του, θα σηκώσει τον σταυρό του και θα τον ακολουθήσει (8:34). Πρόκειται για την εκ διαμέτρου αντίθετη τοποθέτηση έναντι αυτής του Πέτρου. Ομολογουμένως, ο Πέτρος θέλει εκ πρώτης όψεως κάτι καλό: να σώσει τη ζωή του διδασκάλου του και μαζί με αυτήν βέβαια και τη δική του ζωή. Όμως ο Ιησούς διδάσκει ότι όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του τελικά θα τη χάσει. Ενώ όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη του ιδίου και του ευαγγελίου θα τη σώσει (8:35). Επομένως είναι σαφές το τι σημαίνει να σηκώνει κάποιος τον σταυρό του και να ακολουθεί τον Ιησού. Σημαίνει να τον ακολουθήσει για να πεθάνει τελικά και ο ίδιος μαζί του.

Καθώς βρισκόμαστε στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία μας οδηγεί και μας ωθεί στο να βιώσουμε βαθύτατα μέσα μας το μυστήριο της σταύρωσης του Χριστού, το κείμενο του κατά Μάρκον Ευαγγελίου που σχολιάσαμε παραπάνω προβληματίζει και σε υπαρξιακό επίπεδο. Τίθεται καταρχάς το ερώτημα σε όσους από μας ομολογούμε πίστη στον Ιησού Χριστό εάν όντως βλέπουμε, ακούμε και καταλαβαίνουμε. Πολλές φορές τείνουμε να θεωρούμε αυτονόητες τις ευεργεσίες του Θεού, τις μικρές και μεγάλες καθημερινές δωρεές, τα αναρίθμητα θαύματα. Έτσι, με την πρώτη δυσκολία αγωνιούμε και δυσπιστούμε, λησμονώντας τις αμέτρητες αποδείξεις της αγάπης του Θεού στη ζωή μας. Στον βαθμό που συμβαίνει αυτό, όντως ισχύει και για μας ό,τι και για τους μαθητές: έχοντας μάτια δεν βλέπουμε, έχοντας αυτιά δεν ακούμε, δεν θυμόμαστε και δεν καταλαβαίνουμε (8:18-21). Η μόνη μας ελπίδα να εξέλθουμε από μια τέτοια κατάσταση είναι ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός είναι που μπορεί να διανοίξει τους οφθαλμούς μας, όπως έκανε με τον τυφλό της Βηθσαϊδά (8:22-26), ώστε τελικά να μπορέσουμε να δούμε και να καταλάβουμε όντως ποιος πραγματικά είναι και τι κάνει για μας.

Δεν είναι όμως εύκολο να αντιληφθούμε την πνευματική μας τυφλότητα και αντιστοίχως να ζητήσουμε τη βοήθεια του Χριστού, διότι μπορεί να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ήδη «βλέπουμε». Έτσι, μπορεί να είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι πιστεύουμε πραγματικά στον Χριστό, ότι τον κατανοούμε και τον ακολουθούμε, ότι εμπνεόμαστε από το υπόδειγμά του και φωτιζόμαστε από την παρουσία του στη ζωή μας. Αυτό ακριβώς όμως πίστευαν και οι μαθητές. Λεκτικά ο Πέτρος εκφράζει όντως την αληθινή πίστη, καθώς πράγματι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας (8:29). Αλλά τι σημαίνει το να αναγνωρίζω τον Ιησού ως τον Μεσσία, δηλαδή ως τον βασιλιά και κύριο της ζωής μου; Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Χριστού σημαίνει το να τον ακολουθώ με πίστη όπου και αν με οδηγεί· να είμαι έτοιμος και πρόθυμος να αναθεωρήσω τις πεποιθήσεις μου, όταν αυτές έρχονται σε αντίθεση με τη διδασκαλία και το θέλημά του· να απαρνηθώ ακόμη και αυτό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ακολουθώντας τον ακόμη και μέχρι τον θάνατο και ομολογώντας με παρρησία την πίστη μου στην ερχόμενη βασιλεία του. Σημαίνει τέλος, το να μην προσπαθώ να τον «σώσω», ώστε τελικά να περισώσω και τον εαυτό μου. Σημαίνει δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει ο Πέτρος, ο οποίος εκ πρώτης όψεως, όπως ήδη προαναφέραμε, προσπαθεί να κάνει κάτι καλό: να σώσει τον Ιησού από τον εαυτό του, από αυτήν την παράξενη, όπως του φαίνεται εκείνη τη στιγμή, παρόρμησή του να πορευθεί αμαχητί προς μια βέβαιη ήττα, προς έναν αναπότρεπτο θάνατο· και βέβαια σώζοντας τον Ιησού να σώσει και τον εαυτό του, αφού και ο ίδιος ανήκει στην παράταξη, όπως θεωρεί, του Ιησού, που απειλείται να ηττηθεί κατά κράτος. Ωστόσο το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο μας διδάσκει ότι ο πραγματικός μαθητής του Ιησού καλείται όχι μόνο να αφήσει τον Μεσσία και Κύριό του να πορευθεί προς τον σταυρό, αλλά να τον ακολουθήσει και ο ίδιος σηκώνοντας τον δικό του σταυρό και τελικά πεθαίνοντας μαζί του. Διαφορετικά δεν μπορεί να είναι μαθητής του.

Προφανώς σήμερα, στον τόπο μας τουλάχιστον, δεν αντιμετωπίζουμε την απειλή του θανάτου, όταν ομολογούμε έργω ή λόγω την πίστη μας στον Χριστό. Όμως υπάρχει και για μας, όπως και για τους μαθητές, ο κίνδυνος να θέλουμε να χωρέσουμε τον Χριστό στον δικό μας τρόπο σκέψης, να τον ερμηνεύσουμε επιλεκτικά με βάση τις δικές μας αρχές, αξίες, πεποιθήσεις και επιδιώξεις, να φαντασιωνόμαστε ότι αγωνιζόμαστε όχι για τον εαυτό μας, αλλά για να διασώσουμε τη γνήσια πίστη στο πρόσωπο και τη διδασκαλία του και βέβαια να απογοητευόμαστε, όταν εκείνος δεν φαίνεται να αναγνωρίζει έμπρακτα και να επευλογεί τις προσπάθειές μας.

Όπως είδαμε ωστόσο, το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο παρουσιάζει μια άκρως διαφορετική πραγματικότητα. Σύμφωνα με τη θεόπνευστη μαρτυρία του, αν θέλουμε να είμαστε μαθητές του Χριστού, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε την τυφλότητά μας και να του ζητήσουμε να μας θεραπεύσει· να ευθυγραμμιστούμε προς τον δικό του νου και να εφαρμόσουμε στο ακέραιο τη δική του διδασκαλία στη ζωή μας· να δεχθούμε τις όποιες αντιξοότητες, τον όποιο σταυρό, μιμούμενοι εκείνον ο οποίος ήπιε εκούσια και μέχρι τέλους το ποτήρι του Πάθους· να απαρνηθούμε, τέλος, τις όποιες προσδοκίες ενός εγκόσμιου θριάμβου και να προσηλωθούμε σταθερά και απαρέγκλιτα στην αναμονή της ερχόμενης εσχατολογικής βασιλείας του, μιας βασιλείας όμως, της οποίας η πρόγευση αρχίζει ήδη από τον παρόντα κόσμο.

Ο Χρήστος Καρακόλης είναι Καθηγητής της Καινής Διαθήκης στο Τμήμα Θεολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας και μέλος του Δ.Σ. της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου.

Πηγή

Ηθικά ζητήματα σε εργασιακά ζητήματα

Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα


ΑΡΘΡΟ 23
1. Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες
και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργία.


2. Όλοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.


3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν
και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. […]


ΑΡΘΡΟ 24
Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό
του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.


ΑΡΘΡΟ 25
1. Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένειά
του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις
απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια,
την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που
στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησής του.


2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. Όλα τα παιδιά,
ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.
OHE, Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, 1948

Εργασία και αεργία με χριστιανικά κριτήρια

Η Αγία Γραφή για την εργασία

Όποιος δεν θέλει να εργάζεται, αυτός να μην τρώει κιόλας.
Β’ επιστολή Απ. Παύλου προς Θεσσαλονικείς 3, 10

Έτσι να λάμψει και το δικό σας φως μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα
και να δοξολογήσουν τον ουράνιο Πατέρα σας.
Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον 5, 16

Έτσι και η πίστη, αν δεν εκδηλώνεται με έργα, μόνη της είναι νεκρή.

Επιστολή Ιακώβου 2, 17

Να το θεωρείτε τιμητικό να ζείτε χωρίς αναταραχές, να ασχολείστε μόνο με τις δικές σας υποθέσεις

και να εργάζεστε για να βγάζετε το ψωμί σας με τα ίδια σας τα χέρια, όπως σας παραγγείλαμε.

Α΄ επιστολή Απ. Παύλου προς Θεσσαλονικείς 4, 11

Πήρε, λοιπόν, ο Κύριος ο Θεός τον άνθρωπο και τον έβαλε μέσα στον κήπο της Εδέμ, για να τον

καλλιεργεί και να τον προσέχει. Γένεσις 2, 15

6Τράβα τεμπέλη στο μυρμήγκι, κοίταξε πώς δουλεύει και γίνε σοφός. 7Αυτό δεν έχει ούτε αρχηγό

ούτε επιστάτη ούτε αφεντικό· 8κι όμως το καλοκαίρι εξασφαλίζει την τροφή του, προμήθειες συγκεντρώνει τον καιρό του θερισμού.9Τεμπέλη, ως πότε θα κοιμάσαι; Πότε απ’ τον ύπνο σου θα σηκωθείς; 10Λίγος ακόμα ύπνος, λίγη νύστα, λίγο τα χέρια να σταυρώσεις για ν’ αναπαυτείς, 11και θα ’ρθει η φτώχεια ξαφνικά σαν το ληστή κι η δυστυχία σαν άντρας οπλισμένος.

Παροιμίες 6, 611

Να εργάζεσαι με το εργόχειρό σου, για να βρει ο φτωχός το ψωμί σου. Γιατί η αργία (η μη εργασία)

είναι θάνατος και κατάντια της ψυχής.

Αβάς Αμμωνάς, Γεροντικό

Η αξία της εργασίας

Ας μην ντρεπόμαστε για τις χειρωνακτικές εργασίες∙ ούτε να νομίζουμε ότι η εργασία είναι αιτία

για κατηγορία∙ αιτία για κατηγορία είναι η αργία και να μην έχουμε να κάνουμε κάτι. Γιατί, αν η εργασία ήταν ντροπή, δε θα την επιδίωκε ο (απόστολος) Παύλος, ούτε θα παράγγελνε σ’ εκείνους που δεν εργάζονται, να μην τρώνε. Ντροπή, πραγματικά, είναι μόνο η αμαρτία. Την αμαρτία, όμως, και μάλιστα όχι μία ή δύο και τρεις μορφές αμαρτίας, αλλά όλη μαζί την κακία, τη γεννά συνήθως η αργία… Λοιπόν, ό,τι είναι για το άλογο το χαλινάρι, το ίδιο είναι η εργασία για τη φύση μας… Δεν υπάρχει τίποτε απολύτως που να μην καταστρέφεται με την αργία. 

Πράγματι, και το νερό που είναι στάσιμο, βρωμά, ενώ εκείνο που τρέχει και τριγυρίζει παντού, διατηρεί την καλή του ποιότητα. Και το σίδερο, όταν δε χρησιμοποιείται, γίνεται μαλακότερο και άχρηστο, επειδή καταστρέφεται από τη σκουριά∙ ενώ εκείνο που χρησιμοποιείται στις εργασίες, είναι πολύ χρησιμότερο, αλλά και πιο ευπαρουσίαστο, αφού δεν λάμπει λιγότερο από κάθε ασήμι.

 Και τη γη που δεν καλλιεργείται, θα μπορούσε να την ιδεί κανείς να μην παράγει τίποτε ωφέλιμο, αλλά βλαβερά βότανα, αγκάθια, τριβόλια και άκαρπα δέντρα, ενώ εκείνην που απολαμβάνει την εργασία, να είναι γεμάτη με ήμερους καρπούς. Και γενικά η αργία καταστρέφει το καθετί∙ αντίθετα, η εργασία κάνει τα πάντα πιο χρήσιμα. Γνωρίζοντας λοιπόν όλα τούτα, καθώς επίσης και πόση είναι η βλάβη από την αργία και το κέρδος από την εργασία, ας αποφεύγουμε την πρώτη και ας επιδιώκουμε τη δεύτερη.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Η εργασία ως θεϊκή εντολή και ανθρώπινη ανάγκη

Εκτός όμως από την άμεση, υπάρχει και έμμεση εντολή για εργασία. Αναγράφεται στη Γένεση:

«Καί εἶπεν ὁ Θεός: Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν…». Από αυτό το

χωρίο προκύπτει πως ο άνθρωπος έχει δύο όψεις, οι οποίες εκφράζουν τη δομή του, μία στατική και

μία δυναμική. Η πρώτη αποτελεί τον ιδανικό τύπο του ανθρώπου, ο οποίος έχει πλασθεί «κατ’ εἰκόνα»

του Δημιουργού του. Η δεύτερη όψη, η δυναμική, περιέχει τη δυνατότητα του ανθρώπου να φθάσει

τον ιδανικό τύπο του, ώστε να γίνει ύπαρξη «καθ’ ὁμοίωσιν» του Δημιουργού της, να του μοιάσει. Όσο

δεν θα του μοιάζει, δεν θα είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος. […]

Ο αρχαίος Ισραηλίτης πληροφορείται πως ο πρώτος που εργάσθηκε είναι ο Θεός και ότι πρέπει

να του μοιάσει∙ και θα του μοιάσει με την εργασία, διότι «διά της εργασίας ο άνθρωπος οδηγείται εις

“ὁμοίωσιν” προς τον προσωπικόν αυτού δημιουργόν». Ο πρώτος που αισθάνθηκε εσωτερική ικανοποίηση από την εργασία του, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, είναι ο Θεός, ως δημιουργός του σύμπαντος.

Ο συγγραφέας της Γενέσεως τον παρουσιάζει κάθε βράδυ, μετά το τέλος του έργου κάθε ημέρας, να το αποθαυμάζει και να βλέπει ότι είναι «καλόν»… Όταν όμως τελείωσε και η έκτη ημέρα, επιθεωρώντας ο Θεός «πάντα, ὅσα ἐποίησεν», γέμισε πλέον από απέραντη ικανοποίηση, γιατί τα έργα του, στο σύνολό τους, ήταν «καλά λίαν». […]

Αυτό το αίσθημα το απολαμβάνει και ο άνθρωπος. Το βιβλίο του Εκκλησιαστή γράφει ότι δεν

υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ευφραίνεται ο άνθρωπος με το αποτέλεσμα της εργασίας του. Και

προσθέτει πως αυτή η ικανοποίηση είναι φυσική για τον άνθρωπο, αφού εκείνο που του δόθηκε (από

τον Δημιουργό του) είναι ακριβώς αυτό: η εργασία. Ακόμη και ο μόχθος που προστέθηκε στην εργασία

του ανθρώπου, μετά την πτώση του από τον Παράδεισο, δεν εμποδίζει την εσωτερική ικανοποίηση

που μπορεί να αισθανθεί κανείς από την εργασία που κάνει, αφού και ο μόχθος δόθηκε από τον Δημιουργό του ανθρώπου. 

Η εργασία, λοιπόν, για τον αρχαίο Ισραηλίτη, όχι μόνο δεν επιβάλλεται ως τιμωρία στον άνθρωπο, έπειτα από την πτώση του, που εξ αιτίας της καταδικάσθηκε να φύγει από τον Παράδεισο, αλλά συνδέεται με την εσωτερική ικανοποίηση του ανθρώπου, αυτή την ικανοποίηση ακριβώς που συμβολίζει ο Παράδεισος.

Π. Α. Σινόπουλος, Εργασία και σχέσεις αλληλεγγύης οικογενειακού τύπου.Η οικογένεια ως μονάδα εργασίας του λαού της Παλαιάς Διαθήκης

Σκοπός εργασίας

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνον ο λόγος ο νοητικός, αλλά και ο λόγος ο οικονομικός του κόσμου, ο

κύριος της δημιουργίας. Έχει το δικαίωμα και το καθήκον να εργάζεται μέσα στον κόσμο για την ίδια

του την ύπαρξη, για να βοηθά τον πλησίον του και για να εκτελέσει το κοινό έργο της ανθρωπότητας,

σύμφωνα με την παραγγελία του Θεού «άρχετε πάσης της γης και κατακυριεύσατε αυτής» (Γεν. 1,28).

Η εργασία του ανθρώπου αποτελεί μέρος των σχέσεών του με τη φύση και καθαγιάζεται με τη Χάρη

του Αγίου Πνεύματος. […]

Να εργάζεσαι σημαίνει να βγαίνεις ενεργητικά από τον εαυτό σου για να περάσεις μέσα στον

κόσμο. Κάθε πράξη εργασίας είναι μια πραγματοποίηση του σκοπού του ανθρώπου έξω από τον εαυτό

του… Το καλύτερο οικονομικό σχήμα –όποιο κι αν είναι τ’ όνομά του και μ’ οποιονδήποτε τρόπο κι αν

συνδέεται με τον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, την ατομική ιδιοκτησία ή την κοινοκτημοσύνη– είναι

εκείνο που εξασφαλίζει καλύτερα σε κάθε δεδομένη κατάσταση πραγμάτων την προσωπική ελευθερία,

διαφυλάττοντάς την και από τη φυσική φτώχεια και από την κοινωνική δουλεία.

Σεργκέι Μπουλγκάκωφ, Ορθοδοξία και οικονομική ζωή

Η μεταχείριση των εργατών

Αλίμονο σ’ εκείνους που στερούν από τους εργάτες τον δίκαιο μισθό τους, γιατί είναι όμοιοι μ’

αυτούς που χύνουν αίμα.

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, Λόγος εις την Δευτέραν Παρουσίαν

1Ακούστε με τώρα κι εσείς οι πλούσιοι. Κλάψτε με γοερές κραυγές για τα βάσανά σας, που όπου

να ’ναι έρχονται. 2Ο πλούτος σας σάπισε, και τα ρούχα σας τα ’φαγε ο σκόρος· 3το χρυσάφι σας και το

ασήμι κατασκούριασαν, και η σκουριά τους θα είναι μαρτυρική κατάθεση εναντίον σας και θα καταφάει τις σάρκες σας σαν τη φωτιά. Κι ενώ πλησιάζει η κρίση, εσείς μαζεύετε θησαυρούς. 4Ακούτε! Κραυγάζει ο μισθός των εργατών που θέρισαν τα χωράφια σας κι εσείς τους τον στερήσατε· και οι κραυγές των θεριστών έφτασαν ως στ’ αυτιά του παντοδύναμου Κυρίου.

Επιστολή Ιακώβου 5, 14

14Μην εκμεταλλεύεσαι ποτέ τον μισθωτό, τον δυστυχισμένο και το φτωχό συμπατριώτη σου ή τον

ξένο που ζει σε μια από τις πόλεις της χώρας σου. 15Να του δίνεις κάθε μέρα το ημερομίσθιό του, πριν

απ’ τη δύση του ήλιου· γιατί είναι φτωχός και το έχει ανάγκη. Αλλιώς αυτός θα φωνάξει με αγανάκτηση

εναντίον σου στον Κύριο, κι αυτό θα σου καταλογιστεί για αμαρτία.

Δευτερονόμιο 24, 1415

Όποιος από τον διπλανό του τη διατροφή του αφαιρεί, είναι το ίδιο σαν να τον σκοτώνει· κι όποιος

δε δίνει στον εργάτη το μισθό του, είναι φονιάς.

Σοφία Σειράχ 34, 22

Η Ηθική της Εργασίας - Κάρτες Μελέτης και Αυτοαξιολόγησης

2.2 Η Ηθική της Εργασίας: 23 Κάρτες Μελέτης & Αυτοαξιολόγησης

Κάντε κλικ σε κάθε ερώτηση για να δείτε την απάντηση.

1. Ποιο είναι το δικαίωμα του καθενός σχετικά με την επιλογή επαγγέλματος κατά τον ΟΗΕ;

Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, εξασφαλίζοντας δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς [1].

2. Τι ορίζει η Οικουμενική Διακήρυξη για την ισότητα στην αμοιβή;

Όλοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία [1].

3. Ποιος είναι ο σκοπός της αμοιβής σύμφωνα με το Άρθρο 23;

Η αμοιβή πρέπει να εξασφαλίζει στον εργαζόμενο και την οικογένειά του συνθήκες ζωής αντάξιες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας [1].

4. Τι περιλαμβάνει το δικαίωμα στην ανάπαυση (Άρθρο 24);

Δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, στον λογικό περιορισμό των ωρών εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές [1, 2].

5. Σε ποιες περιπτώσεις δικαιούται κάποιος κοινωνική ασφάλιση (Άρθρο 25);

Σε περιπτώσεις ανεργίας, αρρώστιας, αναπηρίας, χηρείας, γεροντικής ηλικίας ή άλλης στέρησης μέσων συντήρησης από περιστάσεις ανεξάρτητες της θέλησής του [2].

6. Ποια είναι η θέση του Απ. Παύλου για όποιον αρνείται να εργαστεί;

«Όποιος δεν θέλει να εργάζεται, αυτός να μην τρώει κιόλας» (Β’ Θεσ. 3, 10) [3].

7. Ποια ήταν η πρώτη εντολή εργασίας στον άνθρωπο κατά τη Γένεση;

Ο Θεός έβαλε τον άνθρωπο στην Εδέμ για να την «καλλιεργεί και να την προσέχει» (Γέν. 2, 15) [4].

8. Τι συμβουλεύουν οι Παροιμίες τον τεμπέλη;

Να παρατηρήσει το μυρμήγκι, που χωρίς αφεντικό μαζεύει τροφή το καλοκαίρι για τον χειμώνα [4].

9. Πώς περιγράφει ο Αβάς Αμμωνάς την αργία;

Η αργία (μη εργασία) χαρακτηρίζεται ως «θάνατος και κατάντια της ψυχής» [5].

10. Γιατί η εργασία παρομοιάζεται με «χαλινάρι» από τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο;

Γιατί συγκρατεί τη φύση μας από την κακία και την αμαρτία που γεννά συνήθως η αργία [6].

11. Τι συμβαίνει στο νερό και το σίδερο όταν μένουν σε αχρηστία;

Το στάσιμο νερό βρωμάει και το σίδερο σκουριάζει, ενώ όταν χρησιμοποιούνται διατηρούν την ποιότητα και τη λάμψη τους [6, 7].

12. Ποια είναι η «στατική» και ποια η «δυναμική» όψη του ανθρώπου;

Η στατική είναι το «κατ’ εικόνα» (ιδανικός τύπος) και η δυναμική το «καθ’ ομοίωσιν» (η δυνατότητα ολοκλήρωσης μέσω της εργασίας) [8, 9].

13. Ποιος παρουσιάζεται ως ο πρώτος που εργάστηκε στην Παλαιά Διαθήκη;

Ο ίδιος ο Θεός ως δημιουργός του σύμπαντος, ο οποίος ένιωσε ικανοποίηση βλέποντας ότι το έργο Του ήταν «καλό λίαν» [9, 10].

14. Τι αναφέρει ο Εκκλησιαστής για την ικανοποίηση από την εργασία;

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ευφραίνεται ο άνθρωπος με το αποτέλεσμα του μόχθου του [10].

15. Ποιος είναι ο τριπλός σκοπός της εργασίας κατά τον Μπουλγκάκωφ;

Η διατήρηση της ύπαρξης, η βοήθεια προς τον πλησίον και η εκτέλεση του κοινού έργου της ανθρωπότητας [11].

16. Πώς καθαγιάζεται η εργασία του ανθρώπου;

Η εργασία αποτελεί μέρος της σχέσης με τη φύση και καθαγιάζεται με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος [12].

17. Ποιο θεωρείται το «καλύτερο οικονομικό σχήμα»;

Αυτό που εξασφαλίζει την προσωπική ελευθερία, προστατεύοντας από τη φυσική φτώχεια και την κοινωνική δουλεία [12, 13].

18. Με τι παρομοιάζει ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος όσους στερούν τον μισθό;

Τους παρομοιάζει με εκείνους που χύνουν αίμα [14].

19. Τι αναφέρει η Επιστολή Ιακώβου για τις κραυγές των εργατών;

Οι κραυγές των θεριστών που στερήθηκαν τον μισθό τους έφτασαν στα αυτιά του παντοδύναμου Κυρίου [15].

20. Πότε πρέπει να δίνεται το ημερομίσθιο στον φτωχό κατά το Δευτερονόμιο;

Πριν από τη δύση του ήλιου, γιατί ο εργάτης είναι φτωχός και το έχει άμεση ανάγκη [16].

21. Πώς χαρακτηρίζει η Σοφία Σειράχ αυτόν που δεν δίνει τον μισθό;

Τον αποκαλεί «φονιά», όπως και αυτόν που αφαιρεί τη διατροφή από τον διπλανό του [16].

22. Ποιο είναι το δικαίωμα της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (Άρθρο 25);

Έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης, με όλα τα παιδιά να απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία [17].

23. Τι συμβολίζει ο Παράδεισος σε σχέση με την εργασία;

Ο Παράδεισος συμβολίζει την εσωτερική ικανοποίηση που μπορεί να αισθανθεί ο άνθρωπος από τη δημιουργική εργασία [11].

Παγκόσμια εκτίμηση ποσοστών και πιστών θρησκειών (από το 2020 ως το 2025)

Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα από το Gordon-Conwell, υπολογίσαμε ετήσιες εκτιμήσεις με γραμμική παρεμβολή (υποθέτοντας σταθερή ετήσια αύξηση μεταξύ 2020 και 2025). Οι αριθμοί είναι σε εκατομμύρια και τα ποσοστά ως % του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται ως εξής: 7.841 δισ. το 2020, και 8.192 δισ. το 2025

Μετά από αναζήτηση σε αξιόπιστες πηγές, μία από τις πιο ολοκληρωμένες δημοσιευμένες εκθέσεις για τα θρησκευτικά δημογραφικά είναι η "How the Global Religious Landscape Changed From 2010 to 2020" του Pew Research Center, που κυκλοφόρησε το 2025. Αυτή η έκθεση παρέχει λεπτομερή δεδομένα για την θρησκευτική σύνθεση ανά χώρα για το 2010 και το 2020, με αριθμούς και ποσοστά πιστών για κύριες θρησκείες (Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Άθρησκοι, Ινδουιστές, Βουδιστές, Λαϊκές Θρησκείες, Άλλες Θρησκείες, Εβραίοι) σε 201 χώρες και εδάφη. Ωστόσο, δεν καλύπτει ετήσια δεδομένα για τα έτη 2021-2025, αλλά μόνο εκτιμήσεις μέχρι το 2020.

Για προβολές και εκτιμήσεις μέχρι το 2025, μια άλλη σημαντική πηγή είναι η "Status of Global Christianity, 2025" από το Gordon-Conwell Theological Seminary, η οποία βασίζεται σε δεδομένα από το World Religion Database και παρέχει παγκόσμιες εκτιμήσεις για το 2020 και το 2025 (και προβολές μέχρι 2050). Αυτή η έκθεση εστιάζει κυρίως στον Χριστιανισμό, αλλά περιλαμβάνει αριθμούς και ποσοστά για όλες τις κύριες θρησκείες σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν παρέχει δεδομένα ανά χώρα, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ετήσιες εκτιμήσεις μέσω γραμμικής παρεμβολής μεταξύ 2020 και 2025.

Δεν βρέθηκε μία ενιαία δημοσιευμένη έκθεση με ετήσια δεδομένα ανά χώρα για τα έτη 2020-2025, καθώς τέτοια λεπτομερή στοιχεία συνήθως προέρχονται από βάσεις δεδομένων όπως το World Religion Database (WRD), που απαιτούν συνδρομή. Ωστόσο, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα διαθέσιμα δεδομένα για παγκόσμιες εκτιμήσεις και παραδείγματα ανά χώρα από το Pew για το 2020.

- Οι αριθμοί είναι στρογγυλοποιημένοι. Η συνολική αύξηση του πληθυσμού είναι περίπου 70-80 εκατ. ετησίως.

- Αυτές είναι εκτιμήσεις βασισμένες σε δημογραφικούς παράγοντες όπως γονιμότητα, μετανάστευση και αλλαγές πίστης. Οι Μουσουλμάνοι δείχνουν την ταχύτερη αύξηση λόγω υψηλότερης γονιμότητας.

Πηγή

Ο παγκόσμιος χάρτης των θρησκειών

Το 2012 το αμερικανικό ερευνητικό κέντρο Pew δημοσίευσε μια έρευνα σχετικά με την εξάπλωση των θρησκειών παγκοσμίως, βασισμένη σε ένα σύνολο περίπου 2.500 στατιστικών ερευνών, δημοσκοπήσεων και επίσημων πληθυσμιακών μετρήσεων, σε μια ευρύτερη προσπάθεια για την καταγραφή του ρόλου της θρησκείας στην ανθρώπινη κοινωνία όπως και των σχετικών τάσεων αλλαγής.

Με βάση αυτή την έρευνα, είναι πολύ ενδιαφέρον να εστιάσουμε σε μερικά ευρήματά της και να τα σχολιάσουμε, ξεκινώντας από την πληθυσμιακή κατανομή των θρησκειών. Εκεί βλέπουμε την πρωτοπορία των χριστιανικών δογμάτων, τα οποία αντιπροσωπεύουν σχεδόν το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού. Ακολουθούν οι μουσουλμάνοι με 23,2%, ενώ τρίτη ομάδα είναι όσοι δηλώνουν ότι δεν έχουν κάποια θρησκευτική ένταξη. Η συγκεκριμένη ομάδα ξεπερνά τους ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, όμως δεν μπορεί κανείς να τους χαρακτηρίσει όλους ως άθεους, καθώς πολλοί δηλώνουν μεταφυσικές αγωνίες ή και πίστη σε μια ανώτερη δύναμη, αλλά επιλέγουν να μην ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο δόγμα. Ενδιαφέρον είναι ότι οι τρεις μεγαλύτερες θρησκείες (Χριστιανισμός, Ισλάμ, Ινδουισμός) συγκεντρώνουν περίπου το 70% των πιστών παγκοσμίως, κάτι που μπορεί να σχολιαστεί ως μια μείωση της θρησκευτικής ποικιλότητας (καθώς οι αποκαλούμενες «μικρές», από πλευράς πιστών, θρησκείες με παγκόσμια εξάπλωση έχουν ένα ελάχιστο ποσοστό που δεν ξεπερνά το 1%). Μικρό ποσοστό, τέλος, σχεδόν 6%, έχουν οι τοπικές, παραδοσιακές, ανιμιστικές και άλλες θρησκείες που ταυτίζονται συνήθως με μια συγκεκριμένη φυλή ή ομάδα και οι οποίες μάλλον φθίνουν στο πέρασμα του χρόνου.

Γεωγραφική κατανομή





Μεγάλες διαφορές συναντάμε στο πώς είναι κατανεμημένοι οι πιστοί κάθε θρησκείας στον πλανήτη. Αρχικά οι Χριστιανοί εμφανίζουν την πιο ισορροπημένη κατανομή, καθώς από αυτούς ζει το 26% στην Ευρώπη, το 24% στην Λατινική Αμερική και την Καραϊβική και το 24% στην Υποσαχάρια Αφρική. Αντίθετα, Βουδιστές, Ινδουιστές και παραδοσιακές τοπικές θρησκείες ζουν σχεδόν κατά απόλυτη πλειονότητα στην Ασία, με ποσοστά που ξεκινούν από το 89% (παραδοσιακές θρησκείες), για να φθάσουν στο 99%, όπου -αναμενόμενα- είναι οι Ινδουιστές, που συγκεντρώνονται αποκλειστικά στην Ινδική Χερσόνησο.

Η Κίνα ξεχωρίζει, καθώς συγκεντρώνει το μεγαλύτερο τμήμα όσων δηλώνουν μη θρησκευτικά ενταγμένοι (περίπου 700 εκατομμύρια), ένα αποτέλεσμα και της μακροχρόνιας αντιπαράθεσης του κομμουνιστικού καθεστώτος της χώρας με κάθε θρησκεία, αλλά και της σχετικής παράδοσης της χώρας. Καθώς οι θρησκείες που είχαν εκεί αναπτυχθεί (όπως ο Κομφουκιανισμός και ο Ταοϊσμός) δεν είχαν ένα αυστηρό τυπικό, ενώ συνδέονταν με τοπικές παραδόσεις.

Τέλος, οι Μουσουλμάνοι συγκεντρώνονται κατά 62% στην Ασία, το 20% βρίσκεται στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ενώ το 16% κατοικεί στην Υποσαχάρια Αφρική. Ως επικρατούσα θρησκεία βρίσκονται σε 49 χώρες, ανάμεσά τους στις 19 από τις 20 της Μέσης Ανατολής.

Η Κίνα ξεχωρίζει, καθώς συγκεντρώνει το μεγαλύτερο τμήμα όσων δηλώνουν μη θρησκευτικά ενταγμένοι (περίπου 700 εκατομμύρια)

Πλειονότητα ή μειονότητα;

Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα είναι το κατά πόσον οι πιστοί μιας θρησκείας ζουν στον τόπο τους ως θρησκευτική πλειονότητα ή ως μειονότητα. Συνολικά το 27% των πιστών ζουν ως μειονότητα (μια γενική κατηγοριοποίηση που δεν περιλαμβάνει τις επιμέρους δογματικές διαιρέσεις, π.χ. τους Σουνίτες Μουσουλμάνους που ζουν σε περιοχές Σιιτών). Με βάση αυτό το στοιχείο, Ινδουιστές και Χριστιανοί εμφανίζονται ως οι πιο ομοιογενείς πληθυσμοί (όπως και οι Μουσουλμάνοι). Ειδικά οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειονότητα σε 157 χώρες του κόσμου, κάτι που τους δίνει την απόλυτη πρωτοκαθεδρία σε ό,τι αφορά τη θρησκευτική πίστη της παγκόσμιας πολιτικής εξουσίας (ενώ, βέβαια, στις χώρες αυτές περιλαμβάνονται οι ισχυρότερες του κόσμου).






Ηλικιακή κατανομή

Το πόσο νεαρό είναι το σώμα πιστών κάθε θρησκείας είναι ένα ενδιαφέρον ζήτημα, καθώς μπορεί να μετρηθεί ως δείγμα ζωτικότητας αλλά και πληθυσμιακής μεγέθυνσής της.

Έτσι, ενώ ο παγκόσμιος μέσος όρος ηλικίας είναι τα 28 έτη, οι Μουσουλμάνοι και οι Ινδουιστές εμφανίζονται να έχουν μικρότερο μέσο ηλικιακό όρο, στα 23 και στα 26 χρόνια, αντίστοιχα. Ο λόγος είναι ότι στις περιοχές όπου ζουν οι περισσότεροι πιστοί αυτών των θρησκειών υπάρχει υψηλός ρυθμός γεννήσεων, οπότε κατεβαίνει ο μέσος όρος. Αντίθετα, οι Χριστιανοί, που καταγράφουν μέσο όρο τα 30 έτη, έχουν μεγάλη εσωτερική απόκλιση. Έτσι, οι Χριστιανοί στην Ευρώπη (μια ήπειρο που γερνά) έχουν μέσο όρο ηλικίας τα 42 έτη, κάτι που ισοσκελίζεται από τους Χριστιανούς στην Υποσαχάρια Αφρική, με μέσο όρο τα 19 έτη. Αντίστοιχη εικόνα έχουν οι Μουσουλμάνοι, αλλά, επειδή το πλήθος τους βρίσκεται στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, περιοχές με διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό, ο μέσος όρος τους παραμένει χαμηλά. Προσφέροντας, έτσι, ένα σώμα πιστών ιδιαίτερα νεανικό, άρα -θα σχολιάσουμε- και με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, γεμάτο πάθος και ένταση, που, σε συνδυασμό με τις τοπικές πολιτικοκοινωνικές συνθήκες, μπορεί να εξηγήσει και σε μεγάλο βαθμό τα φαινόμενα θρησκευτικού φανατισμού.

Στη δεκάδα με τα μεγαλύτερα χριστιανικά κράτη μόνο ένα είναι ευρωπαϊκό, η Γερμανία

Η εξάπλωση του Χριστιανισμού

Τα 2,2 δισεκατομμύρια Χριστιανοί έχουν τη μεγαλύτερη κατανομή στον κόσμο, και ειδικότερα κυριαρχούν σε Ευρώπη (το 75,2% του πληθυσμού), Λατινική Αμερική (90%) και Βόρεια Αμερική (77,4%), ενώ φθάνουν και το 62,9% στην Υποσαχάρια Αφρική. Η χώρα με τους περισσότερους Χριστιανούς στον κόσμο είναι οι ΗΠΑ (με 243 εκατομμύρια) και ακολουθούν η Βραζιλία με 173 εκατ., το Μεξικό με 107 εκατ. και η Ρωσία με 104 εκατ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη δεκάδα με τα μεγαλύτερα χριστιανικά κράτη μόνο ένα είναι ευρωπαϊκό, η Γερμανία, ενώ τα δέκα αυτά κράτη περιλαμβάνουν τους μισούς Χριστιανούς στον πλανήτη. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Χριστιανισμός εμφανίζει τη μεγαλύτερη εξάπλωση, αλλά, ταυτόχρονα, τη μεγαλύτερη αποκέντρωση από τον τόπο γέννησής του, δηλαδή τη ζώνη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, όπου συναντάμε μόλις το 1% των Χριστιανών.


Πηγή

Σε ποιές χώρες ζουν οι περισσότεροι μουσουλμάνοι;

Η ιδέα ότι ο Χριστιανισμός αποτελεί την πιο διαδεδομένη θρησκεία στον κόσμο, σύντομα αναμένεται να αποτελέσει παρελθόν. Το Ισλάμ αναμένεται να κατακτήσει, τα επόμενα χρόνια, τη θέση της πιο δημοφιλούς θρησκείας. Εντός των επόμενων 50 ετών, ο αριθμός όσων ασπάζονται το Κοράνι θα διπλασιαστεί και θα ξεπεράσει τον χριστιανισμό, που εδώ και πολλά χρόνια παραμένει στην πρώτη θέση.

Οι λόγοι αυτής της ραγδαίας ανάπτυξης του Ισλάμ οφείλονται κυρίως σε δημογραφικά στοιχεία. Όπως διαπίστωσε το Κέντρο Έρευνας Pew, ο μέσος όρος ηλικίας τεκνοποίησης στους μουσουλμάνους είναι τα 24, ενώ στους μη στα 32, αυξάνοντας έτσι τα ποσοστά γονιμότητας τους με τις μουσουλμάνες να αποκτούν περισσότερα παιδιά σε μικρότερη ηλικία.

Τις ερχόμενες δεκαετίες, ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται ότι θα αυξηθεί κατά 32%, με τον αριθμό των μουσουλμάνων να αυξάνεται κατά 70% – δηλαδή από 1,8 δισεκατομμύρια το 2015 θα ανέλθει σε σχεδόν 3 δισεκατομμύρια το 2060.

Με άλλα λόγια, αν και το 2015 οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν το 24,1% του παγκόσμιου πληθυσμού, μέχρι το 2060 ένας στους τρεις κατοίκους του πλανήτη θα είναι μουσουλμάνος.

Περισσότεροι από το 1/3 των μουσουλμάνων ζουν στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή, περιοχές όπου παρατηρείται η μεγαλύτερη αύξηση πληθυσμού. Στην πραγματικότητα, εκτιμάται ότι οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί θα παρουσιάσουν αύξηση σε όλες τις χώρες του κόσμου, εξαιρουμένης της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, καθώς εκεί δεν κατοικούν πολλοί.

Σε ποιές χώρες ζουν οι περισσότεροι μουσουλμάνοι;

Σύμφωνα με το Pew, τη CIA World Factbook και άλλες πηγές, αυτές είναι οι χώρες με τους πιο πολλούς μουσουλμάνους:

Μαλδίβες: Το 100% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Μαυριτανία: Από το 1960, η Μαυριτανία έχει μετατραπεί σε ισλαμική δημοκρατία και το 100% του πληθυσμού της είναι μουσουλμάνοι.

Αφγανιστάν: Το 99,8% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Τυνησία: Το 99,8% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι. Ιράν: Το 99,7% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, κυρίως Σιίτες.

Ιράκ: Το 99% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Μαρόκο: Το 99% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Υεμένη: Το 99% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Σομαλία: Το 98,9% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Τουρκία: Το 98,6% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Νιγηρία: Το 98,3% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Αλγερία: Το 98,2% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Σαουδική Αραβία: Το 97,1% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Τζιμπουτί: Το 97% του πληθυσμού του Τζιμπουτί, στο Κέρας της Αφρικής, είναι μουσουλμάνοι.

Σουδάν: Το 97% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Αζερμπαϊτζάν: Το 96,9% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Τατζικιστάν: Το 96,7% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Λιβύη: Το 96,6% της Λιβύης είναι μουσουλμάνοι.

Ουζμπεκιστάν: Το 96,5% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Πακιστάν: Το 96,4% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Σενεγάλη: Το 95,9% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Κόσοβο: Το 95,6% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Γκάμπια: Το 95,3 % του πληθυσμού της Γκάμπια είναι μουσουλμάνοι.

Μάλι: Το 95% του πληθυσμού στο Μάλι είναι μουσουλμάνοι.

Ιορδανία: Το 93,8% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.


Πηγή


Διαβάστε επίσης:
Σε ποιες χώρες ζουν οι περισσότεροι χριστιανοί και σε ποιες οι περισσότεροι μουσουλμάνοι

Παγκόσμια εκτίμηση ποσοστών και πιστών θρησκειών (από το 2020 ως το 2025)

Η απαλλαγμένη από την ντροπή: Μυριαμ από τα Μάγδαλα

Γεννήθηκε στα Μάγδαλα. Ένα μικρό χωριό στα χρόνια της, αλλά σπουδαίο κάποτε. Σοφοί άνθρωποι τo κατοικούσαν, πιστοί στο Θεό και φιλελεύθεροι όπως σε όλη τη Γαλιλαία. Μαγκντάλ τo ονόμασαν οι Άραβες που πάει να πει «πύργος» που μπορεί να σημαίνει ότι υπήρχε ένα μεγάλο κτίριο πράγμα που είναι δύσκολο ή ότι στεκόταν σαν πύργος στην περιοχή ως ορόσημο. Λίγο μετά τη γέννησή της ο Τιβέριος θεμελίωνε πέντε χιλιόμετρα πιο μακριά την Τιβεριάδα που έμελλε να γίνει η τέταρτη ιερή πόλη του Ισραήλ και να συγκεντρώσει τα καλύτερα μυαλά από την περιοχή. Εκεί θα γραφούν η Μισνά και το Παλαιστιανικό Ταλμούδ, εκεί θα μεταφερθεί και το Σαχεντρίν το μεγάλο συνέδριο μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

Πλούτος υλικός και πνευματικός είχε μαζευτεί στην περιοχή. Στα Μάγδαλα γεννήθηκε η Μαρία. Πλούσιοι οι γονείς της και πιστοί. Φαίνεται από το όνομα που διάλεξαν, Μυριάμ, για το οποίο λέγεται ότι προέρχεται από την Αίγυπτο και που πρώτη φορά το βρίσκουμε ως όνομα της αδελφής του Μωυσή, το οποίο μπορεί και να σημαίνει «αγαπημένη του Θεού». Πολλά πράγματα δεν ξέρουμε για τη ζωή αυτής της γυναίκας που ακολούθησε τον Ιησού σε όλη του την πορεία και τη διδασκαλία πάνω στη γη αλλά κι αργότερα στους ουρανούς της δόξας του. Πολλά δεν ξέρουμε αλλά αν κοιτάξεις μέσα από τις γραμμές του Ευαγγελίου θα τη βρεις εκεί γεμάτη ταπεινή ζωντάνια να μας μιλάει ακόμα.

Μας διασώζει ο Λουκάς ότι η Μαρία η Μαγδαληνή είχε επτά δαιμόνια που της έβγαλε ο Ιησούς. (Λκ. 8:2). Δηλαδή ήταν μια γυναίκα που αναζητούσε τον Θεό που αγαπούσε. Αυτόν έψαχνε μια ζωή. Αυτόν έψαχνε στα βιβλία, στις προσευχές και στην τήρηση των εντολών. Αυτόν προσπαθούσε να βρει. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται ειρήνη στην ψυχή της δεν είχε. Τα δαιμόνια είναι τα πάθη που εισχωρούν μέσα στην ψυχή και δεν την αφήνουν πραγματικά να αναπνεύσει. Η ζωή της πέρασε μέσα στην τήρηση των εντολών. Κι όσο τηρούσε τις εντολές τόσο ένιωθε μέσα της σκοτάδι. Μια ζωή με νόμους αλλά χωρίς Θεό είναι μια ζωή δυσβάσταχτη. Δεν διασώζεται το όνομα ενός άντρα, δεν διασώζεται ούτε γάμος ούτε παιδιά γιατί οποίος δεν μπορεί να νοιώσει ειρήνη στην καρδιά του, σ’ όποιον μαίνεται ο πόλεμος εντός του είναι αδύνατον να ανοιχτεί στον άλλον, τον διαφορετικό, τον ξένο που δεν θα γίνει ποτέ άνθρωπος δικός του.

Μέχρι που άκουσε γι’ Αυτόν. «Είναι δάσκαλος», «κάνει θαύματα» της είπαν. «Είναι ο Μεσσίας», έλεγαν οι άλλοι. Γελούσε. Τόσοι και τόσοι θεραπευτές περνούσαν εκείνες τις μέρες. Τα θαύματα έκαναν βόλτα στα αυτιά των Ισραηλιτών. Δεν πίστευε στα θαύματα. Κι αν ήταν ο Μεσσίας, τρόμαζε ακόμα περισσότερο. Χρισμένος από τον Θεό, αυτόν τον Θεό τον Ελ-Σαντάι, τον Αδωνάϊ Τσεβαώθ, που κάθεται στο ύψος του ουρανού μοιράζοντας τιμωρίες. Αυτόν τον Θεό τον φοβόταν. Τον έψαχνε αλλά στην πραγματικότητα δεν Τον ήθελε. Αυτός ο Θεός της είχε μαυρίσει τη ζωή. Γι’ αυτό ήθελε να Τον βρει για να Τον δικάσει. Αυτή η Μαρία από τα Μάγδαλα, μια γυναίκα, ήθελε να δικάσει αυτόν τον φοβερό Θεό, αυτόν που ντρεπόταν από μικρή, αυτόν που νόμιζε ότι είχε προκαλέσει τα δαιμόνια στην ψυχή της.

Οι φήμες όμως όλο και μεγάλωναν. Είχε κάτι αυτός ξυλουργός από την Γαλιλαία, που τον έκανε διαφορετικό. Αυτή αντιστεκόταν. Δεν μπορούσε να πιστέψει. Ποιος ήταν στο κάτω-κάτω: ένας μικρότερος από αυτή στην ηλικία, περιπλανώμενος, ούτε ρούχα να αλλάξει δεν είχε. Δεν ήταν δυνατόν να έχει τις απαντήσεις. Αυτός για τη ζωή της. Άλλωστε το βάρος της ζωής δεν φεύγει με ομιλίες και ευχολόγια.

Μια μέρα άκουσε ότι ο Ιησούς, ο επονομαζόμενος Μεσσίας, θα ήταν στην περιοχή της Γαλιλαίας. Στην αρχή αρνήθηκε. Μετά κατάλαβε ότι σχεδόν όλοι από τα Μάγδαλα θα πήγαιναν να τον ακούσουν. Ο γείτονάς της πήρε μαζί του τον τυφλό αδελφό του, ο διπλανός ξεκίνησε με δύο πατερίτσες. Πήρε απόφαση να πάει εκεί να Τον ακούσει. Να Τον βρει δεν ήταν δύσκολο. Πλήθη πήγαιναν να Τον συναντήσουν. Πήγε κι αυτή μαζί τους. Όταν έφτασε εκεί που ήταν συγκεντρωμένος ο κόσμος περίμενε να Τον δει όπως έκαναν οι θεραπευτές και οι ρήτορες να είναι ψηλά σ’ ἐναν βράχο και να τους μιλάει κουνώντας τα χέρια και φωνάζοντας. Δεν είδε τίποτε. Ρώτησε να μάθει ποιος είναι ο δάσκαλος Ιησούς, της έδειξαν. Έστρεψε το κεφάλι και Τον είδε να χαϊδεύει ένα παιδί. Εκείνη την ώρα την κοίταξε. Δεν έκανε λάθος, εκείνη κοίταξε και την κοίταξε ίσια στα μάτια. Το βλέμμα εκείνο μπήκε στην καρδιά της κι όπως μπαίνει ήλιος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο άρχισε πραγματικά να βλέπει. Αν τη ρωτούσες τι είδε δεν θα μπορούσε να πει. Αν έλεγε «αγάπη», η λέξη ήταν μικρή, το νόημά της φθαρμένο. Στην πραγματικότητα ένιωσε για πρώτη φορά στη ζωή της ακέραια, γεμάτη, ολόκληρη, μακάρια όπως έλεγαν οι ψαλμοί που αγαπούσε. Κι ένιωσε έτσι όχι γιατί τήρησε τις εντολές, όχι γιατί έκανε κάτι η ίδια αλλά γιατί Αυτός την κοίταξε και στο βλέμμα Του συνάντησε όλη τη χαμένη ζωή της, όλη την διεσπαρμένη σε κομμάτια ζωή της κι ένιωσε να φεύγει από πάνω της όλο το βάρος των χρόνων, η εικόνα ενός φοβερού Θεού και να εισέρχεται Αυτός σαν ζωή και αλήθεια.

Όλη τη μέρα καθόταν κοντά Του και τον έβλεπε. Λέξη δεν αντάλλαξαν αλλά ένιωθε πως ό,τι έκανε κι ό,τι έλεγε το έλεγε για αυτήν. Είδε τυφλούς να βλέπουν και όχι μόνο κυριολεκτικά τυφλούς, που πραγματικά δεν έβλεπαν αλλά και ανθρώπους, όπως αυτή, γεμάτους δαιμόνια, δηλαδή χωρισμένους από τον κόσμο, να στέκονται γύρω του γεμάτοι χαρά και συμπόνια για το διπλανό τους. Γιατί το δαιμόνιο σε χωρίζει από τους άλλους, το ήξερε, και σε αφήνει μέσα σε μια απέραντη μοναξιά και αυτό το ήξερε και έβλεπε το θαύμα που έζησε η ίδια και στους άλλους. Αυτούς τους ξένους, που κοιτούσαν με μάτια γεμάτα υποψία ο ένας για τον άλλον να αγκαλιάζονται, να μιλούν για πράγματα απλά αλλά και δύσκολα. Είδε τον γείτονά της να γελάει με τον αδελφό του που έβλεπε για πρώτη φορά το πρόσωπό του. Είδε τον άλλον που ήρθε με τις πατερίτσες να τις χαρίζει και να γελάει και να αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Η μέρα περνούσε η νύχτα ερχόταν αλλά το πανηγύρι δεν σταματούσε. Ήταν ένα πανηγύρι που δεν είχε ξαναζήσει ποτέ στη ζωή της. Κι Αυτός συνέχιζε να την κοιτάζει κι αυτή ένιωθε ότι για πρώτη φορά στη ζωή της ζούσε…

Ήρθε το βράδυ και κανένας δεν ήθελε να φύγει. Όταν ο Ιησούς μιλούσε η σιωπή ήταν απόλυτη μπορούσες να ακούσεις ακόμα και τα κύματα στην Τιβεριάδα, πολύ μακριά από τον λόφο. Λίγα πράγματα θυμάται από αυτά που είπε αλλά ένιωθε ότι τα λόγια του γίνονται ψωμί μέσα της, ότι γίνονται ζωή. Κι όταν σταμάταγε άρχιζε πάλι το πανηγύρι της χαράς. Είδε τον εαυτό της να έχει στην αγκαλιά ένα μικρό που η μάνα της το άφησε για λίγο κι ένιωσε τόση αγάπη γι’ αυτό το παιδί και για την μάνα του και για τον γείτονά της που όλο μάλωναν. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες κράτησε αυτό το πανηγύρι και κανείς δεν ήθελε να φύγει από κοντά του. Δεν ήταν ότι Αυτός έλεγε κάποιες αλήθειες αλλά όλοι ένιωθαν ότι ο ίδιος ήταν η Αλήθεια και η Ζωή και δεν ήταν ανάγκη να μιλάει, δεν ήταν ανάγκη να κάνει θαύματα αλλά μονάχα να βρίσκεσαι εκεί μαζί του.

Βράδιαζε, ήρθε η τρίτη μέρα και τότε Τον άκουσε που φώναξε τους δώδεκα, τους μαθητές του. Άκουσε που τους είπε «Σπλαχνίζομαι αυτόν τον κόσμο, τρείς μέρες τώρα είναι μαζί μου. Και δεν έχουν τι να φάνε» (Πρβλ. Μτ. 14:14) . Κανείς δεν είχε νιώσει ότι πέρασαν μέρες, αλλά κανείς δεν ένιωθε πείνα. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Διαισθάνθηκε ότι κάτι μεγάλο θα συνέβαινε. Τον άκουσε που ρώτησε «Πόσα ψωμιά έχετε;» (Μκ. 6:38)κι άκουσε που του είπανε «Εφτά ψωμιά και λίγα ψαράκια» (Πρβλ. Λκ 9:13). Όλοι Τον άκουγαν. Όλοι σιωπούσαν. Τον άκουσαν που τους είπε να καθίσουν κάτω και Τον είδαν να υψώνει τα χέρια και να ευχαριστεί τον Θεό για όλα τα αγαθά που τους δίνει. Δεν παρακάλεσε. Ευχαρίστησε για τη ζωή, για την ευκαιρία να είναι μαζί, για τη χαρά, για την ελπίδα, για την καλοσύνη για την αγάπη που μπορούν και μοιράζονται. Κι όταν τελείωσε είπε να τα μοιράσουν και τα μοίρασαν. Κι έφαγαν τέσσερις χιλιάδες γιατί ήταν ο ίδιος που μοιράστηκε, κι Αυτός ό,τι μοιράζει αυξάνει και δεν μειώνεται. Εφτά καλάθια περίσσεψαν. Γιατί η δική του η Χαρά, η δική του Ειρήνη είναι σαν το ζωντανό ποτάμι, που παραδίνει τα πάντα στην αφθονία της Αγάπης Του.

Από τότε η Μαρία από τα Μάγδαλα ήταν μαζί του. Περπάτησε στην σκιά του όπως η μητέρα Του. Μαζί του ήταν στο ταξίδι στην Ιερουσαλήμ, με την Μαρία του Κλωπά, την Ιωάννα την γυναίκα του Χουζά, με την Μαρία την μητέρα του Ιακώβου του μικρού, την Σαλώμη, μητέρα των γιών του Ζεβεδαίου, και την Σωσάννα. Ήταν μαζί τους όταν ελευθέρωσε τον βουβό δαιμονισμένο και το πλήθος έκλαιγε από χαρά κι αυτή μέσα από την δική της χαρά φώναξε «Χαρά στη μάννα που σε γέννησε και σε θήλασε» (Λκ. 11:27) και το φώναξε γιατί δεν είχε άλλο τρόπο να μοιραστεί αυτή τη χαρά που ένοιωθε κοντά του. Γιατί αυτός ήταν που μετέτρεψε τη ζωή της σε ένα πανηγύρι χαράς κι ελπίδας. Ήταν εκεί όταν Του έφεραν την είδηση για το θάνατο του Λαζάρου. Περπάτησε μαζί Του τις τέσσερις ημέρες που τον χώριζαν από το μνήμα του. Μύρισε την αποφορά του σαπισμένου σώματος κι όταν τον άκουσε να λέει «δεύρο έξω» (Ιω. 11:43) δεν είχε καμία αμφιβολία. Γιατί πλέον το ήξερε ότι Αυτός ήταν η Ζωή και η Ανάσταση και η Ελπίδα. Το ήξερε η ψυχή της και η ζωή της ολόκληρη.

Ήταν μαζί Του σε εκείνες τις δύσκολες ώρες του δείπνου, της προσευχής, της Γεθσημανή, της προδοσίας. Όταν σχεδόν όλοι οι μαθητές διασκορπίσθηκαν, αυτή έμεινε εκεί δίπλα Του. Ήταν μαζί Του στην ώρα του σταυρού. Αυτή τη στιγμή που δεν μπορούσε να πιστέψει ότι Αυτός που ανέστησε νεκρούς, έδωσε το φως σε τυφλούς, έκανε ανάπηρους ανθρώπους να περπατήσουν, αλλά κυρίως Αυτός που έδωσε ελπίδα σ’ αυτόν τον διψασμένο κόσμο, ότι ήταν εκεί στο σταυρό αιμορραγώντας, πεθαίνοντας. Εκείνη την νύχτα αισθάνθηκε όπως ο χειρουργημένος που του έχουν κόψει το πόδι αλλά ακόμα το νιώθει. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό το ακατανόητο: να σβήνει για πάντα ο ήλιος του κόσμου κι αυτή να συνεχίζει να υπάρχει. Βρήκε κουράγιο και με τη μητέρα Του έριξαν μύρο στο σώμα Του, τον σκέπασαν με αλόη όπως θα σκέπαζε η μάνα το άρρωστο παιδί της. Κι εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε Τον έβλεπε να την κοιτάζει όπως την κοίταξε για πρώτη φορά σε εκείνο τον λόφο της Γαλιλαίας τότε αισθάνθηκε το χέρι της μητέρας Του δίπλα της. Άκουσε μόνο το «πάμε». Ήθελαν να Τον δούνε ακόμα μια φορά, να ρίξουν μύρο στις πληγές Του, όπως αυτός έκανε στις πληγές αυτού του κόσμου αλλά δεν Τον βρήκανε εκεί. Εκεί ήταν μόνο ένα παλικάρι με το μνημείο κενό. «Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς» (Λκ. 24:5), και δεν τον αναγνώρισε, αυτή τότε του απάντησε «Κύριε, αν τον πήρες εσύ, πες μου που τον έβαλες, κι εγώ θα τον πάρω από ‘κει» (Ιω. 20:15) κι έκλαιγε. Τότε άκουσε την φωνή Του να της λέει «Μαρία», και σήκωσε τα μάτια της και είδε πάλι εκείνο το βλέμμα που αντίκρισε εκείνη τη φορά στην Τιβεριάδα «Δάσκαλε μου» πρόλαβε να πει (Ιω. 20:16). Τότε έτρεξε λένε τα Ευαγγέλια στους μαθητές. «Είδα τον Κύριο» (Ιω. 20:18) τους είπε και δεν την πίστεψαν. Μέχρι που Τον είδαν ζωντανό και κατάλαβαν τι ήθελε να πει αυτή η Μαρία από τα Μάγδαλα, αυτή που αγαπούσε τον Θεό με όλη την καρδιά της μέχρι που ο Θεός συνάντησε τα μάτια της κι άλλαξε τη ζωή και ο κόσμος ολόκληρος.

Και αυτή τη χαρά μετέφερε η Μαρία στον κόσμο. Περπάτησε στη Γαλατία, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Φοινίκη, την Παμφυλία και ποιος ξέρει σε πόσες άλλες χώρες. Γιατί όταν δεις τον πραγματικό Θεό, όταν φας από τα χέρια Του, όταν τα μάτια σου συναντηθούν με τα δικά Του δεν μπορείς ποτέ να είσαι ο ίδιος. Γίνεσαι εσύ το όχημα της χαράς και της ελπίδας του Θεού στον κόσμο. Έτσι αυτό το κορίτσι από τα Μάγδαλα που ήταν ταλαιπωρημένη από έναν Θεό που οι άνθρωποι τον προβάλλαν ως εκδικητή, άγριο και απόμακρο, μόλις συνάντησε τον ταπεινό Θεό της χαράς και της αγάπης, έγινε ένα όχημα ελπίδας για να μπορούν να κάθονται οι κουρασμένοι και να μεταφέρουν με ειρήνη την ύπαρξή τους στα δικά Του πόδια.

Την εικόνα της σε πολλές αφηγήσεις την άλλαξαν γιατί εμείς οι άνθρωποι τρομάζουμε με τόσο φως. Η Μαρία από τα Μάγδαλα, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή και Ισαπόστολος, είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα πρόσωπα της Καινής Διαθήκης. Ενώ υπήρξε παρθένος και απολύτως ενάρετη, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να την συγχέουν με την πόρνη που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού ή ακόμη και με την μοιχαλίδα (Λκ. 7:36-50 & Μτ. 26:6-16).

Την Μαρία τη Μαγδαληνή δεν θα την βρούμε στα συναξάρια και στις ιστορίες. Θα την βρούμε στα μάτια κάθε γυναίκας, κάθε ανθρώπου που κοιτάζει με Ελπίδα και Αγάπη αυτόν τον κόσμο. Γιατί σε αυτά τα μάτια είναι που κατοικεί ο Χριστός και πίσω του πάντα στη σκιά από το φως Του θα στέκεται αυτή η Μαρία, η γυναίκα από τα Μάγδαλα, η απαλλαγμένη για πάντα από την ντροπή, από την ντροπή προς τους ανθρώπους και την ντροπή προς τον Θεό. Αυτή γίνεται και η πρώτη στη σειρά των γυναικών και των ανθρώπων, που γύρισε την πλάτη σε αυτή τη ντροπή και χώρεσε ανάμεσα στις γραμμές του Ευαγγελίου και έρχεται πάλι να μας κάνει να στραφούμε σε Αυτόν, που μας είπε «εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14:6),ακριβώς δηλαδή αυτή την οδό, αυτή την αλήθεια και κυρίως αυτή τη ζωή πού όλοι αναζητούμε.

Ο Νίκος Α. Βαραλής είναι Δημοσιογράφος, Διευθυντής του Ρ/Σ «Ορθόδοξη Μαρτυρία» (104,00 FM) της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος & Αλμυρού.

Πηγή

Σε ποιες χώρες ζουν οι περισσότεροι χριστιανοί και σε ποιες οι περισσότεροι μουσουλμάνοι

Εν μέσω των κλιμακούμενων γεωπολιτικών εντάσεων και της οικονομικής ύφεσης που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια, το θρησκευτικό σκηνικό του πλανήτη αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, προφανώς και εξαιτίας των αλλαγών στα ποσοστά γονιμότητας που έχουν επηρεαστεί από τις εξελίξεις.

Σύμφωνα με έρευνα που είχε πραγματοποιήσει το Ινστιτούτο Pew Research στο παρελθόν, ο χριστιανισμός θα παραμείνει η θρησκεία με την μεγαλύτερη απήχηση στον κόσμο, ωστόσο το ισλάμ θα αυξηθεί με ταχύτερους ρυθμούς από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία.

Σε νέα έκθεση που δημοσιοποίησε πρόσφατα, παραθέτει τους πίνακες με τους μεγαλύτερους χριστιανικούς και μουσουλμανικούς πληθυσμούς του κόσμου οι οποίοι αναδεικνύουν τις διαφορές στη συγκέντρωση, την ποικιλομορφία και τις προβλεπόμενες αλλαγές που αφορούν τις δύο μεγαλύτερες θρησκείες παγκοσμίως.

Συμπερασματικά, αποδεικνύεται πως ο μεγαλύτερος μουσουλμανικός πληθυσμός είναι συγκεντρωμένος κυρίως στα βασικά πληθυσμιακά κέντρα του ισλάμ σε σύγκριση με τον χριστιανισμό που είναι διασκορπισμένος σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πράγματι, περίπου τα 2/3 (65%) των μουσουλμάνων στον κόσμο ζουν στις χώρες στις οποίες καταγράφονται οι δέκα μεγαλύτεροι μουσουλμανικοί πληθυσμοί, την ώρα που μόνο το 48% των χριστιανών συγκεντρώνονται στις δέκα χώρες με τους μεγαλύτερους χριστιανικούς πληθυσμούς.

Με άλλα λόγια, περίπου το 52% των χριστιανών ζουν σε άλλες χώρες από αυτές στις οποίες καταγράφονται οι μεγαλύτεροι χριστιανικοί πληθυσμοί, ενώ το ίδιο ισχύει και για το 1/3 περίπου των μουσουλμάνων.

Στις χώρες που κατά βάση θεωρούνται χριστιανικές ή μουσουλμανικές επίσης ζουν και πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν πιστεύουν σε καμία από τις δύο αυτές θρησκείες. Στην Ινδία, η οποία ήταν ανέκαθεν η δεύτερη χώρα στην οποία ζούσαν οι περισσότεροι μουσουλμάνοι, το ισλάμ είναι πλέον θρησκεία μειοψηφίας, δηλαδή μόνο το 15% του πληθυσμού πιστεύει στις αρχές του. Αντιθέτως, οι περισσότεροι πολίτες δηλώνουν ινδουιστές. Η Νιγηρία θεωρείται η χώρα με τον έκτο μεγαλύτερο πληθυσμό χριστιανών στον κόσμο (87 εκατομμύρια), ενώ την ίδια ώρα εκεί καταγράφεται ο πέμπτος μεγαλύτερος μουσουλμανικός πληθυσμός (90 εκατομμύρια).

Ακόμα κάτι το οποίο αξίζει να αναφερθεί από τα συμπεράσματα της έρευνας είναι το γεγονός πως οι πληθυσμοί των εκάστοτε θρησκειών με το πέρασμα των χρόνων απομακρύνονται από τους παραδοσιακούς τους κόμβους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως πλέον οι πέντε πρώτες μουσουλμανικές χώρες βρίσκονται στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία ή στην υποσαχάρια Αφρική και όχι στη Μέση Ανατολή. Οι περισσότεροι από την άλλη χριστιανοί είναι συγκεντρωμένοι στις ΗΠΑ και όχι στην Ευρώπη, όπως ίσως θα ήταν το αναμενόμενο.

Στο σύνολο, ο χριστιανισμός μετρά περίπου 2,3 δισεκατομμύρια πιστούς στον κόσμο την ώρα που το ισλάμ μετρά σχεδόν 1,8 δισεκατομμύρια. Το χάσμα αυτό αναμένεται να περιοριστεί μέχρι το 2060, δεδομένου ότι οι μουσουλμάνοι, κατά μέσο όρο, γεννούν νεότεροι παιδιά από τους χριστιανούς. Είναι παράλληλα στην παράδοσή τους να αναθρέφουν περισσότερα παιδιά.

Επιπλέον το 2060, το ποσοστό των μουσουλμάνων που θα ζουν στις χώρες με τους δέκα μεγαλύτερους μουσουλμανικούς πληθυσμούς αναμένεται να είναι ελαφρώς χαμηλότερο από ό, τι σήμερα (60% έναντι 65%). Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των χριστιανών που ζουν στις δέκα χώρες με τους υψηλότερους χριστιανικούς πληθυσμούς αναμένεται να παραμείνει το ίδιο (48%).

Άξιο επίσης προσοχής είναι το συμπέρασμα πως μέχρι το 2060 η Ινδία αναμένεται να υποκαταστήσει την Ινδονησία ως η χώρα με τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό, ωστόσο ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ινδίας θα παραμείνει μειονότητα σε σχέση με τις άλλες ινδουιστικές χώρες.

Οι ΗΠΑ είναι η χώρα στην οποία καταγράφεται ο μεγαλύτερος χριστιανικός πληθυσμός, ενώ το ίδιο θα ισχύει και σε κάποιες δεκαετίες από τώρα. Δίπλα της τα επόμενα χρόνια αναμένεται να βρεθούν και οι Τανζανία, Ουγκάντα και Κένυα, ενώ η Ρωσία, η Γερμανία και η Κίνα θα πέσουν από την κορυφή που βρίσκονται.

Πηγή

Σουνίτες-Σηίτες

Η φλόγα της αντιπαλότητας μεταξύ των δύο βασικών κλάδων του Ισλάμ καίει εδώ και αιώνες. Ξεκίνησε αμέσως μετά το θάνατο του προφήτη Μωάμεθ, το 632 μ.Χ. και έχει να κάνει με το ποιος θα ήταν ο διάδοχος του, αφού ο ίδιος δεν όρισε κάποιον.

Οι περισσότεροι σιιτικοί πληθυσμοί βρίσκονται στο Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία, το Λίβανο και το Μπαχρέιν.

Στην Τουρκία, τη Συρία, την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, η πλειοψηφία είναι σουνίτες. Συνολικά, σε παγκόσμα κλίμακα οι σουνίτες αποτελούν το 85 έως 90% του μουσουλμανικού κόσμου.

Οι πολιτικές διαφορές

Οι ιδρυτές της σέκτας των σιιτών υποστήριξαν ότι η εξουσία πρέπει να περάσει στο γαμπρό και ξάδελφο του Προφήτη Μωάμεθ, Αλί, και στη συνέχεια στους αρσενικούς διαδόχους του. Οι σιίτες, αναφέρουν πηγές, θεωρούν ότι ο Μωάμεθ όρισε ως διάδοχο του τον Αλί. Ωστόσο, κάποιοι από τους πιστούς του, βιάστηκαν να χρίσουν νέο πνευματικό ηγέτη τους, τον πεθερό του Προφήτη, Αμπού Μπάκρ. Σε εκείνο το σημείο ακριβώς ξεκίνησαν οι προστριβές και διαμάχες. Αν και οι διαφορές ήταν στην αρχή πολιτικές, στη συνέχεια, αναπτύχθηκαν και θρησκευτικές διαφορές.

Το ίδιο το όνομα των σιιτών προέρχεται από την αραβική λέξη «σία», που σημαίνει διάδοχος.

Τελικά ο Αλί επελέγη για να γίνει ο τέταρτος χαλίφης το 656 μ.Χ., κάτι που προκάλεσε κύμα βιαιοτήτων. Το σχίσμα παγιώθηκε το 680 μ.Χ., όταν δολοφονήθηκε στην Καρμπάλα του Ιράκ, ο γιος του Αλί, Χουσεΐν.

Οι σιίτες ηττήθηκαν, αλλά διατήρησαν τις κοινότητές τους σε πολλές περιοχές του μουσουλμανικού κόσμου και συσπειρώθηκαν γύρω από το γιο του Χουσείΐν.

Οι σουνίτες, που πήραν το όνομα τους από τη λέξη σούνα (παράδοση) ακολούθησαν το γιο του κυβερνήτη της Δαμασκού, Γιαζίντ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Pew Research Center’s Forum on Religion & Public Life, στις περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής, περίπου το 40% των σουνιτών, δεν θεωρούν ότι οι σιίτες είναι πραγματικοί μουσουλμάνοι. Από την άλλη οι σιίτες υποστηρίζουν ότι ο δογματισμός των σουνιτών και η προσκόλληση τους στην παράδοση δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για τον εξτρεμισμό.
Διαφορές στην άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων

Εκτός από τη βασική διαφορά ότι οι σιίτες προσεύχονται τρεις φορές την ημέρα, ενώ οι σουνίτες πέντε, υπάρχουν μεταξύ τους διαφορές και σε σχέση με την αντίληψη του Ισλάμ.

Οι μουσουλμάνοι βασίζουν την πίστη τους στο Κοράνι και τις Χαντίθ, δηλαδή τις προφορικές «οδηγίες» για τον τρόπο λατρείας και ζωής, τον οποίο πρέπει να ακολουθούν οι πιστοί.

Το Κοράνι και οι Χαντίθ προσδιορίζουν τη Σαρία, δηλαδή τον ισλαμικό νόμο, που ρυθμίζει τους κανόνες οι οποίοι διέπουν θέματα ιδιοκτησίας, κληρονομιάς, γάμου, διαζυγίου, συμβόλαια, συμφωνητικά, εμπορικές και τραπεζικές συναλλαγές, επενδύσεις, δάνεια, υποθήκες.

Οι σουνίτες ακολουθούν τις δικές τους Χαντίθ, ενώ οι σιίτες αποδέχονται διαφορετική έκδοση των Χαντίθ και δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στα κηρύγματα του Αλί και των απογόνων του.

Μία από τις πιο σημαντικές διαφορές σιιτών-σουνιτών είναι ότι οι σιίτες θεωρούν ότι οι ιμάμηδες έχουν θεϊκή προέλευση και δεν είναι απλώς «βοηθοί» του Προφήτοι αλλά εκπρόσωποί του στη γη. Με αυτή τη λογική δεν προσκυνούν μόνο στη Μέκκα, αλλά στους τάφους των 11 από τους 12 ιμάμηδες (καθώς ο 12ος, ο Μεχντί, θεωρείται κρυμμένος ή ότι έχει εξαφανιστεί).

Οι σουνίτες δεν αποδίδουν, τόση μεγάλη αξία στους ιμάμηδες, αντίθετα αποκαλούν με αυτό το όνομα όλους τους πνευματικούς ηγέτες της μουσουλμανικής κοινότητας.

Και τα δύο ρεύματα αποδέχονται τους πέντε πυλώνες της Πίστης: Ομολογία της Πίστης, Προσευχή, Φόρος ελεημοσύνης, Νηστεία, Προσκύνημα στη Μέκκα. Ωστόσο, σε αυτούς οι σιίτες προσθέτουν ακόμα πέντε πυλώνες: τη Μοναδικότητα του Θεού, τη δύναμη του Προφήτη, την Ανάσταση, τη Θεϊκή Δικαιοσύνη και την Πίστη στην πολιτική και πνευματική ανωτερότητα των απογόνων του Προφήτη.

Πηγή

Διαβάστε επίσης:

Ιερατείο και «ιερωσύνη» στο Ισλάμ

Το Ισλάμ (A΄)

Το Ισλάμ (Β΄)

Συμβολισμοί του μυστηρίου του βαπτίσματος (αντιστοίχιση)

Άσκηση αντιστοίχισης σχετικά με τους συμβολισμούς του μυστηρίου του βαπτίσματος. Σκοπός του μαθησιακού αντικειμένου είναι να αντιστοιχιστούν σωστά οι επιμέρους συμβολισμοί του μυστηρίου (νερό, λάδι, κόψιμο μαλλιών, τριπλή κατάδυση στην κολυμβήθρα, άγιο μύρο) με τη σημασία τους.

Μορφές αθεΐας

Άσκηση ταξινόμησης με θέμα τις σημαντικότερες αθεϊστικές απόψεις της σύγχρονης εποχής και τον αντίλογο του Χριστιανισμού σε αυτές. Σκοπός της άσκησης είναι να τοποθετηθούν στο κατάλληλο πεδίο οι προτάσεις που δίνονται, ανάλογα με το αν αυτές αφορούν στην ανθρωπιστική, την κοινωνικοπολιτική, τη βιταλιστική - μηδενιστική ή την ψυχαναλυτική αθεΐα. Απώτερος στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμαστούν οι σχετικές γνώσεις των μαθητών.

Οι συμβολισμοί του μυστηρίου του γάμου (αντιστοίχιση)

Άσκηση αντιστοίχισης με θέμα το μυστήριο του γάμου και τους συμβολισμούς του. Σκοπός του μαθησιακού αντικειμένου είναι να αντιστοιχιστούν οι επιμέρους συμβολισμούς του μυστηρίου (δαχτυλίδια, άρμοση χεριών, στέφανα, κοινό ποτήρι, χορός του «Ησαΐα») με τη σημασία τους. Απώτερος στόχος είναι η κατανόηση των τεκταινόμενων κατά την τέλεση του μυστηρίου του Γάμου στην εκκλησία.

Πολυχάρτης της Αφρικής και Παγκόσμιος

Πολυχάρτης της Αφρικής (πολιτικός, κατανομής πληθυσμού, πυκνότητας πληθυσμού, γεννήσεων, θανάτων, γήρανσης, γλωσσών, θρησκειών) με δυνατότητα μεγέθυνσης. Ο χάρτης περιλαμβάνει σε επίπεδα το δίκτυο των γεωγραφικών συντεταγμένων, τα κράτη και τις πρωτεύουσές τους, καθώς και επιμέρους τοπωνύμια. Υπάρχει η δυνατότητα, αντί του πολιτικού χάρτη, να εμφανιστούν άλλοι χάρτες υποβάθρου, όπως χάρτες κατανομής πληθυσμού, πυκνότητας πληθυσμού, γεννήσεων, θανάτων, δείκτη γήρανσης, γλωσσών και θρησκειών. Αξιοποιώντας, μάλιστα, τον σχετικό μεταβολέα, δίνεται η δυνατότητα εναλλαγής εμφάνισης ανάμεσα στον πολιτικό και τους άλλους χάρτες, με κλιμακούμενη διαφάνεια. Στο μαθησιακό αντικείμενο περιλαμβάνονται, επίσης, κλίμακα, κινούμενη πυξίδα, μετρητής αποστάσεων, καθώς και υπομνήματα για τους αντίστοιχους χάρτες.

Πολυχάρτης παγκόσμιος (πολιτικός, κατανομής πληθυσμού, πυκνότητας πληθυσμού, γεννήσεων, θανάτων, γήρανσης, γλωσσών, θρησκειών) με δυνατότητα μεγέθυνσης. Ο χάρτης περιλαμβάνει σε επίπεδα το δίκτυο των γεωγραφικών συντεταγμένων, τα κράτη και τις πρωτεύουσές τους, καθώς και επιμέρους τοπωνύμια. Υπάρχει η δυνατότητα, αντί του πολιτικού χάρτη, να εμφανιστούν άλλοι χάρτες υποβάθρου, όπως χάρτες κατανομής πληθυσμού, πυκνότητας πληθυσμού, γεννήσεων, θανάτων, δείκτη γήρανσης, γλωσσών και θρησκειών. Αξιοποιώντας, μάλιστα, τον σχετικό μεταβολέα, δίνεται η δυνατότητα εναλλαγής εμφάνισης ανάμεσα στον πολιτικό και τους άλλους χάρτες, με κλιμακούμενη διαφάνεια. Στο μαθησιακό αντικείμενο περιλαμβάνονται, επίσης, κλίμακα, πυξίδα, μετρητής αποστάσεων, καθώς και υπομνήματα για τους αντίστοιχους χάρτες.

Πολυχάρτης της Ευρώπης

Πολυχάρτης της Ευρώπης πληθυσμού, πυκνότητας πληθυσμού, γεννήσεων, θανάτων, γήρανσης, γλωσσών, θρησκειών) με δυνατότητα μεγέθυνσης. Ο χάρτης περιλαμβάνει σε επίπεδα το δίκτυο των γεωγραφικών συντεταγμένων, τα κράτη και τις πρωτεύουσές τους, καθώς και επιμέρους τοπωνύμια. Υπάρχει η δυνατότητα, αντί του πολιτικού χάρτη, να εμφανιστούν άλλοι χάρτες υποβάθρου, όπως χάρτες κατανομής πληθυσμού, πυκνότητας πληθυσμού, γεννήσεων, θανάτων, δείκτη γήρανσης, γλωσσών και θρησκειών. Αξιοποιώντας, μάλιστα, τον σχετικό μεταβολέα, δίνεται η δυνατότητα εναλλαγής εμφάνισης ανάμεσα στον πολιτικό και τους άλλους χάρτες, με κλιμακούμενη διαφάνεια. Στο μαθησιακό αντικείμενο περιλαμβάνονται, επίσης, κλίμακα, κινούμενη πυξίδα, μετρητής αποστάσεων, καθώς και υπομνήματα για τους αντίστοιχους χάρτες.

Οι απαντήσεις της θρησκείας στον άνθρωπο (κουίζ)

Κουίζ τριών ερωτήσεων (πολλαπλών επιλογών, αντιστοίχισης), με θέμα τις απαντήσεις που δίνει η θρησκεία στα μεγάλα ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμάσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους σχετικά με τις απαντήσεις της θρησκείας για θέματα που αφορούν στον Θεό και τον κόσμο, ανάλογα με το αν είναι πολυθεϊστικές, μονοθεϊστικές ή πανθεϊστικές.

Πολυθεϊστικές, μονοθεϊστικές και πανθεϊστικές θρησκείες

Άσκηση ταξινόμησης με θέμα τα διαφορετικά είδη θρησκειών, τις αντιλήψεις που εκφράζουν και τα επιμέρους χαρακτηριστικά τους. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμάσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους σχετικά με τις πολυθεϊστικές, τις μονοθεϊστικές και τις πανθεϊστικές θρησκείες, καταλήγοντας σε συμπεράσματα για τις μεταξύ τους διαφοροποιήσεις. Πιο συγκεκριμένα, αντικείμενο της άσκησης είναι η τοποθέτηση στο κατάλληλο πλαίσιο των προτάσεων που δίνονται, ανάλογα με το είδος της θρησκείας που αυτές αφορούν.

Χάρτης κατανομής των θρησκειών στον κόσμο

Διαδραστικός Χάρτης για την κατανομή των θρησκειών στον κόσμο. 

Προτείνεται δραστηριότητα, με στόχο τον εντοπισμό της επικρατούσας θρησκείας ανά ήπειρο. 

Να σημειωθεί πως στον παγκόσμιο χάρτη δηλώνεται χρωματικά το κυρίαρχο θρήσκευμα κάθε χώρας (κάτοικοι στην πλειονότητά τους Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ινδουιστές, Βουδιστές, Εβραίοι ή πιστοί ιθαγενών θρησκειών).

Θρησκείες στον κόσμο

Οι μαθητές μπορούν να παρακολουθήσουν ένα βίντεο για τις θρησκείες στον κόσμο.

Ισλάμ - Σούφι, Σουνίτες, Σηίτες (κουίζ)

Κουίζ τριών ερωτήσεων (πολλαπλών επιλογών, αντιστοίχισης), με θέμα την ισλαμική θρησκεία. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμάσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους σχετικά με τις τεχνικές των Σούφι, τα χαρακτηριστικά των Σουνιτών και των Σηιτών και τον ρόλο του Ισλάμ σήμερα.

Ισλάμ - Κοράνιο, βασικές διδασκαλίες, Εγίρα, Μωάμεθ (κουίζ)

Κουίζ πέντε ερωτήσεων (πολλαπλών επιλογών), με θέμα την ισλαμική θρησκεία. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμάσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους σχετικά με τις βασικές διδασκαλίες του Ισλάμ, το Κοράνιο, τον Μωάμεθ, την Εγίρα και το Χατζ.

Η εξάπλωση των χριστιανικών κοινοτήτων

Διαδραστικός χάρτης της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, στον οποίο παρουσιάζεται η σταδιακή εξάπλωση του Χριστιανισμού μέχρι και τον 8ο μ.Χ. αιώνα. Στόχοι του μαθησιακού αντικειμένου είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τις περιοχές εξάπλωσης των χριστιανικών κοινοτήτων σε τρεις ξεχωριστές χρονικές περιόδους (1ος - 3ος μ.Χ. αιώνας, 4ος - 6ος μ.Χ. αιώνας, 7ος - 8ος μ.Χ. αιώνας) και να προβούν σε δημιουργικούς συσχετισμούς με την εκκλησιαστική ιστορία και τη δράση των ιεραποστόλων κάθε εποχής.

Οι Ορθόδοξοι στον κόσμο

Διαδραστικός χάρτης για την παρουσία των Ορθόδοξων χριστιανών στον κόσμο. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τον συνολικό αριθμό του ορθόδοξου πληθυσμού, καθώς και τις χώρες με τις μεγαλύτερες ορθόδοξες κοινότητες. Το μαθησιακό αντικείμενο δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να εξερευνήσουν τον χάρτη και να προβάλουν για επιλεγμένες χώρες (τονισμένες με διαφορετικό χρώμα) την ονομασία και τη σημαία τους, καθώς και αριθμητικά στοιχεία αναφορικά με τον συνολικό τους πληθυσμό και τον πληθυσμό των Ορθοδόξων.

Τα βιβλία της Καινής Διαθήκης (κουίζ)

Κουίζ τριών ερωτήσεων (πολλαπλών επιλογών, αντιστοίχισης), με θέμα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμάσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους σχετικά με τα Ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων, τις Επιστολές και την Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Ταξινομώντας τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης

Άσκηση ταξινόμησης με θέμα τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να δοκιμάσουν οι μαθητές τις γνώσεις τους, διακρίνοντας ποια από τα δέκα βιβλία που τους δίνονται αποτελούν μέρος της Παλαιάς Διαθήκης και ποια αποτελούν μέρος της Καινής.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου και η υπεράσπιση των αδύνατων πλασμάτων των Θεού

Ένας σπουδαίος άνθρωπος, ο αγγλικανός αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου, έφυγε απ’ τη ζωή πριν από λίγες μέρες. Στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 είχα με μεγάλη χαρά αποδεχτεί μια πρόσκληση του αιδεσιμότατου καθηγητή Άντριου Λίνσεϋ για ν’ ακούσω μια ομιλία του μακαριστού αρχιεπισκόπου. Αν και μικρόσωμος ο ίδιος, η αγάπη και η συμπόνια του για την ανθρωπότητα ήταν τέτοια που έκανε όλους εμάς που βρισκόμασταν στο ακροατήριο να φαντάζουμε μικροσκοπικοί μπροστά του. Θα μπορούσα να συνοψίσω το μήνυμα της ομιλίας του ως εξής: «μας πήραν τα πάντα, αλλά δεν μπόρεσαν να μας πάρουν τη Βίβλο μας· κι αυτό ήταν το ισχυρότερο όπλο μας».

Εκείνη την εποχή δεν είχα ακόμα βαπτιστεί χριστιανή. Έχω αναλογιστεί ωστόσο πολλές φορές πως η περίσταση αυτή ήταν η κομβική στιγμή που βίωσα μια πνευματική αφύπνιση στη ζωή μου. Συμμετείχα με ενεργό τρόπο στην καταγγελία του απαρτχάιντ και προσπαθούσα να αποφεύγω όλα τα Νοτιοαφρικανικά προϊόντα ως ένα είδος προσωπικής δέσμευσης με σκοπό την παύση των πολιτικών διάκρισης. Με παρόμοιο τρόπο αντιδρώ και σήμερα απέναντι στα κινέζικα προϊόντα, λόγω της γενοκτονίας που έχει εξαπολυθεί κατά των Ουιγούρων. Είναι η ίδια μέθοδος αποχής που έχω υιοθετήσει εδώ και 15 χρόνια από τα προϊόντα της βιομηχανίας κρέατος εξαιτίας της βαναυσότητας προς τα ζώα.

Πολλοί είστε εξοικειωμένοι με τον αγώνα του αρχιεπισκόπου για τους δοκιμαζόμενους έγχρωμους Αφρικανούς αλλά λίγοι θα γνωρίζετε ότι είχε συνδέσει το κακό εκείνης της οδύνης και της δοκιμασίας με τον πόνο και την οδύνη των ζώων. Θα παραθέσω, λοιπόν, ένα μέρος της εισαγωγής που έγραψε στο βιβλίο του καθηγητή Λίνσεϋ The Global Guide to Animal Protection [Ο παγκόσμιος οδηγός για την προστασία των ζώων] για να σας καταστήσω κοινωνούς των σκέψεών του σχετικά με την οδύνη των ζώων.

Επεκτείνοντας τη δικαιοσύνη και τη συμπόνια

«Σε όλη μου τη ζωή αγωνίστηκα ενάντια στις διακρίσεις και την αδικία, είτε τα θύματα ήταν μαύροι, είτε γυναίκες ή ομοφυλόφιλοι. Κανείς άνθρωπος δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο διασυρμού, θύμα προκαταλήψεων ή στέρησης των βασικών του δικαιωμάτων. Δεν θα μπορούσα να έχω ήσυχη της συνείδησή μου ως χριστιανός, και μάλιστα επίσκοπος, αν είχα πράξει διαφορετικά. Το να πολεμάς όμως την αδικία μοιάζει με πάλη ενάντια σε μια Λερναία Ύδρα, ένα πολυκέφαλο τέρας. Τη στιγμή που μια μορφή αδικίας φαίνεται πως κατανικιέται και εξαλείφεται, μια άλλη έρχεται στο προσκήνιο για να την αντικαταστήσει. Ακόμα κι αν αναλογιστούμε πως ο δρόμος της προόδου φαίνεται ατελεύτητα μακρύς, θα πρέπει θα συνηθίσουμε στην ιδέα ότι η αδικία προς τους άλλους ανθρώπους βρίσκεται συχνά, αν όχι πάντα, στην ημερήσια διάταξη.

Από πολλές απόψεις είναι αξιοπερίεργο πως οι αδελφοί μου χριστιανοί δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της συμπεριφοράς απέναντι στα ζώα ως ένα θέμα σύμφυτο με την ευαγγελική ηθική. Σε τελική ανάλυση, τα ζώα αποτελούν κι αυτά δημιουργήματα του Θεού. Οι χριστιανοί πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι πλασμένος από τον Θεό. Πρόκειται για ένα είδος θεολογικής τρέλας να υποθέτει κανείς ότι ο Θεός δημιούργησε ολόκληρο τον κόσμο μόνον για τους ανθρώπους ή ακόμα χειρότερα να υποθέτει ότι ο Θεός ενδιαφέρεται μόνον για ένα από τα εκατομμύρια έμβια είδη που κατοικούν τον πλανήτη. Η βιβλική έννοια της κυριαρχίας των ανθρώπων πάνω στα ζώα δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως κάποιο είδος δεσποτισμού. Έχουμε πράγματι, πλαστεί κατ’ εικόνα Θεού, αλλά ο Θεός, του οποίου εικόνα αποτελούμε, είναι Θεός της αγάπης και της δικαιοσύνης. Επομένως, δεν τιμούμε τον Θεό όταν κακοποιούμε άλλες μορφές ζωής.

Αν είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι είμαστε το τελειότερο από τα δημιουργήματα του Θεού, είναι εξίσου αλήθεια ότι μπορούμε επίσης να γίνουμε το πιο διεφθαρμένο και αμαρτωλό. Αυτή η διαπίστωση θα πρέπει κανονικά να μας βάζει ένα φρένο. Ένα σημαντικό μέρος της κακοποιητικής συμπεριφοράς μας προς τα ζώα πηγάζει από μια μορφή πνευματικής τύφλωσης, ένα είδος ύβρεως, σύμφωνα με την οποία θεωρούμε, κατά έναν ανόητο τρόπο, πως η δική μας ευημερία αποτελεί την αποκλειστική μέριμνα του Θεού. Στην πραγματικότητα, το σύνολο της δημιουργίας του Θεού έχει τεθεί κάτω από τη φροντίδα και την προστασία μας. Υπάρχει ένα είδος μίμησης του Χριστού όταν νοιαζόμαστε και φροντίζουμε για τα πάσχοντα πλάσματα, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για ζώα.

Ακόμα κι όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις έντονης ανισότητας ανάμεσα σε ανθρώπους δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε και το ζήτημα της αδικίας απέναντι στα ζώα. Είναι γεγονός, ότι ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός μελετών αποδεικνύει ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ της βαναυσότητας απέναντι στα ζώα και της ανάλγητης σκληρότητας προς τους ασθενέστερους ανθρώπους. Η δημιουργία ενός κόσμου ελεύθερου από τη βαναυσότητα είναι προς το συμφέρον όλων μας. Στο σημείο αυτό, οι Εκκλησίες οφείλουν να δείξουν τον δρόμο, καθιστώντας σαφές ότι κάθε μορφή βαναυσότητας, είτε προς τα ζώα είτε προς τους ανθρώπους, αποτελεί προσβολή προς την πολιτισμένη κοινωνία και αμαρτία ενώπιον του Θεού […]»

Ο θάνατος του αρχιεπισκόπου Ντέσμοντ Τούτου αποτελεί απώλεια. Απώλεια ενός σπουδαίου ανθρώπου. Ενός ανθρώπου ολοκληρωτικά αφιερωμένου με παρρησία και θάρρος στον έλεγχο κάθε είδους εξουσίας, ασχέτως του τρόπου που αυτή παρουσιάζεται. Η απώλεια τέτοιων ανθρώπων είναι δυσβάσταχτη για όλους μας. Προσωπικά εργάζομαι και αγωνίζομαι για παρόμοιες αξίες και ιδανικά, όπως αυτά που περιγράφηκαν στο παραπάνω κείμενο, και η απώλεια του αρχιεπισκόπου Ντέσμοντ Τούτου μου προξενεί τεράστια θλίψη.

H Δρ. Christina Nellist είναι ορθόδοξη θεολόγος και ιδρυτικό μέλος του οργανισμού Pan-Orthodox Concern for Animals.

H μετάφραση του κειμένου πραγματοποιήθηκε από το διαχειριστή του ιστολογίου.

Πηγή

Η Αγία Υπομονή

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες - κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν όπως ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας που μόνασε με το όνομα Συμεών και ήταν κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους (βλέπε 13 Φεβρουαρίου). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού βουλγαρικού τμήματος της βόρειο - ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος.

Η γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον θάνατο το Δουσάν χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της, ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τον βυζαντινό πολιτισμό. Ένοιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συναισθηματικά και ουσιαστικά έρεπε μάλλον προς το Βυζάντιο, του οποίου επέπρωτο να γίνει Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα, περά προς την γενέθλιο σερβική πατρίδα.

Κοντά σ' αυτά και πάνω απ' αυτά, γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη ορθόδοξη πίστη στο Θεό. Αυτή η πίστη είναι που θα την οδηγεί, θα την φωτίζει, και θα την εμπνέει στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή της.

Υπολογίζεται να ήταν 19 περίπου χρονών όταν παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β' Παλαιολόγο (τέλη του 1390 μ.Χ.), λίγους μήνες πριν γίνει Αυτοκράτορας.

Η καινούργια ζωή της Ελένης - αγίας Υπομονής, από την αρχή της έδειξε ότι θα ήταν Γολγοθάς. Πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να πιει το ποτήρι της προσβολής και του εξευτελισμού στο πλευρό του συζύγου της όχι μόνο από τους αλλόθρησκους, αλλά και από τα κατ' όνομα χριστιανικά κράτη της Δύσεως, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να βρει τρόπους σωτηρίας της ετοιμοθάνατης Αυτοκρατορίας.

Η Ελένη - αγία Υπομονή απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμη. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθηση τόσο της θέσης της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα.

Αγαπούσε το λαό. Ήταν η μεγάλη μάνα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξει. Συμμεριζόταν τις αγωνίες του και ανησυχίες του ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με την προσευχή, με την πραότητά της και με γλυκά και παρηγορητικά της λόγια να τον ενισχύσει. Είναι πολύ χαρακτηριστικά και εύγλωττα μέσα στην λακωνικότητά της τα όσα γράφει για την Αυτοκρατόρισσα, ο σύγχρονός της φημισμένος φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός - Πλήθων: «Η Βασιλίς αύτη με πολλήν ταπείνωσιν και καρτερικότητα εφαίνετο να αντιμετωπίζει και τας δύο μορφάς της ζωής. Ούτε κατά τους καιρούς των δοκιμασιών απεγοητεύετο, ούτε όταν ευτυχούσε επανεπαύετο, αλλά εις κάθε περίπτωσιν έκανε το πρέπον. Συνεδύαζε την σύνεσιν με την γενναιότητα, περισσότερον από κάθε άλλην γυναίκα. Διεκρίνετο δια την σωφροσύνην της. Την δε δικαιοσύνην την είχε εις τελειότατον βαθμόν. Δεν εμάθαμε να κάμνει κακόν εις ουδένα, ούτε μεταξύ των ανδρών, ούτε μεταξύ των γυναικών. Αντιθέτως εγνωρίσαμε να κάμνει πολλά καλά και εις πολλούς. Με ποίον άλλον τρόπον δύναται να φανεί εμπράκτως η δικαιοσύνη, εκτός από το γεγονός του να μη κάμνει κανείς ποτέ θεληματικά και σε κανέναν κακό, αλλά μόνον το αγαθόν σε πολλούς;»

Στάθηκε αντάξια του φιλόσοφου και φιλόχριστου συζύγου της Μανουήλ. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, «συνευδοκόντας», σύμφωνα με σύγχρονή τους μαρτυρία, δηλ. όλα γινόντουσαν με συμφωνία, ομόνοια, συναπόφαση, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα. Κατόρθωναν να τιμούν την αρετή με λόγια και έργα. «Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης».

Στο ευλογημένο ζευγάρι ο Θεός χάρισε οκτώ παιδιά. Έξι αγόρια από τα οποία τα δύο ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο, ο Ιωάννης Η' (1425 - 1448 μ.Χ.) και ο Κωνσταντίνος ΙΑ', ο τελευταίος θρυλικός αυτοκράτορας (1448 - 29 Μαΐου 1453 μ.Χ.- μαύρη ήμερα αλώσεως της Βασιλεύουσας). Ο Θεόδωρος, ο Δημήτριος και ο Θωμάς διετέλεσαν δεσπότες του Μυστρά, και ο Ανδρόνικος της Θεσσαλονίκης. Και δύο κορίτσια, τα οποία όμως πέθαναν σε μικρή ηλικία. Η πολύτεκνη και φιλότεκνη μητέρα γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της πίστεως και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, τα οδηγούσε σε ιερά προσκυνήματα και σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε υπέρ αυτών τις ευχές των αγίων ασκητών και Γερόντων. Τα ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», και ποτέ δεν «έπαυσε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον».Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή σμίλεψε τους χαρακτήρες τους, τους έδωσε μαζί με το «ζην»και το «εύ ζην». Έτσι, κατάφερε, μεταξύ άλλων, να θέσει τέρμα στις επί 90 περίπου χρόνια συγκρούσεις μεταξύ των μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας για την εξουσία που είχαν εξαντλήσει την αυτοκρατορία. Οι όποιες διαφορές απόψεων η διενέξεις παρουσιάζονταν (μετά το θάνατο του Μανουήλ), ξεπερνιόνταν ήσυχα με το κύρος της μητρικής της παρέμβασης και της προσευχής της.

Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της για τα Μοναστήρια. Εκεί αναπαυόταν, ξεκουραζόταν η ψυχή της, αντλούσε δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Αυτό, το ενέπνευσε σε όλη την οικογένειά της. Ο σύζυγός της αφού παρέδωσε τον θρόνο στον πρωτότοκο Ιωάννη, δύο μήνες πριν τον θάνατό του (29 Μαρτίου 1425 μ.Χ.), απεσύρθη στη Μονή του Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια, μετά το θάνατο του συζύγου της έγινε μοναχή (1425 μ.Χ.) στη Μονή της κυράς Μάρθας, με το όνομα Υπομονή. Και τρία από τα παιδιά τους επίσης έγιναν μοναχοί, ο Θεόδωρος και ο Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος, και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο. Επίσης, η πενθερά της και η κουνιάδα της ετελείωσαν την ζωή τους ως Μοναχές. Το ίδιο και η εγγονή της, κόρη του γιου της Θωμά, Ελένη, που έγινε Μοναχή με το όνομα Υπομονή στη Λευκάδα.

Ακόμα, εν όσω βρισκόταν στην πατρίδα της, μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ι.Μ. Παναγίας Παμμακαρίστου στο Πογάνοβο της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την Ι. Μ. του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού (βλέπε 8 Δεκεμβρίου), στον οποίο η αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Η Μονή είχε ιδρυθεί από τον συνασκητή του οσίου Παταπίου στην Αίγυπτο, όσιο Βάρα, έξω από την πύλη του Ρωμανού πριν από το 450 μ.Χ. Με την συμβολή της αγίας ιδρύθηκε στη Μονή γυναικείο γηροκομείο με την επωνυμία «Η ελπίς των απηλπισμένων». Η ευλάβειά της προς τον όσιο Πατάπιο φαίνεται από το γεγονός ότι ο αγιογράφος του σπηλαίου του οσίου Παταπίου στα Γεράνεια όρη της Κορινθίας θεώρησε απαραίτητο να ιστορήσει την αγία Υπομονή δίπλα από το σκήνωμα του οσίου.

Άνθρωπος φωτεινός και φωτισμένος η αγία Υπομονή, προικισμένη με πολλά τάλαντα, που τα «εμπορεύθηκε» με σύνεση και σωφροσύνη και τα πολλαπλασίασε, κατάφερε με την αρετή, την άσκηση και την καρτερία της να φθάσει σε δυσανάβατα μέτρα αρετής. Μια σημαντική φυσιογνωμία εκείνης της εποχής ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης μετά την άλωση, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΑ', «Επί τη κοιμήσει της μητρός Αυτού αγίας Υπομονής», αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής:

«Την μακαρίαν εκείνην Βασίλισσαν όταν την επεσκέπτετο κάποιος σοφός, έφευγεν κατάπληκτος από την ιδικήν της σοφίαν. Όταν την συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά την συνάντηση, ντροπιασμένος δια την πτωχείαν της ιδικής του αρετής, συγκρινομένης προς την αρετήν εκείνης. Όταν την συναντούσε κάποιος συνετός, προσέθετεν εις την ιδικήν του περισσοτέραν σύνεσιν. Όταν την συναντούσε κάποιος νομοθέτης, εγινόταν προσεκτικώτερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διεπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτον Κανόνα Δικαίου. Όταν κάποιος θαρραλέος (τη συναντούσε), ένοιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξιν από την υπομονήν, την σύνεσιν και την ισχυρότητα του χαρακτήρος της. Όταν την επλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονώτερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν την συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεσιν, και, γνωρίζοντας την ταπείνωσιν εις το πρόσωπόν της, μετανοούσε. Όταν την εγνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερον ζήλον. Κάθε πονεμένος με τη συνάντηση μαζί της, καταλάγιαζε τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας αυτοτιμωρούσε την υπερβολικήν του φιλαυτίαν. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθεν εις επικοινωνίαν μαζί της και να μην έγινε καλύτερος».

Ο Θεός ευδόκησε να μην ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450 μ.Χ., έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή μοναχή. Ο σύγχρονός της διάκονος Ιωάννης Ευγενικός, αδελφός του Μάρκου του Ευγενικού Αρχιεπισκόπου Εφέσου, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Κωνσταντίνον Παλαιολόγον επί τη κοιμήσει της Μητρός του αγίας Υπομονής συνοψίζει:

«Ως προς δε την αοίδιμον, εκείνην Δέσποινα Μητέρα σου, τα πάντα εν όσω ζούσε, ήσαν εξαίρετα, η πίστις, τα έργα, το γένος, ο τρόπος, ο βίος, ο λόγος και όλα μαζί ήσαν σεμνά και επάξια της θείας τιμής και, όπως έζησε μέτοχος της θείας Προνοίας, έτσι και ετελεύτησεν».

Η «Αγία Δέσποινα»,όπως την ονομάζει ο Γεώργιος Φραντζής, συνέδεσε την έννοια του μοναχικού της ονόματος (Υπομονή) με τον τρόπον αντιμετωπίσεως και των ευτυχών στιγμών και των απείρων δυσκολιών της όλης ζωής της. Υπομονή κατά βίον, πράξιν και μοναχικό όνομα. «Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής».

Σύγχρονο θαύμα της Αγίας

Είναι αρκετές οι εμφανίσεις της αγίας Υπομονής τα τελευταία χρόνια σε ευσεβείς και μη χριστιανούς. Επιλεκτικά καταχωρούμε ένα συμβάν που περιγράφει την θαυμαστή εμφάνισί της και θεραπεία κάποιου ασθενή.

«Η αγία Υπομονή εμφανίσθηκε ως μοναχή σε κάτοικο των Αθηνών που εργαζόταν σε ταξί. Το σταμάτησε και ζήτησε να κατευθυνθεί προς το Λουτράκι. Ο ταξιτζής είχε καρκίνο του δέρματος στα χέρια του και βρισκόταν σε μεγάλη απελπισία.

Καθ' οδόν η μοναχή που φορούσε ένα κουκούλι με κόκκινο σταυρό τον ρώτησε: «Γιατί είσαι μελαγχολικός;» και εκείνος δεν δίστασε να ομολογήσει όλη την αλήθεια. Μετά τον ρώτησε αν θέλει να τον σταυρώσει για να γίνει καλά και εκείνος δέχθηκε. Σε λίγο όμως τον έπιασε υπνηλία και παρεκάλεσε την μοναχή να σταθούνε λίγο για να μην σκοτωθούνε. Είχαν φθάσει κοντά στα διόδια και εύκολα θα έβρισκαν άλλο ταξί αν εκείνη βιαζόταν. Κάθισε στην άκρη του δρόμου και τον πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε διαπίστωσε ότι τα χέρια του είχαν γίνει καλά, αλλά η μοναχή είχε εξαφανιστεί. Ρώτησε τους ανθρώπους των διοδίων μήπως είδανε καμιά μοναχή εκεί κοντά, αλλά κανείς δεν την είχε δει. Τότε συγκλονισμένος γύρισε στο ταξί του και κατάλαβε ότι κάποια αγία ήταν κι' έγινε άφαντη. Κατευθύνθηκε μετά στον γιατρό του και του διηγήθηκε το περιστατικό. Την στιγμή εκείνη έπεσε το μάτι του σε μια εικόνα που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο του ιατρείου. Πετάχτηκε απ' το κάθισμά του και φώναξε: «Αυτή ήταν».

Σημειωτέον ότι η εικόνα ήταν της αγίας Υπομονής. Έτσι έμαθε ποια ήταν εκείνη που τον θεράπευσε και τον γλύτωσε και απ' την απελπισία. Το κουκούλι με τον κόκκινο σταυρό έδειχνε την καταγωγή πριν γίνει αυτοκρατόρισσα του Βυζαντίου και με αυτό το μοναχικό σχήμα τελείωσε και την επίγεια ζωή της. Εκ των υστέρων γίνηκε γνωστό ότι η ημέρα που γίνηκε το θαύμα ήταν 13 Μαρτίου, ημέρα που η αγία γιορτάζει».

Εικόνα της ευρίσκεται στην Ιερά Μονή οσίου Παταπίου στο Λουτράκι Κορινθίας και η Εκκλησία τιμά την μνήμη της Οσίας Υπομονής, επίσης, στις 13 Μαρτίου.
Λιγότερα (-)


Λειτουργικά κείμενα


Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.
Την κλεινήν βασιλίδα έγκωμιάοωμεν, Υπομονήν την οσίαν, περιστεράν ευλαβή εκ του κόσμου πετασθείσαν της συγχύσεως προς τας σκηνάς του ουρανού εν αγάπη ακλινεί, ασκήσει και ταπεινώσει βοώντες' Μήτερ, λιταίς σου θραϋσον ημών της αμαρτίας δεσμούς.

Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ'. Τη Υπερμάχω.
Υπομονής θεοστηρίκτου την ομώνυμον και βασιλίδων θεοσόφων την υπέρτιμον, την εκλάμψασαν ως άστρον εν Βυζαντίω και χορούς μοναζουσών καταπυρσεύσασαν, ταπεινώσεως βολαίς ανευφημήσωμεν, πόθω κράζοντες. Χαίροις, Μήτερ πανεύφημε.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις εκμαγείον υπομονής, στήλη σωφροσύνης, αδιάσειστον αρετών, τείχος και ταμείον, Υπομονή, αγάπης, ενθέων βασιλίδων κέρας περίδοξον.

Πηγή