Ο λιθοβολισμός ως είδος θανατικής ποινής στον κόσμο

Διαδραστικός παγκόσμιος χάρτης, με θέμα τις χώρες στις οποίες εξακολουθεί να εφαρμόζεται ο λιθοβολισμός ως είδος θανατικής ποινής. Στόχος του μαθησιακού αντικειμένου είναι να εντοπίσουν οι μαθητές στον χάρτη, μέσω εξερεύνησης, τις χώρες που εφαρμόζουν ακόμη αυτό το μέτρο τιμωρίας. Ακόμη, το μαθησιακό αντικείμενο στοχεύει στον να προβούν οι μαθητές σε συσχετισμούς (π.χ. θρησκευτικούς, πολιτικούς) ανάμεσα στη θανατική ποινή και τη χώρα στην οποία εφαρμόζεται.

Η θανατική ποινή, οι θρησκείες και η ορθόδοξη θεολογία

 Η εισήγηση των μαθητριών του Λυκείου Γαζίου, όπως παρουσιάστηκε στο 2ο Μαθητικό Θεολογικό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη (27-28 Φεβρουαρίου 2016)

·       Γιατί σκοτώνουμε ανθρώπους που σκοτώνουν ανθρώπους, για να δείξουμε ότι είναι λάθος το να σκοτώνεις ανθρώπους;  

                                                                                                       (Διεθνής Αμνηστία)

   Εισαγωγικά – Γενικά στοιχεία

Οι ανθρώπινες κοινωνίες σε όλα τα στάδια της ιστορικής τους εξέλιξης, συνοδεύονται από την βία και το έγκλημα, ενώ η αντιμετώπισή τους καθώς και η τιμωρία των εγκληματιών αποτελούν ζητήματα προβληματισμού. Οι πρωτόγονες μάλιστα κοινωνίες στηρίζονται πάνω στην εκδίκηση και στην επικράτηση του ισχυρού. Η θανατική ποινή, ως εσχάτη των ποινών, έχει μακραίωνη ιστορία αφού υπάρχουν αναφορές από την ελληνική μυθολογία μέχρι τη σημερινή εποχή, όπου πλέον η ανθρώπινη ζωή είναι αναμφισβήτητο πανανθρώπινο δικαίωμα. Η εφαρμογή της θανατικής ποινής όμως διχάζει την κοινή γνώμη, πολιτικούς και επιστήμονες. Συχνά, όταν διαπράττονται ειδεχθή εγκλήματα, η συζήτηση για τη θανατική ποινή έρχεται στο προσκήνιο ακόμη και με μη πολιτισμένο τρόπο. Είναι επίσης ένα θέμα που κεντρίζει το ενδιαφέρον και φουντώνει τις συζητήσεις των νέων ανθρώπων και ειδικά των μαθητών. Στο σχολείο μας, το ζήτημα της θανατικής ποινής είναι από τα πλέον αμφιλεγόμενα και συζητιέται διεξοδικά στο μάθημα των Θρησκευτικών. Στα πλαίσια μάλιστα του μαθήματος καταγράφονται οι θέσεις των μαθητών με ανώνυμο ερωτηματολόγιο με πληθώρα χρήσιμων συμπερασμάτων και αφορμών για σκέψη και προβληματισμό.

Στις μέρες μας, 58 χώρες συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη μέθοδο «απονομής δικαιοσύνης», ενώ 98 χώρες την έχουν καταργήσει και 35 χώρες δεν την έχουν εφαρμόσει την τελευταία δεκαετία. Στη χώρα μας ο τελευταίος Έλληνας πολίτης εκτελέστηκε το 1973 μετά από καταδίκη του για ποινικό αδίκημα, όμως η θανατική ποινή καταργήθηκε 20 χρόνια μετά από τον νόμο.

Έρευνες έχουν δείξει ότι η θανατική ποινή δεν προλαμβάνει κανένα έγκλημα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για καθ’ έξιν εγκληματίες ή για ψυχρούς φανατισμένους δολοφόνους, οι οποίοι δεν υπολογίζουν τη ζωή τους ή θεωρούν τη διαφυγή τους πιο πιθανή. Εξάλλου, στατιστικές έχουν δείξει ότι στις χώρες όπου εφαρμόζεται η θανατική ποινή δεν παρουσιάζεται χαμηλότερο ποσοστό εγκληματικότητας σε σχέση με τις χώρες όπου δεν εφαρμόζεται.

Στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες δεν μπορεί να εφαρμόζεται ως ποινή η ίδια η εγκληματική πράξη για την οποία καταδικάζεται ο δράστης, καθώς με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος βίας και ένα αντιφατικό κοινωνικό μήνυμα.

   

Η Θανατική ποινή στις θρησκείες

«An eye for an eye ends up making the whole world blind» συνήθιζε να λέει ο ηγέτης της σύγχρονης Ινδίας Μαχάτμα Γκάντι. Στην πράξη όμως δεν υπάρχει καμία επίσημη γραμμή των Ινδουιστών για τη θανατική ποινή. Ωστόσο, ο Ινδουισμός αντιτίθεται στη θανατική ποινή, στη βία και στην εκδίκηση, σύμφωνα με την αρχή της μη-βίας. Η συζήτηση για τη θανατική ποινή στην Ινδία αναβίωσε το 2004. Επί του παρόντος, περισσότερα από 100 άτομα έχουν καταδικαστεί σε θάνατο στην Ινδία, αν και ο αριθμός των εκτελέσεων στη χώρα αυτή είναι πολύ χαμηλός.

Η θανατική ποινή είναι σαφώς σε αντίθεση με την βουδιστική διδασκαλία. Οι Βουδιστές δίνουν μεγάλη έμφαση στην αποχή βίας και στην συμπόνια για όλη τους τη ζωή. Ο πρώτος Κανόνας απαιτεί από τους πολίτες να απέχουν από ό,τι τραυματίζει ή σκοτώνει κάποιο ζωντανό πλάσμα. Ο Βούδας δεν μίλησε ρητά για τη θανατική ποινή, αλλά οι διδασκαλίες του δεν δείχνουν να επικροτούν τη σωματική τιμωρία, όσο κακό και αν είναι το έγκλημα που διαπράχθηκε. Ο Βουδισμός πιστεύει ουσιαστικά στον κύκλο της γέννησης και της αναγέννησης (Samsara) και διδάσκει ότι αν η θανατική ποινή χρησιμοποιείται, θα έχει βλαβερές επιπτώσεις στις ψυχές και των δύο - δράστη και τιμωρού -στις μελλοντικές μετενσαρκώσεις. Παρά τη διδασκαλία του Βουδισμού όμως, αρκετές χώρες με σημαντικούς βουδιστικούς πληθυσμούς διατηρούν τη θανατική ποινή, όπως για παράδειγμα, η Ταϊλάνδη και η Κίνα.

Από το 1959, η Διάσκεψη των αμερικανικών ραβίνων (CCAR) και η Ένωση για την αναμόρφωση του Ιουδαϊσμού (URJ) αντιτάχθηκαν επισήμως στη θανατική ποινή. Οι ραβίνοι αποφάσισαν ότι «τόσο στην ιδέα όσο και στην πράξη, στην εβραϊκή παράδοση η θανατική ποινή βρέθηκε απεχθής» και ότι δεν υπάρχει καμία πειστική απόδειξη "ότι η θανατική ποινή λειτουργεί ως αποτρεπτικός παράγοντας στο έγκλημα."

Η θανατική ποινή έχει τεθεί εκτός νόμου στην πλειοψηφία των εθνών του κόσμου, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως στη Μέση Ανατολή. Ένας από τους κύριους λόγους για τη χρήση της θανατικής ποινής σε αυτήν την περιοχή είναι ότι επιτρέπεται ρητά από το Κοράνι, το ισλαμικό ιερό κείμενο. Ως εκ τούτου, τα περισσότερα έθνη που θεωρούν το Ισλάμ ως θρησκεία του κράτους επιτρέπουν και ενθαρρύνουν τη χρήση της θανατικής ποινής. Αρκετοί είναι οι στίχοι του Κορανίου που υποστηρίζουν τη χρήση της θανατικής ποινής, όταν χρησιμοποιείται ως νόμιμο μέσο για την αναζήτηση δικαιοσύνης. Μουσουλμάνοι που υποστηρίζουν τη θανατική ποινή πιστεύουν ότι η χρήση της προσφέρει ένα αποτελεσματικό αποτρεπτικό μέσο κατά της εγκληματικότητας και ως εκ τούτου, συμβάλλει στην προαγωγή της δικαιοσύνης. Ο ισλαμικός νόμος επιτρέπει τη χρήση της θανατικής ποινής ως τιμωρία του εκ προθέσεως φόνου και άλλων εγκλημάτων όπως ο βιασμός, η μοιχεία, η προδοσία, η αποστασία, ο σοδομισμός και η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Παρά το γεγονός ότι η θανατική ποινή εξακολουθεί να υποστηρίζεται ευρέως στα ισλαμικά κράτη, υπάρχουν αυξανόμενες ομάδες μουσουλμάνων που υποστηρίζουν την κατάργηση της θανατικής ποινής. Όσοι αντιτίθενται στη θανατική ποινή διαφωνούν με την επικρατούσα τάση ερμηνείας του Κορανίου.

Θανατική ποινή και ορθόδοξη θεολογία

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, η θανατική ποινή επιβαλόταν ως τιμωρία για διάφορες πράξεις όπως φόνος, απαγωγή, μοιχεία. Ωστόσο, ο Θεός έδειξε έλεος όταν υπήρχε η μετάνοια. Παράδειγμα αποτελεί ο Δαβίδ, ο οποίος είχε διαπράξει μοιχεία και φόνο, αλλά παρόλα αυτά δεν θανατώθηκε και συγχωρέθηκε από το Θεό λόγω της μετάνοιάς του.

Στην Καινή Διαθήκη είναι διάχυτες οι έννοιες της μετάνοιας και της συγχώρεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση της μοιχαλίδας για την οποία με βάση το Μωσαϊκό νόμο προβλεπόταν θάνατος διά λιθοβολισμού.  Όταν όμως οι Φαρισαίοι ρώτησαν το Χριστό αν έπρεπε να τη λιθοβολήσουν, εκείνος απάντησε χαρακτηριστικά: « Όποιος από εσάς είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της…».

Στη ζωή, στη λατρεία και στην πράξη της Εκκλησίας, η θανατική ποινή δεν έχει χώρο. Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ο Οποίος υπέστη άδικα τη χειρότερη και πιο ατιμωτική ποινή της εποχής, δεν συμφωνεί με αυτή τη μέθοδο … «απονομής δικαιοσύνης».

Επίσης, η Εκκλησία διδάσκει την αγάπη στον άνθρωπο ως πρόσωπο και όχι ως μαζοποιημένο άτομο. Με αυτή τη λογική, κάθε ανθρώπινη ζωή είναι δώρο Θεού και αυταξία. Η ορθόδοξη θεολογία στηλιτεύει την αφαίρεση ζωής από οποιονδήποτε θύτη, αλλά δεν φτάνει να ζητήσει την αφαίρεση της δικής του ζωής ως εκδίκηση ή ως μία κακώς εννοούμενη κοινωνική εξισορρόπηση.   Η Εκκλησία διδάσκει τη μετάνοια, η ευκαιρία της οποίας διαρκεί διά βίου. Η θανατική ποινή συντομεύει βίαια αυτή την ευκαιρία. Η ζωή του καθενός είναι ο χρονικός ορίζοντας στον οποίο ο καθένας καλείται να «τα βρει» με την ψυχή του και με το Θεό. Όλα είναι δυνατά και εφικτά, όπως έδειξε το παράδειγμα του κακούργου πάνω στο Σταυρό, εκ δεξιών του Χριστού. Άλλωστε, η Εκκλησία δεν χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς ή αμαρτωλούς και αναμάρτητους. Απέναντι στο Θεό, η διάκριση όλων μας είναι ανάλογα με την καλλιέργεια της μετάνοιας και με την προοπτική της αιωνιότητας της ύπαρξής μας.

 Ένα από τα σημαντικότερα μειονεκτήματα της θανατικής ποινής είναι το μη αναστρέψιμο αυτής σε περίπτωση δικαστικής πλάνης. Στην περίπτωση αυτή ο άνθρωπος που θανατώθηκε ήταν τελικά αθώος, όποτε η δικαιοσύνη έχει πράξει άδικα. Το ζήτημα αυτό είναι μέγα ηθικό πρόβλημα για τη διδασκαλία του Χριστιανισμού και μάλιστα από ένα οργανωμένο κράτος που έχει ως βασικότερο καθήκον το σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Η θεολογία του προσώπου στην οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα δεν μπορεί να μην ενδιαφέρεται εκτός από το πρόσωπο του δράστη και για τα πρόσωπα των μελών της οικογένειάς του. Αντί άλλων επιχειρημάτων για ευαισθησία και σεβασμό στο δράμα των πονεμένων και συνήθως στιγματισμένων αυτών ανθρώπων, θα παραθέσουμε τα λόγια από συνέντευξη ενός Αμερικανού δημοσιογράφου: «Τα παιδιά των θανατοποινιτών υποφέρουν σιωπηλά. Ξέρω ένα 9χρονο κοριτσάκι που γράφει στο ημερολόγιό του: Ο μπαμπάς θα πεθάνει σήμερα, κάθε φορά που ανακοινώνεται νέα ημερομηνία εκτέλεσης του πατέρα της».

Το μίσος δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τη βία, αλλά μόνο με την αγάπη. Κλείνουμε με τα συγκλονιστικά λόγια που ακούστηκαν σε δικαστήριο των Η.Π.Α. από συγγενή θύματος: «Η αγάπη δε ζητάει εκδίκηση. Δε ζητάμε μια ζωή για τη ζωή που χάθηκε. Η αγάπη θέλει γιατρειά και ειρήνη. Το μίσος δεν μπορεί να ξεπεράσει το μίσος και τη βία. Μόνο η αγάπη μπορεί. Η αγάπη είναι το φως, το κερί που δεν μπορεί να σβηστεί από όλο το σκοτάδι του κόσμου. Γι’ αυτό, δε ζητάμε τη θανατική ποινή».

Σας ευχαριστούμε…

Ευαγγελία Σπυριδάκη, Γ4

Ιωάννα Τσάκα, Β4

Μαρία Καούνη, Β6

Νίκη Μιχαλάκη, Β6

 

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://theologosnaf.blogspot.gr/2016/03/blog-post.html

Η Θανατική καταδίκη του Bruce Wayne!

Το 1985 ο Bruce Wayne Morris καταδικάστηκε για τη εν ψυχρώ δολοφονία ενός άλλου πολίτη. Στο δικαστήριο ο δικαστής κατέστησε σαφές στην επιτροπή ότι, αν ο Bruce Wayne φυλακίστεί ο ίδιος δεν θα έχει καμία αναστολή ή πιθανότητες αποφυλάκισης. Δυστυχώς, ο δικαστής ξέχασε να γράψει το "δεν" στην παραπάνω πρόταση κάτι που ερμηνεύτηκε από την κριτική επιτροπή ως ότι ο δικαστής ήταν σίγουρος ότι αν δεν δώσουν στον Wayne θανατική ποινή, εκείνος θα είναι πίσω στους δρόμους σε μερικά χρόνια και θα ξανασκοτώσει! 10 χρόνια αργότερα κι ενώ ο Wayne ήταν έτοιμος να εκτελεστεί, τα χαρτιά της έφεσης προωθήθηκαν και ανέστρεψαν την εντολή εκτέλεσης κι έτσι ο Wayne παρέμεινε ζωντανός περνώντας την ζωή του στη φυλακή. Ένα μικρό ορθογραφικό σφάλμα που κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια στο κράτος!


Πηγή

Τι λένε οι θανατοποινίτες λίγο πριν την εκτέλεση

Με μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει τα τελευταία λόγια διάσημων και τώρα μια ιστοσελίδα΄συγκεντρώνει τις τελευταίες κουβέντες θανατοποινών λίγο πριν εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο.
Στο Τέξας, από τότε που ισχύει η θανατική ποινή, τον Δεκέμβριο του 1982, καταγράφονται τα τελευταία λόγια θανατοποινιτών.
Οι φράσεις που ξεστομίζουν οι θανατοποινίτες δείχνουν την ανθρώπινη απόγνωση απέναντι στο επικείμενο τέλος. Πολλοί επιλέγουν τη τελευταία στιγμή της ζωής τους να τονίσουν την αθωότητά τους για άλλη τελευταία φορά.
"Θέλω να καταλάβετε ότι λέω την αλήθεια όταν λέω ότι δεν σκότωσα τα παιδιά σας ", είπε πριν τον οδηγήσουν στην ευθανασία το 1997 ο Ντέιβιντ Σπενς.
Άλλοι πάλι αποδεχόμενοι την ενοχή τους , θέλουν την ύστατη στιγμή να ζητήσουν συγγνώμη στα θύματα τους.
"Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων", είπε ο Κορνήλιος Γκος, ο οποίος πραγματοποίησε διάρρηξη και ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου τον ιδιοκτήτη του σπιτιού. "Δε μπορώ να πω κάτι άλλο που θα βοηθούσε απλά ελπίζω μέσω του Θεού να με συγχωρήσετε".
Αυτοί που δέχθηκαν την ενοχή τους
Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιοι που εκφράζουν την πλήρη αποδοχή της τιμωρίας τους, όπως ο Τσαρλς Μπας, ο οποίος καταδικάστηκε για την δολοφονία ενός αστυνομικού και εκτελέστηκε το 1986 σε ηλικία 30 ετών.
"Το αξίζω. Λέω σε όλους αντίο", είπε.
Την ίδια αντίδραση είχε και ο Τζέιμς Κολμπερν ο οποίος το 2003, οδήγησε μια γυναίκα στο διαμέρισμά του, πήγε να τη βιάσει και όταν εκείνη αντιστάθηκε τη μαχαίρωσε μέχρι θανάτου.
"Τίποτε από όλα αυτά δεν θα έπρεπε να είχε γίνει και τώρα πεθαίνω, δεν υπάρχει κάτι πια που να με ανησυχεί. Ξέρω πως ήταν λάθος. Δε φταίει κανείς άλλος παρά ο ίδιος μου ο εαυτός".
Παράλληλα, υπήρχαν και κάποιοι θανατοποινίτες που αναγνωρίζουν την ενοχή τους αλλά δε πιστεύουν ότι αξίζει να πληρώσουν το έγκλημά τους με την ίδια τους ζωή.
"Είμαι στη φυλακή για 8μισυ χρόνια. Νιώθω πως δεν είμαι πια απειλή για την κοινωνία. Νιώθω πως η τιμωρία τελειώνει αλλά αδικούνται με αυτόν τον τρόπο οι φίλοι μου", είπε ο Ρίκυ Λι Γκριν.
"Για 9 χρόνια σκεφτόμουν τη θανατική ποινή, το κατά πόσο είναι σωστό ή λάθος και δεν έχω καμία απάντηση. Αλλά δε πιστεύω ότι ο κόσμος θα είναι καλύτερος ή πιο ασφαλής χωρίς εμένα", είπε με τη σειρά του ο Τζέφρει Ντάουτι.
Τέλος, κάποιοι δεν έχασαν το χιούμορ τους ούτε την τελευταία στιγμή της ζωής τους. Για παράδειγμα ο Τζεσε Χερνάντεζ ο οποίος επέλεξε να αποχαιρετίσει τον κόσμο, υμνώντας την ομάδα του.
"Go Cowboys!", είπε πριν εκτελεστεί τον Μάρτιο του 2012. Ο Χερνάντεζ καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή χτύπησε με φακό στο κεφάλι ένα 11μηνών αγοράκι και την αδερφή του, τα οποία υποτίθεται πως έπρεπε να τα προσέχει. Το αγοράκι δεν άντεξε και άφησε την τελευταία του πνοή.
"Κύριε, τιμώντας έναν αληθινό Αμερικανό ήρωα, let’s roll,", είπε και ξεψύχησε ο Ντέιβιντ Ρέι Χάρις.

Πηγή

Η θανατική ποινή και ο λιθοβολισμός στις μέρες μας

Στην παρούσα δραστηριότητα παρουσιάζονται δύο χάρτες με θέμα τη θανατική ποινή. Ο πρώτος χάρτης είναι παγκόσμιος και δείχνει σε ποιες χώρες ισχύει ακόμα και σήμερα η θανατική ποινή και σε ποιες έχει καταργηθεί, ενώ ο δεύτερος χάρτης δείχνει αντίστοιχα σε ποιες Πολιτείες των Η.Π.Α. η θανατική ποινή ισχύει ακόμα.
 Πηγή:http://photodentro.edu.gr/jspui/handle/8521/996

 Στην παρούσα εφαρμογή ανοίγει ένας παγκόσμιος χάρτης. Ο μαθητής σύροντας το ποντίκι πάνω στις χώρες προσπαθεί να ανακαλύψει σε ποιες από αυτές εφαρμόζεται στις μέρες μας ο λιθοβολισμός ως είδος θανατικής ποινής. Περνώντας το ποντίκι πάνω από αυτές τις χώρες εμφανίζεται στα αριστερά της οθόνης το όνομα της χώρας καθώς και η σημαία της.

Θανατική ποινή - Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα

Η θανατική ποινή

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία

• 58 χώρες διατηρούν στη νομοθεσία τους και εφαρμόζουν τη θανατική ποινή. (περιλαμβάνει και την Παλαιστινιακή Αρχή)
• 92 χώρες κατήργησαν εντελώς τη θανατική ποινή. (συμπεριλαμβανομένων των Νήσων Κουκ και του Νιούε)
• 9 κράτη τη διατηρούν, όμως μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις (π.χ. για εγκλήματα σε εμπόλεμες περιόδους)
• 35 χώρες διατηρούν νομοθεσία που επιτρέπει τη χρήση της θανατικής ποινής για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, ωστόσο στα κράτη αυτά δεν έχει εφαρμοστεί η θανατική ποινή τουλάχιστον για τα τελευταία 10 χρόνια.(απο τη wikipedia)

Όσες χώρες πραγματοποίησαν εκτελέσεις το 2011 το έπραξαν σε ανησυχητικό βαθμό, ωστόσο, εκείνες που χρησιμοποιούν τη θανατική ποινή μειώθηκαν περισσότερο από το ένα τρίτο, σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, διαπίστωσε η Διεθνής Αμνηστία στην ετήσια επισκόπησή της σχετικά με τις θανατικές ποινές και τις εκτελέσεις.

Μόνο το 10% των χωρών παγκοσμίως, δηλαδή 20 από τις 198, πραγματοποίησαν εκτελέσεις το προηγούμενο έτος.

Άνθρωποι εκτελέστηκαν για αδικήματα όπως μοιχεία και σοδομισμός (Ιράν), βλασφημία (Πακιστάν), μαγεία (Σαουδική Αραβία), εμπόριο ανθρωπίνων οστών (Δημοκρατία του Κονγκό), και εμπόριο ναρκωτικών σε περισσότερες από 10 χώρες.

Οι μέθοδοι εκτέλεσης το 2011 περιελάμβαναν αποκεφαλισμό, απαγχονισμό, θανατηφόρο ένεση και πυροβολισμό.

Περίπου 18.750 άνθρωποι σε όλον τον κόσμο παρέμειναν καταδικασμένοι σε θάνατο μέχρι το τέλος του 2011, και τουλάχιστον 676 εκτελέστηκαν.

Ωστόσο, αυτά τα στοιχεία δεν συμπεριλαμβάνουν τις χιλιάδες εκτελέσεις, οι οποίες πιστεύει η Διεθνής Αμνηστία ότι πραγματοποιήθηκαν στην Κίνα, όπου οι αριθμοί είναι μυστικοί.

Ούτε για το Ιράν υπάρχει εκτίμηση της έκτασης της χρήσης της θανατικής ποινής - η Διεθνής Αμνηστία έχει λάβει αξιόπιστες αναφορές για σημαντικούς αριθμούς εκτελέσεων που δεν είναι επισήμως αναγνωρισμένες.



Στη Μέση Ανατολή σημειώθηκε απότομη αύξηση των καταγεγραμμένων εκτελέσεων - σχεδόν έως 50% περισσότερες από το προηγούμενο έτος.

Αυτό οφείλεται σε τέσσερις χώρες -Ιράκ (τουλάχιστον 82 εκτελέσεις), Ιράν (τουλάχιστον 360), Σαουδική Αραβία (τουλάχιστον 82) και Υεμένη (τουλάχιστον 41) - οι οποίες αντιπροσώπευσαν το 99% όλων των καταγεγραμμένων εκτελέσεων στην περιοχή.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, χιλιάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν στην Κίνα το 2011. Τα αριθμητικά στοιχεία σχετικά με τη θανατική ποινή αποτελούν κρατικό μυστικό και για το λόγο αυτό η Διεθνής Αμνηστία έχει σταματήσει να δημοσιεύει αριθμητικά στοιχεία που συγκεντρώνει από δημόσιες πηγές στην Κίνα.

Η οργάνωση κάλεσε εκ νέου τις κινεζικές Aρχές να δημοσιεύσουν τα στοιχεία εκείνων που εκτελέστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο, με σκοπό να επιβεβαιωθούν οι ισχυρισμοί τους ότι οι διάφορες αλλαγές στη νομοθεσία και την πρακτική έχουν οδηγήσει σε ουσιαστική μείωση της χρήσης της θανατικής ποινής στη χώρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Στο Ιράν, η Διεθνής Αμνηστία έλαβε αξιόπιστες αναφορές για μεγάλο αριθμό μη επιβεβαιωμένων ή ακόμα και μυστικών εκτελέσεων που θα μπορούσε ακόμα και να διπλασιάσει τα επίσημα αναγνωρισμένα στοιχεία.

Τουλάχιστον τρεις άνθρωποι εκτελέστηκαν στο Ιράν για εγκλήματα που διαπράχθηκαν ενώ ήταν κάτω των 18 ετών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Τέσσερις ακόμα ανεπιβεβαίωτες εκτελέσεις ανηλίκων παραβατών καταγράφηκαν εκεί, και μία στη Σαουδική Αραβία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν και πάλι η μοναδική χώρα στην αμερικανική ήπειρο και το μοναδικό μέλος της ομάδας G8 των κορυφαίων οικονομιών που εκτέλεσε κρατούμενους- 43 το 2011. Οι χώρες της Ευρώπης και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης δεν χρησιμοποίησαν τη θανατική ποινή, εκτός από τη Λευκορωσία, όπου δύο άνθρωποι εκτελέστηκαν.

Ο Ειρηνικός αποτέλεσε ζώνη ελεύθερη από τη θανατική ποινή, εκτός από πέντε καταδίκες σε θάνατο στην Παπούα Νέα Γουινέα.

Το 2011, ωστόσο, πρόοδος σημειώθηκε ακόμα και σε όσες χώρες συνέχισαν να διεξάγουν εκτελέσεις σε υψηλό βαθμό.



Στην Κίνα, η κυβέρνηση περιόρισε τη θανατική ποινή κυρίως για 13 εγκλήματα «λευκού κολάρου», και στο Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο προτάθηκαν μέτρα με σκοπό τη μείωση του αριθμού των υποθέσεων βασανισμού κατά την κράτηση, την ενίσχυση του ρόλου των συνηγόρων υπεράσπισης και τη διασφάλιση ότι οι ύποπτοι σε σοβαρές υποθέσεις θα εκπροσωπούνται από δικηγόρο.

Στις ΗΠΑ, ο αριθμός των εκτελέσεων και νέες θανατικές καταδίκες μειώθηκαν κατά πολύ σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Το Ιλλινόι έγινε η 16η πολιτεία που κατήργησε τη θανατική ποινή. Στην πολιτεία του Όρεγκον ανακοινώθηκε μορατόριουμ. Και θύματα βίαιων εγκλημάτων τάχθηκαν εναντίον της θανατικής ποινής.

Σε ανακοίνωσή της, η Διεθνής Αμνηστία τονίζει ότι αντιτίθεται στη θανατική ποινή σε κάθε περίπτωση, χωρίς εξαίρεση, ανεξάρτητα από τη φύση του εγκλήματος, τα χαρακτηριστικά του παραβάτη ή της μεθόδου που χρησιμοποιεί η χώρα για την εκτέλεση του κρατούμενου.

Επισημαίνει δε, ότι η θανατική ποινή παραβιάζει το δικαίωμα στη ζωή και είναι η υπέρτατη βάναυση, απάνθρωπη και εξευτελιστική τιμωρία.

Αναδημοσίευση:http://www.nooz.gr/world/i-aktinografia-tis-8anatikis-poinis-ston-kosmo (27/03/2012)

Κι ενα "παιχνίδι"(η λέξη λειτουργει ως σύνδεσμος) για τη θανατική ποινή

Το "Amnesty- The Game" είναι ένα σοβαρό βιντεοπαιχνίδι που υποστηρίζει τις προσπάθειες της Διεθνής Αμνηστίας για την κατάργηση της θανατικής ποινής.

Το εν λόγω παιχνίδι έχει ελληνικό "άρωμα" καθώς το δημιούργησαν αφιλοκερδώς για τη Διεθνή Αμνηστία 18 Έλληνες προγραμματιστές, μουσικοί, γραφίστες, σχεδιαστές και κειμενογράφοι, μέλη του Πανελλήνιου Συλλόγου Δημιουργών Λογισμικού Ψυχαγωγίας, με στόχο την στήριξη της συγκεκριμένης εκστρατείας.

Σκοπός του παιχνιδιού
Ο 56χρονος Ιμπραήμ Μουχάμαντ αλ Ομάρι καταδικάστηκε σε δημόσιο αποκεφαλισμό στη Σαουδική Αραβία, επειδή διαμαρτυρήθηκε κατά μίας τοπικής αρχής για την τιμή του ψωμιού, ο 37χρονος Σουκμπατάαρ Κένμπις συνελήφθη και θα εκτελεστεί από την κυβέρνηση της Μογγολίας, για συνενοχή σε τρομοκρατική ομάδα κατά της Δημοκρατίας της Κίνας και η 27χρονη Σάλμα Ζαμσίντι έχει καταδικαστεί σε θάνατο δια απαγχονισμού ή λιθοβολισμού για μοιχεία.
Οι παραπάνω δεν αποτελούν συνήθεις περιπτώσεις θανατοποινιτών, τις καταδίκες των οποίων καλείται να διαχειριστεί και να ανατρέψει η Διεθνής Αμνηστία. Πρόκειται για τους ήρωες του παιχνιδιού.

Οι παίκτες του "Amnesty- The Game" παίρνουν τη σκυτάλη από τη Διεθνή Αμνηστία, προκειμένου να σώσουν έξι θανατοποινίτες και να επηρεάσουν τις χώρες τους για κατάργηση της θανατικής ποινής. Οι έξι θανατοποινίτες προέρχονται από χώρες, όπου όντως ισχύει η θανατική ποινή: Σαουδική Αραβία, Κίνα, ΗΠΑ, Μογγολία, Λευκορωσία και Ιράν.
Για κάθε χώρα που αναφέρεται στο παιχνίδι καταγράφεται και όλη η ιστορία της σχετικά με την κατάργηση ή μη της θανατικής ποινής.
Μέσω της ίδρυσης γραφείων, της διοργάνωσης διαφημιστικών εκστρατειών και της ενημέρωσης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, οι παίκτες στοχεύουν στον επηρεασμό της κοινής γνώμης κατά της θανατικής ποινής, προκειμένου να διασωθούν οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι και να διαδοθεί το μήνυμα της δικαιοσύνης και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
   

"Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής, που εντάσσεται στην κατηγορία των serious games και έχει ως στόχο να ενημερώσει το κοινό για τη θανατική ποινή, τις καμπάνιες της Διεθνούς Αμνηστίας και την κατάσταση που επικρατεί στις χώρες όλου του κόσμου για το θέμα αυτό", επισημαίνει ο επικεφαλής της προσπάθειας, σχεδιαστής και παραγωγός, Θανάσης Τριανταφύλλου, μέλος του Πανελλήνιου Συλλόγου Δημιουργών Λογισμικού Ψυχαγωγίας.Το παιχνίδι  έχει βγει ήδη στην ελληνική, αγγλική και γαλλική γλώσσα, ενώ ενδιαφέρον για τη μετάφρασή του έχει εκδηλώσει και το δανέζικο τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν, με το παιχνίδι ασχολούνται καθημερινά 300 χρήστες του διαδικτύου.
Σημειώνεται ότι ο Πανελλήνιος Σύλλογος Δημιουργών Λογισμικού Ψυχαγωγίας συγκροτήθηκε στα τέλη του 2009 με στόχο να συγκεντρώσει όλους τους δημιουργούς ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Σήμερα περιλαμβάνει περίπου 100 ενημερωμένα μέλη.
"Στόχος μας είναι να ασχοληθούμε και με άλλους κοινωφελείς οργανισμούς και να δημιουργήσουμε παιχνίδια για κοινωνικούς σκοπούς", εξηγεί ο κ. Τριανταφύλλου.
(Πηγή:  http://news247.gr/health/texnologia/ellhniko_paixnidi_kata_ths_thanatikhs_poinhs.1583282.html)

Κλείνω με ενα σχετικό βίντεο του συναδέλφου Παναγιώτη Ασημακόπουλου