Μαθαίνω να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να ζητάω συγγνώμη

'Ολοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Φαίνεται πως είναι στην ανθρώπινη φύση μας το λάθος και η αδυναμία. Αν και οι περισσότεροι τείνουμε να τα φοβόμαστε, αν μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, μπορούμε και να τα διορθώσουμε (εξαιρούνται φυσικά τα μοιραία λάθη, που σε αυτές τις περιπτώσεις, τουλάχιστον μαθαίνουν οι άλλοι από αυτά).

Οι έρευνες δείχνουν πως τα λάθη βοηθούν τους ανθρώπους με πολλούς τρόπους. Κάθε λάθος που κάνουμε μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, αυτό που είμαστε, τα όριά μας, τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι, τι επιτρέπει η συνείδησή μας και τι μπορεί να την αρρωστήσει. Μας βοηθά να είμαστε πιο “ανθρώπινοι” και πιο ανεκτικοί, τόσο με τους άλλους, όσο και με τον εαυτό μας.

Τα λάθη μπορούν να μας διδάξουν πολύτιμα μαθήματα ζωής, όπως τη συγχώρεση. Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος μαθαίνει πόσο σημαντικό είναι να συγχωρεί τον εαυτό του και πολλούς ανθρώπους γύρω του. Μαθαίνει πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τελειότητα, μόνο προθέσεις μπορούν να υπάρξουν για να γίνει το καλύτερο. Τα λάθη μάς ωριμάζουν και μάς εξελίσσουν. Μας βοηθούν να κερδίσουμε αυτοπεποίθηση και εμπειρία για το πώς να χειριστούμε την επόμενη φορά ανάλογες καταστάσεις. Αν διαχειριστούμε σωστά τα λάθη μας, θα δούμε ότι πρόκειται για ευκαιρίες που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥΣ;
Τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι, κάνουν λάθη. Για τα παιδιά το λάθος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μαθησιακής διαδικασίας. Σπρώχνουν, χτυπάνε, λένε ψέματα, πληγώνουν τους άλλους. Ακόμα και αν το λάθος τους δεν είναι συνειδητό, κάτι που συμβαίνει τις περισσότερες φορές, είναι απαραίτητο να μάθουν να τα αναγνωρίζουν και να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος. Μπορεί, για την ώρα, τα λάθη τους να είναι μικρά και να μη δίνεται σε αυτά τόση σημασία, εξαιτίας της ηλικίας τους, σύντομα, όμως, η δεξιότητα τού να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και η ειλικρινής συγγνώμη θα φανεί απαραίτητη για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη!

Τα παιδιά από τη φύση τους έχουν εγωκεντρική σκέψη. Βοηθώντας τα, όμως, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να ζητάνε συγγνώμη, μαθαίνουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, συνειδητοποιούν ότι οι ενέργειές τους μπορούν να βλάψουν και να επηρεάσουν τους άλλους. Αυτό, φυσικά, προϋποθέτει ότι τα παιδιά πρέπει να κατανοούν το λόγο που ζητάνε συγγνώμη και επιζητούν τη συγχώρεση. Εκεί είναι που θα χρειαστεί η βοήθεια των γονιών!

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;
Τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν πλήρως τις συνέπειες των πράξεών τους και κατά συνέπεια δυσκολεύονται να κατανοήσουν την έννοια της συγγνώμης. Οι γονείς είναι αυτοί που θα πρέπει να καθοδηγήσουν τα παιδιά να αντιληφθούν τη δυναμική της συγχώρεσης. Για να το καταφέρουν αυτό, θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον αποδοχής και αγάπης που θα επιτρέπει στα παιδιά να αισθάνονται ασφάλεια και αυτοπεποίθηση για να αναγνωρίσουν το λάθος τους.

Το πρώτο πράγμα, που μπορούν να κάνουν οι γονείς, είναι να ζητούν οι ίδιοι συγγνώμη από τα παιδιά και να παραδέχονται τα λάθη τους, έτσι ώστε να αποτελέσουν πρότυπο με τη δική τους συμπεριφορά. Πολλοί γονείς ανησυχούν ότι αυτό είναι σημάδι αδυναμίας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που μπορούν να δώσουν στα παιδιά. Όταν ένα παιδί δεν έχει ακούσει ποτέ τη συγγνώμη κάποιου άλλου για κάτι που το πλήγωσε, δύσκολα θα μπορέσει να αντιληφθεί την έννοια, και δύσκολα θα την ανταποδώσει.

Οι γονείς είναι σημαντικό να κάνουν ξεκάθαρο στα παιδιά ότι η κακή μεταχείριση των άλλων ανθρώπων δεν είναι αποδεκτή. Επειδή τα παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα συναισθήματα των άλλων, είναι απαραίτητο οι γονείς να τα βοηθήσουν να δουν πως είναι να βιώνεις τα πράγματα από την απέναντι πλευρά π.χ. “Πώς θα αισθανόσουν, αν ήσουν εσύ στη θέση του; Πώς πιστεύεις ότι ένιωσε;”

Είναι, επίσης, σημαντικό οι γονείς να συζητούν με τα παιδιά τι ήταν αυτό που έκαναν λάθος, με ποιο τρόπο μπορεί να πλήγωσαν κάποιον (ή θα μπορούσαν να πληγώσουν), να δώσουν το χρόνο στο παιδί να καταλάβει για ποιο λόγο πρέπει να ζητήσει συγγνώμη και να προτείνουν κάποιες λύσεις που θα το βοηθήσουν να διορθώσει την κατάσταση. Η λύση της συγχώρεσης δεν είναι ανάγκη να εκφράζεται πάντοτε λεκτικά. Καμιά φορά, τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα, μέσα από την πράξη, όταν κάνουν κάποιον να αισθανθεί καλύτερα. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να γράψουν ένα γράμμα, να φτιάξουν μια ζωγραφιά, να δώσουν μια αγκαλιά!

Η τιμωρία ή το αίσθημα ντροπής θα πρέπει να αποφεύγονται, γιατί, συνήθως, το μόνο που κάνουν, είναι να νιώθει το παιδί άσχημα με τον εαυτό του. Ο στόχος, όμως, δεν είναι να κάνουμε το παιδί να νιώσει άσχημα ή ντροπή. Ο στόχος θα πρέπει να είναι να αντιληφθεί το λάθος του και να καταλάβει πως το να ζητάς συγγνώμη, βοηθά τον άνθρωπο που πληγώθηκε να αισθανθεί καλύτερα και πως οποιαδήποτε πράξη καλοσύνης, βοηθά και το ίδιο να αισθανθεί πιο όμορφα και γαλήνια. Οι γονείς, πρέπει να κάνουν σαφές, πως η κακή συμπεριφορά είναι αυτή που είναι λάθος, και τώρα, το παιδί έχει την ευκαιρία να μάθει από αυτήν την εμπειρία και την επόμενη φορά να πράξει το σωστό!

Τέλος, οι γονείς θα πρέπει να επιβραβεύουν, να ενθαρρύνουν και να δείχνουν στα παιδιά πόσο πολύ τα εκτιμούν όταν παραδέχονται τα λάθη τους και ζητούν συγγνώμη για αυτά. Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να μη φοβούνται τα λάθη τους, αντίθετα θα πρέπει να μάθουν να τα αναγνωρίζουν, να τα αντιμετωπίζουν και να τα διορθώνουν!

ΠΗΓΗ: PARENTSHELP.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ http://akrasakis.blogspot.com/2015/11/blog-post_99.html#ixzz3qpetWXm0

Η χαμένη χαρά τού να μαθαίνεις

Η γονεϊκή εμμονή με τις ακαδημαϊκές επιδόσεις έχει αποστραγγίσει τα σημερινά παιδιά από τον ενθουσιασμό για την κατάκτηση της γνώσης

Γράφει η 

Παπαδημητρίου Λένα  

στο Βήμα

Μέσα στη γλυκιά απραξία των καλοκαιρινών διακοπών διαπίστωσα πόσο διαβρωτικό έχει γίνει το στρες για τους μαθητές όλων των βαθμίδων. Τα νέα (από τους παραθερίζοντες στο ίδιο με εμένα κομμάτι της Εύβοιας) ήταν καταιγιστικά. Μια ασθμαίνουσα μητέρα που έκανε εξοντωτικές τηλεφωνικές συνεντεύξεις σε υποψήφιες που θα αναλάμβαναν την κατ' οίκον υποστήριξη του 8χρονου γιου της τη νέα σχολική χρονιά. Μια 15χρονη (άριστη μαθήτρια) που έβαλε τα κλάματα μόλις άκουσε το εφετινό πρόγραμμα του φροντιστηρίου. Δύο νεαροί γονείς που διαπληκτίζονταν (αγγλιστί) παρά θίν' αλός για τις επιδόσεις της 9χρονης κόρης τους στα αγγλικά. Ενας 20χρονος που εγκατέλειψε με συμπτώματα υπερκόπωσης και κατάθλιψης (σύμφωνα τουλάχιστον με τη μαρτυρία του πατρός του) τις σπουδές του στο Λονδίνο.


Κάτι φαίνεται να πηγαίνει πολύ στραβά. Τα σημερινά παιδιά είναι τόσο επιβαρημένα με σχολικές υποχρεώσεις, οργανωμένες δραστηριότητες και βέβαια γονεϊκές προσδοκίες, που εμφανίζουν ήδη από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού συμπτώματα burnout μεγαλοστελέχους πολυεθνικής. Εχουν σχεδόν σταματήσει να παίζουν, έχουν σταματήσει να έχουν χρόνο για κάτι που δεν είναι «δομημένο» και «χρήσιμο» για το επαγγελματικό μέλλον τους.

Σύμφωνα με αμερικανική έρευνα για τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών ηλικίας 6 έως 8 ετών, εν έτει 1997 τα παιδιά περνούσαν (σε σχέση με το 1981) 18% περισσότερο χρόνο στο σχολείο, 145% περισσότερο χρόνο διαβάζοντας για το σχολείο και 168% περισσότερο χρόνο κάνοντας ψώνια με τους γονείς τους! Αποτέλεσμα; Ο καθαρός χρόνος τους για παιχνίδι (συμπεριλαμβανομένου και του παιχνιδιού μπροστά σε μια οθόνη) περιορίζονταν (πάντα το 1997) σε μόλις 11 ώρες την εβδομάδα.

Τα παιδιά σήμερα μαθαίνουν με μοναδικό στόχο την επαγγελματική αποκατάσταση. Οπως μου έλεγε χαρακτηριστικά τις προάλλες ένας θορυβημένος μπαμπάς δύο εφήβων: «Eχεις ακούσει σήμερα κανένα παιδί να ονειρεύεται να γίνει κάτι; Να σου λέει "όταν θα μεγαλώσω θέλω να γίνω ωκεανολόγος ή κοινωνικός λειτουργός;"». Η παιδική ηλικία θυμίζει πλέον ένα εναγώνιο κυνήγι εκπαιδευτικών στόχων (με συνεχείς αξιολογήσεις, εξετάσεις κ.ο.κ.). Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλο και περισσότερα παιδιά ανά τον πλανήτη πάσχουν από το «άγχος των εξετάσεων» (test anxiety). Είναι τέτοια η εσωτερική πίεση να πετύχεις, που παραλύει το χέρι σου όταν πας να γράψεις. Σε περυσινό εκτενές άρθρο του με τίτλο «It's Only a Test» το αμερικανικό «Time» εξέταζε την εν λόγω πανδημία «που μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες στη ζωή του ατόμου. Κάποιος, π.χ., που αγχώνεται υπερβολικά με ένα διαγώνισμα μαθηματικών, μπορεί να αποφεύγει συγκεκριμένα μαθήματα επιλογής και να στερεί εαυτόν από πολλά υποσχόμενες επαγγελματικές επιλογές».

Οι ίδιοι οι γονείς, βέβαια, συμβάλλουν τα μάλα στο να παραγκωνιστεί το πάθος για μάθηση (και να υποδαυλιστεί η ψύχωση με το τέλειο βιογραφικό). Η μαμά πίνει φρέντο με τις φίλες της και μιλάει για το άριστα της κόρης της στη Γλώσσα της Γ΄ Δημοτικού ή για το open class του μπαλέτου, ο πατέρας ζει και αναπνέει για την ημέρα που ο γιος θα πάρει το Zertifikat B2 στα γερμανικά. Οι ειδικοί έχουν φθάσει πλέον στο σημείο να ζητούν από τους γονείς να απομακρύνουν την καυτή ανάσα τους από τον (μονίμως σκυμμένο) σβέρκο των παιδιών, να σταματήσουν αυτή την ευνουχιστική υπερεμπλοκή στην ακαδημαϊκή ζωή τους, να πάψουν επιτέλους να τα «βοηθούν» (συχνά με ουρλιαχτά και απειλές) στο διάβασμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη αυτού του είδους έρευνα (για την επίδραση δηλαδή της γονεϊκής ανάμειξης στις ακαδημαϊκές επιδόσεις των παιδιών) που είδε μέσα στο 2014 το φως της δημοσιότητας αιφνιδίασε τους ίδιους τους ενορχηστρωτές της. Ο Κιθ Ρόμπινσον, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και ο Εϊντζελ Χάρις, της αυτής ειδικότητος στο Πανεπιστήμιο Ντιούκ, διαπίστωσαν εμβρόντητοι (αφού πρώτα μελέτησαν 63 εκφάνσεις της γονεϊκής συμμετοχής, όπως π.χ. στενό τσεκάρισμα του καθημερινού homework, επικοινωνία με δασκάλους, μαραθώνιες συζητήσεις περί επαγγελματικού προσανατολισμού) πως όταν οι γονείς ανακατεύονται υπερβολικά οι επιδόσεις καταβαραθρώνονται.


Ισως στην Ελλάδα της κρίσης να μην είμαστε ακόμη έτοιμοι για μια επανάσταση à la japonaise, όπως ήταν το 2002 η περίφημη «yutori kyōiku» (εκπαίδευση χωρίς πιέσεις). Τουλάχιστον ας χαλαρώσουμε λίγο αυτό το απάνθρωπο σφίξιμο στα παιδιά. Για να μην πάρουν στα σοβαρά αυτό που έλεγε ο Μαρκ Τουέιν χαριτολογώντας: «Δεν επέτρεψα ποτέ στα σχολικά μου χρόνια να ανακατευτούν με την εκπαίδευσή μου».

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2014

Δίχρονος μασούσε το φαγητό και τάιζε από το στόμα του την ανάπηρη μητέρα του

Συνήθως η μητέρα είναι εκείνη που ταΐζει το μικρό παιδί της. Τι συμβαίνει όμως όταν η μητέρα κινδυνεύει να πεθάνει, δεν μπορεί να τραφεί μόνη της και το παιδί της είναι μόλις 2 χρονών;
Η ιστορία που θα διαβάσετε συνέβη στην Κίνα. Πρωταγωνιστής είναι ένα 2χρονο παιδάκι και η μητέρα του η οποία έμεινε ανάπηρη, όταν ένα φορτηγό έπεσε επάνω της ενώ βρισκόταν στη στάση και περίμενε το λεωφορείο.
Μετά το περιστατικό η γυναίκα έπεσε σε κώμα για πολλές εβδομάδες και ο μικρούλης μεγάλωνε με τον πατέρα του. Όταν η μητέρα συνήλθε δεν μπορούσε ούτε τις βασικές της ανάγκες να ικανοποιήσει.
Δεν μπορούσε καν να μασήσει το φαγητό της και να φάει μόνη της. Μεταφέρθηκε στο σπίτι και έμενε με τον μικρούλη της, αφού ο πατέρας έπρεπε να λείψει σε άλλη πόλη λόγω δουλειάς.
Ο μικρός ανέλαβε την φροντίδα της μητέρας του. Το συγκλονιστικότερο ήταν ότι με κάποιο τρόπο γνώριζε;, ένιωθε; κανείς δεν ξέρει, η μητέρα του δεν μπορούσε να φάει μόνη της. Τότε το δίχρονο παιδάκι, έφερνε το φαγητό της δίπλα στο κρεβάτι της.
Ακουμπούσε το πιάτο στο κομοδίνο, έπαιρνε μια μπουκίτσα, την μασούσε καλά και στη συνέχεια άγγιζε το στοματάκι του στο ανοιχτό στόμα της μανούλα του και άφηνε την μασημένη τροφή μέσα της.
Αυτό την έσωσε. Η μητέρα του μικρού κατάφερε σιγά σιγά να επανέλθει και να αναρρώσει σε μεγάλο βαθμό και σήμερα μαζί με τον γιο της απολαμβάνουν μια οικογενειακή ζωή



πηγή

Αναδημοσίευση:http://trelogiannis.blogspot.gr/2014/07/blog-post_87.html

«Είναι δικό μου θέμα! Δεν θα μου πεις εσύ…»

Νίκος Σιδέρης

Αυτή η κουβέντα είναι συχνή στην εφηβεία ιδίως, με την τυπική τονισμένη παραλλαγή «Είναι η ζωή μου, δεν θα μου πεις εσύ τι θα κάνω!». Το θέμα αυτό, ως προς τη σχέση γονιών-παιδιών, αναλύεται εκτενώς σε προηγούμενο βιβλίο μου. Γι’ αυτό εδώ θα σχολιάσω αυτή τη θέση ως προς μια ιδιαίτερα επώδυνη, δύσκολη και επικίνδυνη εκδοχή της. Για θέματα λεπτά και δύσκολα, που αρκετές φορές οδηγούν σε τραγωδίες μικρής, μεσαίας ή μεγάλης κλίμακας. Πρόκειται για κουβέντα που συχνά ακούς και τη λένε άτομα εξαρτημένα από ναρκωτικά: «Τι σε νοιάζει εσένα αν παίρνω ουσίες; Εγώ έτσι τη βρίσκω και είναι δικαίωμά μου να τη βρίσκω έτσι!». Που συμπληρώνεται ενίοτε και από πιο ακραίες τοποθετήσεις: «Και τι σε νοιάζει εσένα; Εγώ κινδυνεύω, εγώ θα πεθάνω. Είναι δικαίωμα μου να κάνω τη ζωή μου ό,τι θέλω, δικαίωμα μου και να τη χαλάω!».

Μια τέτοια τοποθέτηση, ολοφάνερα, δείχνει ότι λείπει κάθε αίσθηση συναισθηματικής ευθύνης απέναντι σε γονείς, συντρόφους, παιδιά, φίλους και άλλους κοντινούς ανθρώπους. Είναι επίσης εκδήλωση του πιο νοσηρού καταναλωτικού ναρκισσισμού και της πιο ακατάσχετης προνόμιο μανίας, που βλαστάνουν στο έλος της πιο βαθιάς αυταπάτης. Την οποία συστηματικά τροφοδοτεί και μια περιρρέουσα φλυαρία που εμφανίζει τα εξαρτημένα άτομα σαν άδολα θύματα και μόνο (της κοινωνίας, της οικογένειας… γενικά, των άλλων). Σαν κατά λάθος πεπτωκότες αγγέλους που τους έσπρωξε στο κακό μια κακιά μηχανή, χωρίς καμιά διάσταση δικής τους προσωπικής εμπλοκής. Σαν αιώνια βρέφη που έχουν διαρκές ακαταλόγιστο.

Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά: «αθώα θύματα-κακούργοι θύτες». Πριν βυθιστεί κάποιος ολότελα στην εξάρτηση και χάσει κάθε έλεγχο, υφίσταται ένα μεγάλο χρονικό περιθώριο «πειραματισμών», όπως λέγονται κατ’ ευφημισμόν οι πρώτες τσαλαβούτες. Σ’ αυτό το διάστημα, κανείς δεν σε υποχρεώνει να πέσεις στην εξάρτηση απ’ τα ναρκωτικά και κανείς δεν σου απαγορεύει να σκεφτείς και ν’ αναρωτηθείς και να κουβεντιάσεις. Το αντίθετο μάλιστα… Οφείλεις ν’ αναρωτηθείς! Οπότε, το ν’ αφεθείς να γλιστράς δεν είναι μόνο φταίξιμο των άλλων. Υπάρχει κι ένα μέρος προσωπικής ευθύνης. Ας το ξεκαθαρίσουμε: Το να παίζει κάποιος με τη φωτιά, ν’ αρπάζει φωτιά κι εσύ να του το επισημαίνεις, δεν σημαίνει ενοχοποίηση του καμένου. Δεν μιλάμε για ενοχή. Όμως, μιλάμε για ευθύνη. Ευθύνη απέναντι στον εαυτό του (δεν είναι το άμαθο, αθώο βρέφος που δεν έχει ακούσει τίποτα για τον κίνδυνο). Κι ευθύνη απέναντι στους δικούς του ανθρώπους. Συναισθηματική ευθύνη πρώτα και κύρια, αλλά και γενικότερη ευθύνη (πρακτική, κοινωνική, οικονομική..,). Αυτό που παραβλέπει ο θυματολάγνος αγγελισμός είναι το προφανές: Αν δεν υφίσταται βρεφονηπιακό ακαταλόγιστο, αν ένας νέος άνθρωπος ανατραφεί και μεγαλώσει κατακτώντας και τη διάσταση της συναισθηματικής ευθύνης, τότε ή δεν θα γλιστρήσει στην εξάρτηση (δεν θα τσιμπήσει) ή θ’ αναλάβει και τις δικές του ευθύνες προκειμένου να ξεμπλέξει. Αν πάλι υφίσταται όντως «ακαταλόγιστο» κάποιου είδους, τότε η προφανής λογική συνέπεια είναι η ανάγκη για φροντίδα, προστασία, θεραπεία -και όχι η ανευθυνότητα, η αλαζονική διεκδίκηση προνομίων και εξουσίας, η τυραννία του «Δικό μου θέμα είναι, τι σε νοιάζει εσένα!».

(Ν. Σιδέρης, «Δεν παίζεις μόνο εσύ. Υπάρχουν κι άλλοι!», εκδ. Μεταίχμιο, σ. 213-215.)

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://www.pemptousia.gr

Μάνα συγγνώμη και …σ’ ευχαριστώ!!!!!!!!!!

Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτές τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»

«Όχι του απάντησε ο νεαρός».

«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.

«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.

« Που εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.

«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»

«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.

Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».

Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.

Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.

Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.

Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα» Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα»… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.

Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.

Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.

«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»

Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»

«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»

Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί»

Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ένα παιδί, που μεγαλώνει με υπερπροστασία και συνήθως απολαμβάνει ότι θέλει, αναπτύσσει πολλές φορές την «αρρωστημένη» νοοτροπία να θέτει τον εαυτό του πάνω απ’ όλα. Αυτό το άτομο δύσκολα εκτιμά τις προσπάθειες και τον αγώνα των γονέων του. Όταν αρχίζει να εργάζεται, έχει την απαίτηση, κάθε εργαζόμενος να τον ακούει υποτακτικά και αν γίνει προϊστάμενος ή διευθυντής, ποτέ δεν θα αναγνωρίσει τις προσπάθειες των εργαζομένων του και θα κατηγορεί πάντα τους άλλους, για τυχόν αποτυχίες. Αυτό το είδος των ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είναι μορφωμένοι σπουδασμένοι και με πολλά πτυχία, μπορεί προσωρινά να επιτύχουν, αλλά τελικά ποτέ δεν αισθανθούν την «γλύκα» της επιτυχίας. Θα γκρινιάζουν συνεχώς θα είναι γεμάτοι μίσος και θυμό στην προσπάθειά τους να αναδειχτούν.

Αν ανήκουμε σ’ αυτό το είδος των γονέων καλό θα ήταν να λάβουμε υπόψη μας τα παραπάνω.

Μπορεί το παιδί μας να μεγαλώνει σ’ ένα όμορφο και άνετο σπίτι, να έχει το φαγητό της αρεσκείας του, να του προσφέρουμε άφθονα παιχνίδια, να το μαθαίνουμε πιάνο και χορό, να του προσφέρουμε όλες τις ανέσεις και να μην του χαλάμε χατίρι, αλλά.…. Όταν πχ σκαλίζουμε ή καθαρίζουμε τον κήπο μας ας το αφήσουμε να συμμετέχει, όταν στρώνουμε το τραπέζι για φαγητό ας το καλέσουμε να βοηθήσει, ας το μάθουμε να συμμετέχει. Δεν είναι επειδή έτσι θα μας ελαφρύνει από τα οικονομικά βάρη, ή ότι δεν έχουμε - αν είμαστε πλούσιοι - την ανάγκη της βοήθειάς του, αλλά με αυτό τον τρόπο του δείχνουμε την βασισμένη σε σωστές βάση αγάπη μας και το πιο σημαντικό του μαθαίνουμε να εκτιμά την αξία της συνεργασίας με άλλους προκειμένου να επιτευχθούν κάποια πράγματα σ’ αυτή τον κόσμο.

http://www.ergasiaka.net
http://ahdoni.blogspot.gr/2014/01/blog-post_21.html

Ένας μπαμπάς μετατρέπει τον αυτιστικό του γιο σε υπερήρωα

Ο Eddie ήταν μόλις λίγων μηνών, όταν ο Matt και η σύζυγος του Marge παρατήρησαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον πρωτόκοκο γιο τους. Ο Eddie δεν έπινε το μητρικό γάλα και είχε πεπτικά προβλήματα. Έχανε ακόμα και τα απλά αναπτυξιακά ορόσημα της ηλικίας του. Μετά από σχετική έρευνα που έκαναν στο διαδίκτυο αποφάσισαν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους στον παιδίατρο τους, ο οποίος όμως του είπε να μην ανησυχούν και ότι είναι φυσιολογικό το κάθε παιδί να μεγαλώνει και να αναπτύσσεται με το δικό του ρυθμό και ότι κάποια στιγμή ο γιος τους θα κάλυπτε τη διαφορά. Ο Eddie όμως συνέχισε να χάνει και άλλα ορόσημα ανάπτυξης και δεν ανέπτυξε την ομιλία καθόλου.

Φωτογραφίες © Matt Perko

Φαινόταν σαν να κλεινόταν ολοένα και περισσότερο σε ένα δικό του κόσμο. Τότε οι γονείς του θεώρησαν ότι ίσως έφταιγε το γεγονός ότι είχε προβλήματα ακοής και αποφάσισαν να επισκεφθούν έναν ωτορινολαρυγγολόγο. Ο συγκεκριμένος ιατρός παρατήρησε και αυτός ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον Eddie, αλλά τους παρέπεμψε σε αξιόλογηση από αναπτυξιακό παιδίατρο. Oι φόβοι τους, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκαν. Aυτισμός. Εκτός όμως από τον αυτισμό, ο Eddie διαγνώστηκε και με λεκτική απραξία, μια διαταραχή του νευρικού συστήματος όπου κανείς δεν μπορεί να μιλήσει ακόμη και αν καταλαβαίνει τι του λένε ή έχει την επιθυμία να επικοινωνήσει.

«Ο Eddie είχε πρόβλημα στο να φέρει στο στόμα του τις λέξεις που είναι μέσα στο μυαλό του. Όταν μιλούσε, έβγαζε μόνο ήχους φωνηέντων» δηλώνει ο πατέρας Matt. Ανέπτυξε όμως ένα είδος δικής του γλώσσας, την οποία δεν την καταλάβαινε κανείς εκτός από τους γονείς του. Ο Matt ήξερε κατά βάθος ότι ο γιος του όπως όλα τα παιδιά είχε ιδέες στο κεφάλι του αλλά του έλειπε η ικανότητα να τις εκφράσει. Άρχισε λοιπόν να αναρωτιέται: «Μήπως στο μυαλό του έπαιζε με δεινόσαυρους;»

Τον Οκτώβριο του 2011, ο Matt άρχισε να χρησιμοποιεί τις δεξιότητες του γύρω από τη φωτογραφία και τη ψηφιακή επεξεργασία για να δημιουργήσει μια σειρά από φωτογραφίες του Eddie σε υποθετικές/φανταστικές καταστάσεις με όνομα «Φαντασία» που θέτουν το ερώτημα «τι θα συνέβαινε αν». Σε κάθε φωτογραφία ο Eddie φοράει τις πυτζάμες του, γιατί ο πατέρας του ήθελε να μεταφέρει μέσα από αυτές την ονειρική δραστηριότητα κατά την κατάσταση του ύπνου.

Τι θα συνέβαινε αν ο Eddie πάλευε με ένα δράκο;

Τι θα συνέβαινε αν ο Eddie ήταν ένας μικρός Ιντιάνα Τζόουνς;

«Αυτό το πρότζεκτ βασίστηκε στο συναίσθημα και την έμπνευση. Για μένα λειτούργησε ως κάθαρση». Μου επέτρεψε να συμβιβαστώ με τη διάγνωση του και μου έδωσε χρόνο να σκεφτώ και να το χονέψω. Μετά την ολοκλήρωση του πρότζεκτ, μπορούσα πλέον να συνδεθώ περισσότερο με τον Eddie. Ήξερα ότι θα ήταν εντάξει. Συχνά προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά μας να ταιριάξουν στον κόσμο μας. Ένιωσα ότι αυτό το πρότζεκτ μου επέτρεψε να κάνω ένα βήμα πιο κοντά στο δικό του.

Έχω την αίσθηση ότι στη φωτογραφία όπου ο Eddie αποκαλύπτει με το βγάλσιμο της πιτζάμας του τη στολή του υπερήρωα το νόημα είναι άκρως συμβολικό. Ίσως ο Eddie να βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο για να σώσει εμένα». Στις 24 Δεκεμβρίου του 2012, ο Matt και η σύζυγος του Marge έλαβαν ένα υπέροχο χριστουγεννιάτικο δώρο. Οι πρώτες ξεκάθαρες λέξεις βγήκαν από το στόμα του Eddie.

Πηγή : www.superdad.gr

Αναδημοσίευση:pemptousia.gr

Γύρνα σπίτι (άλαν κοέν)

Σε μια μικρή πόλη της Ισπανίας, ένας άντρας που τον λέγαν Χόρχε καυγάδισε άσχημα ένα πρωί με το μικρό του γιο, τον Πάκο.

Οταν έφτασε στο σπίτι του αργότερα, την ίδια μέρα, ο Χόρχε ανακάλυψε πως ο Πάκο είχε φύγει από το σπίτι.

Μετανιωμένος, ο Χόρχε έψαξε μέσα στην ψυχή του και συνειδητοποίησε πως ο γιος του ήταν πιο σημαντικός γι΄αυτόν από οτιδήποτε άλλο.

Πήγε λοιπόν σε ένα μεγάλο μπακάλικο, στο κέντρο της μικρής τους πόλης, και τοποθέτησε μια μεγάλη πινακίδα που έλεγε:

“Πάκο, γύρνα στο σπίτι. Σ΄αγαπώ. Συνάντησέ με εδώ αύριο το πρωί”.

Το άλλο πρωί ο Χόρχε πήγε στο μαγαζί, όπου βρήκε επτά αγόρια με το όνομα Πάκο, που είχαν φύγει κι εκείνα από τα σπίτια τους.

Είχαν όλα ανταποκριθεί στο κάλεσμα γι΄αγάπη, ελπίζοντας πως ήταν ο δικός τους πατέρας που τα προσκαλούσε στο σπίτι με ανοιχτές αγκάλες.

Η αγάπη είναι η μεγάλη ανάγκη αυτού του κόσμου. Εχουμε “κατακτήσει” κάθε λογής υλική επιτυχία κι όμως οι ανθρώπινες υπάρξεις σε τούτο τον πλανήτη ικετεύουν και πεθαίνουν καθημερινά γι΄αγάπη.

Αν μπορούσαμε μόνο ν΄αγαπήσουμε, πόσο γρήγορα θα εξαφανίζονταν τα προβλήματά μας! Οσο μεγάλοι, σκληροί ή κυνικοί κι αν έχουμε γίνει,

μέσα μας ζει πάντα ένα τρυφερό παιδί που λαχταράει να δώσει και να δεχτεί αγάπη.

Οταν ήμουν 35 ετών, πήγα να επισκεφθώ τη μητέρα μου σε κάποια στιγμή που η ψυχή μου ήταν πονεμένη. Διαισθάνθηκε τον πόνο μου και με κάλεσε να καθήσω στα γόνατά της.

Με κράτησε τρυφερά στην αγκαλιά της και με χάϊδευε, κι εκείνη τη στιγμή έμαθα πως ποτέ δεν θα είμαι υπερβολικά μεγάλος για να δεχτώ τη μητρική αγάπη

και πως μια μάνα πάντα θα νιώθει χαρά δίνοντάς την.

Σκέψου τους ανθρώπους στη ζωή σου που ζητάνε αγάπη, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σου.

Πώς μπορείς να τη δώσεις; Στην απάντησή σου βρίσκεται το κλειδί για τη γιατρειά και την ελευθερία σου.

Βοήθησέ με να αναγνωρίζω τις επικλήσεις για αγάπη
και δώσε μου την ικανότητα να ανταποκρίνομαι.

Το νόημα της ζωής μου είναι η σύνδεση
με τους αδελφούς και τις αδελφές μου.
Ζω μέσα από την καρδιά μου.

Πηγή: Alan Cohen, A deep breath of life (Hay House, 1996). Στα ελληνικά: Μια βαθιά ανάσα ζωής, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη, εκδόσεις Success Dynamics.
Πηγή

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/09/gyrna-spiti-alan-cohen/#ixzz2j8pQ8l8l

Ένα μπολ με νουντλς από έναν ξένο

Εκείνη τη νύχτα, η Sue μάλωσε με τη μητέρα της και έφυγε από το σπίτι. Ενώ περιπλανιόταν στους δρόμους, θυμήθηκε ότι δεν είχε καθόλου χρήματα στην τσέπη της, ούτε ένα κέρμα για να τηλεφωνήσει στο σπίτι της.

Περνώντας από ένα κατάστημα που πουλούσε μαγειρεμένα νούντλς, μύρισε το ωραίο άρωμα τους και αμέσως συνειδητοποίησε ότι πεινούσε πολύ. Λαχτάρησε ένα μπολ με χυλοπίτες, αλλά δεν είχε χρήματα!

Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος την είδε να στέκεται παραπέρα, χλωμή από την πείνα, και την ρώτησε:

- Γεια σου κοριτσάκι, θα ήθελες να φας ένα μπολ με νούντλς ;

- Ναι… αλλά δεν έχω χρήματα … απάντησε εκείνη ντροπαλά.

- Εντάξει, θα σε κεράσω – είπε ο πωλητής -έλα μέσα, θα σου μαγειρέψω ένα μπολ.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο ιδιοκτήτης της έφερε ένα μπολ με ζεστά νούντλς . Αφού έφαγε μερικές μπουκιές, η Sue άρχισε να κλαίει.

- Τι έγινε; – ρώτησε ο ιδιοκτήτης.

- Τίποτα. Απλά συγκινήθηκα από την καλοσύνη σας! – είπε η Sue ενώ σκούπιζε τα δάκρυά της. Ακόμα και ένας ξένος που συνάντησα τυχαία, μου δίνει ένα μπολ με νούντλς, ενώ η μητέρα μου, μετά από τον καυγά που είχαμε, με ανάγκασε να φύγω από το σπίτι. Είναι πολύ κακιά !

Ο πωλητής αναστέναξε:

- Κορίτσι μου, γιατί τα βλέπεις έτσι; Ξανασκέψου το. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν σου δώσω ένα μπολ με νούντλς, και εσύ συγκινήθηκες τόσο πολύ. Για την μητέρα σου που σε μεγάλωσε από μωρό, γιατί δεν αισθάνεσαι ευγνώμων και αντιδράς τόσο πολύ;

Η Sue άκουγε με έκπληξη και αναρωτήθηκε.

«Γιατί τα σκέφτομαι έτσι; Ένα μπολ με χυλοπίτες από έναν ξένο με έκανε να αισθάνομαι ευγνώμων, ενώ για την μητέρα μου που με μεγάλωσε από μικρή δεν ένιωσα ποτέ έτσι. «

Στο δρόμο για το σπίτι, η Sue προσπαθούσε να σκεφτεί τι θα πει στη μητέρα της όταν φτάσει στο σπίτι: «Μαμά, λυπάμαι. Ξέρω ότι ήταν δικό μου λάθος, συγχώρεσε με … «

Μετά από λίγο, η Sue είδε τη μητέρα της ανήσυχη και κουρασμένη να την αναζητεί. Βλέποντας τη Sue, η μητέρα της έτρεξε αμέσως κοντά της και της είπε:

«Σου, έλα μέσα γλυκιά μου. Πρέπει να είσαι πολύ πεινασμένη. Μαγείρεψα ρύζι και έχω ετοιμάσει ήδη το τραπέζι. Έλα γρήγορα να φας πριν κρυώσει το φαγητό … «

Η Sue δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα της και ξέσπασε σε κλάματα στην αγκαλιά της μητέρας της.

Στη ζωή, πολλές φορές εκτιμούμε εύκολα τις μικρές πράξεις κάποιων ανθρώπων γύρω μας, αλλά για τους συγγενείς μας , και κυρίως γονείς μας, βλέπουμε τις “θυσίες” τους ως κάτι φυσικό …

Η αγάπη και το ενδιαφέρον των γονέων μας είναι τα πιο πολύτιμα δώρα που έχουμε από τη γέννησή μας.

Οι γονείς δεν περιμένουν από εμάς να τους επιστρέψουμε ότι έκαναν για να μας μεγαλώσουν… Έχουμε όμως ποτέ εκτιμήσει όσο θα έπρεπε, την άνευ όρων θυσία των γονιών μας;

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/09/ena-mpol-me-nountls-apo-enan-kseno/#ixzz2j8oSK2aU

"...Δεν τους έδωσα ποτέ αυτό που πραγματικά είχαν ανάγκη,την αγάπη μου"

Ο Βίκτωρ ήταν ένας πολύ επιτυχημένος επαγγελματίας που είχε δική του αλυσίδα καταστημάτων γυναικείας μόδας. Είχε σπίτια σε δυο χώρες, έκανε συλλογή από αυτοκίνητα αντίκες και ταξίδευε τακτικά. Φαινόταν ότι ζούσε την τέλεια ζωή. “Νόμιζα ότι η σκληρή δουλειά και η αφοσίωση ήταν όλη η υπόθεση. Ήμουνα πολύ τυχερός οικονομικά και νόμιζα ότι ήξερα τα πάντα για την αφθονία. Δεν ήταν αλήθεια.

Εντούτοις, έχω μια καλύτερη ιδέα τώρα.” Συνέχισε λέγοντας για τους δίδυμους γιους του,που ήταν 25 ετών. “Ήμουνα πολύ σκληρός μαζί τους από την αρχή. Έπρεπε να δουλέψω σκληρά όταν ήμουνα νέος και πίστευα ότι έπρεπε να κάνουν το ίδιο. Δυστυχώς,τίποτα από ότι έκαναν δεν ήταν αρκετά καλό για μένα. Είχα ξεχάσει ότι ήταν μόνο παιδιά. Τους έδωσα όλα τα υλικά αγαθά που μπορείτε ποτέ να ονειρευτείτε, αλλά δεν τους έδωσα ποτέ αυτό που πραγματικά είχαν ανάγκη,την αγάπη μου.” Ο Βίκτωρ φαινόταν έτοιμος να κλάψει, αλλά κατάπινε και συνέχιζε να μιλάει. “Η Κάθυ μού το έλεγε συνεχώς,αλλά εγώ ήξερα καλύτερα.

Έξι χρόνια πριν, μετά τα Χριστούγεννα, ο Ντέιβ και ο Τζοελ εξαφανίστηκαν. Σπούδαζαν και οι δυο σε κολλέγιο και διέμεναν μαζί μας στο σπίτι. Τη μια νύχτα ήταν σπίτι,το επόμενο πρωί είχανε φύγει. Είχαν κρατήσει επαφή με την Κάθυ, έτσι ξέραμε ότι ήταν καλά. Είχαν φύγει, γιατί δεν τους αγαπούσα”. Αυτή τη φορά, ο Βίκτωρ λύγισε και χρειάστηκε μερικά λεπτά πριν να μπορέσει να συνεχίσει. “Βέβαια τους αγαπούσα. Σήμαιναν τα πάντα για μένα..! Αλλά,ξέρετε, έψαξα στο μυαλό μου και δεν μπόρεσα να ανακαλέσω μια μοναδική στιγμή που να τους είπα πόσο πολύ τους αγαπούσα. Ούτε μία! Τα αγόρια έμεναν μαζί. Ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο, δουλεύοντας από δω και από κει, συνήθως όπου υπήρχαν παραλίες με ιστιοσανίδες.

Η Κάθυ πήγαινε και τους έβλεπε στα διάφορα μέρη που βρίσκονταν. Αρνήθηκαν να πάρουν λεφτά από αυτήν. Της έδωσα γράμματα για να τους τα δώσει,αλλά ποτέ δεν απάντησαν.  Η Κάθυ μού είπε πού ήταν, και υποσχέθηκε να μην τους πει ότι θα πήγαινα. Ήταν στα Νότια Ταϊλάνδη. Τα πηγαίνουν πολύ καλά” .Ο Βίκτορ χαμογέλασε με περηφάνια. “Έχουν μια ναυλωμένη βάρκα και παίρνουν τουρίστες έξω για ψάρεμα. Έκλεισα για μια μέρα τη βάρκα.
Στην πραγματικότητα, έκλεισα ολόκληρη τη βάρκα. Θα έπρεπε να βλέπατε το βλέμμα στα πρόσωπα των αγοριών, όταν εμφανίστηκα για το ταξίδι του ψαρέματος. Δεν ψαρέψαμε. Απλώς πλεύσαμε ολόγυρα με τη βάρκα και μιλούσαμε. Μιλούσαμε…και μιλούσαμε. Τελικά κατάφερα να πω αυτό που έπρεπε να πω χρόνια και χρόνια πριν..

Αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε.

Πέρασα τις επόμενες δυο βδομάδες μαζί τους και θα έρθουν σπίτι για τα Χριστούγεννα. Η Κάθυ έχει κιόλας προετοιμαστεί γιαυτό. Το αστείο είναι πως νόμιζα ότι ήμουν ευτυχισμένος στο παρελθόν, αλλά δεν ήμουν ποτέ ευτυχισμένος, ποτέ! Πάντοτε νόμιζα ότι το να κερδίσω λεφτά ήταν το παν, αλλά τελικά έμαθα τι είναι η αληθινή αφθονία..!”

Πηγή

Μικροί κι ανώριμοι ή μεγάλοι κι επικίνδυνοι;

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

Θέμα 25: Μικροί κι ανώριμοι ή μεγάλοι κι επικίνδυνοι;

Στοχοθεσία: Α. Συχνά οι νέοι παραπονιούνται ότι δεν τους κατανοούν οι μεγαλύτεροι, κυρίως σε ό,τι αφορά στις απαιτήσεις που έχουν από αυτούς. Η απάντηση είναι η παιδική ειλικρίνεια, να μπορούμε να συζητούνε  οι γενιές, κι αν οι μεγάλοι δεν το θέλουν ή δεν είναι έτοιμοι, ας προσπαθήσουν οι νεώτεροι

Β. Ο χρόνος είναι για τις περισσότερες οικογένειες εχθρός. Οι μικρότεροι βιάζονται να μεγαλώσουν, οι μεγαλύτεροι κατά βάθος αντιμετωπίζουν τους νέους σαν παιδιά. Χρειάζεται να συναντηθούν η πείρα κι ο ενθουσιασμός, κι αυτό θα γίνει με όπλα την ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη και την αγάπη που απελευθερώνουν από τον εγωισμό

Τι έπαιξα στο Λαύριο

(μουσική, στίχοι, τραγούδι Διονύσης Σαββόπουλος, από το δίσκο 20 χρόνια δρόμος )

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά στην αγορά στο Λαύριο

Είμαι μεγάλος με  τιράντες και γυαλιά κι όλο φοβάμαι το αύριο

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα

και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα

Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας,

Μα ο χρόνος ο αληθινός σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,

Μα ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός!

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά μα ούτε και στους μεγάλους

Πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά πως είμαι άσκημο -παπαγάλος

Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι

Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά όταν γυρνάς μέσα στην πόλη

Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας,

Μα ο χρόνος ο αληθινός σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος,

Μα ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός!

Τι να παίξω στα παιδιά: Μία παράσταση είναι ολόκληρη η ζωή μας. Μόνο που υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί ηθοποιοί. Το πρόβλημα της παράστασης είναι βέβαια το ξεπέρασμα της υποκρισίας και η αίσθηση της ειλικρίνειας

Φοβάμαι το αύριο: Ο μεγάλος φοβάται τι θα γίνει στο μέλλον, ακριβώς γιατί νιώθει την δέσμευση του χρόνου, το φόβο των γηρατειών, το φόβο της φθοράς. Αντίθετα εντελώς λειτουργούν τα παιδιά και οι νέοι. Ο νέος νιώθει τη ζωή μπροστά του και δεν φοβάται, είναι ριψοκίνδυνος και δεν δεσμεύεται από το χρόνο (το βλέπουμε στα τρέλες με τα μηχανάκια και όχι μόνο)

Πώς να κρυφτείς…τα ξέρουν όλα: Μπροστά στα μάτια των παιδιών πέφτουν οι μάσκες της υποκρισίας και της ηθοποιίας, η αθωότητα γίνεται καθρέφτης!

Όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα: Φοβερή ειρωνεία και σαρκασμός, τα παιδιά που μεγαλώνουν απότομα και αργούν να ξυπνήσουν είτε από την διασκέδαση είτε την τεμπελιά

Όνειρο που τρίζει: Το όνειρο που ζει ο κόσμος των μεγάλων είναι ο ψεύτικος κόσμος μας, καθώς τρίζει γιατί δεν είναι αληθινός. Οι μεγάλοι κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους, θεωρώντας πως ζούνε, ενώ στην ουσία απλώς επιβιώνουν. Άλλωστε, ζωή σημαίνει να χαίρεσαι το χρόνο σου, να αγαπάς ό,τι κάνεις, να βρίσκεις νόημα σε ό,τι κι αν κάνεις. Αλλιώς, αν απλώς κοιτάς να περνάς το χρόνο σου, να βγάλεις χρήματα, να προσφέρεις υλικά, χωρίς να έχει βαθύτερο νόημα η ζωή σου, απλώς επιβιώνεις

Ο χρόνος ο αληθινός: Το αληθινό νόημα του χρόνου είναι η εξορία του στην παιδικότητα, που σημαίνει η εξορία του στην αθωότητα και την αγνότητα, η εξορία στην αρετή και στην υπέρβαση της κακίας. Γι’ αυτό είναι και τα δύο μικρά παιδιά του δημιουργού η προσωποποίηση του γνήσιου χρόνου

Τι να παίξω στους μεγάλους: Ακόμα και οι μεγάλοι δεν μπορούν να κρυφτούν. Άλλωστε αυτή είναι και η ουσιαστική εργασία ενός δημιουργού, να αποκαλύπτει σε όλους τον αληθινό εαυτό τους! παράσταση είναι ολόκληρη η ζωή μας. Μόνο που υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί ηθοποιοί. Το πρόβλημα της παράστασης παραμένει η ειλικρίνεια

Άσκημο- παπαγάλος: Σαρκασμός και του δημιουργού. Ουδείς εξαιρείται από την κριτική!

Σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά, όταν γυρνάς μέσα στην πόλη: τον πραγματικό σου εαυτό δεν μπορείς τελικά να τον κρύψεις. Κυρίως όταν συζητάς με τα παιδιά. Γι’ αυτό ο διάλογος είναι ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει στις σχέσεις νεώτερων- μεγαλύτερων

Μικροί- μεγάλοι εν δράσει

1. Οι μεγάλοι θεωρούν ότι οι νέοι θα πρέπει να ωριμάσουν για να μπορέσουν να πετύχουν στη ζωή τους, να μάθουν να ελέγχουν τον ενθουσιασμό τους, για να μην τους κοροϊδεύουν οι άλλοι, να μάθουν να είναι υπολογιστές και να κοιτούν το συμφέρον τους. Το πρόβλημα είναι ότι αν κανείς διαλέξει αυτό τον τρόπο, μπορεί να πετύχει, θα χάσει όμως τη χαρά. Επομένως, χρειάζεται μέτρο στις όποιες επιλογές μας. Να παραμένουμε παιδιά σε ό,τι αφορά τη χαρά, την αγάπη, την αθωότητα, αλλά να ξέρουμε να αντιμετωπίζουμε αυτούς που θέλουν να μας κοροϊδέψουν.

2. Έχει αξία η ωριμότητα, όχι με την έννοια του συμβιβασμού ή της απώλειας της όρεξης για ζωή, αλλά με την έννοια της αγάπης, της συγχωρητικότητας και της άσκησης στη γλώσσα μας (ώριμος είναι όποιος μαθαίνει να μιλά αφού σκέφτεται και να μην βιάζεται να βγάζει συμπεράσματα για τους άλλους)

3. Ο ενθουσιασμός είναι σπουδαία υπόθεση στη ζωή μας, γιατί δηλώνει ότι αγαπάμε το έργο μας και τις προσπάθειές μας. Όταν δεν έχουμε ενθουσιασμό, σημαίνει ότι βαριόμαστε τη ζωή μας

4. Από τους μεγάλους να πάρουμε ό,τι καλύτερο, ας μην τους κατακρίνουμε, αλλά να μπορούμε να συζητούμε μαζί τους και να ακούμε τη γνώμη τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάντοτε θα κάνουμε ό,τι μας λένε. Είναι σπουδαίο όμως να έχουμε γνώμη!

5.  Νεώτεροι και μεγαλύτεροι έχουμε διαφωνίες. Για τις βόλτες και τις παρέες, για τα μαθήματα, για διάφορα προβλήματα συχνά ερχόμαστε σε ρήξη. Ο χρυσός κανόνας του διαλόγου, που συνίσταται στο να ακούγονται και οι δύο όψεις και να υπάρχει σεβασμός, πειθώ και επιχειρήματα, αποτελεί την καλύτερη λύση

6. Η Εκκλησία θεωρεί πως η αγάπη αποτελεί το κριτήριο που ορίζει τις σχέσεις γονέων και παιδιών. Η ευγνωμοσύνη από την πλευρά των παιδιών, αλλά και η κατανόηση και εμπιστοσύνη από την μεριά των γονέων. Από την άλλη πρέπει να υπάρχουν κάποια όρια, ώστε να είναι δυνατός ο καθορισμός του ρόλου και των δύο πλευρών. Άλλωστε, το χάσμα των γενεών σήμερα έχει οπισθοχωρήσει. Από την άλλη πλευρά ο διάλογος είναι ένα πολύτιμο όπλο και για τις δύο πλευρές, ενώ ο εγωισμός δεν ωφελεί κανέναν

7. Είναι σπουδαίο οι έφηβοι να ξαναβρούνε μια γνήσια επαναστατική διάθεση αντίστασης, όχι όμως προς τα πρόσωπα των γονιών, αλλά προς τυχόν λάθη τους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εντοπίζουν πού κάτι δεν πάει σωστά, να το συζητούν και να αντιμετωπιστεί από κοινού. Χρειάζεται όμως και οι νεώτεροι να μην το παρατραβούνε και να μην κάνουν κακή χρήση της ελευθερίας τους, χωρίς να χάνουνε και την προσωπικότητά τους. Άλλωστε, οι γονείς αγαπούνε τα παιδιά τους και αν κάπου παίρνουν μια στάση διαφορετική από αυτό που εκείνα πιστεύουνε ή ζητούνε, δεν το κάνουν με άσχημα κίνητρα.

8. Πώς μπορεί ο χρόνος να γίνει φίλος και όχι εχθρός;

9. Τι κάνουμε αν οι μεγαλύτεροι δεν μας ακούνε; Είναι λύση οι φωνές, οι καυγάδες, τα νεύρα και τα μούτρα;

10. Η Εκκλησία συνιστά την υπακοή στους γονείς. Υπακοή σημαίνει οι γονείς να μη λαμβάνουν υπόψιν καθόλου τη γνώμη των παιδιών;

Βοηθητικό κείμενο

«Παιδιά, να υπακούτε στους γονείς σας, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου. Αυτό άλλωστε είναι το σωστό. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, αυτή είναι η μόνη εντολή που περιέχει υπόσχεση: για να ευτυχήσεις και να ζήσεις πολλά χρόνια πάνω στη γη.

Κι εσείς, γονείς, μην συμπεριφέρεστε στα παιδιά σας έτσι ώστε να εξοργίζονται, αλλά να τα ανατρέφετε δίνοντας τους αγωγή και συμβουλές που εμπνέονται από την πίστη στον Κύριο». (Απόστολος Παύλος)

Πηγή

                       

Η τρίτη ηλικία στο έλεος της μοναξιάς

Τα παιδιά τους έφυγαν,
πήγαν διακοπές ή βρίσκονται σε συνεχείς «διακοπές»,
ζουν μακριά, αδιαφορώντας!

                                

«Ο γιος μου με παράτησε,
δε μπορώ να κουνηθώ, ελάτε γρήγορα»

Το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης και ο αριθμός τους που λειτουργεί όλο το 24ωρο, χτυπάει περισσότερες από χίλιες φορές. 

Τις περισσότερες από αυτές είναι ηλικιωμένοι που ζητούν βοήθεια. Είτε δεν έχουν να φάνε, είτε τους τελείωσαν τα φάρμακα, άλλοι βρίσκονται σε απελπισία από μοναξιά κι εγκατάλειψη. Εκατοντάδες υπερήλικες μένουν μόνοι τους στις πόλεις, χωρίς να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της μοναχικής ζωής.

Η γιαγιά είναι γύρω στα 75. Εκείνος κοντεύει τα 80. Είναι κλεισμένοι στο σπίτι τους μήνες τώρα, τα παιδιά τους δεν ασχολούνται καθόλου μαζί τους. Άλλωστε εκείνοι έχουν πρόβλημα. Ο παππούς κινείται δύσκολα και η επί πολλά χρόνια σύντροφός του «τα έχει λίγο χαμένα»! Οι γείτονες ανησυχούν, κατ’ αρχάς για τους ίδιους αλλά και για οποιαδήποτε αθέλητη πράξη τους βάλει και τη ζωή των άλλων σε κίνδυνο. Η γιαγιά αφήνει τα μάτια της κουζίνας αναμμένα, οι διάδρομοι της πολυκατοικίας μυρίζουν, διάφορες μυρωδιές κάνουν την ατμόσφαιρα της πολυκατοικίας δύσκολη. 

Με καταγγελία στην αστυνομία και υπογραφές από όλη τη γειτονιά, η εντολή του εισαγγελέα τους αναγκάζει να φύγουν από το «κρησφύγετό» τους.

Σε μια άλλη γειτονιά, κάτι άλλο συμβαίνει. Μια υπερήλικας νοιώθει τεράστια μοναξιά, θέλει να μιλήσει σε κάποιον, αλλά δεν έχει κανέναν. Τηλεφωνεί στη γραμμή SOS 197. Κάθε νύχτα, η γνώριμη φωνή, λέει μια καληνύχτα. Το πρόσωπο στην άλλη γραμμή δεν το γνωρίζει, δεν έχει όμως σημασία. Κάποιος την ακούει, σε κάποιον μιλάει πριν πέσει στο κρεββάτι για έναν ανήσυχο ύπνο. 

Μέχρι να έρθει το πρωί και να αναζητήσει το «φιλί της ζωής» κάπου αλλού.«Βοηθείστε με σας παρακαλώ να τα ξαναβρώ με την κόρη μου, δε μου μιλάει πια», λέει μια ηλικιωμένη στον ψυχολόγο του ΕΚΚΑ. 

«Κι αυτή είναι μόνο μία από τις αμέτρητες πονεμένες ιστορίες που ακούμε καθημερινά», εξηγεί ο Πρόεδρος του Κέντρου, Παναγιώτης Αλτάνης, ο οποίος έχει εκεί επιβεβαρυμένο πρόγραμμα!  Άλλωστε «υπό την προστασία» του Κέντρου δε βρίσκονται μόνο οι ηλικιωμένοι αλλά κακοποιημένες γυναίκες, έφηβοι, άστεγοι, θύματα παράνομης διακίνησης με στόχο τη σεξουαλική εκμετάλλευση, άνθρωποι που χρειάζονται γενικά ψυχολογική στήριξη και κοινωνική βοήθεια.

Ένα τηλεφώνημα απελπισίας, μία καταγγελία και το αυτοκίνητο του Κέντρου με το εξειδικευμένο πλήρωμα είναι εκεί για να δώσει λύση. Κέντρα κοινωνικής στήριξης, υπηρεσία, διαχείρισης κρίσεων, ξενώνες σύντομης φιλοξενίας, υπηρεσία άμεσης κοινωνικής παρέμβασης, τριψήφια τηλεφωνική γραμμή. 

Μαζί με αυτά, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ειδικοί, έτοιμοι να παρέμβουν ανά πάσα στιγμή και να σώσουν νέους ή ηλικιωμένους που διέρχονται έντονη συναισθηματικά κρίση, που θέλουν να δώσουν ακόμα και τέλος στη ζωή τους. Έτσι κι αλλιώς είναι αποδεδειγμένο ότι στις αργίες, στις γιορτές και στις διακοπές, οι συναισθηματικά ευάλωτοι άνθρωποι φορτίζονται και απελπίζονται ευκολότερα.

«Τηλεφώνησα για να σας πω ότι πήρα τα φάρμακά μου», λέει ένας ηλικιωμένος κάθε βράδυ στη ζεστή φωνή που απαντά στο 197. «Ο γιος μου με παράτησε, δε μπορώ να κουνηθώ, ελάτε γρήγορα», λέει ένας άλλος ενενηντάχρονος.

Μέχρι το Πάσχα αναμένεται να ζητήσουν βοήθεια τουλάχιστον άλλοι 2000 άνθρωποι της τρίτης ηλικίας

Αναρτήθηκε από Πέτρου Παν. 

http://www.newsbomb.gr

Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr

Συμβουλές προς γονείς

 Τα μυστικά μιας ευτυχισμένης εφηβείας

Συμβουλές για γονείς*

Στέφανου Χρ. Κουμαρόπουλος

Δρ. Συμβουλευτικής - ΕκπαιδευτικούΥπευθύνου Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων
Δ΄ Δ.Δ.Ε. Αθήνας

* Εισήγηση σε Γονείς σε Εκδήλωση
του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
του 1^ου Γυμνασίου Ν. Σμύρνης
(25 Φεβρουαρίου 2008).

        Ξεκινώντας την εισήγησή μου θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι παρόλο που όσα θα αναφέρω στη συνέχεια είναι προϊόν τόσο μακρόχρονης μελέτης όσο και εμπειρίας δεν διεκδικούν ούτε την απόλυτη αλήθεια ούτε το αλάθητο. Κάθε γονιός, κάθε έφηβος, κάθε οικογένεια είναι μοναδική-οί και γι’ αυτό δεν μπορούν όλα όσα θα αναφέρω στο αξιότιμο ακροατήριο να ισχύουν απολύτως. Άλλωστε εμείς της συμβουλευτικής δεν δίνουμε ρετσέτες, ούτε είναι σωστό. Παρακαλώ όσα ακούσετε σήμερα να τα εκλάβετε όχι ως γενικές αρχές αλλά ως βάση συζήτησης, προβληματισμού και αφορμή ψαξίματος για όλους μας.

            Φέρνουμε οι γονείς τα παιδιά στον κόσμο. Τι χαρά, τι όμορφα που αισθανόμαστε όταν είναι μικρά. Βιαζόμαστε να μεγαλώσουν αλλά όταν έλθει αυτή η εφηβεία λέμε: «Τι καλά που ήταν όταν τα είχαμε μικρά»! Σκοπός της συνάντησης μας είναι να σας βοηθήσω να καταλάβετε ότι δεν είναι και τόσο δύσκολα τα πράγματα, ούτε όμως και απλά.

            Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι οι έφηβοι δεν είναι παιδιά και κυρίως ότι δεν είναι μόνο παιδιά μας. Ανήκουν στον κόσμο, ανήκουν στο μέλλον, ανήκουν στον εαυτό τους είναι αυτόνομες προσωπικότητες.

Χαλίλ Γκιμπράν – Για τα παιδιά  (από το βιβλίο Ο κήπος του προφήτη)

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται δια μέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μία στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι στις ψυχές τους

αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί το δρόμο του χθες.

·        Προετοιμάζουμε τους εφήβους για τη διαμόρφωση ενός Προσωπικού Σχεδίου Ζωής. Φροντίζουμε αυτό το σχέδιο να μην είναι επηρεασμένο από δικές μας ανεκπλήρωτες επιθυμίες ή δικά μας όνειρα.

·        Πολλές φορές χωρίς να το καταλάβουμε φορτώνουμε τα παιδιά μας με τα δικά μας όνειρα. Αυτά μπορεί να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα στο επαγγελματικό προσανατολισμό τους, στη επιλογή τρόπου ζωής, φίλων κ.α.

·         Οι γονείς θα βοηθήσουμε τους νέους να σχεδιάσουν τα δικά τους όνειρα δεν χρειάζεται να τους δανείσουμε τα δικά μας.

·        Ένας έφηβος που έχει προσωπικά σχέδια και φιλοδοξίες έχει μεγαλύτερες  ψυχικές τους αντοχές για να αντιμετωπίζει το μαραθώνιο αγώνα του για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του (μαθήματα σχολείου, ξένες γλώσσες, αθλητισμός, μουσικές σπουδές κ.α.).

·        Ένα λάθος που κάναμε αλλά και κάνουμε οι περισσότεροι γονείς ακόμα είναι να νομίζουμε ότι με την επιτυχία των παιδιών σε ένα Πανεπιστήμιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ έχουμε ολοκληρώσει την αποστολή μας.

Πρέπει να το αναθεωρήσουμε.

·        Οι έφηβοί μας είναι ξεχωριστές προσωπικότητες,  που έχουν, όμως, ανάγκη καθοδήγησης, ορίων αλλά και κατανόησης και διαλόγου.

·        Η ισορροπία ανάμεσα στην επιβολή ορίων και ευθυνών και την παροχή υπεύθυνης ελευθερίας από την πλευρά των γονιών στους εφήβους είναι μία δύσκολη εξίσωση όχι όμως και άλυτη.

·        Μεγαλώνοντας εφήβους στον 21^ο αιώνα δίνουμε προτεραιότητα στη σωματική αλλά ιδιαίτερα στην ψυχική τους υγεία. Αν θέλουμε πετυχημένους και ολοκληρωμένους νέους πρέπει να φροντίσουμε για την ψυχική τους ευεξία και την ψυχοσωματική τους υγεία. Είναι τα οχήματα για να πετύχουν στη ζωή.

·        Για να μεγαλώσουμε ευτυχισμένα και επιτυχημένα παιδιά πρέπει να κρατήσουμε ένα μέτρο ανάμεσα στην υπερ-προστατευτικότητα και την αδιαφορία. Ούτε η συνεχής ενασχόληση και εποπτεία κάνουν καλό ούτε και η χωρίς προϋποθέσεις παροχές και οι χωρίς όρια ελευθερίες κάνουν καλό στους εφήβους. Οι έφηβοι θέλουν καθοδήγηση με αγάπη αλλά και με σεβασμό της προσωπικότητάς τους.

·        Τέλειοι έφηβοι δεν υπάρχουν ούτε αλάθητοι γονείς. Τα παιδιά είναι ανθεκτικά στα δικά μας λάθη, αρκεί να μην είναι σοβαρά και να τα διορθώνουμε με πολλές θετικές συμβολές.

·        Εκείνο που κυρίως απεχθάνονται οι έφηβοι είναι το κήρυγμα. Τα συνεχή πρέπει και μη χωρίς επιχειρήματα. Εμείς ως γονείς θα το κάνουμε το «το κήρυγμα» αλλά χαριτωμένα και με άλλον τρόπο πιο αποτελεσματικό. Με συζήτηση για συμπεριφορές ακόμη και με μία προμελετημένη σκηνή (π.χ. η αργοπορία).

·        Να ενθαρρύνουμε τους εφήβους να αναλαμβάνουν ευθύνες από τώρα (ψώνια τόσο της οικογενείας όσο και δικά τους,  πλύσιμο αυτοκινήτου, επισκευή κάποιων επίπλων, καθάρισμα του δωματίου τους αλλά και του σπιτιού, σιδέρωμα και άπλωμα των ρούχων, μαγείρεμα).

·        Πολύ σημαντικό θέμα σ’ αυτή την ηλικία των παιδιών μας είναι η υποχώρηση του γονέα χωρίς θυμό από τη σχέση εξάρτησης που είχε το παιδί μαζί του. Ο γονιός πρέπει ψυχολογικά να δεχτεί την καινούρια πραγματικότητα. Να προετοιμαστεί για μια ενήλικη σχέση με τα παιδιά του. Κυρίως πρέπει να ετοιμαστεί με το σύντροφό του και άλλους φίλους του για το σύνδρομο «της άδειας φωλιάς» που κάνει δυστυχισμένους γονείς και ενήλικες νέους.

·        Να αντιμετωπίσει ο γονιός την κρίση της μέσης ηλικίας, δημιουργικά ανακαλύπτοντας καινούρια ενδιαφέροντα (γυμναστήριο, χόμπι, κοινωνικές δραστηριότητες) αλλά είναι και ευκαιρία να ανακαλύψουμε εκ νέου και να τονώσουμε τη σχέση των δύο συζύγων. Αυτό θα κάνει πιο ευτυχισμένους και εμάς και τους εφήβους μας.

·        Όταν κάτι δεν πάει καλά σ’ όλα αυτά δεν ντρέπονται οι γονείς των εφήβων να απευθυνθούν για συμβουλευτική βοήθεια σε φορείς αρωγής (συμβουλευτικούς σταθμούς, ψυχολόγους κ.ά.) όταν διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν μόνοι τους να βγουν από κάποια αδιέξοδα. Η ψυχική-συναισθηματική επιβάρυνση των γονιών έχουν άμεση επίπτωση στην ψυχική ευεξία του εφήβου.

·        Οι υπεύθυνοι γονείς κάνουν υπομονή σε περιπτώσεις διαζυγίου ή διενέξεων μεταξύ συζύγων. Δεν δηλητηριάζουν με τοξικά συναισθήματα τον ευάλωτο κόσμο των εφήβων. Αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και υφίστανται τις συνέπειες. Οι έφηβοι δεν μπορούν να μετέχουν παρά σύμφωνα με τις δυνάμεις τους στα προβλήματα της οικογένειας. Δεν είναι ούτε οι ψυχολόγοι ούτε οι δικαστές των γονέων τους. Τους αγαπούν και τους δύο για αυτό που είναι.

·        Και γι’ αυτό οφείλουν οι γονείς να προσέχουν τα λόγια τους προς τους εφήβους τους για τον άλλο γονέα σε περίπτωση διαζυγίου ή διενέξεων. Αν δεν πέτυχαν (και είναι μόνο δική τους ευθύνη) στο γάμο τους ας πετύχουν στο διαζύγιο. Κουβέντες όπως έχεις τα ελαττώματα της μητέρας σου ή του πατέρα σου δημιουργούν μεγάλα συναισθηματικά προβλήματα στους εφήβους.

·        Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να συζητούν το πρόβλημά τους και με άλλους είτε έμπιστους συνομηλίκους είτε σημαντικούς ενήλικες (καθηγητές, συγγενικό πρόσωπο). Το σύνθημα είναι: «το να μιλάς σε ελευθερώνει».

·        Ο υγιής γονιός φροντίζει να καλλιεργεί το πνεύμα του έχει πνευματικές αναζητήσεις, αξίες, πίστη, ιδανικά. Αποφεύγει όμως τους φανατισμούς και τις ακρότητες. Παράλληλα φροντίζει το σώμα του (υγεία, γυμναστήριο κ.α.). Έτσι γίνονται παράδειγμα προ μίμηση για τα παιδιά τους.

·        Οι ευτυχισμένοι γονείς φροντίζουν και να διασκεδάζουν, να  παίζουν κυρίως όμως ψυχαγωγούνται τόσο με τα παιδιά τους όσο και με άλλους συνομηλίκους τους. Μαθαίνουν να μετατρέπουν σε παιχνίδι όλα όσα κάνουν.

·        Ευτυχισμένοι γονείς φροντίζουν να έχουν ποιοτικές και ήπιες απολαύσεις και αποφεύγουν τα επικίνδυνα (γρήγορη οδήγηση, βία, παραβατικότητα) και τους κάθε είδους εθισμούς (κάπνισμα, ποτό, ουσίες,  κ.ά.) Αν έχουν κάποιες εξαρτήσεις κάνουν αγώνα για να τις κόψουν.

·        Οι ευτυχισμένοι γονείς χρησιμοποιούν, τα ΜΜΕ, την τηλεόραση, τις εφημερίδες και τα περιοδικά, τον Η/Υ, το διαδίκτυο, αλλά δεν είναι «κολλημένοι με αυτά. Προτιμούν δημιουργικούς τρόπους ψυχαγωγίας αλλά και την επαφή με τη φύση. Έτσι δίνουν και το καλό παράδειγμα.

·        Οι ευτυχισμένοι γονείς κάνουν καλή παρέα και έχουν φίλους. Μοιράζονται μαζί τους στιγμές χαράς, διασκέδασης αλλά και τις κοινές τους ανησυχίες και «ανοίγονται» για τα θέματα που τους απασχολούν.

·        Οι ευτυχισμένοι γονείς μετατρέπουν τις αποτυχίες, τις ανησυχίες και την ντροπή τους σε πρωτοβουλίες υπεύθυνες γι’ αυτούς και τα παιδιά τους.

·        Οι ευτυχισμένοι γονείς υπερασπίζονται τον εαυτό τους και δεν αφήνουν τους άλλους να τους κακοποιούν λεκτικά ή σωματικά. Πόσο μάλλον τα παιδιά τους, τα οποία και υπερασπίζονται με κάθε τρόπο (χωρίς ακρότητες).

·        Οι ευτυχισμένοι γονείς εργάζονται με μέτρο και χωρίς ακρότητες. Φροντίζουν πάντα να έχουν χρόνο για τους ίδιους και την οικογένεια.

Οι ευτυχισμένοι γονείς λένε στα παιδιά τους ότι η εφηβεία είναι η ηλικία της χαράς και της απόλαυσης και το Σχολείο ο τόπος που πρέπει να συνδυάζεται με τα αισθήματα αυτά.
 Δεν αφήνουν το άγχος των βαθμών και τις πολλές δραστηριότητες να βυθίσουν τα παιδιά τους σε μελαγχολία. («Τι όφελος ένας έφηβος να έχει σαρώσει τα αριστεία, να έχει όλα τα πτυχία μέχρι και proficiency, να είναι πρωταθλητής να μπει με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο όμως να είναι ψυχικά επιβαρυμένος;»)

Πηγή: http://samakos9.blogspot.gr/2013/06/blog-post_3367.html