Υποκρισία και ψεύτικη εικόνα

Πηγή

Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Άρτης κ. Καλλίνικο.

Ο άνθρωπος, φέροντας τη φθαρτότητα των πρωτοπλάστων, συχνά παρασύρεται στον πειρασμό να ειδωλοποιήσει τον εαυτό του, αναζητώντας διαρκώς επιβεβαίωση. Στην πνευματική ζωή όμως ισχύει το αντίθετο: όσο περισσότερο προσπαθείς να φανείς, τόσο χάνεσαι· κι όσο περισσότερο ταπεινώνεσαι, τόσο φωτίζεσαι.

Στη σημερινή εποχή, όπου η εξωστρέφεια και η αδιάκοπη συναναστροφή μοιάζουν να είναι αυτοσκοπός, το αποτέλεσμα είναι συχνά το εσωτερικό κενό. Παρά τις τεχνολογικές δυνατότητες, η ουσιαστική επαφή με τον άλλον χάνεται. Η αληθινή πληρότητα δεν βρίσκεται στην εικόνα ούτε στην προβολή, αλλά στη βαθιά επίγνωση του ποιοι είμαστε απέναντι στον Θεό και απέναντι στον άνθρωπο. Εκεί γεννιέται η εσωτερική ειρήνη και η αληθινή σχέση.

 

Η δογματική διδασκαλία Φύσεως και Υποστάσεως

Πηγή

 Με τον π. Δημήτριο Μπαθρέλλο, θεολόγο και επισκέπτη καθηγητή Ινστιτούτου Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών στο Κέμπριτζ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Στην ιστορία της Εκκλησίας μας, πολλές είναι οι έννοιες που χρειάστηκαν καιρό και μεγάλους Πατέρες, για να διαμορφωθούν πλήρως και να εκφράσουν τη θεία αλήθεια. Ιδιαίτερα δύσκολη ήταν πάντοτε η αποφυγή παρανοήσεων που μπορούσαν με τη σειρά τους να φτάσουν μέχρι και την αίρεση. Βασικές έννοιες μεταξύ αυτών είναι και οι έννοιες της «Φύσεως» και της «Υποστάσεως», με τις οποίες αναφερόμαστε στα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας: τον Θεό Πατέρα, τον Θεό Λόγο, που σαρκώθηκε, δίδαξε, έπαθε και αναστήθηκε και το Πνεύμα το Άγιο. Αυτές οι δύο έννοιες συχνά χρησιμοποιούνται λανθασμένα ακόμα και από καλοπροαίρετους Χριστιανούς, οι οποίοι όμως δυστυχώς μπορεί να έχουν συγκεχυμένη αντίληψη για αυτές.

Παίρνουν λάθος αποφάσεις οι σύνοδοι;

Πηγή

 Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Άρτης κκ. Καλλίνικο

Κεντρικός άξονας είναι η διάκριση ανάμεσα στην «αλήθεια» και την ηθική έννοια του «σωστού/λάθους» στην Ορθόδοξη παράδοση.

Αναδεικνύεται ότι η σωτηρία του ανθρώπου δεν έγκειται στην τέλεια ηθική συμπεριφορά, αλλά στην ειλικρινή μετοχή του στην αλήθεια του Χριστού. Μέσα από πατερικές αναφορές και λειτουργικές εικόνες, αναπτύσσεται η ιδέα ότι:

• Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού, αλλά τραυματισμένος από την αμαρτία.
• Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με ηθικούς όρους σωστού και λάθους, αλλά με την προοπτική της μετάνοιας και της αληθείας.
• Η Αλήθεια είναι ο Ίδιος ο Χριστός και παραδίδεται στον ιερέα στο πρόσωπο του Μυστηρίου, όχι μέσα σε ιδεολογίες.