1.1 Επιστήμη και θρησκεία
Η επιστήμη αναγνωρίζεται από την Ορθόδοξη θεολογία ως το εργαλείο που μπορεί να αποκαλύψει κάθε μυστικό της φύσης.
Η ανθρώπινη διάνοια έχει το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα να ερευνά τον υλικό κόσμο χωρίς να τίθενται περιορισμοί.
Εκτός από τον υλικό κόσμο, η χριστιανική πίστη βεβαιώνει την ύπαρξη ενός άπειρου και υψηλότερου πνευματικού κόσμου.
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί η επιστήμη για την έρευνα της ύλης θεωρούνται ακατάλληλες για την προσέγγιση του πνευματικού κόσμου.
Η καρδιά αποτελεί το κεντρικό όργανο γνώσης με το οποίο ο άνθρωπος επικοινωνεί με τον Θεό και τον άνω κόσμο.
Η γνώση μέσω της καρδιάς είναι ένας τρόπος που η επιστήμη συχνά αγνοεί, παρόλο που προσφέρει την ανώτατη γνώση.
Η αλήθεια του ανθρώπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπόλοιπη υλική κτίση και το ζωικό βασίλειο.
Η Αγία Γραφή διδάσκει την εξάρτηση του ανθρώπου από την προηγούμενη δημιουργία, τοποθετώντας τον στο τέλος της διαδικασίας.
Η θεωρία της εξελίξεως στη σοβαρή της εκδοχή δεν παρουσιάζει κανένα δογματικό πρόβλημα για την ορθόδοξη θεολογία.
Απειλή για την πίστη αποτελεί μόνο η σύγχυση μεταξύ του «ποιος» και του «πώς» δημιουργήθηκε ο κόσμος.
Η ανθρώπινη νοημοσύνη θεωρείται ότι αποτελεί διαφορά βαθμού και όχι είδους από τη νοημοσύνη των υπόλοιπων ζώων.
Οι ομιλίες του Μεγάλου Βασιλείου στην Εξαήμερο επιβεβαιώνουν τη δυνατότητα μιας εξελικτικής δημιουργίας των ειδών.
1.2 Ηθική της τεχνολογίας
Το τεχνικό πνεύμα επικράτησε όταν ο άνθρωπος αναζήτησε τη σωτηρία του αποκλειστικά μέσα στον παρόντα κόσμο.
Η τεχνολογία εμφανίζεται συχνά ως διάδοχος του Χριστιανισμού στην προσπάθεια του ανθρώπου να νικήσει τον θάνατο.
Το εσωτερικό κίνητρο της τεχνικής αφοσίωσης είναι η ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος κατακτά την αθανασία με τα έργα του.
Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να οικειοποιηθεί θείες ιδιότητες υπερπηδώντας τα φράγματα του χώρου και του χρόνου.
Η παντοδυναμία τείνει να γίνει ανθρώπινη ιδιότητα, αν και η δημιουργία ζωής παραμένει έξω από τις δυνατότητές μας.
Η σύγχρονη ιατρική βοηθά στην παράκαμψη της παρουσίας του θανάτου μέσω της ρύθμισης των σωματικών δυσκολιών.
Η τεχνολογία επαγγέλλεται την απελευθέρωση από την ανάγκη, όμως δεν είναι σε θέση να την εξασφαλίσει οριστικά.
Το ζωτικό αίτημα της εποχής μας δεν είναι η ποσοτική αύξηση των αγαθών αλλά η ποιότητα της ζωής και η ελευθερία.
Η τεχνική χρειάζεται τη θεολογία καθώς υστερεί στη διασφάλιση της ανθρωπιάς και της νοηματοδότησης της ύπαρξης.
Η θεολογία προσθέτει την αγάπη στην προσπάθεια απελευθέρωσης, προσφέροντας διέξοδο από τον κόσμο της ανάγκης.
Η τεχνολογική παρέμβαση οφείλει να πραγματώνεται ως υπακοή στο θείο θέλημα και όχι ως αυθαίρετη επέμβαση.
Ο τεχνολογικός μεσσιανισμός είναι η θρησκευτική πίστη ότι η επιστήμη θα λύσει όλα τα προβλήματα και θα φέρει την ευτυχία.
1.3 Εφαρμογές της Γενετικής
Η γέννηση παιδιών με γενετικές ανωμαλίες μετατράπηκε από ζήτημα μοίρας σε ένα πεδίο ηθικών επιλογών και ευθυνών.
Ο προγεννητικός έλεγχος δημιουργεί στους υποψήφιους γονείς ένα βαρύ φορτίο απόφασης που δεν υπήρχε παλαιότερα.
Η Γενετική Μηχανική επιδιώκει την κατανόηση των μυστηρίων της ζωής και τη βελτίωση του τρόπου διαβίωσης.
Η τεχνολογία του ανασυνδυασμένου DNA επιτρέπει τη μεταφορά γενετικού υλικού μεταξύ διαφορετικών οργανισμών.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση του Οβιέδο, οι προγνωστικές γενετικές εξετάσεις επιτρέπονται μόνο για λόγους υγείας ή έρευνας.
Απαγορεύεται ρητά η χρήση τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής για την προεπιλογή του φύλου του παιδιού.
Η δημιουργία ανθρωπίνων εμβρύων αποκλειστικά για ερευνητικούς σκοπούς αποτελεί πράξη ηθικά μη αποδεκτή.
Για την Εκκλησία, οι αιώνιες ηθικές αξίες υπερέχουν από τα λεγόμενα υλικά οφέλη για την ανθρωπότητα.
Ο σεβασμός στη δημιουργία θεωρείται από την πίστη ως σεβασμός στο όνομα του Τριαδικού Θεού.
Ο άνθρωπος δεν είναι ένα απλό άθροισμα γονιδίων αλλά μια μοναδική προσωπικότητα με αθάνατη ψυχή.
Η βιοηθική υπενθυμίζει τις αρχές που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο από βιολογικό πειραματιστήριο σε εικόνα Θεού.
Οι νέες μέθοδοι της γενετικής πρέπει να είναι σύμφωνες με τους ηθικούς νόμους και να τυγχάνουν κοινωνικής αποδοχής.
1.4 Οικο-θεολογία
Το οικολογικό πρόβλημα αποτελεί πρωτίστως ένα ηθικό και πνευματικό ζήτημα και όχι απλώς ένα τεχνικό θέμα.
Απαιτείται μια ειλικρινής πράξη μετάνοιας για την αποκατάσταση της σχέσης μας με τη θεία δημιουργία.
Η επιστήμη και η τεχνολογία οφείλουν να αξιολογούνται υπό το φως του κοινού καλού και του σκοπού της πλάσης.
Ο άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτήτης της γης αλλά εργάζεται σε αυτήν ως υπεύθυνος διαχειριστής και φύλακας.
Η ελεήμων καρδιά καίγεται από αγάπη για ολόκληρη την κτίση, τα ζώα και όλα τα δημιουργήματα του Θεού.
Η αγάπη για τα δέντρα θεωρείται από την ορθόδοξη παράδοση ως μια ιερή εντολή που οδηγεί στην ελπίδα.
Η θέαση του κάλλους της φύσης οδηγεί τον νου του πιστού στην πνευματική δοξολογία του Δημιουργού.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρωτοστατεί παγκοσμίως στην προσπάθεια για την προστασία του περιβάλλοντος.
Η φύση αποτελεί κτίση του Θεού και η καταστροφική εκμετάλλευσή της συνιστά ασέβεια προς τον Κτίστη.
Στη Θεία Ευχαριστία προσφέρουμε στον Θεό τα δώρα Του, αναγνωρίζοντας την ιερότητα των υλικών στοιχείων.
Η ασκητική παράδοση προτείνει την ολιγάρκεια και την αυτάρκεια ως στάση ζωής για τη σωτηρία του πλανήτη.
Η ρύπανση των υδάτων και η κλιματική αλλαγή απειλούν άμεσα την επιβίωση των μελλοντικών γενεών.
2.1 Πλούτος και φτώχεια
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν καταδικάζει τον πλούτο αυτόν καθ' εαυτόν, αλλά την άδικη αρπαγή των ξένων αγαθών.
Οι πλούσιοι θεωρούνται άχρηστοι για την κοινωνία όταν δεν χαρακτηρίζονται από πνεύμα ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας.
Η επιθυμία για διαρκή πλουτισμό αποτελεί έναν ανικανοποίητο έρωτα που βασανίζει και αγχώνει τον άνθρωπο.
Ο Θεός επέτρεψε τον πλούτο σε ορισμένους ώστε να λειτουργούν ως διαχειριστές που βοηθούν όσους έχουν ανάγκη.
Τα περισσεύματα των πλουσίων ανήκουν δικαιωματικά στους φτωχούς που στερούνται τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους.
Η πλεονεξία και η αποθήκευση αγαθών στερούν από τους πεινασμένους το ψωμί και τα ενδύματα που χρειάζονται.
Ο Χριστός διδάσκει τους πιστούς να μη μαζεύουν θησαυρούς στη γη αλλά πνευματικούς θησαυρούς στον ουρανό.
Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου υπογραμμίζει τις αιώνιες συνέπειες της αδιαφορίας για τον ανθρώπινο πόνο.
Η αληθινή ηδονή και ηρεμία στη ζωή πηγάζουν από την εσωτερική γαλήνη και όχι από την κατοχή υλικών πραγμάτων.
Ο Χριστιανισμός προκρίνει έναν τρόπο ύπαρξης που βασίζεται στο «είναι» και την ποιότητα του προσώπου και όχι στο «έχειν».
Ο άνθρωπος οφείλει να βλέπει τον εαυτό του ως οικονόμο της κτίσης και όχι ως απόλυτο ιδιοκτήτη της.
Η κοινωνική αλληλεγγύη αποκτά αξία μόνο όταν εμπνέεται από ανιδιοτελή αγάπη προς τον συνάνθρωπο ως εικόνα Χριστού.
2.2 Η ηθική της εργασίας
Ο Απόστολος Παύλος έθεσε τον κανόνα ότι όποιος δεν επιθυμεί να εργάζεται δεν δικαιούται ούτε να τρέφεται.
Η εργασία αποτελεί θεϊκή εντολή που δόθηκε στον άνθρωπο ήδη από την εποχή της διαμονής του στον Παράδεισο.
Η αργία θεωρείται πνευματικός θάνατος και η βασική πηγή από την οποία πηγάζει κάθε κακία και αμαρτία.
Όπως το στάσιμο νερό διαφθείρεται, έτσι και ο άνθρωπος καταστρέφεται ψυχικά και σωματικά από την αεργία.
Μέσα από την εργασία ο άνθρωπος οδηγείται στην πορεία για την επίτευξη του «καθ' ομοίωσιν» με τον Δημιουργό του.
Ο Θεός παρουσιάζεται ως ο πρώτος εργάτης που αισθάνθηκε βαθιά ικανοποίηση βλέποντας το έργο Του καλό λίαν.
Η εργασία δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να βγαίνει από τον εαυτό του και να προσφέρει ενεργά στον κόσμο.
Η αποστέρηση του δίκαιου μισθού από τον εργαζόμενο εξισώνεται από την εκκλησιαστική παράδοση με το έγκλημα του φόνου.
Ο εργοδότης έχει ηθική υποχρέωση να καταβάλλει το ημερομίσθιο στον εργάτη πριν από τη δύση του ηλίου.
Η εργασία καθαγιάζεται με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και οφείλει να υπηρετεί την επιβίωση του πλησίον.
Το ιδανικό οικονομικό σύστημα είναι εκείνο που διασφαλίζει την προσωπική ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η εργασία δεν αποτελεί τιμωρία για τον άνθρωπο αλλά μέσο για την επίτευξη εσωτερικής και φυσικής ικανοποίησης.
2.3 Η μοναξιά του ανθρώπου
Ο σύγχρονος αιώνας χαρακτηρίζεται από μια οδυνηρή απομόνωση όπου οι άνθρωποι μετατρέπονται σε ανώνυμες μονάδες.
Η μοναξιά αποτελεί το βαρύ τίμημα μιας ελευθερίας που στερείται ουσιαστικών και αγαπητικών δεσμών με τους άλλους.
Ο ατομοκεντρισμός οδηγεί το άτομο στο να απωθεί τους ομοίους του και να κλείνεται στον στενό εαυτό του.
Η φύση του ανθρώπου είναι κοινωνική και γι' αυτό η κατάσταση του «ενός» ισοδυναμεί με την ανυπαρξία.
Η έλλειψη σχέσεων γεννά το υπαρξιακό άγχος και την ανασφάλεια για την ταυτότητα και τον προορισμό του προσώπου.
Η ανεργία και η έλλειψη στέγης ωθούν μεγάλες ομάδες συνανθρώπων μας στο σκοτεινό περιθώριο της κοινωνίας.
Ο μετανάστης βιώνει συχνά την αποξένωση και την εκμετάλλευση όντας μακριά από την πατρίδα και τους οικείους του.
Η Εκκλησία αντιμετωπίζει τη μοναξιά μέσω της κοινωνικής πρόνοιας και της έμπρακτης προσφοράς αγάπης προς όλους.
Ο Χριστός ως ο «παθών και συμπαθών» κατανοεί απόλυτα κάθε πτυχή του ανθρώπινου πόνου και της εγκατάλειψης.
Η υπέρβαση του εγωισμού αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για την ουσιαστική επανένταξη του ανθρώπου στην κοινότητα.
Ο άνθρωπος ολοκληρώνεται ως προσωπικότητα μόνο μέσα από σχέσεις που θεμελιώνονται στην ελεύθερη και θυσιαστική αγάπη.
Ο Κύριος ταύτισε τον εαυτό του με τους ξένους και τους φυλακισμένους, προσφέροντας ελπίδα στους απελπισμένους.
2.4 Η επανάσταση του Χριστιανισμού
Ο Χριστός επιδίωξε μια πνευματική επανάσταση με στόχο την καθολική και παγκόσμια ανατροπή του κακού.
Η χριστιανική επανάσταση ξεκινά από τη μεταμόρφωση του εαυτού μας και μετά επεκτείνεται σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Κύριος αντιτάχθηκε σθεναρά στην υποκρισία και την τυπολατρία των θρησκευτικών αρχόντων της εποχής Του.
Η εκδίωξη των εμπόρων από τον ναό αποτέλεσε μια πράξη αντίστασης στην εμπορευματοποίηση του ιερού χώρου.
Ο Ιησούς παραβίασε την αργία του Σαββάτου για να διακηρύξει ότι ο νόμος υπάρχει για χάρη του ανθρώπου.
Η επικοινωνία Του με τη Σαμαρείτισσα κατέρριψε τα εθνικά, κοινωνικά και θρησκευτικά στερεότυπα της αρχαιότητας.
Η σταυρική θυσία αποτελεί την κορυφαία δύναμη που αρνείται να χρησιμοποιήσει βία για την επιβολή της αλήθειας.
Η συγχώρηση είναι μια επαναστατική πράξη που σπάει τον φαύλο κύκλο της αντεκδίκησης και του μίσους.
Ο Χριστιανισμός κήρυξε την απόλυτη ισότητα όλων των ανθρώπων, καταργώντας τις διακρίσεις φύλου και καταγωγής.
Το μήνυμα του Ευαγγελίου ανατρέπει τις κοσμικές σχέσεις εξουσίας και τις αντικαθιστά με το ήθος της διακονίας.
Οι άγιοι της Εκκλησίας αντιστάθηκαν διαχρονικά σε αυταρχικά συστήματα παραμένοντας πιστοί στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
Η αγάπη προς τους εχθρούς αποτελεί την πιο ριζοσπαστική και ανατρεπτική πρόταση του χριστιανικού ήθους στην ιστορία.
3.1 Το όραμα της ειρήνης
Η ειρήνη του Χριστού θεωρείται ο ώριμος καρπός της ανάδειξης της αξίας και του μεγαλείου του ανθρώπινου προσώπου.
Η Εκκλησία εύχεται αδιάλειπτα στη λατρεία της για την επικράτηση της ειρήνης σε ολόκληρο τον σύμπαντα κόσμο.
Τα δώρα της ειρήνης και της δικαιοσύνης εξαρτώνται άμεσα από την ελεύθερη συνεργασία του ανθρώπου με το Άγιο Πνεύμα.
Ο πόλεμος καταδικάζεται από τη χριστιανική πίστη ως μια τραγική απόρροια του κακού και της ανθρώπινης αμαρτίας.
Η χριστιανική κοινότητα ενθαρρύνει κάθε πρωτοβουλία που στοχεύει στην αποτροπή των συγκρούσεων μέσω του διαλόγου.
Καταδικάζονται έντονα οι πόλεμοι που πηγάζουν από τον θρησκευτικό φανατισμό, τον εθνικισμό και τις εθνοκαθάρσεις.
Η συγχώρηση και η καταλλαγή αποτελούν τα μόνα αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξη μιας μόνιμης παγκόσμιας ειρήνης.
Ο Χριστός προσφέρει μια ειρήνη που διαφέρει από την κοσμική, καθώς βασίζεται στην εσωτερική πνευματική πληρότητα.
Για να κυριαρχήσει η ειρήνη στη γη, είναι απαραίτητο οι άνθρωποι να διδαχθούν και να εφαρμόσουν τη δικαιοσύνη.
Η πίστη ότι όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του ίδιου Πατέρα καθιστά το φυλετικό μίσος θεολογικά απαράδεκτο.
Η ειρήνη ταυτίζεται με τον αμοιβαίο σεβασμό και την ισότιμη συνύπαρξη και όχι με την παθητική υποταγή στην αδικία.
Ο Χριστός είναι η Ειρήνη μας, καθώς με την ενανθρώπησή Του ένωσε τα διεστώτα και γκρέμισε τα τείχη της έχθρας.
3.2 Η ευθύνη για τη δικαιοσύνη
Η θεία δικαιοσύνη διαφοροποιείται ριζικά από την ανθρώπινη, καθώς ταυτίζεται απόλυτα με την άπειρη αγάπη του Θεού.
Ο Θεός μπορεί να φαίνεται «άδικος» με ανθρώπινα κριτήρια επειδή προσφέρει συγχώρηση σε κάθε ειλικρινά μετανοημένο.
Πραγματική δικαιοσύνη για τον πιστό σημαίνει να επιτρέψει στον Χριστό να κατοικήσει μόνιμα μέσα στην ψυχή του.
Ο Κύριος ταύτισε την ύπαρξή Του με τους αδύναμους, τους καταπιεσμένους και τους φυλακισμένους αυτού του κόσμου.
Η Εκκλησία έχει χρέος να τάσσεται πάντα στο πλευρό των θυμάτων και να μπολιάζει την ιστορία με το δίκαιο.
Η δικαιοσύνη του Θεού φανερώθηκε ιστορικά με την ενανθρώπηση του Υιού για τη σωτηρία ολόκληρου του κόσμου.
Ο καινούργιος άνθρωπος πλάστηκε από τον Δημιουργό για να ζει με δικαιοσύνη και αγιότητα που πηγάζουν από την αλήθεια.
Η Βασιλεία του Θεού ορίζεται ως μια κατάσταση δικαιοσύνης, ειρήνης και χαράς μέσα στο Άγιο Πνεύμα.
Η αληθινή χριστιανική αγάπη εκφράζεται έμπρακτα μέσα από τη διεκδίκηση του δικαίου στις ανθρώπινες σχέσεις.
Η κοινοκτημοσύνη των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων παραμένει το διαχρονικό υπόδειγμα της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Η αίσθηση της αδικίας παραμορφώνει την αντίληψη για τη ζωή και οδηγεί τον άνθρωπο στην απομόνωση και την καχυποψία.
Ευθύνη του κάθε χριστιανού είναι να αγωνίζεται καθημερινά για έναν κόσμο όπου θα βασιλεύει η αλήθεια και το δίκαιο.
3.3 Η κατάκτηση της ευτυχίας
Η ευτυχία του ανθρώπου αποτελεί ένα πνευματικό αγαθό που δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί με χρήματα.
Η πραγματική ευτυχία δεν εντοπίζεται στο απομονωμένο «εγώ» αλλά στην αγαπητική συνάντηση με το κοινωνικό «εμείς».
Ο Χριστός διδάσκει ότι μακάριοι είναι οι πτωχοί στο πνεύμα και όσοι διατηρούν την καρδιά τους καθαρή από κακία.
Ευτυχία δεν σημαίνει να εξουσιάζεις τους άλλους αλλά να μοιράζεσαι πρόθυμα το φορτίο των αναγκών του πλησίον σου.
Όποιος μοιράζεται τα αγαθά που έλαβε από τον Θεό με τους φτωχούς γίνεται αληθινός μιμητής του Δημιουργού.
Κανένας άνθρωπος δεν διαθέτει το ηθικό δικαίωμα να επιδιώκει την προσωπική του ευτυχία αγνοώντας τη δυστυχία των άλλων.
Η αγάπη θεωρείται ανώτερη από την ίδια τη ζωή και αποτελεί το μοναδικό αυθεντικό στεφάνι της ανθρώπινης ευδαιμονίας.
Η ευτυχία συνδέεται άρρηκτα με την εσωτερική ειρήνη, η οποία έχει τη δύναμη να επηρεάζει θετικά χιλιάδες ανθρώπους.
Το βαθύτερο νόημα της ζωής βρίσκεται στην προσφορά και την υπέρβαση της ατομικής μοναξιάς μέσω της κοινωνίας.
Η αληθινή χαρά μπορεί να βιωθεί ακόμη και μέσα στη δυστυχία όταν υπάρχει η ζωντανή συντροφιά του Χριστού.
Ο παράδεισος ξεκινά να βιώνεται από την παρούσα ζωή όταν ο άνθρωπος επιλέγει να αγαπά ανιδιοτελώς τον αδελφό του.
Η πνευματική τελειότητα και ο αγιασμός αποτελούν τον τελικό και αιώνιο σκοπό της ανθρώπινης ευτυχίας.
3.4 Η ελπίδα για τη μεταμόρφωση του κόσμου
Η Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ αποτελεί το στερεό θεμέλιο της ελπίδας για την ανακαίνιση της ζωής.
Η χάρη του Αγίου Πνεύματος λάμπει μυστικά στην καρδιά του ανθρώπου παρά τα σκοτάδια των προσωπικών αμαρτιών.
Η ελπίδα των χριστιανών στηρίζεται ακλόνητα στην προσδοκία της κοινής ανάστασης των νεκρών στα Έσχατα.
Η μεταμόρφωση του δικού μας εσωτερικού κόσμου αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για τη μεταμόρφωση της κοινωνίας.
Η ειρηνική συνύπαρξη με ανθρώπους άλλων παραδόσεων μπορεί να οδηγήσει σε μια αμοιβαία πνευματική μεταμόρφωση.
Ο Θεός μπορεί να μιλά στους πιστούς μέσω των «άλλων» για να τους διδάξει την ταπεινοφροσύνη και την αποδοχή.
Το όραμα ενός κόσμου χωρίς φυλετικές ή κοινωνικές διακρίσεις αποτελεί κεντρικό αίτημα της χριστιανικής μαρτυρίας.
Η ελεύθερη συνέργεια του ανθρώπου στο έργο του Θεού έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει εκ βάθρων τον τεχνικό πολιτισμό.
Ο Χριστός με την Ανάστασή Του νίκησε οριστικά τη φθορά και προσέφερε στην ανθρωπότητα τη δυνατότητα της θέωσης.
Η Εκκλησία λειτουργεί μέσα στην ιστορία ως η πνευματική μαγιά που ανακαινίζει σταδιακά ολόκληρη τη δημιουργία.
Η διαρκής προσευχή για τον φωτισμό του εσωτερικού μας σκότους οδηγεί τον άνθρωπο προς την αιώνια ζωή.
Η μεταμόρφωση της κτίσης θα ολοκληρωθεί στη Βασιλεία του Θεού με την πλήρη και οριστική κατάργηση του θανάτου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας