Η Τελική Κρίση

Η Τελική Κρίση, συνδεδεμένη άρρηκτα με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, αποτελεί το τέρμα της ανθρώπινης ιστορίας της φθοράς και την αφετηρία ενός ανακαινισμένου κόσμου. Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογείται ότι ο Χριστός «θα ξανάρθει με δόξα για να κρίνει ζώντες και νεκρούς», εγκαινιάζοντας μια Βασιλεία που δεν θα έχει τέλος.

Η Κεντρική Παραβολή της Μελλούσης Κρίσεως (Ματθ. 25, 31-46)

Στη βιβλική αυτή διήγηση, ο Χριστός περιγράφει τη στιγμή που ο Υιός του Ανθρώπου θα έρθει με όλη Του τη μεγαλοπρέπεια, συνοδευόμενος από τους αγγέλους, και θα καθίσει στον βασιλικό θρόνο Του.

 Όλα τα έθνη θα συναχθούν μπροστά Του και Εκείνος θα τους ξεχωρίσει, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια (κατσίκια). Τα πρόβατα θα τοποθετηθούν στα δεξιά και τα ερίφια στα αριστερά. Ο Βασιλιάς θα καλέσει τους δίκαιους να κληρονομήσουν τη Βασιλεία, λέγοντας: «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και μ' επισκεφθήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε». Αντίθετα, θα διώξει τους αδίκους στην «αιώνια φωτιά», επειδή αρνήθηκαν να προσφέρουν την ίδια βοήθεια.

Το κριτήριο της κρίσης δεν είναι η θεωρητική πίστη, αλλά η έμπρακτη εκδήλωση αγάπης. Ο Χριστός ταυτίζεται απόλυτα με τον πάσχοντα συνάνθρωπο, τον οποίο αποκαλεί «ελάχιστο αδελφό». Κάθε πράξη φροντίδας προς τον αδύναμο λογίζεται ως πράξη προς τον ίδιο τον Θεό.

Σχετικές Παραβολές 

Πέρα από την κεντρική διήγηση, μια σειρά άλλων παραβολών συμπληρώνουν την εικόνα της κρίσης και της Βασιλείας:

Οι Δέκα Παρθένες (Ματθ. 25, 1-13): Δέκα κοπέλες περιμένουν τον γαμπρό σε έναν γάμο. Οι πέντε «φρόνιμες» έχουν λάδι στα λυχνάρια τους, ενώ οι πέντε «μωρές» ξεμένουν. Όταν ο γαμπρός έρχεται αργά τη νύχτα, οι μωρές λείπουν για να αγοράσουν λάδι, η πόρτα κλείνει και μένουν έξω από τη γιορτή.

Συμβολισμός: Το «λάδι» είναι η πίστη και τα έργα φιλανθρωπίας. Η παραβολή υπογραμμίζει την ανάγκη για συνεχή πνευματική εγρήγορση, καθώς ο Κύριος έρχεται σε άγνωστο χρόνο.

Τα Τάλαντα (Ματθ. 25, 14-30): Ένας κύριος εμπιστεύεται «τάλαντα» (νομίσματα) στους δούλους του. Οι δύο πρώτοι τα εργάζονται και τα διπλασιάζουν, ενώ ο τρίτος, από φόβο και οκνηρία, το κρύβει στη γη. Ο κύριος επιβραβεύει τους εργατικούς και τιμωρεί τον οκνηρό.

Συμβολισμός: Ο άνθρωπος είναι διαχειριστής των χαρισμάτων του Θεού και οφείλει να τα αυξάνει προσφέροντας στην κοινότητα.

Το Μεγάλο Δείπνο (Λκ. 14, 16-24): Ένας άνθρωπος καλεί πολλούς σε δείπνο, αλλά εκείνοι αρνούνται προβάλλοντας δικαιολογίες (αγορά χωραφιού, γάμος). Τότε ο οικοδεσπότης καλεί τους φτωχούς, τους ανάπηρους και τους τυφλούς.

Συμβολισμός: Η Βασιλεία του Θεού είναι μια ανοιχτή πρόσκληση. Όσοι εγκλωβίζονται στις βιοτικές μέριμνες χάνουν τη θέση τους, η οποία δίνεται στους περιθωριοποιημένους.

Ο Άφρων Πλούσιος (Λκ. 12, 16-21): Ένας πλούσιος γαιοκτήμονας αποθηκεύει τη σοδειά του για να ζήσει χρόνια με απολαύσεις, αλλά ο Θεός του λέει: «Ανόητε, αυτή τη νύχτα θα πεθάνεις. Αυτά που ετοίμασες σε ποιον θα ανήκουν;».

Συμβολισμός: Η ματαιότητα της συσσώρευσης υλικών αγαθών που αποκόπτουν τον άνθρωπο από τον Θεό και τον πλησίον.

Ο Πλούσιος και ο Λάζαρος (Λκ. 16, 19-31): Ο πλούσιος ζούσε πολυτελώς αγνοώντας τον πληγιασμένο Λάζαρο στην πόρτα του. Μετά θάνατον, ο Λάζαρος βρίσκεται στην αγκαλιά του Αβραάμ, ενώ ο πλούσιος βασανίζεται στη φωτιά, χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας.
Συμβολισμός: Η αδιαφορία για τον πόνο του άλλου οδηγεί στην οντολογική απομόνωση.

 Διδακτικές Ιστορίες και Γνωμικά

Η εκκλησιαστική παράδοση διασώζει εμπειρίες που ερμηνεύουν τη φύση της κρίσης:

Αββάς Μακάριος και το Κρανίο: Ο άγιος ρώτησε ένα κρανίο στην έρημο για την κατάσταση στην κόλαση. Το κρανίο απάντησε ότι οι κολασμένοι είναι δεμένοι πλάτη με πλάτη και δεν μπορούν να δουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Η μόνη ανακούφιση έρχεται όταν ο άγιος προσεύχεται και τους επιτρέπεται να δουν για μια στιγμή το πρόσωπο του διπλανού τους.

Ερμηνεία: Η κόλαση δεν είναι τιμωρία από τον Θεό, αλλά ακοινωνησία και απόλυτη μοναξιά.

Το Όνειρο του Ραούλ Φολλερώ: Ένας άνθρωπος στέκεται στην κρίση λέγοντας: «Κύριε, τήρησα τον νόμο σου, τα χέρια μου είναι καθαρά». Ο Θεός του απαντά: «Ασφαλώς... αλλά είναι άδεια».

Ερμηνεία: Δεν αρκεί η αποχή από το κακό· η σωτηρία απαιτεί έμπρακτες πράξεις αγάπης.

Ο Γέροντας και ο Κλέφτης: Ένας μοναχός που τον έκλεβε ο γείτονάς του, λίγο πριν πεθάνει, φίλησε τα χέρια του κλέφτη λέγοντας: «Ευχαριστώ αυτά τα χέρια, γιατί μέσω αυτών πηγαίνω στη Βασιλεία των Ουρανών».

Ερμηνεία: Η άφεση προς τον εχθρό είναι η ύψιστη προϋπόθεση για τη θεία συγχώρηση.

Αββάς Σιλουανός και η Προσευχή: Όταν ένας πιστός ήθελε να παραδώσει τον εχθρό του στη δικαιοσύνη, ο Αββάς άλλαξε τα λόγια του «Πάτερ Ημών» λέγοντας: «Και μη συγχώρεσε τα σφάλματά μας, όπως ούτε εμείς συγχωρούμε».

Ερμηνεία: Η σχέση μας με τον Θεό περνάει υποχρεωτικά μέσα από τη σχέση μας με τον αδελφό μας.

Η Διδασκαλία του Αγίου Πορφυρίου: Τονίζει ότι ο Χριστός ταυτίζεται με τον κάθε συνάνθρωπο και η βοήθεια προς τον «ξένο» είναι βοήθεια προς τον ίδιο τον Χριστό

 Σχέση με την Εκκλησία και την Καθημερινότητα

Η Τελική Κρίση δεν είναι μια μελλοντική απειλή, αλλά μια παρούσα πρόκληση για τον τρόπο ζωής:

Στη Λατρεία: Η Εκκλησία προγεύεται τη Δευτέρα Παρουσία μέσα στη Θεία Λειτουργία, η οποία θεωρείται «εικόνα της Βασιλείας του Θεού». Η φράση «Μαράν αθά» (Ο Κύριος έρχεται!) και ο διάλογος της Αποκάλυψης («Ναι, έρχομαι σύντομα» - «Αμήν, έλα Κύριε Ιησού») μαρτυρούν τον πόθο των χριστιανών για την τελική ένωση με τον Θεό. Η Εκκλησία βιώνει την παρουσία του Χριστού «εδώ και τώρα» και προσδοκά τη Δευτέρα Παρουσία όχι με φόβο, αλλά με ελπίδα.

Τελικός στόχος είναι η ανάσταση των νεκρών, όπου ο όλος άνθρωπος (ψυχή και σώμα) θα ζήσει αφθαρτοποιημένος στην αιώνια μακαριότητα. 

Στην Καθημερινότητα: Ο χριστιανός καλείται να αναγνωρίσει τον Χριστό στο πρόσωπο του πρόσφυγα, του αστέγου και του κατατρεγμένου. Η κρίση έγκειται στο γεγονός ότι, ενώ το Φως ήρθε στον κόσμο, οι άνθρωποι συχνά επιλέγουν το σκοτάδι του εγωισμού τους.

Η Δύναμη της Συγχώρεσης: Η συγχώρεση είναι η «επαναστατική πράξη» που διακόπτει την αλυσίδα του κακού και του μίσους στην καθημερινή ζωή, επιτρέποντας στον άνθρωπο να βρεθεί ξανά στην ίδια «χώρα» (συν-χώρεση) με τους αδελφούς του.

Η Σημασία και η Ερμηνεία της Κρίσης

Κρίση ως Διάκριση: Ο όρος σημαίνει τον διαχωρισμό του καλού από το κακό, του θύματος από τον θύτη και του αθώου από τον δήμιό του.

Ελευθερία και Ευθύνη: Ο Θεός δεν κρίνει τον κόσμο με εκδικητική διάθεση· η κρίση έγκειται στο ότι οι άνθρωποι συχνά επιλέγουν το σκοτάδι αντί για το Φως. Ο Θεός σέβεται την ανθρώπινη ελευθερία και ο καθένας επιλέγει αν επιθυμεί την κοινωνία μαζί Του.

Παράδεισος και Κόλαση: Δεν θεωρούνται κτιστοί χώροι ή θεϊκή αμοιβή/τιμωρία, αλλά διαφορετικές σχέσεις προς τον Θεό. Ο Θεός αγκαλιάζει όλους με την αγάπη Του (που εμφανίζεται ως φως και φωτιά)· όσοι Τον αποδέχονται βιώνουν τη δόξα Του, ενώ όσοι Τον αρνούνται αυτοτιμωρούνται, νιώθοντας την αγάπη Του ως εχθρική.

Οικουμενικότητα: Η σωτηρία αφορά όλη την κτίση και την ανθρωπότητα, υπερβαίνοντας εθνικά και κοινωνικά σύνορα.

Το «βιβλίο της ζωής» στην τελική κρίση

Το «βιβλίο της ζωής» αποτελεί μια κεντρική συμβολική εικόνα της τελικής κρίσης, η οποία περιγράφεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννη.

Οι κυριότεροι συμβολισμοί του είναι οι εξής:

Καταγραφή των έργων: Το βιβλίο αυτό συμβολίζει την πλήρη και δίκαιη αποτίμηση της επίγειας πορείας του ανθρώπου. Όπως αναφέρει η Αποκάλυψη (20, 11-14), κατά τη Δευτέρα Παρουσία «ανοίχτηκαν βιβλία, κι ύστερα ανοίχτηκε ένα άλλο βιβλίο, το βιβλίο της ζωής». Οι νεκροί κρίνονται ανάλογα με τα έργα τους, τα οποία παρουσιάζονται συμβολικά ως «γεγραμμένα» σε αυτά τα βιβλία.

Ένταξη στην κοινότητα του Θεού: Η αναφορά στο «βιβλίο της ζωής» ξεκινά από την αρχή της χριστιανικής ζωής, στο Μυστήριο του Βαπτίσματος. Κατά την ακολουθία, ο ιερέας παρακαλεί τον Θεό για τον νεοφώτιστο: «Γράψε τον στο βιβλίο της ζωής σου και ένωσέ τον με την ποίμνη του λαού σου». Έτσι, το βιβλίο συμβολίζει την επίσημη εγγραφή και πολιτογράφηση του πιστού στη Βασιλεία του Θεού.

Κριτήριο της Αγάπης: Το περιεχόμενο του βιβλίου, βάσει του οποίου γίνεται η κρίση, δεν είναι η εγκεφαλική αποδοχή κάποιων δογμάτων, αλλά η έμπρακτη αγάπη. Στην παραβολή της τελικής κρίσης, ο Χριστός ξεχωρίζει τους ανθρώπους με βάση το αν πρόσφεραν τροφή, νερό, φιλοξενία ή συμπαράσταση στους «ελαχίστους αδελφούς» Του.

Δικαιοσύνη και Αλήθεια: Σε αντίθεση με τα ανθρώπινα κριτήρια, το «βιβλίο της ζωής» υποδηλώνει μια κρίση όπου η αλήθεια δεν μπορεί να αποκρυφτεί. Κρίνω σημαίνει «διακρίνω και ξεχωρίζω» το καλό από το κακό, το θύμα από τον θύτη, προσφέροντας την τελική δικαίωση στον αγώνα του πιστού ενάντια στο κακό.
Συνοψίζοντας, το «βιβλίο της ζωής» δεν είναι ένα υλικό αντικείμενο, αλλά μια συμβολική έκφραση της παντογνωσίας του Θεού και της ευθύνης του ανθρώπου να γεμίσει τη ζωή του με έργα αγάπης, ώστε να παραμείνει ενωμένος με την πηγή της ζωής.

22. Η πορεία προς τα έσχατα μέσα από εικόνες και παραβολές

Η παραβολή της Κρίσεως

 Πηγή

Την τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, την Κυριακή της Απόκρεω, η Εκκλησίας μας θυμάται την παραβολή της μελλούσης Κρίσεως, μια από την πιο γνωστές και κρίσιμες παραβολές που μας εξιστόρησε ο Κύριος μας. Κατά αυτή, στην Κρίση, την “Δευτέρα Παρουσία” όπως την ονομάζουμε σήμερα, ο Κύριος θα χωρίσει τους ανθρώπους σε ερίφια και σε πρόβατα, σε αδίκους και δικαίους αντίστοιχα. Και θα στείλει τους αδίκους “εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον…”, μακριά από την αιώνιο ζωή την οποία θα απολαύσουν οι δίκαιοι κοντά στον Κύριο.

Η διαφορά των εριφίων από τα πρόβατα, των αδίκων από τους δικαίους, δεν είναι βιολογική. Όλοι οι άνθρωποι χωρίς καμία εξαίρεση μπορούν να βιώσουν την ζωή κοντά στον Κύριο, όπως τα πρόβατα της παραβολής. Αυτό το οποίο διαχωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια είναι η αγάπη που προσφέρουν στον συνάνθρωπο και κατ’ επέκταση στον Κύριο. Η αγάπη είναι αυτό το οποίο διαχωρίζει την λύτρωση από την πτώση, την αιώνια ζωή από τον πνευματικό θάνατο.

Με τον π. Συμεών Βενετσιάνο, διευθυντή του Ιδρύματος Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Η Ορθόδοξη προσέγγιση των εσχάτων

Πηγή

 Με τον π. Δημήτριο Μπαθρέλλο, θεολόγο και επισκέπτη καθηγητή Ινστιτούτου Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών στο Κέμπριτζ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ποια είναι τα έσχατα για τα οποία μιλάει η Ορθόδοξη Εκκλησία; Είναι αυτή η δαντική αποκάλυψη η οποία έχει κατακλύσει την παγκόσμια, σχεδόν, αντίληψη για την αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο; Είναι μια εντελώς φιλοσοφική αντίληψη του τέλους της ζωής του ανθρώπου ή είναι μια οντολογική οπτική;

Για την Εκκλησία μας η εσχατολογία είναι μια συνεχής και βιωματική διαδικασία των Χριστιανών, οι οποίοι επιθυμούν να γευτούν την βασιλεία των Ουρανών, όχι περιμένοντας να έρθει με τον φυσικό θάνατο, αλλά προσπαθώντας ενεργά να γίνουν μέλη της βασιλείας αυτής «εδώ και τώρα». Είναι, λοιπόν, μια αντίληψη η οποία είναι πάντοτε προσανατολισμένη στην βιοτική του ανθρώπου και όχι σε μια μελλοντική και απόμακρη «αποκάλυψη».

«Τα χέρια τ' αδειανά»

Είδα αυτό το όνειρο: Ένας άνθρωπος παρουσιαζόταν στο κριτήριο του Κυρίου: "Κοίταξε, Θεέ μου", του έλεγε . "τήρησα τον νόμο σου", δεν έκανα τίποτε το αισχρό, κακό ή αντίθρησκο. Κύριε, τα χέρια μου είναι καθαρά".- "Ασφαλώς, ασφαλώς", του απαντούσε ο καλός Θεός..."αλλά είναι άδεια". 

 Ραούλ Φολλερώ Γάλλος ανθρωπιστής και ιεραπόστολος του 20ού αι

Η παραβολή της Τελικής Κρίσης

Πατήστε πάνω στην εικόνα να ακούσετε την παραβολή
(Στο παράθυρο που ανοίγει πατήστε την εικόνα της τηλεόρασης)
______________________________________________________

Τι είναι λοιπόν αυτό που δίνει αξία στην ανθρώπινη ύπαρξη τώρα και για πάντα;

Είναι άραγε η ακρίβεια της πίστης;

Η ευσέβεια;

Η τήρηση των θείων εντολών;

Σίγουρα είναι και αυτά, αλλά πρωτίστως είναι κάτι άλλο, που είναι μέτρο, κριτήριο και ακριβό μυστικό: η προσφορά συγκεκριμένης και έμπρακτης αγάπης προς κάθε άνθρωπο που δυστυχεί, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός.

Θυμόσαστε την παραβολή του σπλαχνικού Σαμαρείτη;Προφανώς υποδείγματα ευσέβειας ο ιερέας και ο λευϊτης.Άνθρωποι του Θεού και του Ναού. Μάλλον στον Ναό βιαζοταν να πάνε και δεν έδωσαν καμία σημασία στον χτυπημένο συνάνθρωπό τους.

Ποιός φαντάζεστε οτι θα βρισκόταν στα δεξιά του Θεού; Αυτοί ή ο Σαμαρείτης,  ο ακάθαρτος γι΄αυτούς ....;

Ξέρετε πως οι περισσότεροι Ισραηλίτες τότε δέχονταν ότι τους περίμενε σπλαχνική κρίση στο τέλος του κόσμου ενώ τους ειδωλολάτρες τιμωρία; Η παραβολή όμως είναι σαφέστατη: Όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως θα κριθούν σύμφωνα με τα έργα τους.

Και να μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για παραβολή.Επομένως για πλαστή, φανταστική διήγηση που σκοπό έχει να εκφράσει κάποια σπουδαία αλήθεια για τη Βασιλεία του Θεού. Δεν πρόκειται για περιγραφή πραγματικών γεγονότων . Σκοπός είναι να φανερώσει ποιό είναι το κριτήριο και το μέτρο εκτίμησης

της αξίας ή απαξίας των πράξεων και της ζωής των ανθρώπων. Η λαθεμένη αντίληψη οφείλεται στο ότι κάποιοι ερμηνεύουν την παραβολή κατά γράμμα ως ιστορικό γεγονός , με συνέπεια να παρασύρονται και να παρασύρουν και άλλους . Σε αυτό βέβαια συντελούν και κάποιες φοβερές εικονογραφικές και ζωγραφικές παραστάσεις για τη Β Παρουσία.

Ποιός όμως είναι ο Θεός το μάθαμε στην παραβολή του Σπλαχνικού Πατέρα και ο Θεός αυτός 

Δεν είναι τιμωρός

"Και τούτο οφείλουμε να ξέρουμε·
ότι ο Θεός δεν θα τιμωρήσει κανέναν στο μέλλον,
αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του ικανό
να συμμετέχει στη ζωή του Θεού).
Όμως η συμμετοχή στη ζωή του Θεού είναι απόλαυση,
ενώ η απόσταση απ' Αυτόν κόλαση".

Ιωάννης Δαμασκηνός  (675-749).

Και ο καθηγητής Ν. Ματσούκας θα προσθέσει:

"Η αντίληψη για τον Θεό ως εκδικητή και τιμωρό είναι η πιο φρικτή απ΄όλες ... Ο Θεός δεν εκδικείται και δεν τιμωρεί ποτέ και κανέναν. Αυτά που χαρακτηρίζονται ως "τιμωρίες" δεν είναι παρά αναπόφευκτες συνέπειες κακών επιλογών μας.Ο Θεός μόνο αγαπά, θεραπεύει και δίνει ζωή"

Επομένως η καλή ή δυσάρεστη κατάληξη του καθενός είναι καρπός και εξαρτάται από το αν είναι ή δεν είναι άνθρωπος αγάπης προς τους πάσχοντες συνανθρώπους.

Τα χέρια τ' αδειανά

Είδα αυτό το όνειρο:
Ένας άνθρωπος παρουσιαζόταν στο κριτήριο του Κυρίου:
"Κοίταξε, Θεέ μου ", του έλεγε· "τήρησα τον νόμο σου ",
δεν έκανα τίποτε το αισχρό, κακό ή αντίθρησκο.
Κύριε, τα χέρια μου είναι καθαρά ".
- "Ασφαλώς, ασφαλώς", του απαντούσε ο καλός Θεός...
"αλλά είναι άδεια ".

Ραούλ Φολλερώ Γάλλος ανθρωπιστής και ιεραπόστολος του 20ού αι.

Μετά από όλα αυτά αναρωτιέμαι: για ποιόν λόγο κάποιοι παρουσιάζουν τον Θεό κακό, εκδικητικό, τιμωρό; Τι κερδίζει κάποιος να πιστεύει σε έναν Θεό που περιμένει να κάνεις μια λάθος κίνηση για να σε τιμωρήσει, να σε απαρνηθεί; Πως μπορείς να προσεύχεσαι στον Θεό της αγάπης και να του ζητάς να τιμωρήσει τον διπλανό σου επειδή σε έβλαψε;

Πώς μπορεί να τιμωρήσει τον άνθρωπο ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο;

Πώς μπορεί να τιμωρήσει τον άνθρωπο ο Θεός που σταυρώθηκε για τον άνθρωπο;

Δεν μπορεί!!!Γιατί; Γιατί ο ΘΕΟΣ είναι ΑΓΑΠΗ!!!

Επιμέλεια: Αθανασίου Ελένη

Ένα εκπληκτικό βίντεο του συναδέλφου Παναγιώτη Ασημακόπουλου

 

Την κόλαση και τον παράδεισό μας .... τα ετοιμάζουμε εδώ!

Του π. Πετρώνιου,πρώην δικαίου της Σκήτης Τιμ. Προδρόμου Αγιου Ορους

 

 Όχι ο Θεός δεν καταδικάζει, ο άνθρωπος διαλέγει. Ο άνθρωπος πάει στην αιωνιότητα με τις αμαρτίες του. Αν ήσουν πόρνος ή μέθυσος ή δεν είχες αγάπη έτσι θα πας πέρα. Εδώ στη γη μπορείς να ικανοποιήσεις τα πάθη  σου, και φόνο μπορείς να κάνεις για να ικανοποιηθείς. Ο άνθρωπος παραμένει με οποιαδήποτε αμαρτωλή ροπή και στον άλλο κόσμο. Μόνο που δεν μπορεί πια να την ικανοποιήσει.
Για τον αμαρτωλό αυτά είναι τα βάσανα της κόλασης. Δεν είναι τιμωρία. Ο άνθρωπος βασανίζεται από την ίδια την επιλογή του. Ο Θεός δεν μας προσφέρει την κόλαση. Ο Θεός μας λέγει “ Δεύτε κληρονομήσατε τη Βασιλεία των Ουρανών ”. Ο άνθρωπος φέρει την ίδια την κόλαση. Αυτό σημαίνει ότι την κόλαση και τον Παράδεισο μας τα ετοιμάζουμε εδώ.



Από το περιοδικό « LUMEA MONAHILOR »/proskynitis.
Αναδημοσίευση: http://www.proskynitis.blogspot.gr

Αν ο Χριστός σε ρωτούσε

ΑΣ  ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ  θεωρητικά ότι πέθανες.
Πηγαίνεις στον Παράδεισο και  δύο χρυσόμορφοι Άγγελοι παραστέκουν δίπλα σου δείχνοντάς σου τα απερίγραπτα κάλλη του Παραδείσου.
Εσύ τότε κατευτυχισμένος φτάνεις στις θύρες  και εκεί βλέπεις τον Χριστό να σε περιμένει και να σε ρωτά κατάματα:
-Παιδί μου να!
Ο Παράδεισος που κέρδισες  με τα καλά σου έργα, μπορείς να τον απολαύσεις αιωνίως.
Όμως πρέπει να ξέρεις ότι από εδώ και στο εξής εγώ θα πορευθώ στην κόλαση να κάνω συντροφιά στους κολασμένους.
Λοιπόν τι διαλέγεις;
Να έρθεις μαζί μου, δίπλα μου, στην κόλαση, αφού λες ότι με αγαπάς, ή να καθίσεις χωρίς εμένα στον Παράδεισο;
Τι θα του απαντούσαμε άραγε του Χριστού;
Βέβαια  τούτο το ερώτημα ουσιαστικά δεν στέκει, διότι και εάν υποθέσουμε ότι ο Κύριος πήγαινε στην κόλαση ευθύς αμέσως αυτή θα μεταμορφωνόταν σε Παράδεισο, αφού ο ίδιος ο Χριστός είναι η Ζωή και ο Παράδεισος.
Όμως το δίλημμα  είναι πολύ υπαρκτό:
Αγαπάς Τον  Χριστό επειδή σου χαρίζει τον Παράδεισο να περνάς καλά εκεί ή επειδή η καρδιά σου φλέγεται για το Πανάγιο βασανισμένο πρόσωπό Του.
Βλέπετε και τις Μυροφόρες στο μνήμα;
Δεν τους νοιάζει αν ο Χριστός αναστήθηκε ή όχι, δεν τους νοιάζει αν  δικαιωθήκανε οι προσδοκίες του ή όχι  και παρότι τον έχουνε για  πεθαμένο, μία  άψυχη νεκρική σωρό, ακόμη τον πιστεύουνε ως Θεό και τον φωνάζουνε Κύριο
Αντιθέτως οι άντρες, οι Μαθητές, όχι μόνο φοβούνται να πλησιάσουν το Μνήμα δια τον φόβο των Ιουδαίων ,αλλά δεν θέλουν επ’ουδενί να έρθουν σε ένα κοιμητήρι, ταπεινωμένοι και αντιμέτωποι με την αποτυχία των ονείρων και των προσδοκιών τους.
Γιαυτό και ο Χριστός κατόπιν τους ελέγχει  "δια  την απιστίαν  και σκληροκαρδίαν"(Μαρκ ις΄-14)
Ας θυμηθούμε λοιπόν τον  Όσιο της Αγάπης, τον Άγιο Πορφύριο τον Ομονοιάτη να λέει ¨
-Παιδί μου, ένα πράγμα μόνο να ζητάς: πώς να αγαπήσεις Τον Χριστό.
Και τότε, θα σου δοθούν  τα πάντα.
Ας αγαπήσουμε λοιπόν αυτό το Πάσχα τον Χριστό,όχι για τα καταναλωτικά ουράνια αγαθά που αναμένουνε να λάβουμε, αλλά από φιλότιμο,κάνοντας την καρδιά μας κατοικητήριό της Αγάπης Του και την Ζωή Του ζωή μας.

 π.Διονύσιος Ταμπάκης-Ναύπλιον

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://lllazaros.blogspot.gr/2014/04/blog-post_9713.html

Ακόμα και τους εχθρούς σας... Love Your Enemies...

Ήρθαν οι Έλληνες και τα είπαν όλα. Τα πάντα όλα.

Όσοι ακολούθησαν μετά, απλά σχολίασαν αυτά που είπαν οι Έλληνες.

Τίποτε δεν προσετέθηκε μετά στην ανθρώπινη διανόηση.

Τίποτε δεν στόλισε επιπλέον την αναζήτηση της ευδαιμονίας του Αριστοτέλη.

Αλλά κάτι έλλειπε. Σαν το κερασάκι στην τούρτα. 

Κάτι ήταν λειψό.

Μέχρι που ήρθε Εκείνος και είπε το ανυπέρβλητο:

«Αγαπάτε Αλλήλους»!!

Και συμπληρώθηκαν τα πάντα.

Τίποτε και κανένας δεν μπορούσε να συμπληρώσει αυτή την ρήση.

Κι όμως, Εκείνος, ξεπέρασε ακόμη κι αυτό. Και είπε το απίστευτο, το μοναδικό στους αιώνες των αιώνων:

«αγαπάτε τους εχθρούς υμών»

Τι να πεις;

Απλά προσκυνάς.

Σήμερα Εκείνος είπε το ανείπωτο:

Λουκά στ΄ 31-36

Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως. Και ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι. Και εάν αγαθοποιήτε τους αγαθοποιούντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί το αυτό ποιούσι. Και εάν δανείζητε παρ΄ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν ίνα απολάβωσι τα ίσα. Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχαρίστους και πονηρούς. Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί.

Μετάφραση

Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς. Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. Κι αν κάνετε καλό σ΄ αυτούς που σας κάνουν καλό, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Αν δανείζετε σ΄ όσους ελπίζετε να σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν στους ομοίους τους για να τα πάρουν πίσω. Αντίθετα, εσείς ν΄ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε το καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτε. Κι έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει παιδιά του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως σπλαχνικός είναι κι ο Θεός Πατέρας σας.

(Πηγή: Ι. Μ. Σάμου)

Love Your Enemies

27 “But I say to you who hear: Love your enemies, do good to those who hate you, 28 bless those who curse you, and pray for those who spitefully use you. 29 To him who strikes you on the one cheek, offer the other also. And from him who takes away your cloak, do not withhold your tunic either. 30 Give to everyone who asks of you. And from him who takes away your goods do not ask them back. 31 And just as you want men to do to you, you also do to them likewise.
32 “But if you love those who love you, what credit is that to you? For even sinners love those who love them. 33 And if you do good to those who do good to you, what credit is that to you? For even sinners do the same. 34 And if you lend to those from whom you hope to receive back, what credit is that to you? For even sinners lend to sinners to receive as much back. 35 But love your enemies, do good, and lend, hoping for nothing in return; and your reward will be great, and you will be sons of the Most High. For He is kind to the unthankful and evil. 36 Therefore be merciful, just as your Father also is merciful.

 

Πηγή: http://hamomilaki.blogspot.gr

Ο μοναχός και το ποντίκι

 

Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής. Ο λογισμός του απαιτούσε να αφοσιωθεί μέρα νύχτα στη μελέτη και θεωρία του ονόματος του Ιησού Χριστού και μάλιστα στο μυστήριο της Τριαδικότητος του Αγίου Θεού.
Έτσι πίστευε ότι θα μπορούσε μέσα στην ερημιά και στη γαλήνη της ησυχίας να ενωθεί με τον Θεόν χωρίς μέριμνες και χωρίς σκοτούρες.
Ύστερα όμως από δύο τρεις ημέρες, δεν μπορεί κανένας να αντέξει και παραπάνω εδώ που τα λέμε, σε κάποια στιγμή των ιερών του στοχασμών, αισθάνθηκε κοντά του την παρουσία κάποιου;
Τι ήταν; Ένα μικρό ποντίκι.
Είχε ανεβεί στην μπαλωμένη και τρύπια παντούφλα του, και μύριζε το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού του. Έτσι αποσπάσθηκε η προσοχή του και ήταν αδύνατον να κρατήσει αμετακίνητο το νου του, στην ενθύμηση του Θεού και στην προσευχή του.
Το είδε και είπε μέσα του, τι είπε μέσα του τώρα,
«Εγώ άφησα τα πάντα για να επικοινωνώ αμέριμνα και σωστά με τον Θεόν και να έρχεται τώρα να μου την χάλασε ένας ποντικός. Ε, αυτό δα, παρατραβάει το κορδόνι, και λέγει νευριασμένος στο ποντίκι, δυνατά τώρα:
-«Γιατί βρε σιχαμένο μου διακόπτεις την προσευχή μου;»
-«Γιατί πεινάω, απάντησε το ποντίκι».
Και ο ησυχαστής ανταπάντησε με αγανάκτηση, χωρίς να αναρωτηθεί, πως το ποντίκι μίλησε με ανθρώπινη φωνή,
-«Φύγε από δω βρε μαγαρισμένο, εγώ προσπαθώ με χίλιους κόπους να δω πως θα ενωθώ με τον Θεό, και συ ήρθες να μου ζητήσεις να ασχοληθώ με την κοιλιά σου;» και φραπ, τίναξε το πόδι του και πέταξε τον ποντικό στην απέναντι γωνία της σπηλιάς του.
Και τότε το ποντίκι γυρίζει και με πολύ ηρεμία, αφού τον κοίταξε στα μάτια, του απάντησε, με ανθρώπινη γλώσσα:
- «Μάθε το μία για πάντα, πάτερ, αν δεν μπορέσεις με τους γύρω συνασκητάς σου και με τον γέρο Αββακούμ, που ψήνεται στον πυρετό, και πεθαίνει από την πείνα μέσα σε μία διπλανή σου σπηλιά, αλλά και με τον κάθε Αββακούμ, δηλαδή τον πλησίον σου, που πονάει και υποφέρει, που πεινάει και διψάει και κείται γυμνός και πληγιασμένος, και δεν τον συμπονέσεις, και δεν του σταθείς, στα προβλήματά του, τότε, ποτέ, μα ποτέ δεν θα μπορέσεις να ενωθείς με τον Θεόν της αγάπης και του ελέους. »
Και χάθηκε ο ποντικός.
π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, από το Γεροντικό.

Πηγή

Η δύναμη της χριστιανικής αγάπης

 

Αρχιμ. Γρηγορίου Λίχα

Ήταν το καλοκαίρι του 1974. Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός. Τραγικές στιγμές για τους μελλοθανάτους. Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».

Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου». Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται. Κοιτάζει τους στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους μελλοθάνατους.. Ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω. Μια κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι, για να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των αιχμαλώτων. Παίρνει το τσαμπί. Μα, ενώ ετοιμάζεται να το φάει, ακούγεται δυνατή η φωνή του δασκάλου:

“Μην το φας! Προχτές το ράντισα με φάρμακο. Είναι ισχυρό δηλητήριο! Θα πεθάνεις!”
Ο αξιωματικός μένει άναυδος. Και γεμάτος κατάπληξη ρωτάει:
“Καλά, αφού ξέρεις, ότι σε λίγο θα δώσω διαταγή να σας σκοτώσουν, γιατί δεν με άφησες να το φάω και έτσι να με εκδικηθείς;”
Του απάντησε ο δάσκαλος, με ειρήνη και γαλήνη:
“Είμαι χριστιανός. Και τώρα που πρόκειται να φύγω από τον κόσμο αυτό και να παρουσιασθώ ενώπιον του Θεού, δεν θα ήθελα να βαρύνω την ψυχή μου με μια αμαρτία τόσο βαρειά.”

Ο Τούρκος αξιωματικός συγκλονίζεται, για μια ακόμα φορά. Στρέφεται και λέει στους στρατιώτες του:
“Αν έβρισκα έναν τέτοιο Τούρκο, θα έδινα και τη ζωή μου ακόμα! Μαζέψτε τα όπλα και αφήστε τους ελεύθερους όλους! “
Χρειάζονται σχόλια; Η δύναμη της χριστιανικής αγάπης, είναι ισχυρότερη από τα όπλα. Τα νικάει όλα.

Από το περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ, Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2005, ΤΕΥΧΟΣ 40

Πηγή

Ὁ Δυσμᾶς καί ὁ Γεστᾶς! (Ένα περιστατικό από τη ζωή του Χριστού ως θείου Βρέφους)

Από το Κάθε Μέρα 

 

Ένα περιστατικό από τη ζωή του Χριστού ως θείου Βρέφους: όταν η αγία οικογένεια διέφυγε από το ξίφος του Ηρώδη και πορευόταν στην Αίγυπτο, εμφανίστηκαν καθ’ οδόν κάποιοι ληστές, με πρόθεση να κατακλέψουν τους οδοιπόρους.

 Ο δίκαιος Ιωσήφ οδηγούσε το γαϊδουράκι, πάνω στο οποίο ήταν φορτωμένα τα λίγα υπάρχοντά τους και όπου επέβαινε η Υπεραγία Θεοτόκος, κρατώντας στο στήθος της τον Υιό της.

 Οι ληστές άρπαξαν το γαϊδουράκι με σκοπό να το οδηγήσουν μακριά, και ένας απ’ αυτούς πλησίασε τη Μητέρα του Θεού για να δει τι κρατούσε κατάστηθα. Μόλις αντίκρισε το Χριστό-νήπιο, εξεπλάγη από την ασυνήθιστη ομορφιά Του και τότε, μέσα στην έκπληξή του, αναφώνησε: 

«Και ο Θεός αν έπαιρνε σάρκα ανθρώπινη, δεν θα μπορούσε να είναι πιο όμορφος απ’ αυτό το Παιδί!».

 Κατόπιν ο ληστής πρόσταξε τους συνεργούς του να μην αρπάξουν τίποτα απ’ αυτούς τους οδοιπόρους.

Γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον γενναιόδωρο αυτό ληστή, η Παναγία Θεοτόκος του είπε: «Γνώριζε ότι το Παιδί αυτό θα σε ανταμείψει με ανταμοιβή μεγάλη, επειδή εσύ σήμερα Τον προστάτευσες». Τριάντα τρία χρόνια αργότερα ο ίδιος άνθρωπος κρεμόταν στο Σταυρό, για τα παραπτώματά του, σταυρωμένος στα δεξιά του Σταυρού του Χριστού. Το όνομά του ήταν Δυσμάς και το όνομα του άλλου, εξ αριστερών, ληστή ήταν Γεστάς. Βλέποντας ο Δυσμάς τον Δεσπότη, τον αθώο και αναμάρτητο Ιησού Χριστό, σταυρωμένο, μετανόησε για κάθε κακό που είχε κάνει στη ζωή του. Όταν ο Γεστάς βλασφήμησε εναντίον του Κυρίου, ο Δυσμάς Τον υπερασπίστηκε λέγοντας: ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε (Λουκ. 23, 41).

Ο Δυσμάς επομένως ήταν ο σοφός ληστής στον οποίον είπε ο Χριστός μας: αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω (Λουκ. 23. 43). Ο Κύριος χάρισε τον Παράδεισο σ’ αυτόν που Του χάρισε τη ζωή, όταν ήταν Παιδί!

 

Ποιοι και γιατί απέρριψαν τον Χριστό και έχασαν την ευκαιρία να σωθούν

Στα ιερά ευαγγέλια αναφέρονται παραδείγματα ανθρώπων που δέχθηκαν τη θεία πρόσκληση, ανταποκρίθηκαν σ’ αυτήν και αφιερώθηκαν με μετάνοια και πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Αναφέρονται όμως παραλλήλως και περιπτώσεις άλλων, που απέρριψαν τον Ιησού Χριστό, όπως οι περιπτώσεις:

α’. Τῶν Γεργεσηνών (Ματθαίου η” 28-34)

Όταν οι κάτοικοι των Γεργέσων πληροφορήθηκαν το θαύμα που επετέλεσε ο Κύριός μας ελευθερώνοντας δύο δαιμονισμένους από την κακοποιό εξουσία των δαιμόνων, βγήκαν όλοι μαζί να συναντήσουν τον Κύριο και Τον παρεκάλεσαν να φύγει από την περιοχή τους, επειδή με το θαύμα ζημιώθηκαν από την απώλεια των χοίρων που κρημνίστηκαν στη λίμνη και πνίγηκαν.

Οι Γεργεσηνοί εδίωξαν τον Κύριο επειδή έβλαψε τα υλικά συμφέροντά τους.

※ ※ ※

β’. Τῶν Ναζαρηνών (Μάρκου στ” 1-5)

Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιοδείας Του ο Κύριος επισκέφθηκε μαζί με τους Μαθητές Του τη Ναζαρέτ όπου μεγάλωσε. Πήγε με τους Μαθητές Του στη Συναγωγή, όπου ήσαν συγκεντρωμένοι οι πατριώτες Του, και κατά τη συνήθειά Του μίλησε στους συγκεντρωμένους Ιουδαίους. Αυτοί διερωτώνταν πώς είχε τόση σοφία όταν δίδασκε. Πώς έκανε θαύματα; Η καταγωγή Του από φτωχή και άσημη οικογένεια τους εμπόδισε να Τον πιστέψουν. Εκείνος έμεινε κατάπληκτος από την απιστία τους.

Τον είχαν απορρίψει ένεκα της άσημης καταγωγής Του.

※ ※ ※

γ’. Ο Πιλάτος (Ιωάννου ιη’)

Όταν οι Ιουδαίοι αντιλήφθηκαν την πρόθεση του Πιλάτου να αθωώσει τον Κύριο, του έθεσαν το δίλημμα ή να καταδικάσει τον Ιησού Χριστό σε θάνατο, όπως του ζητούσαν επίμονα, ή να τον καταγγείλουν στον αυτοκράτορα, οπότε θα έχανε το αξίωμα και τη δόξα της εξουσίας του.

Προτίμησε να καταδικάσει τον αθώο για να μη χάσει τη δόξα του αξιώματός του.

※ ※ ※

δ΄. Οι Θεσσαλονικείς (Πράξεων ιζ” 1-9)

Ο απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη για να κηρύξει το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

Μερικοί Ιουδαίοι που διαφωνούσαν με το κήρυγμά του αναστάτωσαν την πόλη και ανάγκασαν τον απόστολο Παύλο να φύγει κατευθυνόμενος προς τη Βέροια.

Ο θρησκευτικός φανατισμός τους στάθηκε εμπόδιο να πιστέψουν στον Χριστό.

※ ※ ※

Οι Αθηναίοι (Πράξεων ιζ΄ 33-34)

Ο απόστολος Παύλος επισκέφθηκε την Αθήνα το 51 μ.Χ., οδηγήθηκε στον Αρειο Πάγο, όπου κήρυξε στους συγκεντρωμένους Αθηναίους στην Πνύκα τον «άγνωστο Θεό», τη μετάνοια και την ανάσταση εκ των νεκρών.

Οι Αθηναίοι, που ήσαν μορφωμένοι, υποτίμησαν τον απόστολο Παύλο ως «σπερμολόγο» και το περιεχόμενο της διδαχής του τους φάνηκε αλλόκοτο.

Η μόρφωση τους εμπόδισε να πιστέψουν στον Χριστό.

※ ※ ※

στ΄. Ο Ηρώδης Αγρίππας ο Β” (Πράξεων κδ’, κε’, κστ’)

Ο απόστολος Παύλος μεταγόμενος από τις ρωμαϊκές Αρχές στη Ρώμη κήρυξε τον Ιησού Χριστό ενώπιον του Ρωμαίου διοικητού Φήστου και του βασιλιά Αγρίππα Β’. Ο βασιλιάς Αγρίππας Β” εντυπωσιάστηκε από την απολογία του αποστόλου Παύλου και του είπε: «Λίγο ακόμη και θα με πείσεις να γίνω χριστιανός». Αλλά δεν έγινε, επειδή ζούσε στην ακολασία με τη φαντασμένη Βερενίκη, η οποία ήταν μεγαλύτερη κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α” και αδελφή του Αγρίππα Β” και η ζωή της υπήρξε μια συνεχής ακολασία και αιμομιξία.

Η ηθική αποχαλίνωση τον εμπόδισε να πιστέψει στον Χριστό.

※ ※ ※

Ενώ λοιπόν αναφέρονται αυτά τα περιστατικά διαπιστώνουμε ότι σ’ όλες τις περιπτώσεις δεν δόθηκε άλλη ευκαιρία να πιστέψουν και να σωθούν.

Αυτή η διαπίστωση ας προβληματίσει τον άνθρωπο, μήπως η ευκαιρία που σου δίνει ο Θεός είναι η τελευταία. Αν την απορρίψεις, δεν θα έχεις άλλη ευκαιρία.

του Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού Δανιήλ

Πηγή

Απλά γίνε παράδειγμα...και ο κόσμος θα σε ακολουθήσει...

Μια στάλα στη φωτιά…

Αφρικάνικο παραμύθι
(Το κολιμπρί είναι το μικρότερο πουλί στον κόσμο. Το μήκος του σώματός του φτάνει μόλις τα 2,5 εκατοστά)

Στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς στο δάσος, όλα τα ζώα τρέχουν για να σωθούν, εκτός από ένα κολιμπρί, το οποίο παίρνει μια στάλα νερό στο ράμφος του και πετάει προς τη φωτιά…
- “Τι νομίζεις ότι κάνεις; Είσαι τρελό; Δεν θα σταματήσεις την φωτιά!”, του φωνάζει ένας ελέφαντας.
- “Το ξέρω”, απαντά το κολιμπρί, “κάνω όμως αυτό που μου αναλογεί”.

Μπορεί να νομίζεις ότι εσύ δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Κάνεις όμως μεγάλο λάθος. Εσύ μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αλλάζοντας απλά τον εαυτό σου. Κάνε εσύ αυτό που σου αναλογεί και μην έχεις καμία προσδοκία να κάνουν και οι άλλοι το ίδιο. Δεν χρειάζεται να κηρύττεις τίποτα. Απλά γίνε ένα παράδειγμα και ο κόσμος θα ακολουθήσει. Τόσο μεγάλη είναι η δύναμή σου!

Πηγή

Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει.....

Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τι μάρκα αυτοκίνητο οδηγούμε. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους μεταφέραμε με το αυτοκίνητό μας, όταν δεν είχαν μέσο συγκοινωνίας να μετακινηθούν.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους φιλοξενήσαμε σ'αυτό.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για τα επώνυμα και ακριβά ρούχα που έχουμε στις ντουλάπες μας. Θα μας ρωτήσει πόσους φτωχούς ντύσαμε.

Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσο μεγάλο μισθό παίρνουμε. Θα μας ρωτήσει εάν συμβιβάσαμε τον χαρακτήρα μας για να τον αποκτήσουμε.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τον τίτλο ή τα αξιώματα της εργασίας μας. Θα μας ρωτήσει εάν εκτελέσαμε την εργασία μας με ήθος και με προσοχή.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσους φίλους έχουμε. Θα μας ρωτήσει με πόσους ανθρώπους είμαστε φίλοι.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε ποια γειτονιά μένουμε. Θα μας ρωτήσει πώς φερθήκαμε στους γείτονές μας.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για το χρώμα του δέρματος μας. Θα μας ρωτήσει για το περιεχόμενο της καρδιάς μας.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε πόσα μέρη του κόσμου ταξιδεύσαμε και διασκεδάσαμε. Θα μας ρωτήσει εάν επισκεφτήκαμε φτωχικές συνοικίες και αν προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε.


Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει αν είμαστε επώνυμοι και ισχυροί. Θα μας ρωτήσει αν είμαστε ταπεινοί και εάν συγχωρούμε τον πλησίον...
http://www.agiameteora.net/index.php/istories
Αναδημοσίευση: Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου

Η εκκλησία δέχεται τον αμαρτωλό

Αρχμ.Γεώργιος Καψάνης

Ο Θεός και η Εκκλησία αγαπούν τον άνθρωπο όπως είναι, όταν πολλές φορές ακόμη και οι γονείς του τον απορρίπτουν. Η Εκκλησία δέχεται τον άνθρωπο όσο αμαρτωλός και αν είναι και όπως είναι, για να του δώσει όμως τη δυνατότητα να γίνει, όπως θέλει ο Θεός. Και πόσο τον βοηθά αυτή η αποδοχή! Είναι γνωστή η φιλανθρωπία των άγιων Πατέρων και Γερόντων της έρημου. Μέχρι σήμερα βλέπουμε στους διακριτικούς Πατέρας του Αγίου Όρους, που στον εαυτό τους είναι αυστηροί, να δείχνουν άκρα φιλανθρωπία και κατανόηση στον πεσόντα άνθρωπο, και στην αρρωστημένη και φθαρμένη ανθρώπινη φύση. Αλλά και το θάρρος και τη βοήθεια που δίνουν στον άνθρωπο για να τον πάρουν από εκεί που είναι, από την κόλασή του μέσα, και να τον οδηγήσουν με πολλή αγάπη και διάκριση στον Θεό.

 

Πηγή:  http://agiabarbarapatras.blogspot.gr

Πώς θα μας κρίνει ο Θεός ;

 π.Ευσέβιος Βίττης

 

Χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τρόπο λειτουργίας του εσωτερικού μας κόσμου, χωρίς φόβο και ταραχή, ανακαλύπτοντας τις ιδιοτυπίες της λόγω π.χ. κληρονομικότητος, επιδράσεων του περιβάλλοντός μας άμεσου ή ευρύτερου κ.λπ. Το πρόβλημα δεν είναι γιατί είμαστε τέτοιοι, που διαπιστώνουμε για τον εαυτό μας, αλλά πώς θα γίνουμε αυτό που πρέπει να γίνουμε σύμφωνα με την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο Θεός δεν θα μας κρίνει γιατί υπήρξαμε τέτοιοι, που ήρθαμε στον κόσμο, αλλά γιατί δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε ό,τι χρειαζόταν να γίνουμε κατά το θέλημα του Θεού, αφού μας δόθηκαν οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για κάτι τέτοιο.

 

Πηγή: http://agiabarbarapatras.blogspot.gr/2011/10/blog-post_5423.html

"... Ελάτε να δείτε αυτόν που θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια..."

Ο μακάριος Παύλος ο απλός, ο μαθητής του αγίου Αντωνίου, διηγήθηκε στους Πατέρες ότι κάποτε

επισκέφθηκε ένα μοναστήρι για ωφέλεια των αδελφών.

Μετά τη συνηθισμένη συνομιλία μεταξύ τους, μπήκαν στην αγία του Θεού εκκλησία να κάνουν την καθιερωμένη ακολουθία. Ο μακάριος Παύλος -λέει- πρόσεχε τον καθένα που έμπαινε στην εκκλησία, άραγε με ποια ψυχική διάθεση ερχόταν στην ακολουθία. Γιατί ο Θεός και αυτό το χάρισμα του είχε δώσει, να βλέπει ποιός είναι ο καθένας στην ψυχή, όπως εμείς βλέπουμε ο ένας τον άλλο.

Όλοι έμπαιναν με λαμπρή την ψυχή και το πρόσωπο χαρωπό και ο άγγελος του καθενός χαιρόταν μαζί του. Έναν -λέει- τον βλέπει μαύρο και σκοτεινό σ΄όλο του το σώμα. Δαίμονες τον περιτριγύριζαν κι απ΄τα δύο μέρη, τον τραβούσαν και του περνούσαν χαλινάρι στη μύτη, ενώ ο άγγελός του ακολουθούσε από μακριά, σκυθρωπός και θλιμμένος.

Ο Παύλος κλαίγοντας και χτυπώντας με το χέρι το στήθος, καθόταν έξω από την εκκλησία και θρηνούσε αυτόν που τον είδε σε τέτοια κατάσταση. Οι Πατέρες μπροστά στην παράξενη στάση του αββά και στην απρόοπτη μεταβολή του σε δάκρυα και πένθος, άρχισαν και οι ίδιοι να θρηνούν, και τον ρωτούσαν και τον παρακαλούσαν να τους πει τί είδε, φοβούμενοι μήπως το έκανε γιατί είχε κάποιο παράπονο από όλους. Τον παρακαλούσαν ακόμη να μπει στην ακολουθία.

Ο Παύλος όμως τους απομάκρυνε και καθόταν έξω, θρηνώντας με την ψυχή του αυτόν που τον είδε έτσι.

Ύστερα από λίγο η ακολουθία τελείωσε και όλοι έβγαιναν. Ο Παύλος πάλι παρατηρούσε τον καθένα, θέλοντας να δει σε τί κατάσταση ήσαν αυτοί που έβγαιναν. Βλέπει λοιπόν εκείνον τον άνδρα, τον μαύρο και ζοφερό, να βγαίνει από την εκκλησία λαμπρός στο σώμα, τους δαίμονες να ακολουθούν κάπου μακριά και τον άγιο άγγελο κοντά του να τον συνοδεύει και να χαίρεται πολύ γι΄αυτόν. Ο Παύλος αναπήδησε με χαρά και φώναζε ευλογώντας τον Θεό:

«Ώ ανέκφραστη φιλανθρωπία του Θεού και αγαθότητα! Ώ, δόξα στους θείους οικτιρμούς Του και στην άμετρη φιλανθρωπία Του!»

Τρέχοντας αμέσως ανέβηκε σε ψηλό σκαλοπάτι και έλεγε με μεγάλη φωνή:

«Ελάτε να δείτε τα έργα του Θεού τί καταπληκτικά και αξιοθαύμαστα είναι. Ελάτε να δείτε αυτόν που θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια. Ελάτε να τον προσκυνήσουμε, να πέσουμε στα πόδια του και να του πούμε: Σύ μόνος μπορείς να απαλλάσσεις από τις αμαρτίες».

Έτρεχαν όλοι μαζί με ενδιαφέρον να ακούσουν τα λεγόμενα. Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι, ο Παύλος περιέγραψε τί είχε αποκαλυφθεί σ΄αυτόν, πρίν μπουν στην εκκλησία. Ύστερα ζήτησε επίμονα από κείνον τον άνδρα να φανερώσει για ποια αιτία ο Θεός του χάρισε ξαφνικά μια τέτοια αλλαγή.

Ο αδελφός, αφού εξετέθη από τον Παύλο μπροστά σε όλους, χωρίς δισταγμό άρχισε να λέει τα σχετικά με τον εαυτό του.

«Εγώ -είπε- είμαι άνθρωπος αμαρτωλός. Από πολύ καιρό και μέχρι τώρα ζούσα μέσ΄στα σαρκικά αμαρτήματα. Όταν όμως μπήκα στην αγία του Θεού εκκλησία, αυτή την ώρα άκουσα από τον προφήτη Ησαϊα -μάλλον ο Θεός μιλούσε μέσω αυτού- να λέει: Να λουσθείτε, να καθαρισθείτε. Να αφαιρέσετε τις πονηρίες και τα αμαρτωλά πάθη από τις καρδιές σας, ώστε να είσθε καθαροί ενώπιόν μου. Να μάθετε να κάνετε το καλό. Και αν οι ψυχές σας είναι κόκκινες, θα τις λευκάνω σαν το χιόνι. Κι αν θελήσετε να με ακούσετε, θα απολαύσετε τα αγαθά της γης. Και εγώ ο πόρνος -λέει- με τα λόγια αυτά του προφήτη ένιωσα κατάνυξη στην ψυχή. Στέναξα μέσα μου και είπα στον Θεό: Σύ είσαι ο Θεός, που ήρθες στον κόσμο να σώσεις τους αμαρτωλούς. Αυτά που τώρα υποσχέθηκες με τον προφήτη σου, αυτά πραγματοποίησέ τα σε μένα τον αμαρτωλό και ανάξιο. Νά, από τώρα σου δίνω τον λόγο μου κι έρχομαι σε συμφωνία μαζί σου, και με την καρδιά μου σου υπόσχομαι ότι δεν θα κάνω πλέον κάτι από αυτά τα κακά. Εγκαταλείπω κάθε παρανομία και από τώρα υπηρετώ εσένα με καθαρή συνείδηση. Σήμερα, Κύριέ μου, καί απ΄αυτή την ώρα δέξαι με μετανοημένο, πεσμένο στα πόδια σου και αποφασισμένο από δω και πέρα να απέχω από κάθε αμαρτία. Με αυτές τις συμφωνίες -λέει- έφυγα από την εκκλησία παίρνοντας μέσα στην ψυχή μου την απόφαση να μήν πράξω πια τίποτε το κακό απέναντι στον Θεό».

Όλοι όσοι τα άκουσαν αυτά, με μια φωνή έψαλλαν δυνατά στον Θεό:

«Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας».

Λοιπόν, χριστιανοί, καθώς ξέρουμε από τις θείες Γραφές και τις αποκαλύψεις πόση αγαθότητα έχει ο Θεός σε όσους καταφεύγουν με ειλικρίνεια σ΄Εκείνον και διορθώνουν με μετάνοια τα προηγούμενα αμαρτήματα, καί ότι δίνει πάλι τα αγαθά που έχει υποσχεθεί, χωρίς να τιμωρεί τις προηγούμενες αμαρτίες, εμείς ας μήν απελπιστούμε για τη σωτηρία μας. Όπως δηλαδή υποσχέθηκε με τον προφήτη Ησαϊα ότι θα πλύνει όσους έχουν βρεθεί στον βούρκο της αμαρτίας και ότι θα τους λευκάνει σαν μαλλί και χιόνι, και ότι θα τους κάνει άξιους για τα αγαθά της άνω Ιερουσαλήμ, έτσι πάλι με τον άγιο προφήτη Ιεζεκιήλ ορκίζεται ότι δεν θα μας καταστρέψει. Γιατί, λέει η προφητεία:

«Ζω εγώ -διαβεβαιώνει ο Κύριος- και δεν θέλω τον θάνατο του αμαρτωλού, ώσπου να επιστρέψει και να έχει ζωή»

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com

Ο μέγας Μακάριος και οι δυο γυναίκες

«Κάποτε, στην ώρα της προσευχής στο κελί του, ο μέγας Μακάριος άκουσε μια φωνή άνωθεν, να του λέγει:
-Μακάριε, πρέπει να ξέρεις, πώς, παρά τις προσευχές και την άσκησή σου, δεν έφτασες ακόμη στα μέτρα της αρετής, πού έχουν ανέβει εκείνες οι δύο γυναίκες, στη τάδε πολιτεία.
Το πρωί ο Γέροντας σηκώθηκε, άρπαξε το ξύλινο ραβδί του και πήρε το δρόμο για την πολιτεία εκείνη. Όταν έφτασε, ρώτησε κι έμαθε, που μένουν εκείνες οι γυναίκες και χτύπησε την πόρτα τους. Βγήκε λοιπόν ή μία γυναίκα και τον υποδέχτηκε στο σπίτι, με πολύ χαρούμενο πρόσωπο. Ώσπου να καθίσει ο Γέροντας να πάρει μια ανάσα, ήρθε και ή άλλη. Τότε τις κάλεσε και τις δυο κοντά του και μόλις κάθισαν τους λέει:
-Έκαμα όλο το δρόμο και υπέμεινα τόση κούραση, ώσπου από την έρημο να φτάσω ίσαμε εδώ. Σάς παρακαλώ, λοιπόν, να μου πείτε ποια είναι ή πνευματική σας εργασία και οί αρετές, πού αγωνίζεστε ν’ ασκείτε.
Εκείνες απαντούν, με πολλή απλότητα
-Πίστεψε μας, άγιε Γέροντα, πώς δεν μένουμε έξω από τα κρεβάτια των συζύγων μας. ποια εργασία πνευματική λοιπόν, περιμένεις από μας;
Όμως, ο Γέροντας τους έβαλε μετάνοια και τις παρακάλεσε να του φανερώσουν την αρετή τους.
Βλέποντας τότε την πολλή υπομονή του, είπαν στον άγιο Γέροντα
-Εμείς είμαστε ξένες για τούτο τον κόσμο, κ’ έτυχε να παντρευτούμε συζύγους, πού ήταν αδέλφια κατά σάρκα’ Από τότε, πού ζούμε σε τούτο το σπίτι με τους άνδρες μας, δεν θυμούμαστε να ‘ χουμε μαλώσει ποτέ μεταξύ μας, ούτε να πούμε άσχημη κουβέντα ή μια στην άλλη. πάντα μας ζούμε, όλα τα χρόνια με ειρήνη και ομόνοια, αγαπημένες. Κάποτε μας ήρθε ένας περίεργος λογισμός: Να εγκαταλείψουμε τους άνδρες μας και να πάμε σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι να ζήσουμε. Κάναμε αγώνα και παρακαλέσαμε πολύ τους άνδρες μας να αφήσουν να φύγουμε. Μα δεν τα καταφέραμε να τους πείσουμε. Έτσι, καθώς δεν πετύχαμε αυτό το σκοπό μας, κάναμε μια συμφωνία (οι δυο μας με το Θεό): να μη βγει ποτέ απ’ το στόμα μας κανένας κοσμικός λόγος, αδιαφόρετος.
Ακούγοντας τούτα τα λόγια ό άγιος εκείνος Γέροντας, θαύμασε και είπε:
-Αληθινά δεν παίζει κανένα ρόλο το ν’ ακολουθεί κανείς τον παρθενικό βίο ή τον έγγαμο, το νά’ ναι μοναχός ή κοσμικός, για να του χαρίσει ό Θεός το πνεύμα του και το έλεος του’ εκείνο, πού μονάχα ζητάει από μας είναι ή προαίρεση.
Ό Γέροντας οικοδομήθηκε πνευματικά πολύ από την αρετή τους κ’ επέστρεψε στο κελί του, στην έρημο δοξάζοντας το Θεό»

Πηγή: http://www.diakonima.gr