«Χάιδεψε έναν κύκλο και φαύλος θα γίνει»

Στον παραλογισμό της εποχής μας, που επισκιάζεται από την οικονομική κρίση και με φόντο την διαπραγμάτευση για την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, η παράσταση «Χάιδεψε έναν κύκλο και φαύλος θα γίνει» που παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης επιχειρεί μια επίκαιρη ματιά στα κείμενα του Ιονέσκο. 
Με αφορμή τα έργα «Το μάθημα» και «Οι καρέκλες» τέσσερις ηθοποιοί μεταφέρουν στην σκηνή το «παράλογο» ενός οικονομικού μοντέλου διαχείρισης που αποτυγχάνει. Όπως επίσης τους φόβους και τις ανησυχίες μιας γενιάς Ελλήνων που δέχεται τις επιπτώσεις της κατάρρευσης αυτού του μοντέλου. Μια κραυγή αγωνίας που καταλήγει σ ένα σπαρακτικό και υπόκωφο γέλιο.

Από 17 Ιουνίου και για δέκα μόνο παραστάσεις στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
Παραστάσεις : Τετ.-Κυρ. από 17 μέχρι 28 Ιουνίου

Ώρα Έναρξης : 21:30 μ.μ

Παίζουν :
Δημήτρης Αθανασίου
Χρήστος Ανθουλάκης
Δέσποινα Ζηλάκου Γρηγοροπούλου
Μάρα Μοτάκη

Σκηνοθεσία - Δραματουργία :
Δημήτρης Αθανασίου

Συντελεστές :
Μουσική: Μάρκος Ανέστης*
Κατασκευή σκηνικών: Μανώλης Μοτάκης
Κατασκευή κοστουμιών: Νέλλη Αλιφραγκή
Φωτογραφίες: Σόλωνας Μάλκας
Γραφιστικός σχεδιασμός: Βαγγέλης Κωστάντος

*Η μουσική της παράστασης είναι διαθέσιμη στο
https://markosanestis.bandcamp.com/releases και επίσης βρίσκεται και στο YouTube channel του Μάρκου Ανέστη: https://www.youtube.com/channel/UCe8ML1F-agFQ4Cgpjt4fS3Q .

Χορηγοί επικοινωνίας : Μέντα 88 fm , Πειραιάς Κανάλι Ένα 90,4 fm , musicity.


Through the insanity of our times, overshadowed by the economic crisis and backgrounded with Greece's position in Europe, the play "Take a perfect circle, caress it and you'll have a vicious circle" that take place in Michael Cacoyannis Foundation attempts to present a modern aspect of Ionesco's works. Inspired by "The Lesson" and "The Chairs" four actors bring forth on stage the "absurd" of an economic management model that fails. As well as the fears and anxieties of a generation of Greeks having to face the consequences of this very collapsing model. A cry of agony that ends in a heartbreaking and muffled laughter.
From the 17th of June and only for ten performances at the specially designated underground stage of Michael Cacoyannis Foundation .

Credits
Starring: Dimitris Athanasiou
Christos Anthoulakis
Despina Zilakou Grigoropoulou
Mara Motaki

Direction- Dramaturgy: Dimitris Athanasiou
Music: Markos Anestis
Stage construction: Manolis Motakis
Costume construction: Solonas Malkas
Graphic Design: Vaggelis Kostantos

Εισιτήρια:
12€ κανονικό
8€ φοιτητικό, μειωμένο
5€ ανέργων

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: Τηλεφωνικά στο 210 3418579 Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος @[NjQyMTgzOTU5MjA4MTA3Omh0dHBcYS8vd3d3Lm1jZi5nci86Og==:@[NjQyMTgzOTU5MjA4MTA3Omh0dHBcYS8vd3d3Lm1jZi5nci86Og==:www.mcf.gr]]
Εισιτήρια προπωλούνται και Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου), Ticket Services
Ωρ. λειτουργίας: Δευ. & Τετ. 09:00 - 17:00, Τρ., Πεμ. & Παρ. 09:00 - 20:00, Σαβ. 10:00 - 14:00
Εισιτήρια προπωλούνται και σε επιλεγμένα καταστήματα Forthnet (Πειραιά, Καλλιθέας (Θησέως), Αιγάλεω, Συντάγματος, Γλυφάδας,Αμαρουσίου, Αγίου Δημητρίου, Νέας Σμύρνης)

Μα "φυσικά και ονειρεύομαι"... μέχρι τις 30 Μαΐου!

Από την περασμένη εβδομάδα και μέχρι την Πέμπτη 30 Μαΐου στο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης λαμβάνει χώρα κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Η Πέμυ Ζούνη και η Φρόσω Κορρού έχουν επιμεληθεί το αποτέλεσμα της παράστασης "Φυσικά και ονειρεύομαι" που βασίζεται σε ποιήματα της Κικής Δημουλά. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς είστε λάτρεις της ποίησής της, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.
Επτά νέοι ηθοποιοί, για την ακρίβεια έξι κυρίες και ένας κύριος, παρουσιάζουν το αποτέλεσμα των τρίμηνων σεμιναρίων πάνω στην ποίηση της Κ. Δημουλά. Η κίνηση τους είναι εξαιρετική, η συμβολή της Φρόσως Κορρού σ' αυτό είναι προφανής. Η παράσταση ξεκινά και κλείνει σαν κύκλος, με τον ίδιο τρόπο, αφήνοντας την αίσθηση πως άνοιξε για να πει μια -ποιητική- ιστορία και ξανακλείνει γυρίζοντας στον μαγικό κόσμο της.
Πολλά ενδιαφέροντα σημεία, πολλές ωραίες ερμηνείες, ενδιαφέρουσες επιλογές ποιημάτων και ευφάνταστες οπτικοποιήσεις αυτών. Ίσως μία-δύο να ήταν αναμενόμενες, αλλά ως σύνολο δικαιώνει τους συντελεστές της. Ο κύριος της παρέας, Δημήτρης Αθανασίου, δεν είναι απλώς ο μοναδικός άνδρας, αλλά και πάρα πολύ αξιόλογος ηθοποιός.
Η (από άλλη εποχή βγαλμένη) Τζωρτζίνα Κώνστα -πέρα από το ότι είναι καλλονή- γεμίζει την ατμόσφαιρα γοητεία, αισθαντικότητα, εκφραστικότητα και με την μουσική επιμέλεια, η οποία είναι ονειρεμένη και ατμοσφαιρική, δημιουργούν έναν υπέροχο συνδυασμό. Λες κι η μουσική παίζει αποκλειστικά για εκείνη. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να συμβαίνει κι αυτό...
Τα κομμάτια που μπαίνουν ενδιάμεσα στις σκηνές διακρίνονται από ευρηματικότητα και ακόμη κι εκεί ο συντονισμός των ηθοποιών είναι παραδειγματικός. Πρόκειται για μία δουλειά πρωτότυπη, ιδιαίτερη και φρέσκια μέσα από ένα ποιητικό έργο που έχει τη δική του σφραγίδα.
Όσο για τον χώρο του Γκαράζ, η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι τόσο όμορφο κι ενδιαφέρον σ' έναν τέτοιο χώρο. Να, λοιπόν, που μπορεί!

Προλαβαίνετε, βιαστείτε! Μέχρι την Πέμπτη 30 Μαΐου θα ονειρευόμαστε παρέα με τους ηθοποιούς, την ποίηση και τη μουσική.

"Φυσικά και ονειρεύομαι",
Γκαράζ, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος)

Ώρα: 21.00
Εισιτήρια: €10 ενιαίο
Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση/προβολή.
Εισιτήρια προπωλούνται και στα καταστήματα Public: Σύνταγμα, Πειραιά, Γλυφάδας, Αγ. Δημητρίου Metro Mall, Athens Mall Μαρούσι
Συντελεστές: Σκηνοθεσία – σκηνογραφία – επιμέλεια μουσικής – ερμηνεία:

Δημήτρης Αθανασίου / Μαρία Καμένου / Έφη Καπάνταη / Τζωρτζίνα Κώνστα / Πέλλα Μακροδημήτρη / Μάρα Μοτάκη / Ρένα Τσουρή
Σκηνοθετική επιμέλεια – Κίνηση: Πέμη Ζούνη / Φρόσω Κορρού

 

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://panayota-k.blogspot.gr/2013/05/30.html

Φυσικά και ονειρεύομαι - Θέατρο ( από την Σοφία Στρέζου)

Θέατρο - Φυσικά και ονειρεύομαι

                                                          
Φυσικά και ονειρεύομαι - Θέατρο ( από την Σοφία Στρέζου)

  

Σε μια δύσκολη εποχή, εποχή κρίσης όλων των αξιών, οι νέοι προσπαθούν να ανακαλύψουν την ποιητική διάσταση της ζωής, μέσα από λέξεις της ποιήτριας Κικής Δημουλά σε σκηνοθετική επιμέλεια και κίνηση της Πέμη Ζούνη και της Φρόσως Κορρού.

«Φυσικά και ονειρεύομαι. Ζει κανείς μόνο μ’ ένα ξερό μισθό;»

Αλλοίμονο αν δεν υπήρχαν τα όνειρα να θρέφουν και να διαμορφώνουν ψυχές. Εφτά νέοι ηθοποιοί, επιθυμούν να αντιδράσουν στην παρακμιακή ταυτότητα που θέλουν να προσάψουν, σε εκείνους που εμπνέονται ένα διαφορετικό και καλλίτερο μέλλον, καταργώντας αδιέξοδα. Γιατί μια συνομιλία με την ποίηση, ανοίγει τους ορίζοντες, διεκδικώντας απαντήσεις σε απορίες. Η μυσταγωγική ανάγνωση λέξεων γίνεται το κλειδί που θα φιλτράρει την ανάγκη για  ανάταση, μετουσιώνοντας προσωπικά βιώματα, στους παράλληλους βιωματικούς τόπους της ποίησης.

«Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως» Το σκηνικό απλό, λιτό, στοιβαγμένο μνήμες στα χαρτόκουτα της απόγνωσης και της λύπης. Με τις λέξεις της ποίησης να δεσπόζουν στους τοίχους, στα χαρτιά, στις εφημερίδες της παραπληροφόρησης. Οι νέοι δεν σιωπούν. Από τις αντιξοότητες, θα ξεπηδήσουν οι εξευγενισμένοι πόθοι της αυτογνωσίας, για να πραγματώνονται και να μετουσιώνονται τα υλικά της σιωπής και του χρόνου σε ποιητικά δρώμενα, στη σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη.

Σώματα και μουσικές αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν λύπες και απώλειες, μοναξιά και μνήμες, μέσα από τον σαρκασμό και το χιούμορ, για να φέρουν την ελπίδα εκεί που της ανήκει. Στο φώς και την αυγή μιας  καινούργιας μέρας, που σηματοδοτεί την κατάργηση των δυσκολιών.

ΠΕΡΑΣΑ

Περπατῶ καὶ νυχτώνει.
Ἀποφασίζω καὶ νυχτώνει.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.
Σὲ σωστὴ ὥρα νυχτώνει.

Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ

Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Η ΛΙΠΟΤΑΞΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ

Σὲ νυχτωμένο δάσος σὲ ἄφησε ὁ ποιὸς
καὶ σὺ δὲ ρώτησες ποτὲ κανένα παραμύθι
πῶς νὰ διαφύγεις καὶ ἀπὸ ποῦ.
Καὶ μόνο φόβοι
δίνανε στοὺς φόβους σου κουράγιο
ἐκεῖ ἀμετακίνητη νὰ μένεις
στοῦ ἀνέμου τὰ μουγκρίσματα
τὴ νύχτα ὅσο ξέσκιζε τῶν δέντρων τὰ κλαδιά
τὰ ὦτα καὶ τὰ χρόνια.

Τα ποιήματα δονούν την παράσταση, δημιουργώντας μια συγκινησιακή φόρτιση στους θεατές. Οι συνειρμοί επιτρέπουν την διάνυση στα δικά τους συναισθηματικά πεδία. Οι λέξεις και τα ποιήματα της Κικής Δημουλά, θα απαλύνουν τους φόβους. Λυτρωμένοι πια, θα παραχωρήσουν ένα παραπεταμένο χειροκρότημα σε όλους του συντελεστές, με την χαρά της αισιοδοξίας να αγγίζει τη σκέψη τους.

«Φυσικά και ονειρεύομαι»

συνομιλία με την Ποίηση της Κικής Δημουλά.

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης- Θεατρική παράσταση

 Δευτέρα 20, Τρίτη 21, Τετάρτη 22 & Πέμπτη 23 Μαΐου 2013, στις 21:00

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία – σκηνογραφία – επιμέλεια μουσικής – ερμηνεία: 

Δημήτρης Αθανασίου

Μαρία Καμένου,

Έφη Καπάνταη

Τζωρτζίνα Κώνστα

Πέλλα Μακροδημήτρη

Μάρα Μοτάκη

Ρένα Τσουρή

 Στον ήχο και στα φώτα:Βασίλης Μαρτσέκης

(φιλική, έκτακτη και πολύτιμη συμμετοχή)

Σκηνοθετική επιμέλεια – Κίνηση: 

Πέμη Ζούνη,  Φρόσω Κορρού

Αναδημοσίευση: http://anagnoseispoiiton.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html

"Φυσικά και ονειρεύομαι" - Όταν επτά νέοι ηθοποιοί συνομιλούν με την Ποίηση της Κικής Δημουλά

"Φυσικά και ονειρεύομαι" - Όταν επτά νέοι ηθοποιοί συνομιλούν με την Ποίηση της Κικής Δημουλά
 

Διάρκεια:	60 λεπτά

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία – Σκηνογραφία – Επιμέλεια Μουσικής – Ερμηνεία:	Δημήτρης Αθανασίου, Μαρία Καμένου, Έφη Καπάνταη, Τζωρτζίνα Κώνστα, Πέλλα Μακροδημήτρη, Μάρα Μοτάκη, Ρένα Τσουρή
Σκηνοθετική Επιμέλεια – Κίνηση:	Πέμη Ζούνη, Φρόσω Κορρού

Δευτέρα 20, Τρίτη 21, Τετάρτη 22 & Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

«Φυσικά και ονειρεύομαι»

Όταν επτά νέοι ηθοποιοί συνομιλούν με την Ποίηση της Κικής Δημουλά

^{Η εφηβεία της λήθης 1994}

<sup>Φυσικά και ονειρεύομαι
Ζει κανείς μόνο μ’ ένα ξερό μισθό;

Πόσο συχνά;
Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρα μας;
Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά
και μάλλον μετανοιώνουν οριστικά τους όλοι.

Είναι ελευθέρα η είσοδος;
Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου
πριν ελπίσω. Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.
..................................................
Ένα μόνο δε μου δίνει το όνειρο.
Το όριο. Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δε θα ήταν όνειρο.
Θα’ ταν γεράματα.</sup>

Έμπνευση και όνειρα για το μέλλον σε μια εποχή που αναζητεί διεξόδους, μια διαφορετική ματιά στην ποίηση της Κικής Δημουλά, που οδηγεί επτά νέους επαγγελματίες ηθοποιούς σε μία θεατρική παράσταση με τίτλο ένα δικό της στίχο. "Φυσικά και Ονειρεύομαι" μία παράσταση αποτέλεσμα ενός τριμήνου σεμιναρίου ειδίκευσης με θέμα "Η Ποίηση στο Θέατρο" που δίδαξαν η Πέμη Ζούνη και η Φρόσω Κορρού.

Τρεις μήνες μελέτης, τρεις μήνες γεμάτοι ποίηση, γεμάτοι όνειρα και απορίες που αναζητούν απαντήσεις και μία παράσταση που δηλώνει ότι η Κική Δημουλά και η ποίησή της συνδιαλέγεται με όλες τις ηλικίες και οι νέοι καλλιτέχνες σκύβουν στοργικά σε λέξεις, στίχους και ιδέες, τις συνθέτουν σε εικόνες και τις περνούν από το δικό τους φίλτρο για να τις μετουσιώσουν σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός που αφιερώνουν με αγάπη στη μεγάλη ποιήτρια.

Το σεμινάριο και η παράσταση βασίστηκαν σε μία σειρά βασικών θεμάτων: Πώς εμπνέει η σκέψη της ποιήτριας τους νέους ανθρώπους; Πώς διαμορφώνονται τα υλικά της στη θεατρική πράξη; Τα σώματα, οι ήχοι, οι μουσικές. Η σιωπή. Ο χρόνος, η απώλεια, η μοναχικότητα. Η μνήμη. Και αναζητούν διεξόδους, ιδίως στη σημερινή δύσκολη κατάσταση και για τους νέους καλλιτέχνες, μέσα από το χιούμορ και το σαρκασμό,  την ελπίδα και το φως που η ποίηση της Κικής Δημουλά απλόχερα προσφέρει...
Πηγή

Φυσικά και ονειρεύομαι (βασισμένο στην ποίηση της Κικής Δημουλά)

Μια παράσταση επτά νέων ηθοποιών, που προέκυψε μετά από τρίμηνο σεμινάριο πάνω στην ποίηση της Κικής Δημουλά.
Πώς εμπνέει η σκέψη της ποιήτριας τους νέους ανθρώπους;
Πώς διαμορφώνονται τα υλικά της στη θεατρική πράξη;
Τα σώματα, οι ήχοι, οι μουσικές.
Η σιωπή.
Ο χρόνος, η απώλεια, η μοναχικότητα.
Η μνήμη.

Ταυτότητα της παράστασης
Σκηνοθεσία – σκηνογραφία – επιμέλεια μουσικής – ερμηνεία:
Δημήτρης Αθανασίου / Μαρία Καμένου / Έφη Καπάνταη / Τζωρτζίνα Κώνστα / Πέλλα Μακροδημήτρη / Μάρα Μοτάκη / Ρένα Τσουρή
Σκηνοθετική επιμέλεια – Κίνηση: Πέμη Ζούνη / Φρόσω Κορρού

Φυσικά και ονειρεύομαι ( βασισμένο στην ποίηση της Κικής Δημουλά)

Σε πείσμα των καιρών και της καταθλιπτικής επίδρασης της "κρίσης", ακροβατώντας πάνω σε τεντωμένο σκοινί, στην προσπάθεια να ισορροπήσω ανάμεσα στις προσωπικές μου αγωνίες και τις ανάγκες μου και κυρίως να μην πέσω στο απέραντο κενό της ματαιότητας που τράβαγε το βλέμμα και την σκέψη μου σαν μαγνήτης ζητώντας να με ρουφήξει στον πάτο του, άκουσα μια φωνή να μου λέει " Μη κοιτάς κάτω. Κοίτα ψηλά! Άνω θρώσκε !!!
Και επειδή ήταν η ίδια φωνή που με οδήγησε στο θέατρο πήρα τον δρόμο της δημιουργίας και είμαι τυχερός που συνάντησα ενδιαφέροντες και αξιαγάπητους συνοδοιπόρους ( Maria Kamenou, Efi Kabadai, Τζωρτζίνα Κώνστα, Pella Makrodimitri, Mara Motaki, Kathrine Tsouri ) και δυο υπέροχες και αξιοσέβαστες Οικοδέσποινες να μας περιμένουν στο τέρμα του δρόμου για να μας καλοδεχτούν στο καταφύγιο της ποίησης.
Όλους εσάς που σας γνωρίζω κι έχουμε κάνει κουβέντες και έχουμε ανταλλάξει απόψεις και εχούμε κάνει ατέλειωτες συζητήσεις σε σπίτια, σε σχολειά, σε δουλειές, σε ανεργίες, σε αυλές, σε ταράτσες, σε βεράντες, σε παραλίες, σε χαρές, σε λύπες, μυστικά ή δημόσια, συμφωνώντας ή διαφωνώντας, που μοιραστήκαμε ίδιες αγωνίες για την κρίση, την σχέση μας, τον έρωτα, την τέχνη, τις αναμνήσεις μας, την ύπαρξη μας και την ανυπαρξία της, την ζωή. Και τον θάνατο...Σας περιμένω για την ευκαιρία μιας επανάληψης!!!!Και όσους δεν σας γνωρίζω θα χαρώ να με γνωρίσετε μέσα από αυτήν την προσπάθεια!
Όλους σας σάς περιμένω να ονειρευτούμε!!!!
http://www.facebook.com/events/172457559584775/?fref=ts

Δημήτρης Αθανασίου

Του νεκρού αδερφού - Δημήτρης Αθανασίου

Του Δημήτρη Αθανασίου.....του αδερφού μου!!!!!
Απολαύστε το....

 
Μάνα,μάνα μου Ελλάς.
 Με τους εννιά τους γιούς.
 Ο πρώτος όργωνε την γη σου την ευλογημένη, την πότιζε, την καλλιεργούσε, την θέριζε.
 Ο δεύτερος βοσκούσε τα κοπάδια και πότιζε τα ζώα και τα άρμεγε.
 Ο τρίτος με μια βάρκα και δίχτυα ψάρευε στην ατέλειωτη σου θάλασσα.
 Ο τέταρτος το ξύλο σκάλιζε και κάθε λογής έπιπλα έκανε.
 Ο πέμπτος την πέτρα πελέκαγε και σπίτια γέμισε τον τόπο σου και σε αμμουδιές και σε όρη δύσβατα.
 Ο έκτος έπαιρνε το μέταλλο και μες στην λάβα του καλοκαιριού σου το λιωνε ,το λύγιζε και σχήμα του δινε κατά βούληση.
 Ο έβδομος βούταγε στα βάθη των πελάγων σου και σου φερνε σφουγγάρια, γιούσες και μαργαριτάρια.
 Ο όγδοος κάθε βοτάνι πού βγαζε ο τόπος σου το μάζευε και ήξερε που φυτρώνει.
 Και κείνος ο μικρός σου, ο Κωνσταντής!!! Ονειροπόλος, σε μια μεριά δεν στέριωνε και πότε με τον έναν αδερφό πήγαινε και πότε πίσω από τον άλλον έτρεχε, γιατί θαρρούσε πως όλα πρέπει να τα μάθει και να τα δεί. Κι ολό γυρνούσε σπίτι λερωμένος και με ματωμένα γόνατα. Και κάθε μέρα είχε να σου πεί μια ιστορία που σε έκανε να γελάς, ενώ τον είχες αγγαλιά και του καθάριζες και ρούχα και πληγές.
 Μα η μεγάλη σου χαρά ήταν σαν ήρθε η κόρη σου.
 Η μια σου, η μονάκριβη, η πολυαγαπημένη.
 Εσένα διάλεξαν οι θεοί να την γεννήσεις.
 Και την ονόμασες Αρετή, η Αρέτω, η Αρετούλα σου. Και γέμισε το σπίτι σου ομορφιά!
 Και σού φερε στο σπίτι η Αρετή τις τέχνες και τα γράμματα και τους αριθμούς.
 Και δίδαξε στους γιούς σου η Αρετή την ποιήση,την φιλοσοφία, το θέατρο, τις επιστήμες, την μουσική, τον χορό, την ιστορία.
 Και πήρε ο ένας αδερφός την φλογέρα, ο άλλος τον αυλό, την λύρα, το νταούλι, το κλαρίνο.
 Και τα βοτάνια σου τα κάναν φάρμακα.
 Και τον χρυσό στον κάναν κόσμημα.
 Το μάρμαρο αγάλματα και στους θεούς ευγνώμονες που στείλανε την Αρετή σε σένα το κάναν Παρθενώνες.
 Και με κείνη την μικρή βάρκα ξεκίνησαν και γύρισαν τον κόσμο.Και γίνανε εμπόροι και ταξιδευτές σπουδαίοι.
 Και έβλεπε ο κόσμος τον πλούτο σου να μεταφέρουν σε κάθε γωνιά και απορούσαν και έλεγαν :
"Της ψαρωκώσταινας οι γιοί δεν είναι τούτοι; Που μάθανε τόσο σπουδαία πράγματα να κάνουν βοσκοί, αγρότες, εργάτες, ξυλουργοί, ψαράδες πράγμα;"
 Και ο Κωνσταντής σου όπου κι αν βρισκόταν τραγούδια και ύμνους για την Αρετή τραγούδαγε ο ονειροπόλος και χόρευε.
 Και όλοι την Αρέτω σου θελήσαν νύφη να την πάρουν.
 Και ήρθε μέρα γιορτινή, μα μέρα πικραμένη.
 Προξενητάδες ήρθανε από την Βαβυλώνα, να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.
 Και οι οχτώ αδερφοί δεν θέλουνε. Μα πότε τα πηγαίναμε εμείς καλά με τους Βαβυλώνιους; έλεγε ένας.
 Σ αυτούς που προσκυνάνε τερατόμορφους θεούς να δώσουμε την Αδερφή μας; φώναζε ο άλλος.
 Και κείνοι οι κακούργοι, οι προξενητάδες δεν σταματούσανε να ξεφορτώνουν στην αυλή σου χαλιά πλουμιστά, και από χρυσό και ασήμι και χαλκό κοσμήματα με εκατό σειρές γιορντάνια και άλλα πολλά ,πολλά ,πολλά.
 Και ο ονειροπόλος Κωνσταντής θαμπώθηκε από το πολύ γιατί εσύ στο μέτρο τα χες μάθει.
 Πώς σε έπεισε; Τι ιστορίες πάλι φαντάστηκε και σου πε;
 Μα σου δωσε εγγυήσεις θα μου πεις.
 Και την πάντρεψες την Αρετή στα ξένα...
 Κι ήρθανε χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι.
 Κι έπεσε το θανατικό.
 Και μεινες Μάνα μου Ελλάς, μοναχή, σαν καλαμιά στο κάμπο.
 Κι άρχισες μοιρολόγια βαριά, ηπειρώτικα. Και στέρεψαν τα μάτια σου, κουράστηκες, σε πιασε το παράπονο.
 Κι ανέβηκες ψηλά στον Ψηλορείτη κι άρχισες με μανία κατάρες να πετάς στον Κωνσταντή και αναθέματα.
 Κι από το μυριανάθεμα και τις βαριές κατάρες σπάει ο Κωστής το μνήμα του και πάει να σου την φέρει.
 Τον έπιασε το φιλότιμο και το γινάτι αντάμα.
 Γι αυτό και τώρα τον Κωνσταντή τον καταριέμαι μέσα από την ψυχή μου μπας και σπάσει την ταφόπλακα που μέσα σε ένα πηγάδι τον έχτισαν βαθύ και μας φέρει πίσω την Αρετή στο σπίτι μας.
 Κατάρες αδέρφια να αναστηθεί ο Κωνσταντης, μαρμαρωμένος, ξεμαρμάρωτος δεν ξέρω, μα να μας την φέρει πίσω.
 Μα θα μου πείτε στο τέλος απέθαναν και οι δύο.
 Όχι φίλοι μου δεν απέθαναν έτσι απλά.
 Αγκαλιάστηκαν και απέθαναν και οι δύο.
 Και πιο άγιος και ευτυχισμένος θάνατος με την Αρετή αγκαλιά δεν υπάρχει.


Καλή λευτεριά αδέρφια.


"Σκέψεις δικές μου με οδηγό την παράδοση...όταν ήμουν μικρός και κάποιος ή κάτι με φόβιζε έτρεχα σπίτι να νιώσω ασφάλεια. Αυτό κάνω και τώρα που όλοι από παντού θέλουν να με τρομοκρατήσουν. Γιατί το σπίτι μου είναι φτιαγμένο με πέτρα ηπειρώτικη κι αντέχει."

Δημήτρης Αθανασίου