Η αγάπη όλα τα υπομένει... κι η γη γυρίζει

Ο Ύμνος της Αγάπης του αποστόλου Παύλου

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ έπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

Η Αγάπη όλα τα υπομένει.

Στίχοι: Σώτια Τσώτου. Μουσική: Κώστας Χατζής. 1η ερμηνεία: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής

Δεν είν' τα μάτια σου μεγάλα Τόσο βαθιά και γαλανά Είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Δεν είν' τα λόγια σου σπουδαία Λόγια απλά καθημερινά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά 
Η αγάπη όλα τα υπομένει Η αγάπη όλα τα ελπίζει Δίνει ζωή στην οικουμένη Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
Είσαι κι εσύ μιασ αυγής λουλούδι Κάτι που εφήμερα περνά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Είναι τα λάθη σου μεγάλα Και κάθε λάθος σου πονά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι Αρχή και τέλος δε γνωρίζει Χτυπάει τ' αόρατο ρολόι Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
Η αγάπη όλα τα υπομένει Η αγάπη όλα τα ελπίζει Δίνει ζωή στην οικουμένη Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει

                                              _____________________________

Στον αέναο κύκλο της ζωής, εκεί που «του Κύκλου τα γυρίσματα» ανεβοκατεβάζουν τις μοίρες των ανθρώπων και ο χρόνος «βιάζεται και τρέχει» δίχως σταματημό, η αναζήτηση ενός σταθερού σημείου αναφοράς καταλήγει πάντα στην ίδια λέξη. Μέσα στην καθημερινότητα των «απλών και καθημερινών λόγων», η ποιητική διαίσθηση συναντά τον βιβλικό λόγο για να διακηρύξουν μια κοινή αλήθεια: η αγάπη είναι η γενεσιουργός αιτία της αλήθειας και το μοναδικό θεμέλιο που δίνει νόημα στην κίνηση της οικουμένης.

Οι στίχοι του τραγουδιού μάς υπενθυμίζουν ότι η ομορφιά (τα «μάτια τα μεγάλα») ή η ρητορεία (τα «λόγια τα σπουδαία») στερούνται ουσίας αν δεν πηγάζουν από την αγάπη. Αυτό αποτελεί την κεντρική θέση του Αποστόλου Παύλου στον περίφημο Ύμνο της Αγάπης: ακόμη κι αν λαλεί κανείς όλες τις γλώσσες των αγγέλων ή κατέχει όλη τη γνώση, χωρίς αγάπη παραμένει ένας κενός ήχος, ένα «κύμβαλο αλαλάζον».
Η εκκλησιαστική γραμματεία προχωρά ένα βήμα παραπέρα, ταυτίζοντας την ύπαρξη με τη σχέση: «αγαπώ, άρα υπάρχω». Το να «αληθεύει» κανείς σημαίνει να υπάρχει αυθεντικά και όχι ψεύτικα, υπερνικώντας τη μοναξιά μέσα από το άνοιγμα προς τον άλλον. Έτσι, η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά το ύψιστο κριτήριο που κάνει τη ζωή «αληθινή».

 «Η αγάπη όλα τα υπομένει, η αγάπη όλα τα ελπίζει»
Η φράση αυτή αποτελεί την καρδιά του Ύμνου της Αγάπης (Α΄ Κορ. 13) και την «κλείδα λύτρωσης» του ανθρώπου.

Πάντα υπομένει: Η αγάπη χαρακτηρίζεται από «άβυσσο μακροθυμίας». Δεν λυγίζει μπροστά στα «μεγάλα λάθη» που πονάνε, διότι ο αληθινός «Εραστής» (ο Χριστός) δεν ζητά ευθύνες, αλλά συγχωρεί τα πάντα προκειμένου να ανακαινίσει την ανθρώπινη φύση.

Πάντα ελπίζει: Η δύναμη της αγάπης είναι η ελπίδα. Είναι ο «φανερός πλούτος» που απομακρύνει τον άνθρωπο από την απόγνωση και του δίνει το θάρρος να «ανθίσει» αντί να σαπίσει στον εγωισμό του.

 «Δίνει ζωή στην οικουμένη κι η γη γυρίζει»

Η θεολογική «εξίσωση» είναι σαφής: Θεός = Αγάπη = Ζωή. Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από ανάγκη, αλλά από «ιλιγγιώδη αγάπη», ώστε να υπάρχουν άλλες υπάρξεις που θα μετέχουν στη θεία μακαριότητα.Ενώ η γη γυρίζει και ο χρόνος φεύγει, η αγάπη είναι εκείνη που «ουδέποτε εκπίπτει» (δεν χάνεται ποτέ). Είναι «κραταιά ως θάνατος» και νερά ποτάμια δεν μπορούν να τη σβήσουν.

 Όταν η αγάπη «δίνει ζωή στην οικουμένη», μεταμορφώνεται σε πράξη. Σημαίνει να μοιράζεσαι το ψωμί και τα ρούχα σου, κατανοώντας ότι «ό,τι κατέχω είναι αυτό που έδωσα». Μια αγάπη που δεν απαιτεί δικαιοσύνη για τον «ελάχιστο» αδελφό είναι απλώς μια «καρικατούρα».

 Από το «εφήμερο λουλούδι» στην Αιωνιότητα
Το τραγούδι παρομοιάζει τον άνθρωπο με ένα «εφήμερο λουλούδι της αυγής», μια εικόνα που συναντάμε και στην πατερική σκέψη για την «τρεπτότητα» και τη «φθαρτότητα» της κτιστής φύσης. Ωστόσο, μέσω της αγάπης, το εφήμερο μπολιάζεται στην πηγή της Ζωής και γίνεται άφθαρτο.

Όπως το «ραγισμένο δοχείο» του παραμυθιού πότιζε τα λουλούδια στο μονοπάτι, έτσι και οι ανθρώπινες ατέλειες μεταμορφώνονται σε πηγή ευλογίας όταν τίθενται στην υπηρεσία της αγάπης. Η αγάπη είναι το «αόρατο ρολόι» που χτυπά πέρα από την αρχή και το τέλος, συνδέοντας το σήμερα με την «όγδοη ημέρα» της Βασιλείας του Θεού.

Η ευτυχία δεν βρίσκεται στο «να έχεις», αλλά στο «να είσαι» σε σχέση αγάπης, διότι «κανένας δεν έχει δικαίωμα να ευτυχεί μόνος του».
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να βάζουμε κάθε μέρα «γαλάζιο στο βλέμμα μας», συμμετέχοντας στη μοναδική συνωμοσία που δεν θα ηττηθεί ποτέ: τη «συνωμοσία της αγάπης». Γιατί όσο η γη γυρίζει, η αγάπη θα είναι πάντα εκεί για να κάνει τα πάντα αληθινά

Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη

1. Ποια ήταν η αιτία για να πει ο Χριστός την παραβολή;

Τα 2 ερωτήματα  κάποιου νομοδιδασκάλου προς το Χριστό:

α. Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή;

β. Ποιος είναι ο πλησίον;

2. Ποια είναι η απάντηση του Χριστού;

Ο Χριστός του απαντά με ερώτηση. Συγκεκριμένα τον ρωτά: Τι γράφει ο Νόμος

3. Ποια είναι η απάντηση του Νομοδιδασκάλου;

Ο Νομοδιδάσκαλος του αναφέρει ότι ακριβώς έλεγε ο Νόμος δηλ.,

«Να αγαπάς τον Κύριο το θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλο τον νου σου και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου».

4.Τι προτρέπει ο Χριστός τον Νομοδιδάσκαλο να κάνει μετά την απάντηση που έδωσε;

                        Να πάει και να κάνει κι αυτός το ίδιο.

5. Ποια είναι η δεύτερη ερώτηση του Νομοδιδασκάλου;

                        Ποιος είναι ο πλησίον;

6. Ποια είναι τα πρόσωπα της παραβολής;

Ο Ιερέας – ο Λευίτης – ο Σαμαρείτης – ο χτυπημένος Ιουδαίος.

Ιερέας.

7. Ποιος ήταν ο ρόλος του Ιερέα;

                        Οι ιερείς αντιπροσωπεύουν τη θρησκευτική εξουσία. Ήταν αξιωματούχοι.

8. Πώς συμπεριφέρθηκε στο χτυπημένο άνθρωπο σύμφωνα με την παραβολή;

                        Τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία.

9. Πώς θα τον χαρακτηρίζατε εξαιτίας της συμπεριφοράς του;

§  Αδιάφορο, εγωιστή, συμφεροντολόγο, υπερόπτη, δειλό, άκαρδο, άπονο.

10. Ποιον πιθανόν να θεωρούσε «πλησίον» ο ιερέας ώστε να έτρεχε να τον βοηθήσει;

            Κάποιον που να ανήκει την ίδια κοινωνική τάξη ή να είχε το ίδιο αξίωμα με αυτόν.

11. Τι αντίληψη για τον «πλησίον» έχει ο Ιερέας;

Είχε μία στενή αντίληψη που περιοριζόταν όχι στον άνθρωπο που έχει ανάγκη,

αλλά σε αυτόν που συνδεόταν μαζί του με δεσμούς συγγενικούς, φυλετικούς κλπ.

Λευίτης

12. Ποιος ήταν ο Λευίτης;

Ø  Καταγόταν από τη φυλή του Λευί.

Ø  Βοηθούσαν τους Ιερείς, ήταν υπεύθυνοι για την τάξη του Ναού.

Ø  Θεωρούσαν ότι είχαν κάποια μορφή εξουσίας λόγω των καθηκόντων τους.

13. Πώς συμπεριφέρθηκε στον χτυπημένο άνθρωπο σύμφωνα με την παραβολή;

Τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία.

14. Πώς θα τον χαρακτηρίζατε εξαιτίας της συμπεριφοράς του;

Ακριβώς όπως και τον ιερέα :

§  Αδιάφορο, εγωιστή, συμφεροντολόγο, υπερόπτη, δειλό, άκαρδο, άπονο.

15. Ποια είναι η αντίληψη που έχει ο Λευίτης για τον «πλησίον»;

                        Την ίδια με τον Ιερέα (ερώτηση 11)

Σαμαρείτης

16. Ποιος ήταν ο Σαμαρείτης;

Ø  Ήταν μία φυλή ανάμικτη από Ισραηλίτες, Βαβυλώνιους και Σύριους.

Ø  Οι Ισραηλίτες δεν τους    θεωρούσαν γνήσιους πατριώτες.

Ø  Ήταν μία περιθωριοποιημένη ομάδα.

17. Πώς συμπεριφέρθηκε ο Σαμαρείτης στη θέα ενός άγνωστου χτυπημένου ανθρώπου;

            Ήρθε προς το μέρος του, τον είδε ( τον παρατήρησε) και τον σπλαχνίστηκε

18. Με ποια ρήματα μέσα από το κείμενο παρατηρούμε την συμπεριιφορά του Σαμαρείτη;

Πήγε κοντά του, άλειψε, έδεσε, ανέβασε, οδήγησε, φρόντισε, έδωσε, ξαναπεράσει

19. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του Σαμαρείτη στον χτυπημένο άγνωστο;

Αυθόρμητη, σπλαχνική, τολμηρή, συγκεκριμένη – μεθοδευμένη.

20. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της αγάπης προς τον συνάνθρωπο του Σαμαρείτη;

                                    Έμπρακτη, πλήρης, αποτελεσματική, ανιδιοτελής.

21. Πώς χαρακτηρίζετε ο Σαμαρείτης;

            Αξιαγάπητος, θαρραλέος, ανιδιοτελής, συμπονετικός, καλόκαρδος.

22. Ποιο είναι το κίνητρο του Σαμαρείτη να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του;

§  Η ανιδιοτελής προσφορά αγάπης προς τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, πέρα από κάθε κριτήριο.

§  Πλησίον γι’ αυτόν είναι ο κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτου καταγωγής, αξιώματος, μόρφωσης κλπ., που έχει ανάγκη, που είναι σε δύσκολή θέση.

Το τέλος της παραβολής – συμπεράσματα

23. Τι είναι η Αγάπη;

                        Ανιδιοτελής προσφορά δηλαδή προσφορά χωρίς συμφέρον ή αντάλλαγμα.

24. Τι προτρέπει ο Χριστός να κάνει ο Νομοδιδάσκαλος;

Να συμπεριφερθεί όπως ακριβώς και ο σαμαρείτης

25. Ποιες αντιλήψεις τον προτρέπει να ξεπεράσει;

Τις στενές φυλετικές αντιλήψεις, τις διακρίσεις σε ανώτερους και κατώτερους

26. Ποιο είναι το αντίθετο της αγάπης κατά τον αμερικανό  Θεολόγο Φλέτσερ;

            Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος αλλά η αδιαφορία.

27. Ποιος είναι ο πλησίον;

Ο κάθε άνθρωπος που έχει ανάγκη, που είναι σε δύσκολη θέση, που δεν μπορεί να ξεπεράσει τα προβλήματα που τον βαραίνουν.

 

 

                             

 



                                     Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (ΒΙΝΤΕΟ)

Ρεμπραντ : ο καλός Σαμαρείτης

Wynnants ο καλος Σαμαρείτης περιποιείται τον χτυπημένο

Βαν Γκονγκ Ο καλός Σαμαρείτης 

Ο ύμνος στην Αγάπη

[13.1] ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. [13.2] καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάναι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμι. [13.3] κἂν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.[13.4] ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, {ἡ ἀγάπη} οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, [13.5] οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, [13.6] οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· [13.7] πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.[13.8] ἡ ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτεγλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. [13.9] ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· [13.10] ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. [13.11] ὅτε ἤμην νήπιος, ἐλάλουν ὡς νήπιος, ἐφρόνουν ὡς νήπιος, ἐλογιζόμην ὡς νήπιος· ὅτε γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.[13.12] βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾽ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.[13.13] νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.
Πρὸς Κορινθίους Α’ κεφάλαιο 13, στίχοι 1-13

Μετάφραση

Εάν τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, έγινα χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει. 

Και αν έχω το χάρισμα της προφητείας και κατέχω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, κι αν έχω όλη την πίστη, ώστε και όρη να μετακινώ, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα. 

Και αν μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, και αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, ποιο το όφελος;

Η αγάπη μακροθυμεί, είναι γεμάτη καλοσύνη· η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη, δεν μεγαλαυχεί, ούτε επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν είναι εγωιστική, δεν είναι ευερέθιστη, δεν θυμάται το κακό, δεν χαίρεται με την αδικία, μετέχει όμως στη χαρά για το ορθό·όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. 

Τα λόγια των προφητών κάποτε θα στερέψουν, οι γλώσσες θα σιγήσουν· η γνώση θα καταργηθεί. 

Γιατί γνωρίζουμε σπαράγματα μόνο της αλήθειας, και οι προφητείες μας είναι ατελείς. Όταν όμως έλθει το τέλειο, το μερικό θα παύσει να υπάρχει.

Όταν ήμουν μικρό παιδί, μιλούσα σαν μικρό παιδί, σκεπτόμουν σαν μικρό παιδί, συλλογιζόμουν σαν μικρό παιδί. 

Όταν έγινα άντρας, κατάργησα τους τρόπους του νηπίου. Γιατί τώρα βλέπουμε αμυδρά σαν μέσα σε καθρέφτη· τότε όμως θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο. 

Τώρα η γνώση μου είναι μερική, τότε όμως θα έχω πλήρη γνώση, όπως και ο Θεός ήδη στην εντέλεια με γνωρίζει. 

Στο τέλος μένουν αυτά τα τρία: η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη· και από αυτά το μέγιστο η αγάπη.

Hymn of Love ~ Ο ύμνος της αγάπης ~ El Greco ~ Zbigniew Preisner

Paintings in this video by El Greco

El Greco, born Doménikos Theotokópoulos, (1541 -- 7 April 1614) was a painter, sculptor and architect of the Spanish Renaissance. "El Greco" (The Greek) was a nickname, a reference to his national Greek origin, and the artist normally signed his paintings with his full birth name in Greek letters, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (Doménikos Theotokópoulos), often adding the word Κρής (Krēs, "Cretan").

More:

http://en.wikipedia.org/wiki/El_Greco

http://www.el-greco-foundation.org/

Text in this video:

1 Corinthians 13

http://en.wikipedia.org/wiki/1_Corint...

Paul the Apostle

http://en.wikipedia.org/wiki/Apostle_...
Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=ngpHq7N7GdE#t=80

Παύλος, Απόστολος Εθνών – Ο Ύμνος στην Αγάπη

Στη ζωή των πρώτων χρόνων της Εκκλησίας του Χριστού σημαντική θέση έχει η μορφή και τα έργα του Αποστόλου Παύλου, του πρώτου μετά τον Ένα. Αυτού που δεν ζούσε πλέον ως Παύλος, αλλά ως ο αγαπημένος Του Χριστός, με τον οποίον είχε απόλυτα ταυτίσει την ύπαρξή του.
Στο ιεραποστολικό έργο του Παύλου οφείλουμε οι Έλληνες τη γνωριμία μας με το Ευαγγέλιο και τον εκχριστιανισμό μας. Η φωτισμένη διδασκαλία του, η οποία μας έχει διασωθεί μέσα από τις Πράξεις των Αποστόλων και κυρίως από τις 14 Επιστολέςτου, είναι μέχρι τις ημέρες μας και θα είναι στους αιώνες εδραίωμα και αγλάισμα της Εκκλησίας μας και αναπόσπαστο κομμάτι της λατρείας μας.

Για να έρθουμε σε μια πρώτη επαφή με το κείμενο των Επιστολών, αλλά και για να γνωρίσουμε τον χριστιανικό τρόπο ζωής και σωτηρίας, παρατίθεται παρακάτω ο «Ύμνος στην Αγάπη». Από την επόμενη δημοσίευση θα αρχίσουμε να γνωρίζουμε την προσωπικότητα του Αποστόλου Παύλου. Θα βοηθηθούμε από την ιστορία της ζωής του μέσα από μια απλή αφήγηση, που θα συνοδεύεται από εικόνες. Αυτό θα γίνει σε 30 συνέχειες, που θα δημοσιεύονται μία κάθε εβδομάδα. Μετά θα δούμε συνοπτικά τις περιοδείες που έκανε και κάποια στοιχεία από τις επιστολές που έγραψε.

Ας γίνει η γνωριμία με τον Απόστολο Παύλο, πρότυπο αληθινού ανθρώπου, αναφαίρετος πνευματικός θησαυρός και αφορμή για συνειδητό χριστιανικό αγώνα.

Η αρχική εικόνα είναι ψηφιδωτό που βρίσκεται στο Βήμα του Αποστόλου Παύλου, στη Βέροια.

Πηγή

Ο ύμνος της αγάπης ( Artful thinking - Ξανθή Αλμπανάκη)

Οπτικοποίηση του Ύμνου της Αγάπης στα πλαίσια της διδασκαλίας του μαθήματος των θρησκευτικών με την αξιοποίηση της τεχνικής Artfulthinking σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς Ξ.Αλμπανάκη και Β.Καραφυλλίδη (Μελοποίηση: Βαγγέλης Kαραφυλλίδης)

Και πάλι από το ιστολόγιο της Ξανθής Αλμπανάκη!!!!

Ο ύμνος της αγάπης

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,

 αγάπην δε μη έχω,

 γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.

 και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν,

 και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν,

 αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι.

 και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου,

 και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, 

αγάπην δε μη έχω,

 ουδέν ωφελούμαι.

 Η αγάπη μακροθυμεί,

 χρηστεύεται,

 η αγάπη ου ζηλοί,

 η αγάπη ου περπερεύεται,

 ου φυσιούται, 

ουκ ασχημονεί, 

ου ζητεί τα εαυτής, 

ου παροξύνεται,

 ου λογίζεται το κακόν,

 ου χαίρει επί τη αδικία,

 συγχαίρει δε τη αληθεία.

 πάντα στέγει, 

πάντα πιστεύει,

 πάντα ελπίζει, 

πάντα υπομένει.

 η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

 είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται.

 είτε γλώσσαι παύσονται. 

είτε γνώσις καταργηθήσεται.

 εκ μέρους δε γινώσκομεν

 και εκ μέρους προφητεύομεν.

 όταν δε έλθη το τέλειον,

 τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.

 ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν,

 ως νήπιος εφρόνουν, 

ως νήπιος ελογιζόμην.

 ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου

. βλέπομεν γαρ άρτι δι΄εσόπτρου εν αινίγματι,

 τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον.

 άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. 

νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα.

 μείζων δε τούτων η αγάπη.

(Απ. Παύλου Α' Κορ.ιγ΄)