Σαρακοστή: νηστεία και εγκράτεια

- Ερώτηση: Τι γίνεται με την εγκράτεια στην οικογένεια, όταν θέλη ο ένας και δὲ θέλη ο άλλος;
π.Β.Θ. Αν η γυναίκα -γιατί συνήθως οι γυναίκες διερωτώνται για το θέμα αυτό, τις Σαρακοστές – εάν η γυναίκα μέσα της έχει τοποθετηθή σωστά απέναντι σ' αυτή τη λειτουργία του ζευγαριού τη σωματική, που έχει ευλογήσει ο Θεός, πρώτον, και αν δεύτερον προσπαθή η σχέση με τον άντρα της, γενικώτερα η σχέση τους, να είναι σχέση που η αγάπη είναι πάνω απ' όλα, τότε δεν υπάρχει δίλημμα.
Τα διλήμματα δημιουργούνται όταν τη σχέση τη σωματική άνδρα και γυναίκας τη βλέπουμε σαν ένα κακό και βρώμικο πράγμα καθεαυτό. Γιατί κι εγώ γνωρίζω πάρα πολύ καλά γυναίκες που πολύ συχνά αισθάνονται μολυσμένες. Η γυναίκα που αισθάνεται μολυσμένη αν ήρθε σε επαφή μέ τόν άνδρα της την Σαρακοστή, αισθάνεται μολυσμένη και εάν έχη συμβή και τον άλλο καιρό, εκτός Σαρακοστής. Γιατί δεν έχει πάρει σωστή θέση στο θέμα αυτό.
Έπειτα η γυναίκα που θα κάνη καβγά για το θέμα αυτό, προκειμένου να τηρήση τη Σαρακοστή ή να κοινωνήση, και θα μαλώσουν, θα τσακωθούν, δε έχει καταλάβει ακόμη το νόημα της άσκησης. Διότι γι' αυτήν, σωστή άσκηση θα είναι το γεγονός ότι θα κόψη το θέλημά της και θα συμμετάσχη στη χαρά του συζύγου της και θα την κάνη δική της. Όχι ότι θα κάνω το δικό μου σώνει και καλά... Επ' αυτού έχει πεί και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πάρα πολλά, αν και μοναχός ο ίδιος. Τι γίνεται όμως πολλές φορές, αυτό είναι το ενδιαφέρον.
Ανακαλύπτουμε λίγο αν ψάξουμε βαθύτερα στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι η διαμάχη για το αν θα τηρήσουμε εγκράτεια τη Σαρακοστή ήταν μόνο το πρόσχημα και ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν προβλήματα ανάμεσα στο ανδρόγυνο που εκδηλώνονται μ' αυτόν τον τρόπο. Προβλήματα δηλαδή ψυχικής ενότητος. Απλώς τον άλλον καιρό δεν μας παίρνει να πούμε «όχι». Τώρα μας παίρνει. Άρα, το θέμα μετατίθεται. Δεν είναι για την άσκηση και για την εγκράτεια. Είναι γιατί αυτό το ζευγάρι δεν έχει καταφέρει ακόμα να βρη την ενότητά του, και στο θέμα αυτό. Είμαστε σε άλλο θέμα δηλαδή. Εγώ προσωπικά το βλέπω ξεκάθαρο όπως σας το τοποθετώ. Δεν ξέρω αν υπάρχη ασάφεια ακόμη.
-Ερώτηση: Στο γάμο δεν είναι ένας, είναι δύο... δεν είναι μόνο θέμα αγάπης, είναι και θέμα πίστεως, θρησκείας.... Εδώ δε μιλάμε για σχέση, εδώ μιλάμε για θρησκεία. Είναι τελείως ξεχωριστό...
π.Β.Θ: Προσέξτε. Δεν υπάρχει περίπτωση η πίστη μας και η θρησκεία μας να έρθη αντιμέτωπη με την αγάπη. Δεν μπορούμε να λέμε: Από δω έχουμε την αγάπη κι από δω έχουμε τη θρησκεία. Μία θρησκεία που είναι αντιμέτωπη με την αγάπη, δε στέκει σαν θρησκεία, δεν την θέλουμε. Είναι ψεύτικο το δίλημμα που βάζετε, δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα. Δεν θα έρθουν ποτέ αυτά τα δύο να συγκρουστούν. Εγώ είπα ότι όταν μία γυναίκα νοιώθη ότι συγκρούονται, πρέπει να ψάξη τη σχέση με τον άντρα της γενικώτερα. Κάποιο πρόβλημα υπάρχει.
Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι 2000 χρόνια, με Πατέρες της Εκκλησίας, -μοναχοί οι περισσότεροι- που έγραψαν χιλιάδες σελίδες επί παντός θέματος, δεν έχουμε καθόλου αναφορές στο θέμα της εγκράτειας του ζευγαριού: πόσες μέρες ακριβώς πριν κοινωνήσουν αν είναι νηστεία, αν δεν είναι κ.λπ., ίσα ίσα έχουμε αναφορές για το αντίθετο!
Κοιτάξτε, πολλά προβλήματα δημιουργούνται από το ότι εγώ κάνω του κεφαλιού μου και δεν νοιάζομαι για τον άλλον. Κι έχετε δίκαιο ότι αυτό συμβαίνει και αντίστροφα πολλές φορές, δηλαδή υπάρχουν άντρες που θέλουνε την εγκράτεια και γυναίκες που δεν την μπορούν. Αισθάνομαι ότι δεν τα λέω αυτά επειδή είμαι άντρας, δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Τα λέω γιατί τα έχω βρεί μέσα στα κείμενα, τα βιβλία. Αν ήταν αλλιώς, θα μας το είχαν δηλώσει οι Πατέρες ξεκάθαρα. Εδώ άλλοι, για να μη χαλάσουν τη νηστεία οδηγήθηκαν στο μαρτύριο! Τους έκοβαν χέρια και πόδια και δεν τρώγανε. Θα έλεγαν λοιπόν ξεκάθαρα οι Πατέρες: «Ας χτυπιέται ο άλλος, εσείς θα τηρήσετε αυτό που λέει η θρησκεία, ότι είναι Σαρακοστή». Δεν το λένε όμως, λένε το αντίθετο! Πως να το κάνουμε...
Δεν μπορούμε εμείς να φτιάξουμε ιδιωτική θρησκεία, δική μας. Και δεν το λένε αυτό οι Πατέρες, γιατί ακριβώς ξέρουν καλά ότι η αγάπη και η θρησκεία δεν αντιτίθενται. Αφού η δική μας θρησκεία σ' αυτήν την αγάπη έδωσε νόημα και την ευλόγησε μέσα στην Εκκλησία και έκανε το μυστήριο του γάμου, στο οποίο προσευχόμαστε για «ομόνοια ψυχών και σωμάτων». Γι' αυτό λέω ότι είναι λάθος τοποθέτηση ευθύς εξαρχής.
Ποια είναι τα αίτια αυτής της λάθος τοποθέτησης, Είναι κακή ποιμαντική και θεολογία από μας, τους κληρικούς, κακή αγωγή από τις μητέρες κυρίως, οι οποίες δεν το έζησαν ποτέ αυτό το θέμα με χαρά, και πως να το ζήσουνε με χαρά οι καημένες, αφού τις παντρέψανε με το ζόρι, χωρίς να τις ρωτήσουνε τις περισσότερες... Κι είχαν ίσως κι εκείνες επηρεαστεί από τη δική τους μητέρα και βεβαίως υπάρχουν και οι καταβολές που έχουμε οι προαιώνιες από την αρχαία Ελλάδα, ή από τον Ιουδαισμό, όλες οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις, το «βρώμικο», το «ακάθαρτο» κ.λπ. Αυτές οι τρεις αιτίες υπάρχουν. Αλλά όταν η αγάπη λειτουργή πραγματικά, λύσεις βρίσκονται.
Και σας ξαναείπα, η πρώτη αμαρτία είναι του ναρκισσισμού, της φιλαυτίας. Δεν είναι του σώματος οι μεγαλύτερες αμαρτίες. Η νοοτροπία αυτή που λέτε, η οποία βάζει από εδώ τη θρησκεία και από κεί την αγάπη ως αντίθετες, ουσιαστικά λέει: «Το να μολύνω εγώ το σώμα μου, αυτό είναι σοβαρή αμαρτία και όχι το να τσακωθώ με τον άντρα μου»...
----------▪︎-------------▪︎------------▪︎----------
Εκ της αυλής ταύτης- Εκδόσεις Αρμός

Αναδημοσίευση: π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι

Από αγάπη...

Κάποτε ο αββάς Σιλουανός με τον υποτακτικό του Ζαχαρία έφθασαν σε ένα μοναστήρι. Οι αδελφοί του μοναστηριού, πριν οι δύο επισκέπτες συνεχίσουν το δρόμο τους, από αγάπη και μόνο θέλησαν να τους προσφέρουν λίγο φαγητό.
Αφού έφαγαν, ξεκίνησαν πάλι για τον προορισμό τους. Βαδίζοντας μέσα στην έρημο, ο υποτακτικός είδε μία πηγή με νερό και ρωτάει τον γέροντά του:

-Γέροντα, είναι ευλογημένο να πιω λίγο νερό;
-Παιδί μου Ζαχαρία, σήμερα νηστεύουμε, του απαντά ο γέροντας.
Ο υποτακτικός, σαστισμένος κάπως από την απάντηση του γέροντας , ξαναρωτάει:
-Μα, γέροντα, πριν λίγο δεν φάγαμε στο μοναστήρι;
-Ναι, φάγαμε. Αλλ’ εκεί φάγαμε από αγάπη για τους αδελφούς. Τώρα εμείς θα συνεχίσουμε την νηστεία μας.

Πηγή

Νηστεία και εφηβεία...

Θερμά συγχαρητήρια στη συνάδελφο Calliope Ziogou  και στα παιδιά της για την υπέροχη δουλειά!!!!Αντιγράφω τα παράκω από το ιστολόγιό της "Δίψα για Γνώση":

Πρόκειται για το Πρόγραμμα Αγωγής Υγείας που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας με την πάρα πολύ φιλότιμη προσπάθεια 30 παιδιών της Β΄γυμνασίου..Δούλεψαν πολύ και ΕΚΤΟΣ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ. Το powewrpoint που ακολουθεί είναι ένα πολύ μικρό μέρος του συνολικού αποτελέσματος..ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΣΑ ΑΠ΄ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ..

                          

προγραμμα αγωγης υγειας « νηστεια και αφηβεια » ( β γυμνασίου ) from Calliopeziogou

Για να κοινωνήσεις τα Χριστούγεννα...

Γράφει ὁ π. Ἀνδρέας Κονάνος 

Τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο γιὰ νὰ κοινωνήσεις τὰ Χριστούγεννα, κατὰ τὴ γνώμη μου, εἶναι ἡ ἀσπλαχνία, ἡ σκληρότητα καὶ ἡ κατάκριση τῶν ἄλλων.
Μπορεῖ νὰ νηστεύεις, νὰ ἐκκλησιάζεσαι, νὰ τηρεῖς τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ κάνεις πολλὰ ποὺ μυρίζουν λιβάνι. Γι' αὐτὸ κι ἀπατοῦν, ξεγελοῦν, καὶ σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὸ δρόμο. Ἐσύ, βέβαια, κάνεις πολλά. Νὰ τὸ ποῦμε αὐτό. Τὸ ξέρω. Εὖγε. Μὰ ἂν δὲν τηρεῖς καὶ τὴν πρώτη ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀγάπη, -ή, ἔστω, νὰ προσπαθεῖς- πῶς θὰ ἑνωθεῖς μ' αὐτὸν πού εἶναι Η ΑΓΑΠΗ; Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ χωνέψεις τὴν πεθερά σου, νὰ μιλήσεις στὰ παιδιά σου, νὰ συγχωρέσεις τὴ μάνα σου, νὰ κατανοήσεις τὸν πατέρα σου, νὰ ἑνωθεῖς μὲ τὴ σύζυγό σου, νὰ τηλεφωνήσεις στὸν ἄδερφό σου, γιὰ νὰ πεῖς μία κουβέντα γλυκιά...

Τί νὰ τὰ κάνω ὅλα τ' ἄλλα: πρόσφορα, κόλλυβα, λάδια, θυμιάματα, ἀρτοκλασίες κι ἀλάδωτες νηστεῖες. Ὁμιλίες καὶ κηρύγματα, ποὺ μένουν μόνο λόγια, λόγια, λόγια... Ὅλα κούφια, χωρὶς "ἐνέργεια". Ὀνόματα γραμμένα στὰ χαρτιὰ "ὑπὲρ ὑγείας" καὶ ξεγραμμένα ἀπ' τὴν καρδιὰ μετ' ἀσπλαχνίας. Πάρ' το ἀπόφαση, κατάλαβε τό, δὲν εἶναι πίστη αὐτὸ ποὺ ἔχεις. Κι ἅμα σὲ πόνεσα, συγχώρα μὲ ποὺ...
θὰ στὸ πῶ, μὰ κι ἐγὼ αὐτὸ ἤθελα: νὰ πονέσεις. Γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ μέσα σου τὸ πύον, ποὺ περνᾶς γι' ἁγιασμό...

Υ.Γ.: ὅπως εἶχε πεῖ ἕνα Ἡγούμενος τοῦ ἁγίου Ὅρος πρὶν χρόνια σὲ μία ὁμιλία, σὲ ἀναρχικούς της Ἀθήνας, "μὴ μπερδεύουμε τὶς μύξες μὲ τὶς μαρμελάδες". Οἱ ἀναρχικοί, ποὺ εἶναι "κακοί", τὸν κατάλαβαν. Οἱ "καλοὶ" τῆς παρέας ἔβηχαν ἀπὸ πολιτισμικὸ σόκ.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

http://synodoiporia.blogspot.gr

Η νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής

Ο μοναχός Γαλακτίων Ιλλίε, κοινοβιάτης στη μονή Συχάστρια της Ρουμανίας από το 1918, τηρούσε με ακρίβεια τη νηστεία.
Αν δεν τελείωνε τον μοναχικό του κανόνα, δεν έτρωγε τίποτα. Την Τετάρτη και την Παρασκευή νήστευε μέχρι το βράδυ, την ώρα που έβγαιναν τ’ αστέρια.
Τότε έκανε τον σταυρό του, ζητούσε συγχώρηση απ’ όλους, έπαιρνε αντίδωρο και ύστερα έτρωγε. -Γέροντα, του είπε ο μαθητής του, η μέρα είναι μεγάλη, κι εσύ ηλικιωμένος και αδύνατος. Δεν είναι καλύτερα να τρως το φαγητό σου νωρίτερα;
-Κάποτε, αποκρίθηκε εκείνος, ένας άγιος είδε να πηγαίνουν κάποιο νεκρό στον τάφο. Μπροστά και πίσω των συνόδευαν δυό ωραίοι άγγελοι. «Ποιοί είστε εσείς;»...ρώτησε ο άγιος. «Εγώ ονομάζομαι Τετάρτη και εγώ Παρασκευή!» απάντησαν οι άγγελοι. «Ήρθαμε εδώ, με εντολή του Κυρίου, να βοηθήσουμε αυτή την ψυχή, γιατί σ’ όλη τη ζωή της νήστευε την Τετάρτη και την Παρασκευή για να τιμήσει τα Πάθη του Κυρίου.» Από τότε, συμπλήρωσε ο π. Γαλακτίων, δεν έφαγα ποτέ πια αυτές τις μέρες, για να με βοηθήσουν κι εμένα η Τετάρτη και η Παρασκευή την ώρα του θανάτου μου.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα των Αγγέλων» (σελ.259-260) Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής 2007
http://www.diakonima.gr/2013

Αναδημοσίευση:http://adontes.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8877.html

Νηστεία των Χριστουγέννων: Πότε, γιατί και πώς;

Από την Πατερική Θεολογία

1. Δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθοδόξου λαού μας και ως σαραντα(η)μερο. Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.

Καλά Χριστούγεννα!!

Από τον Νεκρό για τον κόσμο

Στις 15 του Νοέμβρη αρχίζουμε τον εορτασμό των Χριστουγέννων στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Φωτο από εδώ

Έξω στον "κόσμο", οι έμποροι στολίζουν τις βιτρίνες των καταστημάτων και οι εταιρίες δώρων αρχίζουν τον κατακλυσμό των διαφημίσεων. Και στις δύο περιπτώσεις, "Χριστούγεννα" = κάντε δώρα, πάρτε δώρα, στολίστε, αγοράστε, κ.τ.λ. Σκοπός των εμπορικών στολισμών & του κατακλυσμού των διαφημίσεων, να αυξήσουν οι έμποροι το (δικό τους) οικονομικό κέρδος. (Κακό είναι; Κακό γίνεται όταν κάποιος ξεχνάει το Χριστό, ξεχνάει ακόμα και τον άνθρωπο, και θυμάται κι αγαπάει μόνο τα λεφτά, σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ - κατά τα άλλα χρειάζεται κι ο γιορτινός διάκοσμος και στο σπίτι μας και στο μαγαζί μας, αλλά για να φανερώσει το Φως που έχουμε μέσα μας, όχι για να το αντικαταστήσει).
Η Εκκλησία επίσης ξεκινάει την πορεία προς τα Χριστούγεννα και σκοπός της είναι το (δικό μας) πνευματικό κέρδος, το αιώνιο κέρδος, η αιώνια ζωή μας. Η Εκκλησία μάς προσκαλεί

Η ιστορία της νηστείας των Χριστουγέννων

H δεύτερη πιο μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθοδόξου λαού μας και ως σαραντα(η)μερο. Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.
Η εορτή της κατα σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου. Μέχρι τα μέσα του Δ’ αιώνα η Εκκλησία της Ανατολής συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού υπό το όνομα τα Επιφάνεια την ίδια ήμερα, στις 6 Ιανουαρίου. Τα Χριστούγεννα ως ξεχωριστή εορτή, εορταζομένη στις 25 Δεκεμβρίου εισήχθη στην Ανατολή από τη Δύση περί τα τέλη του Δ’ αιώνα.

Ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, που πρώτος ομιλεί για την εορτή των Χριστουγέννων, την ονομάζει «μητρόπολιν πασών των εορτών» και μας πληροφορεί περί το 386 ότι «ούπω δέκατον έστιν έτος, εξ ου δήλη και γνώριμος ημίν αύτη η ημέρα (της εορτής) γεγένηται».

Με τη διαίρεση της άλλοτε ενιαίας εορτής και την καθιέρωση των τριών ξεχωριστών εορτών, της Γεννήσεως την 25η Δεκεμβρίου, της Περιτομής την 1η και της Βαπτίσεως την 6η Ιανουαρίου, διαμορφώθηκε και το λεγόμενο Δωδεκαήμερον, δηλαδή το εόρτιο χρονικό διάστημα από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 6 Ιανουαρίου. Έτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ενότητα των δύο μεγάλων εορτών της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως του Κυρίου.

Ή μεγάλη σημασία που απέκτησε με την πάροδο του χρόνου στη συνείδηση της Εκκλησίας η νέα εορτή των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των πιστών και ιδιαίτερα των μοναχών, απετέλεσαν τις προϋποθέσεις για την καθιέρωση και της προ των Χριστουγέννων νηστείας. Σ’ αυτό ασφαλώς επέδρασε και η διαμορφωμένη ήδη τεσσαρακονθήμερη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που προηγείτο του Πάσχα.

Όπως η εορτή έτσι και η νηστεία, ως προετοιμασία για την υποδοχή των γενεθλίων του Σωτήρος, εμφανίστηκε αρχικά στη Δύση, όπου η νηστεία αυτή ονομαζόταν Τεσσαρακοστή τον άγιου Μαρτίνου επειδή άρχιζε από την εορτή του άγιου τούτου της Δυτικής Εκκλησίας. Το ίδιο επανελήφθη και σ’ εμάς, όπου πολλοί τη νηστεία των Χριστουγέννων ονομάζουν του άγιου Φιλίππου επειδή προφανώς αρχίζει την επομένη της μνήμης του Αποστόλου. Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες, που έχουμε για τη νηστεία προ των Χριστουγέννων, ανάγονται για τη Δύση στον Ε’ και για την Ανατολή στον ΣΤ’ αιώνα. ‘Από τούς ανατολικούς συγγραφείς σ’ αυτήν αναφέρονται ό Αναστάσιος Σιναιτης, ό πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος ο Ομολογητής, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, καθώς επίσης και ο πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδωρος Βάλσαμων

Ή νηστεία στην αρχή, καθώς φαίνεται, ήταν μικρής διάρκειας. Ό Θεόδωρος Βαλσαμων, που γράφει περί τον ΙΒ’ αιώνα και κατά συνέπεια μας πληροφορεί για τα όσα ίσχυαν στην εποχή του , σαφώς την ονομάζει «επταήμερον». Όμως υπό την επίδραση της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής επεξετάθη και αυτή σε σαράντα ήμερες, χωρίς εν τούτοις να προσλάβει την αυστηρότητα της πρώτης.
Πως θα πρέπει να την νηστεύουμε

Καθ’ όλη τη διάρκεια του σαρανταημέρου δεν καταλύουμε κρέας, γαλακτερά και αυγά. Αντίθετα, επιτρέπεται να καταλύουμε ψάρι όλες τις ήμερες πλην, φυσικά, της Τετάρτης και της Παρασκευής από την αρχή μέχρι και την 17η Δεκεμβρίου. Ψάρι καταλύουμε επίσης και κατά την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει.
Από την 18η μέχρι και την 24η Δεκεμβρίου, παραμονή της εορτής, επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου μόνο εκτός, βέβαια, των ημερών Τετάρτης και Παρασκευής που θα παρεμβληθούν και κατά τις οποίες τηρούμε ανέλαιη νηστεία. Επίσης με ξηροφαγία θα πρέπει να νηστεύουμε την πρώτη ήμερα της νηστείας, 15η Νοεμβρίου, καθώς και την παραμονή της εορτής, έκτος βέβαια κι αν πέσουν Σάββατο η Κυριακή.

ΝΗΣΤΕΙΑ: ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΠΑΣΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

«Επίσης οφείλουμε να μην τηρούμε μόνο την τάξη της νηστείας που αφορά τις τροφές, αλλά να απέχουμε και από κάθε αμαρτία, έτσι ώστε, όπως νηστεύουμε ως προς την κοιλιά, να νηστεύουμε και ως προς τη γλώσσα, αποφεύγοντας την καταλαλιά, το ψέμα, την αργολογία, τη λοιδορία, την οργή και γενικά κάθε αμαρτία που διαπράττουμε μέσω της γλώσσας.

Επίσης χρειάζεται να νηστεύουμε ως προς τα μάτια. Να μη βλέπουμε μάταια πράγματα. Να μην αποκτούμε παρρησία διά μέσου των ματιών. Να μην περιεργαζόμαστε κάποιον με αναίδεια. Ακόμη θα πρέπει να εμποδίζουμε τα χέρια και τα πόδια από κάθε πονηρό πράγμα.

Με αυτό τον τρόπο νηστεύοντας μια νηστεία ευπρόσδεκτη στον Θεό, αποφεύγοντας κάθε είδους κακία που ενεργείται διά μέσου της καθεμιάς από τις αισθήσεις μας, θα πλησιάζουμε, όπως είπαμε, την άγια ήμερα της αναστάσεως αναγεννημένοι, καθαροί και άξιοι της μεταλήψεως των άγιων μυστηρίων».

ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΓΑΖΗΣ
Από το “Η νηστεία της Εκκλησίας”, Αρχιμ. Συμεών Κούτσα Εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 88-92

Πηγές:orthodox-world.pblogs.gr-ahdoni.blogspot.gr
Αναδημοσίευση από: http://www.diakonima.gr/

Αναδημοσίευση:http://albanaki.blogspot.gr/2013/11/blog-post_6.html

Η Νηστεία

ΝΗΣΤΕΙΑ - Nistia by katixitis860

Περί νηστείας - "Ανάλεκτα" Πεμπτουσίας

Νηστεία και γιορτή της πίστης το κλειδί

  Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

Θέμα 3: Νηστεία και γιορτή της πίστης το κλειδί

Στοχοθεσία: Α. Οι εντολές του Θεού δεν είναι απλά θρησκευτικά καθήκοντα, αλλά προτάσεις που μας οδηγούν στην ελευθερία από τα πάθη, τις κακίες, τον εαυτό μας

Β. Οι γιορτές δίνουν ένα άλλο νόημα στο χρόνο, αρκεί να τις ζούμε ουσιαστικά

Αγνοούμενοι

(Μουσική, στίχοι, τραγούδι Νίκος Πορτοκάλογλου από το δίσκο Φωνές)

Φώναξα φωτιά, κανείς δεν τρέχει, τόση ερημιά πες μου ποιος αντέχει…

Σ’ αυτό τον άρρωστο καιρό, βοήθα με, Φίλο δε βλέπω ούτε εχθρό, βοήθα με…

Οι φύλακες μαζί και οι κρατούμενοι περίπου δέκα εκατομμύρια αγνοούμενοι…

Μες στην καταχνιά χωρίς πυξίδα, ψάχνω στα τυφλά του ήλιου την πατρίδα

Χωρίς νηστεία και γιορτή, βοήθα με, δίχως της πίστης το κλειδί, βοήθα με….

Οι φύλακες μαζί και οι κρατούμενοι περίπου δέκα εκατομμύρια αγνοούμενοι

Οι φύλακες μαζί και οι κρατούμενοι είμαστε δέκα εκατομμύρια αγνοούμενοι.

Θάλασσα μαύρη, καμένη γη, έγινε η νύχτα μέρα, το μονοπάτι έχει χαθεί του Πατέρα

Πληγές γεμάτη ψυχορραγεί η άρρωστη Μητέρα,

σκορπώ τη στάχτη σαν προσευχή στον αέρα…

Οι φύλακες μαζί και οι κρατούμενοι δυο τρία δισεκατομμύρια αγνοούμενοι

Οι φύλακες μαζί και οι κρατούμενοι δυο τρία δισεκατομμύρια αγνοούμενοι

Ερμηνευτικά σχόλια

Αγνοούμενοι: Είναι ένα τραγούδι γραμμένο το 1989, την περίοδο που έπεφταν τα ιδεολογικά τείχη στον Ανατολικό κόσμο, με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη σύγχυση και κρίση ταυτότητας στους λαούς, όπως επίσης και σε μας. Είναι εμφανής η προσπάθεια του τραγουδοποιού να βρει ένα σταθερό σημείο αναφοράς (ζητούμενο του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τότε που ο Έλιοτ γράφει στα Τέσσερα Κουαρτέτα: A still point in a turning world). Αγνοείται η ταυτότητα, αγνοείται η πορεία, αγνοείται η αναφορά.

Φίλο δε βλέπω ούτε εχθρό: Είναι δεδομένη η μοναξιά του σημερινού ανθρώπου. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό η αδιαφορία. Δεν ξέρεις αν υπάρχει φίλος ή εχθρός, καθώς όλοι κρύβονται πίσω από την μάσκα της αδιαφορίας, με αποτέλεσμα κανείς να μη βοηθά τον άλλο, αλλά και να μην υπάρχει βοήθεια («Βοηθός και σκεπαστής εγένετό μοι εις σωτηρίαν, ούτος μου Θεός και δοξάσω αυτόν, Θεός του πατρός μου και υψώσω αυτόν, ότι δεδόξασται», λέει ένα από το πιο όμορφα τροπάρια της Εκκλησίας. Ο Θεός παραμένει το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς) 

Φύλακες και κρατούμενοι: Φύλακες είναι οι κάθε λογής ηγέτες. Κρατούμενοι όλοι εμείς που κυβερνιόμαστε, δέσμιοι των ΜΜΕ, της μόδας, της τηλεόρασης και των δημοσιογράφων, της κατευθυνόμενης παιδείας, αλλά και δέσμιοι της κάθε «νέας τάξης πραγμάτων»…

Του ήλιου την πατρίδα: Είναι η πορεία προς το φως. Το φως είναι ο Θεός, είναι η χαρά, είναι η ευτυχία. Η πίστη μας είναι μια πορεία προς το φως του Θεού…

Χωρίς νηστεία και γιορτή, δίχως της πίστης το κλειδί: Η νηστεία είναι απόδειξη ότι θυσιάζουμε κάποια πράγματα, τη λαιμαργία μας, την απόλαυσή μας, για την αγάπη κάποιου Άλλου. Το ίδιο και η γιορτή, δεν είναι ένα πανηγύρι φαγητού και γλεντιού, αλλά έχει ένα άλλο νόημα. Είναι η νίκη της πίστης και της ελπίδας της ζωής (η παράδοσή μας) εναντίον του ψεύτικου, του θανατερού, του ανούσιου. Μένοντας στο φαγητό και στο γλέντι, νικιόμαστε από αυτό το ανούσιο. Για να νηστέψεις όμως, πρέπει να πιστέψεις…

Το μονοπάτι του Πατέρα και το ψυχορράγημα της Μητέρας: Είναι το Μονοπάτι του Ουρανού, που περνά μέσα από τη θλίψη της γης. Είναι το «θανάτω θάνατον πατήσας» του αναστάσιμου τροπαρίου. Για τη γη είμαστε εμείς υπεύθυνοι. Το πρόβλημα είναι αν μένοντας στην καταστροφή της κτίσης, περιφρονούμε την πορεία του ουρανού. Η πρόταση ζωής επομένως της παράδοσής μας, που συνίσταται στην ασκητικότητα, την εγκράτεια, την αγάπη και την πίστη, έχει πανανθρώπινη αξία, ακριβώς γιατί οι αγνοούμενοι δεν είναι απλώς δέκα εκατομμύρια αλλά όλος ο πληθυσμός της γης. Αρκεί εμείς οι ίδιοι να το συνειδητοποιήσουμε, πρώτοι από όλους…

Σκορπώ τη στάχτη σαν προσευχή στον αέρα: Η καταστροφή  και η στάχτη γίνονται αφορμές για κάτι καινούριο, μια προσευχή στο Θεό από τη δική μας αδυναμία να προσφέρει το νέο, τη ζωή, την αγάπη, τη θυσία. Οι άνθρωποι σήμερα αναζητούν στις Νέες Εποχές, στη μουσική, στην διασκέδαση, στον αποκρυφισμό, στις ανατολικές θρησκείες, στο Ιντερνέτ  λύσεις για το υπαρξιακό τους πρόβλημα. Η απάντηση όμως υπάρχει στην πρόταση ζωής της Εκκλησίας μας…

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1.     Η πρόταση ζωής της Εκκλησίας σε σχέση με τον κόσμο είναι η σχέση με το Χριστό. Η πίστη στον Τριαδικό Θεό και η σχέση με το Χριστό αποτελούν τα σταθερά σημεία αναφοράς στον κόσμο που μεταβάλλεται. Ο κοσμικός τρόπος ζωής στηρίζεται στην απόλαυση, στα δικαιώματα, στην ρευστότητα, στην ευκολία. Η ουσία για την Εκκλησία είναι η χαρά του αγώνα.

2.    Η νηστεία και η γιορτή ομορφαίνουν τη ζωή μας. Κατ’ αρχάς μας δίνουν την αίσθηση ότι ο χρόνος είναι κάτι ξεχωριστό για μας, έχει σταθμούς, έχει νόημα. Δεν είναι όλα ίδια. Επιπλέον, μας βοηθούν να στραφούμε στον εαυτό μας, παραιτούμενοι, ιδίως με τη νηστεία, από το δικαίωμά μας ελεύθερα να απολαμβάνουμε. Ξαναγυρνούμε δηλαδή στον Παράδεισο, πριν από την πτώση, τότε που ο άνθρωπος ασκούνταν στην ελευθερία του. Τελικά, η νηστεία μας διδάσκει την αξία της ελευθερίας, ενώ η γιορτή μας ενώνει με τους συνανθρώπους μας στη χαρά και το ξεχωριστό του χρόνου

3.    Η νηστεία βεβαίως δεν είναι μόνο σωματική κατάσταση. Προϋποθέτει και την πνευματική προσπάθεια να αποφύγουμε την κακία, την κατάκριση, την υπερηφάνεια, το ψέμα, τον θυμό, ό,τι μας χωρίζει από το Θεό και τοπν συνάνθρωπο

4.    Αν καταλαβαίναμε πόση σημασία έχει η διδασκαλία της Εκκλησίας μας, τότε όχι μόνο θα ήμασταν καλύτεροι χριστιανοί, αλλά θα είχαμε τη δυνατότητα να χαιρόμαστε ουσιαστικότερα τη ζωή μας

5.     Γιατί οι αγνοούμενοι από δέκα εκατομμύριο γίνονται δύο-τρία δισεκατομμύρια; Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι μόνο τοπικό, αλλά παγκόσμιο;

6.    Ποια η σχέση νηστείας και πίστης;

7.    Ποια η σχεση γιορτής και πίστης;

8.    Γιατί δεν μπορούμε τελικά να γιορτάσουμε πιο ουσιαστικά τις γιορτές της πίστης μας; Γιατί μένουμε μόνο στα εξωτερικά;

 

Βοηθητικό κείμενο

«Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια άλλη Ελλάδα, που ήξερε με την αμεσότητα  της εμπειρίας τούτο το βασικό και στοιχειώδες: ότι γνωρίζουμε το Θεό καλλιεργώντας μια σχέση, όχι κατανοώντας ένα νόημα. Γνωρίζουμε το Θεό μόνο με τον τρόπο που ερωτευόμαστε κι ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Όχι καταπίνοντας ιδεολογίες, ούτε θυσιάζοντας τη νοημοσύνη μας σε δόγματα. Γνωρίζουμε αγαπώντας κι αυτή η γνώση είναι τρόπος. Αυτό τον τόπο τον ψηλαφούμε σε κάθε γιορτή…» (Χρ. Γιανναρά, Εορτολογικά Παλινωδούμενα, σελ. 146)

Πηγή

Η άσκηση της νηστείας

του π. Φιλοθέου Φάρου

Συχνά αυτό που θέλει και που πραγματικά έχει ανάγκη ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν συμπίπτουν αλλά είναι εντελώς αντίθετα, και τελικά εκείνο που ο άνθρωπος θέλει, για τον εαυτό του είναι αντίθετο με εκείνο που ο Θεός θέλει γι αυτόν γιατί ο άνθρωπος καταντάει να θέλει την αυτοκαταστροφή του, ενώ ο Θεός θέλει την ολοκλήρωση του ανθρώπου, την πραγμάτωση των ανεξάντλητων δυνατοτήτων του, και την θέωση του.

Έτσι, όσο ο άνθρωπος κάνει αυτό που εκείνος θέλει και όχι αυτό που ο Θεός θέλει γι αυτόν, αυτοκαταστρέφεται. Είναι επομένως επιτακτική ανάγκη να αναπτύξει την δυνατότητα να λέει όχι σε αυτό το αυτοκαταστροφικό του θέλημα και γι αυτό η εκκλησία αντιτάσσει στον εθισμό της άμεσης ικανοποιήσεως κάθε επιθυμίας την άσκηση και την νηστεία.

Η άσκηση και η νηστεία επιδιώκουν μια συμπεριφεριολογική αλλαγή των αυτοκαταστροφικών τάσεων του ανθρώπου που όμως δεν είναι αυτοσκοπός, γιατί τότε θα ήταν ευσεβισμός, αλλά που αποβλέπει στην εσωτερική αλλαγή. Ασκείτε ο άνθρωπος να μπορεί να δίνει κάτι από τον εαυτό του, στον συνάνθρωπο του όχι για να αισθανθεί ότι είναι καλός άνθρωπος, αλλά για να μπορέσει με την χάρη του Θεού με αυτή την άσκηση να αλλάξει την εσωτερική εγωκεντρική του διάθεση σε μια εσωτερική διάθεση προσφοράς και αγάπης για τον συνάνθρωπο.

Η άσκηση για την ανάπτυξη της δυνατότητας του ανθρώπου να αντιστέκεται στις επιθυμίες του αρχίζει από το σώμα και την επιθυμία της τροφής. Ο άνθρωπος π.χ που δεν μπορεί να αντισταθεί στην επιθυμία της τροφής δεν θα μπορέσει ασφαλώς να αντισταθεί στην επιθυμία να παραγνωρίσει τον συνάνθρωπο του για να επιτύχει την δική του επαγγελματική ή κοινωνική ταχτοποίηση.

Στο ποσοστό που εξουσιάζεται ο άνθρωπος από την αγάπη της σάρκας, λέει ο Ισαακ ο Σύρος, δεν μπορεί να αντισταθεί στις πιέσεις που τον εμποδίζουν να καλλιεργήσει μέσα του την αγάπη.

Ο κορεσμός του στομαχιού προκαλεί φλόγα λαγνείας. Εκείνοι που τρέφουν το σώμα αφειδώς δημιουργούν τις προϋποθέσεις, λέει ο αββάς Ευάγριος, για την ικανοποίηση και όλων των άλλων παθών. 

Πηγή: http://plibyos.blogspot.gr

Η καταγωγή και μακροχρόνια ιστορία της νηστείας

24grammata.com/ θρησκεία

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η περισσότερο συναισθηματικά φορτισμένη ημέρα της εορτής του Πάσχα. Η κορύφωση του Θείου Δράματος. Αυτή την ημέρα οι πιστοί σε ένδειξη πένθους δεν τρώνε, σχεδόν, τίποτα. Εχουν πλέον εισέλθει στο τελικό στάδιο της σωματικής και πνευματικής δοκιμασίας που ξεκίνησε με την έναρξη της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Γιατί η νηστεία, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, δεν είναι μόνο η αποχή από κάποια φαγητά αλλά και από πάθη, εγωισμούς και χαρακτηριζόμενες αμαρτωλές συμπεριφορές. Ετσι ως δοκιμασία, συναντάται στη διάρκεια των αιώνων, με διαφορετική ίσως μορφή, σχεδόν σε όλες τις θρησκείες.
Στις τρεις μονοθεϊστικές, τις λεγόμενες Αβραμιαίες, θρησκείες, στον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ η νηστεία αποτελεί ένα σημαντικό -ενίοτε απαραίτητο- στάδιο για την ψυχοσωματική προετοιμασία του πιστού. Εδράζεται δε, σε ανάλογες δοκιμασίες βιβλικών προσώπων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μωυσής νήστευσε 40 ημέρες πριν ανέβει στην κορυφή του Ορους Σινά για να παραλάβει, κατά τη θρησκευτική παράδοση, από τον Θεό τη Διαθήκη των 10 εντολών. Η νηστεία τού έδωσε το θάρρος και το ψυχικό σθένος να «αντικρίσει» τον Δημιουργό, ενώ στην περίπτωση του Σαμψών αποτελούσε το πραγματικό μυστικό της δύναμής του. Μετά από νηστεία 24 ωρών ο Δανιήλ «επιβίωσε» στον λάκκο των Λεόντων, ενώ ο Ιησούς Χριστός πριν ξεκινήσει τη διδασκαλία του αποσύρθηκε στην έρημο όπου με νηστεία και προσευχή παρέμεινε επί 40 ημέρες.
Από τα αρχαία χρόνια πιστευόταν πως η νηστεία δυναμώνει την προσευχή, ενισχύει τον άνθρωπο, θωρακίζει την υγεία του, καταπολεμά τους πειρασμούς. «Με την τρυφή, τη μέθη και τα διάφορα καρυκεύματα εξάπτεται και κάθε είδος ακολασίας» προειδοποιούν τα εκκλησιαστικά κείμενα, ενώ ο Μ. Βασίλειος σημείωνε ότι «αν κυριαρχούσε η νηστεία, η ζωή μας δεν θα ήταν γεμάτη στεναγμούς. Θα επικρατούσε τέλεια ειρήνη σε ολόκληρη της ανθρωπότητα». Κατά τον Αγιο Νικόδημο, νηστεία είναι «η τέλεια ασιτία ή και το να τρώγη τινάς μίαν φοράν την ημέραν, κατά την εννάτην ώραν, με ξηροφαγίαν, άρτου δηλονότι μόνον και ύδατος».
Αποκλεισμός τροφών
Σήμερα, η νηστεία έχει συνδεθεί κυρίως με την αποχή από ορισμένα φαγητά, όπως κρέας, ψάρια και τα ζωικής προέλευσης προϊόντα. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου και των Χριστουγέννων, της Τετάρτης και της Παρασκευής έχουν καθοριστεί στη διάρκεια των αιώνων από την Εκκλησία. Ομως, με ποια κριτήρια αποκλείστηκαν κάποιες τροφές; Οι υψηλές θερμοκρασίες της Μέσης Ανατολής, ο νομαδικός τρόπος ζωής, η έλλειψη ή οι επιδράσεις κάποιων τροφών, όπως τα μπαχάρια, η ανάγκη διαφοροποίησης από προηγούμενες θρησκευτικές πρακτικές αλλά και η προσπάθεια εξίσωσης πλουσίων και φτωχών ενώπιον του Θεού ήταν ορισμένοι από τους περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς λόγους που επηρέασαν στη διαμόρφωση των νηστειών. Αξίζει να σημειωθεί πως καθώς εξαπλωνόταν ο Χριστιανισμός η νηστεία προσαρμοζόταν στις κλιματολογικές συνθήκες και τις διατροφικές συνήθειες της περιοχής. Ετσι διαφορετική είναι η νηστεία που ακολουθούν οι χριστιανοί της Μεσογείου από αυτήν των χριστιανών που ζουν στις χαμηλές θερμοκρασίες της παγωμένης Λαπωνίας ή της νησιωτικής Γροιλανδίας όπου το κρέας αντί να εξαιρείται μάλλον επιβάλλεται!
http://news.kathimerini.gr

Ποιος πιστός τρώει καλύτερα;

Γιατί νηστεύουμε κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής και αυστηρότερα τη Μεγάλη Εβδομάδα; 

Γιατί οι ινδουιστές λατρεύουν τις ιερές αγελάδες; 

Γιατί το Κοράνι αλλά και το Τορά διαχωρίζουν τις τροφές σε καθαρές και ακάθαρτες;

 Και πώς συνδέεται ο βουδισμός με την παράδοση της φυτοφαγίας; 

Οι γαστρονομικές συνήθειες όχι απλώς επηρεάζονται, αλλά συχνά οριοθετούνται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και φυσικά οι διαφορές είναι μεγάλες από θρησκεία σε θρησκεία. 

Από τον Δειπνητή deipnitis@enet.gr

 

Ο σεφ Ηλίας Αναστασιάδης, που διδάσκει στη σχολή «Le Monde» και έχει ερευνήσει επισταμένως το θέμα της σύνδεσης θρησκευτικής πίστης και μαγειρικής, μας εξηγεί τις γαστρονομικές ιδιαιτερότητες των πιστών των διαφόρων θρησκειών: της μουσουλμανικής, της ινδουιστικής, της εβραϊκής, της βουδιστικής και φυσικά της χριστιανικής θρησκείας. 

Σε ποια θρησκεία συναντάμε τους περισσότερους και σε ποια τους λιγότερους διατροφικούς περιορισμούς γενικά, και ειδικά πριν από σπουδαίες θρησκευτικές γιορτές, όπως το Πάσχα;
«Δεν είναι μόνο η θρησκεία που καθορίζει και διαμορφώνει τη διατροφή. Το φαγητό είναι πάντα συνάρτηση του τόπου, του κλίματος και της ιστορίας.

 Ο χριστιανισμός δεν έχει την πληθώρα των διατροφικών περιορισμών που χαρακτηρίζουν άλλες θρησκείες, τουλάχιστον όχι σε καθημερινή βάση. Αντίθετα, στα άλλα δόγματα τίθενται διάφοροι περιορισμοί, ή ακόμη συχνά απουσιάζουν τελείως ορισμένες τροφές από το τραπέζι των πιστών.
Το Κοράνι διαχωρίζει τις τροφές σε "χαράμ" (απαγορευμένες) και "χαλάλ" (αυτές που επιτρέπονται) και οι κυριότεροι περιορισμοί αφορούν την κατανάλωση χοιρινού και απαγορεύεται το αλκοόλ. Η νηστεία του Ραμαντάν διαρκεί 30 ημέρες και προβλέπει αποχή από την τροφή και το νερό από την ανατολή έως και τη δύση του Ηλιου.
Στον ιουδαϊσμό συναντάμε επίσης πολλούς περιορισμούς. Οι διατροφικοί κανόνες περιγράφονται στο Τορά, ένα από τα δύο ιερά κείμενα των Ιουδαίων. Το χοιρινό είναι κι εδώ απαγορευμένη τροφή, ενώ αντίθετα οι κόσερ, δηλαδή τροφές κατάλληλες για κατανάλωση, είναι εκείνες που προέρχονται από "καθαρά" ζώα. Ο συνδυασμός του κρέατος με τα γαλακτοκομικά προϊόντα απαγορεύεται. Ετσι απουσιάζουν τελείως από την ιουδαϊκή κουζίνα κρέατα με κρεμώδεις σάλτσες, και ποτέ ένα γεύμα δεν τελειώνει με τυριά όπως συμβαίνει στη δυτική διατροφή.
Ο ινδουισμός φαίνεται πως δεν αποτελεί μια ενιαία θρησκεία με δόγμα, αλλά πρόκειται για ένα σύνολο παραδόσεων που αναπτύχθηκαν γύρω από την κοιλάδα του Ινδού ποταμού σταδιακά, καθ' όλη τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας των Ινδών. Οι βασικές θρησκευτικές αρχές είναι οι ίδιες:
α) η αρχή της μετενσάρκωσης, η οποία πρεσβεύει τη διατήρηση της ζωής, και συνακόλουθα
β) η αρχή της "μη βίας".
Με αυτό το πνεύμα πολλοί πιστοί αντιτίθενται στη θανάτωση των ζώων, αφού και όποιος καταναλώνει κρέας λογικά είναι μέρος της φονικής διαδικασίας.
 Η βουδιστική φιλοσοφία της μετενσάρκωσης λέει πως όταν ο άνθρωπος τρώει ένα πρόβατο, μπορεί να γίνει πρόβατο στην επόμενη ζωή και το αντίστροφο. Κατά συνέπεια, η θανάτωση ενός ζώου είναι πράξη δολοφονίας και η κατανάλωση του κρέατος κανιβαλισμός! Κύριο λόγο στη βουδιστική διατροφή έχουν οι οδηγίες του Βούδα, για τα "πέντε στάδια τρώγοντας", μια άσκηση που αναγκάζει τους πιστούς να σταματήσουν και να σκεφτούν: ποιο τρόφιμο είναι αυτό, γιατί να το φάω, από πού προέρχεται και πότε, πώς πρέπει να το φάω. Θα πρέπει να κάνουμε σαφές, πάντως, πως και οι δύο αυτές θρησκείες δεν απαγορεύουν, δεν δυναστεύουν τους ανθρώπους, απλά προσπαθούν να τους κάνουν καλύτερους. Συνεπώς το να τρώει κανείς κρέας θεωρείται απλώς μια κακή συνήθεια και η χορτοφαγία δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση, επειδή όμως προτείνεται ως τρόπος και στάση ζωής, για τον λόγο αυτόν απουσιάζει και η έννοια της νηστείας, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Κάποιοι βουδιστές χορτοφάγοι δεν τρώνε και δεν καλλιεργούν το σχινόπρασο, το κρεμμύδι, το σκόρδο και το πράσο. Μια θεωρία γι' αυτό είναι ότι όλες αυτές είναι συγκομιδές ρίζας και η ανάπτυξή τους απαιτεί τους οργανισμούς στο χώμα... Η αληθινή εξήγηση είναι πιο απλή, ρίχνουν την πίεση και εμποδίζουν τους πιστούς να διαλογιστούν».
Μπορούμε δηλαδή να θεωρήσουμε ότι οι πατέρες, οι ηγέτες κάθε θρησκευτικού δόγματος απέβλεπαν στην προστασία των πιστών από ασθένειες και επιθυμούσαν να διασφαλιστεί η καλύτερη δυνατή υγεία ή μέσω της επιβολής της νηστείας επιθυμούσαν να ενισχύσουν στη συνείδηση των πιστών το δόγμα, γεμίζοντάς τους διατροφικούς περιορισμούς;
«Η έννοια της νηστείας νομίζω προκύπτει τόσο από θρησκευτική επιβολή όσο και από πραγματική ανάγκη του ανθρώπου για αποτοξίνωση σε συγκεκριμένες περιόδους. Στην πρώτη περίπτωση η σύνδεση με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο είναι αναπόφευκτη, γι' αυτό άλλωστε και η θρησκεία χαρακτηρίστηκε στο παρελθόν "το όπιο του λαού". Η νηστεία των Ορθοδόξων επιβάλλει στους πιστούς την περιοδική φυτοφαγία για ένα διάστημα 180-200 ημερών κατά τη διάρκεια του έτους. Ο τρόπος που έχει σχεδιαστεί η νηστεία από τους πατέρες της Εκκλησίας είναι πραγματικά σοφός. Τρώγοντας μαγειρίτσα το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, προετοιμάζουμε το πεπτικό σύστημα για την κρεατοφαγία που θα ακολουθήσει. Η νηστεία είναι ένας υγιεινός τρόπος διατροφής, αρκεί να αποφεύγονται οι ακρότητες. Ανάμεσα στα οφέλη της νηστείας είναι η μείωση της αρτηριακής πίεσης, η απώλεια βάρους, η πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου. Και ένα άλλο παράδειγμα από τις διατροφικές συνήθειες που προβλέπει το Τορά: εάν ο πιστός φάει κρέας, πρέπει να περιμένει έξι ώρες για να φάει γαλακτοκομικά, ενώ όταν φάει γαλακτοκομικά, πρέπει να περιμένει τουλάχιστον μία ώρα πριν φάει κρέας. Και εδώ όμως υπάρχει η επιστημονική εξήγηση: Οι Εβραίοι που δεν επιθυμούν προσμίξεις με άλλες φυλές, παρουσιάζουν συχνά ανεπάρκεια της λακτάσης, του ενζύμου που βρίσκεται στο γαστρεντερικό σύστημα και βοηθά στην πέψη των γαλακτοκομικών προϊόντων. Το συγκεκριμένο ένζυμο είτε λείπει τελείως είτε είναι αδρανές στον οργανισμό τους, με αποτέλεσμα η κατανάλωση γαλακτοκομικών να δημιουργεί προβλήματα, όπως φούσκωμα, αέρια και διάρροια. Η παρατήρηση όλων αυτών εύλογα μάς οδηγεί και πάλι στο παραπάνω συμπέρασμα, της προσπάθειας δηλαδή για προστασία των πιστών από ασθένειες».
Στον σύγχρονο κόσμο μήπως έχει χαθεί το βαθύτερο νόημα της νηστείας και σε μεγάλο βαθμό επικρίνεται το πρακτικό της μέρος, δηλαδή αυτό των περιορισμών;
«Δυστυχώς, στις μέρες μας το βαθύτερο νόημα της νηστείας έχει μάλλον απολεσθεί. Η νηστεία μας περιορίζεται στη μη κατανάλωση ζωικών προϊόντων και δεν περιλαμβάνει αποχή από καθημερινές απολαύσεις όπως το τσιγάρο ή το αλκοόλ. Μάλιστα δεν χρειάζεται να στερηθεί κανείς κάτι για να νηστέψει. Αντί για σοκολάτα γάλακτος θα φάει υγείας, και την "πολύτιμη" και νόστιμη χοληστερίνη θα την πάρει από τις αστακομακαρονάδες και τα μυδοπίλαφα. Ούτε λόγος βέβαια για εξαγνισμό και αυτοκάθαρση. Η μοιχεία, το ψέμα, η κάθε λογής υποκρισία και όλες μας οι κακές συνήθειες δεν έχουν, δυστυχώς, καταφέρει να συνδεθούν άμεσα με την έννοια της νηστείας, αλλά όσο ζούμε ελπίζουμε. Γύρω από ένα γεμάτο τραπέζι ο κόσμος πάντοτε φαίνεται καλύτερος...».
Μιλήστε μας για συμβολισμούς που συνδέονται με νηστίσιμα ή εορταστικά πιάτα...
«Πλήθος συμβολισμών συναντάμε στην ιουδαϊκή κουζίνα, ιδιαίτερα σε εορταστικά πιάτα που συνδέονται με το Πάσχα. Τα αβγά, για παράδειγμα, συμβολίζουν τη διαρκή ανανέωση της ζωής, ενώ τα πικρά χόρτα δοκιμάζονται για να υπενθυμίζουν την πικρή σκλαβιά τους και θλίψη. Το "χαροσέτ" άλλωστε, παραδοσιακό έδεσμα για το γεύμα του Πέσαχ, συμβολίζει τη λάσπη, με την οποία έχτιζαν στην Αίγυπτο οι Εβραίοι σκλάβοι».

Πηγή

π. Χρήστου Ζαχαράκη:Κυριακή Δ´Νηστειῶν

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος σηκώνει τὸ σταυρό του καὶ ἀκολουθεῖ τὸ Χριστό, ἕνας πόλεμος ἀόρατος, μὰ ἀδυσώπητος, κηρύσσεται ἀπὸ τὸν διάβολο. Ὁ Κύριος, ὅταν δίδασκε τὴν Κυριακὴ προσευχή, μέσα σ᾽ ὅσα ὀφείλει ὁ ἄνθρωπος νὰ προσεύχεται, μᾶς παρότρυνε νὰ προσευχώμαστε καὶ γιὰ τὴν προστασία μας ἀπὸ τὸν πειρασμὸ καὶ τὸν Πονηρό· «καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἀπὸ τοῦ πονηροῦ». Ὁ διάβολος χρησιμοποιεῖ τὰ πιὸ λογικοφανῆ καὶ ἠθικοφανῆ τεχνάσματα, μετασχηματίζεται σὲ ἄγγελο φωτός, προκειμένου νὰ πλανήσει τὸν ἄνθρωπο. Τὸ Γεροντικὸ διηγεῖται πὼς ὅταν ὁ διάβολος, θέλοντας νὰ τοῦ ἐνσπείρει τὴν ὑπερηφάνεια, εἶπε στὸν Μέγα Ἀντώνιο «μὲ νίκησες», ὁ μεγάλος ἀσκητὴς τοῦ ἀπάντησε «ὄχι ἀκόμα». Εἶναι ἡ πνευματικὴ αὐτὴ συναίσθηση ποὺ συνιστᾶ τὴν ταπεινοφροσύνη καὶ ἑδράζει στὴν ἁγιότητα. Χρειάζεται συνεχὴς ἄσκηση καὶ θερμὴ προσευχὴ, ὁ Χριστὸς μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχή ὅτι τὸ δαιμονικό γένος «ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ»· ἡ νηστεία ὡς ἀπόταξη ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸν διάβολο καὶ ἡ προσευχὴ ὡς σύνταξη καὶ συμπόρευση μὲ τὸν Χριστό. Εἶναι ἡ συνέπεια σὲ ὅ,τι ὑποσχεθήκαμε κατὰ τὸ Βάπτισμά μας, κατὰ τὴν εἴσοδό μας στὴ ζωὴ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.


Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία εἶναι ἐκεῖνες ποὺ ἐνεργοποιοῦν καὶ δίνουν ζωὴ στὴν πίστη μας. Ἡ πίστη εἶναι ἡ ζωντανὴ ἐμπειρία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν κόσμο, ἀνόθευτη ἀπὸ τὴν καθημερινότητα καὶ τὴ σύγχυση, ἀδιαπραγμάτευτη στὶς ὑποσχέσεις τῶν –ισμῶν, στὴν πλάνη τῆς εὐδαιμονίας. Ἡ πίστη ριζώνει ζωὴ στὸ θάνατο, τὸ φῶς ἐλευθερώνει τῆς ψυχῆς, κατάλυμα στὸν πειρασμό δὲν δίνει... «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι».


Ὁ Χριστὸς δὲν ψάχνει τὴν πίστη μας στὰ μεγάλα καὶ βαρύγδουπα λόγια, μονάχα νὰ καταθέσουμε μὲ εἰλικρίνεια τὴν ἀπιστία μας, αὐτὴν βοηθᾶ. Ἡ πίστη, εἴτε ἀπὸ τὸν πόνο τῆς ἁμαρτίας ἀναβλύζει εἴτε ἀπὸ τὸν πόνο τῆς ἀγάπης ξεχειλίζει, ἀνοίγει διάπλατα τὴν καρδιά μας νὰ πλημμυρίσει ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὀμίχλη τῆς ἁμαρτίας ξεδιαλύνεται, ἡ ἀνάσταση διακρίνεται πλέον καθαρά· «ὁ υἱὸς τοῦἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳἀναστήσεται».

http://pchristoszacharakis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_14.html

Αναδημοσίευση: http://e-theologia.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6568.html?spref=fb

Θανάση Ν. Παπαθανασίου:Σαρακοστή: νηστευτές στον δρόμο

Ολόκληρη τη σαρακοστή νηστεύω. Νηστεύω, δηλαδή, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα. Νηστεύω γιατί έχω μπροστά δρόμο, κι όταν έχεις δρόμο δεν θέλεις να βαρύνεις. Καθαυτή η λέξη "σαρακοστή" δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά μέτρημα του δρόμου που απομένει. Σα να λέει: "σαράντα μέρες υπολείπονται...". Η σαρακοστή δεν υπάρχει επειδή τάχα οι μέρες της είναι ιερότερες ή μαγικότερες! Υπάρχει χάριν του τερματισμού της! Υπάρχει για να μυεί στην έννοια του οράματος, του καινούργιου που βρίσκεται στο τέρμα των σαράντα ημερών: στη Μεγαλοδομάδα και εν τέλει στην Ανάσταση! Κι έτσι, νηστευτής σημαίνει ύπαρξη προσανατολισμένη στο μέλλον. Το να νηστεύω σημαίνει όχι απλώς να δηλώνω, αλλά και να ζω με όλες τις διαστάσεις της ύπαρξής μου (πνευματικές και βιολογικές αξεχώριστα) το ότι ο κόσμος τούτος, ο βυθισμένος στη φθορά και στο άδικο, οφείλει να αλλάξει. Οφείλει να βιωθεί ως ένας κόσμος ο οποίος δεν μπορεί να χορτάσει τον άνθρωπο που διψά για ζωή. Κι όταν μιλάμε για αλλαγή του κόσμου, δε μιλάμε για κατάργηση ή εξάτμισή του ή αντικατάστασή του από κάποιο υπερπέραν.
Αλλαγή του κόσμου, στη χριστιανική οπτική, σημαίνει απελευθέρωσή του από κάθε θάνατο, κυριολεκτικό και μεταφορικό: από κάθε τι που νεκρώνει την ανθρωπιά, που βάζει ημερομηνία λήξης στην αγάπη, που διακόπτει τον έρωτα, που κολοβώνει το δίκιο. Μέχρι τη θανάτωση του θανάτου, δηλαδή μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, μέχρι να ακουστεί η ιαχή "Χριστός Ανέστη!", έχουμε πόλεμο - όχι άραγμα, όχι ανεμελιά. Έχουμε μπροστά μας δρόμο που περνά από Γολγοθά, από το κόστος δηλαδή, του να αντιπολιτεύεσαι τον κόσμο τούτο. Κι ο δρόμος δεν προκύπτει αυτόματα! Τον φτιάνει η πράξη. Σαρακοστή, λοιπόν, σημαίνει άσκηση στη διάκριση. Άσκηση στο να μην είμαι αδιάκριτος παμφάγος καταναλωτής ιδεών και καταστάσεων, αλλά πηδαλιούχος του εαυτού μου. Ικανός στο να διακρίνω τι δέχομαι και τι αρνούμαι. Η σαρακοστή, κοντολογίς, είναι πράξη βαθειά πολιτική και βαθειά θρησκευτική ταυτόχρονα. Και η πίστη στην Ανάσταση είναι πράξη για την Ανάσταση, στάση βαθειά πολιτική και βαθειά θρησκευτική ταυτόχρονα, η στάση όσων αρνούνται να αναγνωρίσουν το φασισταριό του θανάτου ως μοιραίο και αναπόφευκτο. Μεγάλη κουβέντα, και μακάρι να την αντέξουμε! Και γι' αυτό οι ευχές την περίοδο αυτή είναι ευχές για κουράγια. "Καλή Σαρακοστή" σημαίνει καλό δρόμο. Μα, "καλή Ανάσταση" σημαίνει πως ο δρόμος αυτός έχει ένα φτάσιμο: το καινούργιο που σπάζει τη μιζέρια και την υποτέλεια.

Αναδημοσίευση:http://e-theologia.blogspot.gr/2012/02/blog-post_5093.html

Η Κυρά - Σαρακοστή στο σπίτι της

ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ, Η ΚΥΡΑ-ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ by elenadimakis

Η Κυρά Σαρακοστή και τα σακουλάκια της

katixitiko poros Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙΑ ΤΗΣ by elenadimakis

Θεία Κοινωνία χωρίς....νηστεία????

Μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η πρόσκληση «υιέ μου δος μοι σην καρδίαν». Την καρδιά του ανθρώπου ζητά ο Θεός, για να ζει και να αναπνέει με το θέλημά Του.

Μέσα ακόμη όμως και στον χώρο των λεγομένων πιστών δεν  κυριαρχεί, δυστυχώς, το θέλημα του Θεού, αλλά το ίδιον θέλημα. Εδώ τα πράγματα γίνονται τραγικά, διότι ενώ γνωρίζουν το λόγο του Θεού, όμως τον διαμορφώνουν σύμφωνα με τα μέτρα τους.

Πνευματικοί «γέροντες» κόβουν και ράβουν όπως βολεύει στην άνεση και την ευκολία των τέκνων τους, μόνο και μόνο για να μη τους χάσουν και να ονομάζονται οι ίδιοι καλοί και άγιοι και όχι για να καθοδηγούν αυτούς που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός προς την σωτηρία τους. Νομοθετούν δικές τους γνώμες και παραθέτουν παραδόσεις που έλαβαν χωρίς να ελέγξουν αν είναι η Παράδοση της Εκκλησίας, άσχετα αν είναι κάτι το παλαιικό. Κάθε παλαιικό δεν είναι και παράδοση του Ευαγγελίου. Το θέλημα του Θεού αντικαθίσταται με ένα «έτερον ευαγγέλιον» και γίνεται ένας σκοτεινός ανελεύθερος γεροντισμός με παραδόσεις ανίερες και εντάλματα ανθρώπων χάριν επιβολής εξουσίας πνευματικής και αιχμαλωσίας ψυχών.

Έτσι π.χ. για το θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν επικρατεί το θέλημα του Θεού, αλλά η παράδοση των ανθρώπων. Φορτώνουν τους χριστιανούς με δυσβάστακτα βάρη και «παραδόσεις» και αυτό γίνεται έμμεσα η αιτία να απομακρύνονται από την Θεία Κοινωνία. Επιβάλλουν δηλαδή νηστείες του λαδιού και του αλάδωτου με έντονο τον καταναγκασμό και τον φόβο. Ορίζουν χρόνους και διαστήματα προσέλευσης στο Μυστήριο, αγνοώντας το λόγο του Χριστού και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας περί συνεχούς Θείας Κοινωνίας. Απαιτούν την νηστεία ως απαραίτητο γεγονός πριν από την μετοχή τους στο Μυστήριο, πράγμα που δεν υπάρχει πουθενά γραμμένο ή παραδεδομένο. Όλα εστιάζονται στο τι θα φάγουν και τι θα πιουν και πότε και μέχρι ποια ώρα, και αφήνουν την κύρια καλλιέργεια της πνευματικής προετοιμασίας που συγκεκριμενοποιείται στην πρόσκληση: «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Πολλοί χριστιανοί λοιπόν απέχουν της Θείας Κοινωνίας, διότι δεν νήστεψαν παρ’ όλον που ο πόθος τους είναι ασυγκράτητος και η μετάνοια ενεργή και ζώσα…αντιθέτως πολλοί θρησκευόμενοι έρχονται και κοινωνούν επειδή νήστεψαν με ένα άγριο κυνηγητό αποχής του φαγητού, ικανοποιημένοι με το έργο τους αυτό, διότι ζει μέσα τους φαρισαϊκά ένας εσωτερικός αυτοηδονισμός του δήθεν αγίου και αξίου.

Για να προσέλθουμε λοιπόν στο Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, έχοντας βεβαίως πάρει και την ευλογία του πνευματικού μας πατέρα ο οποίος βλέποντας την μετάνοιά μας, αναγνωρίζοντας την διάθεσή μας να μεταμορφωθούμε σε καινούς ανθρώπους μας προτρέπει μετά φόβου πίστεως και αγάπης να προσέλθουμε στο Μέγα Μυστήριο.

Για να μην παρεξηγηθούμε λοιπόν, ο κάθε χριστιανός θα πρέπει να προετοιμάζεται ορθά για να λάβει τον ίδιο τον Κύριο μέσα του. Όμως όσον αναφορά την αποχή από τις τροφές (νηστεία), πουθενά η Εκκλησία δεν έχει βάλει κάποιον τέτοιον κανόνα, αλλά η Εκκλησία λέγει: ο Χριστιανός θα πρέπει να νηστεύει την Τετάρτη και την Παρασκευή, την Σαρακοστή Χριστουγέννων και Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο κ.τ.λ. Η Εκκλησία λοιπόν έχει συγκεκριμένες ημέρες μέσα στο έτος και προτρέπει τους πιστούς να νηστέψουν.

ΠΟΥΘΕΝΑ η Εκκλησία δεν έχει πει ότι είναι κανόνας να νηστέψεις για να κοινωνήσεις. Νηστεύεις όλες τις καθορισμένες νηστείες της Εκκλησίας μας; Εάν ναι τότε δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί άλλο αυτό το θέμα. Όμως εάν ο πνευματικός σου πατέρας κρίνει ότι για την δική σου καλύτερη προετοιμασία καλό θα ήταν να νηστέψεις π.χ. μία ημέρα, θα το κάνεις για την υπακοή στον πνευματικό σου και όχι διότι είναι κανόνας της Εκκλησίας μας.

Εάν δεν ίσχυε το παραπάνω τότε είναι παράλογο η Εκκλησία να θεσπίσει συγκεκριμένες νηστίσιμες ημέρες του έτους, αλλά θα έλεγε να νηστεύουμε 1,2,3 ημέρες πριν κοινωνήσουμε. Επίσης τα μικρά παιδιάκια θα έπρεπε να νηστεύουν και αυτά, να κάνουν αλάδωτο!!! Νηστεία λοιπόν και Θεία Κοινωνία δεν συνδέονται άμεσα, ίσως έμμεσα υπό το πρίσμα του ασκητικού φρονήματος που θα πρέπει να έχουμε όλοι.

Το παράλογο είναι ότι πολλές φορές επιμένουμε τόσο πολύ στην προετοιμασία μας πριν την Θεία Μετάληψη και όταν πλέον κοινωνήσουμε χαλαρώνουμε. Δηλαδή από την μία μεριά όταν δεν έχουμε τον Χριστό μέσα μας, απέχουμε από τροφές, εγκρατευόμαστε κ.λ.π. (και καλά κάνουμε), όμως όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό όταν έχουμε κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας το ασκητικό αυτό φρόνημα εξαφανίζεται, λες και δεν χρειάζεται πλέον μιας και ο σκοπός επιτεύχθηκε, κοινωνήσαμε!

 Όμως πως είναι δυνατόν ενώ δεν έχω τον Χριστό μέσα μου να ασκούμε και όταν τον πάρω μέσα μου πλέον να γίνομαι απρόσεκτος όσον αναφορά πνευματικά θέματα; Όταν δηλαδή, πριν κοινωνήσω μου «απαγορευόταν» να κάνω κάποια πράγματα, τώρα που κοινώνησα, τώρα που έγινα και εγώ χριστός να μην μου απαγορεύονται;

Άρα διαπιστώνουμε ότι το σκεπτικό πολλών αν όχι όλων των χριστιανών είναι λάθος. Δεν σημαίνει ότι αφού κοινώνησα μπορώ χωρίς καμία αναστολή να κάνω το οτιδήποτε, αντιθέτως αφού έχω κοινωνήσει θα πρέπει ακόμα περισσότερο να είμαι προσεκτικός, σε πνευματική εγρήγορση ώστε όντως η Θεία Κοινωνία να ενεργήσει μέσα μου και να με μεταμορφώσει, να με βοηθήσει να ξεπεράσω αδυναμίες και να γίνει όντως το εφόδιο αυτό το οποίο θα με οδηγήσει στην Αιώνια Ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Αναδημοσίευση:http://imverias.blogspot.gr/2011/11/blog-post_22.html

Μετάνοια και νηστεία

Η πρόταση της Εκκλησίας στον ταλαιπωρημένο, τον πονεμένο, τον ανικανοποίητο άνθρωπο της 3ης χιλιετηρίδας, μπορούμε να πούμε ότι συγκεφαλαιώνεται μέσα σε δύο και μόνο μα δυναμικές λέξεις: Μετάνοια και νηστεία.
Η μετάνοια αναφέρεται στον όλο άνθρωπο. Στην ολοκληρωτική αλλαγή του. Σε μια ανακαινιστική πορεία επιστροφής και σταθερή απόφαση απάρνησης του «παλαιού» εαυτού μας. Η νηστεία είναι το επισφράγισμα της μετανοίας. Υπογράφει και αποδεικνύει έμπρακτα τη μεγαλειώδη και ηρωική απόφαση για νέα πλέον «εν Χριστώ» ζωή και χωρίς την καταστρεπτική ψευτιά που μας προσφέρει ο διαζευγμένος με τον Θεό κόσμος.

Και βέβαια αναφερόμενοι στη νηστεία δεν εννοούμε και δεν περιοριζόμαστε μονάχα στην περίπτωση της τροφής. Νηστεία είναι μια ευρύτατη έννοια, μέσα στην οποία μπορούμε να χωρέσουμε όλα εκείνα τα στοιχεία που αφορούν στον άνθρωπο και τον προσδιορίζουν ως πρόσωπο. Νηστεία είναι η αποκοπή, είναι ο περιορισμός οποιουδήποτε πάθους που μας αποτρέπει από τη συνάντηση μας με τον Χριστό. Νηστεία είναι μια δυναμική πορεία που μας οδηγεί στην ταπείνωση, στον αυτοέλεγχο, τη συγγνώμη, την εγκράτεια, την άσκηση, την αγάπη, την επιστροφή τελικά στον Τριαδικό Θεό, που η κοινωνία μαζί Του είναι ο επιζητούμενος Παράδεισος .

Η νηστεία δεν είναι ο σκοπός αλλά το μέσο προς επίτευξη του σκοπού, που τον καιρό της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η προσκύνηση του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού. Είναι απαράδεκτο η νηστεία να θεωρείται ως το κεντρικό και μοναδικό ζήτημα της ασκητικής και όλης της χριστιανικής ζωής.

Η νηστεία δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια τυπική διαδικασία επιλογής ή απορρίψεως τροφών, να αποβλέπει δηλαδή σε ένα είδος αυτοδικαιώσεως, σε μια αυτάρεσκη ή ανθρωπάρεσκη ρύθμιση ατομικών επιθυμιών ή αναγκών. Είναι η κλήση να «αφήσωμεν της σαρκός την ευπάθειαν και να αυξήσωμεν της ψυχής τα χαρίσματα» και συγκεκριμένα να απελευθερωθούμε από τα πάθη μας για να πραγματοποιήσουμε την καθολική τη μία και μόνο αγάπη, χωρίς την οποία δεν υπάρχει η ζωή.

Αναδημοσίευση:http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/02/blog-post_5490.html