Ο κόσμος του κακού και ο περιθωριακός Χριστός

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

 

Θέμα 20: Ο κόσμος του κακού και ο περιθωριακός Χριστός

Στοχοθεσία: Α. Η εποχή μας απορρίπτει τους ανθρώπους με  κριτική σκέψη και τους εξισώνει με τους ανθρώπους του περιθωρίου. Ακόμη, αρνείται να δει την ουσία του κακού που χαρακτηρίζει τη ζωή μας

Β. Συναντούμε τον Χριστό σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, ακόμα και το πιο περιθωριακό. Η Εκκλησία αρνείται τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, όπως και την κοινωνική περιθωριοποίηση 

Εξέγερση

(Μουσική, στίχοι και τραγούδι Χ. και Π. Κατσιμίχας, από τον δίσκο Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη)

Με τα μαντήλια και τους λοστούς

Μελανιασμένες βραχνές φωνές

Στις κρύες ταράτσες ανάβουν οι φωτιές

Καίνε τα στρώματα

Καίνε τις φυλακές. Μάνα…

Μέσα στον άδειο τον πανικό

Η πόλη κλειδωμένη ακούει κρυφά

Τον εαυτό της, τον άλλο της εαυτό

Το ματωμένο, το σκοτεινό,

Τον άλλο της εαυτό

Ερμηνευτικά σχόλια

Με τα μαντήλια: Είναι ένα συγκλονιστικό τραγούδι, το οποίο μας μιλά για την βία και την εγκληματικότητα, για τις φυλακές ως τόπους όπου υποτίθεται ότι θεραπεύεται το κακό και την κοινωνική αδιαφορία για το κακό

Και τους λοστούς: Αποτυπώνεται η εικόνα των γνωστών –αγνώστων, των νέων κυρίως, που δεν βρίσκουν άλλη διέξοδο στην καταπιεσμένη ζωή τους από την εξέγερση και την επανάσταση. Αιτίες αυτού του τρόπου της βίας μπορεί να είναι πολλές (η επίδειξη δύναμης σε μια κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται για το νεανικό λόγο, αντίδραση για την αντίδραση, καθώς δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο αίτημα, η θέληση για μια ελευθερία χωρίς όρους και όρια, η προβληματική ανατροφή και η συντριβή των αξιών στη νεανική ζωή, που τους κάνει να ζούνε χωρίς σεβασμό, όπως επίσης και η αναζήτηση του εύκολου κέρδους που οδηγεί στη βία και την εγκληματικότητα

Στις κρύες ταράτσες ανάβουν οι φωτιές… καίνε τις φυλακές: ακόμα και οι φυλακές δεν βοηθούν τους ανθρώπους να σωφρονισθούν πραγματικά, γιατί κανείς ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται για το σωφρονισμό. Οι άνθρωποι ζούνε βέβαια σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης απ’  ό,τι στο παρελθόν, ωστόσο τα προγράμματα επανένταξης και η ηθική καλλιέργεια απουσιάζουν. Κυριαρχεί η εργασία ως τρόπος εξόφλησης του κοινωνικού χρέους, κι αυτή όχι για όλους. Ο άνθρωπος επομένως, μάλλον χειρότερος βγαίνει και όχι καλύτερος

Μέσα στον άδειο τον πανικό: Η πόλη και η κοινωνία έχει καθαρίσει με τους κακούργους της και κοιμάται ήσυχη. Μόνο όταν εξεγείρονται όσοι πάνε ενάντια στο σύστημα (φυλακισμένοι, μαθητές, έφηβοι, αναρχικοί, χούλιγκανς, κλέφτες, πρεζόνια) τότε βιώνει τον πανικό, γιατί ακριβώς συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ξεμπερδέψει μ’ αυτούς που περιθωριοποίησε και την ενοχλεί ότι αυτοί ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της

κλειδωμένη: Κυριαρχεί ο φόβος και ο πανικός

Άλλο, ματωμένο, σκοτεινό εαυτό: Είναι η πραγματική εικόνα της κοινωνίας, η οποία δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένη, όσο θέλει να φαίνεται. Η ίδια η κοινωνία άλλωστε προκαλεί τη βία (τηλεόραση, παιχνίδια και ηλεκτρονικά και άλλα, ενθάρρυνση της αδικίας παντού)

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1. Η αδικία είναι κάτι δεδομένο στη ζωή μας. Η Εκκλησία μας πιστεύει ότι επιτρέπει ο Θεός να την υφιστάμεθα, για να ταπεινωνόμαστε, αλλά και να παιδαγωγούμαστε. Φάρμακα είναι η συνειδητοποίηση του πού έγκειται η αδικία, ποιο είναι το δικό μας μερίδιο ευθύνης, ο διάλογος ως τρόπος αντίστασης, η αναζήτηση της αλήθειας και η πνευματική αντίσταση δια της υπομονής και της προσευχής

2. Στα κοινωνικά προβλήματα (αδικία, κακία, υποδούλωση) χρειάζεται να αντιστεκόμαστε, χωρίς όμως να υπερβαίνουμε τα όρια. Υπάρχει η παθητική αντίσταση των Ινδών του Γκάντι (καθιστική διαμαρτυρία, διαδήλωση με ευπρέπεια), αλλά και  η λεκτική διαμαρτυρία, χωρίς όμως να χάνουμε το σεβασμό απέναντι στους θεσμούς.

3.  Ο Έλληνας δεν είναι ρατσιστής. Ωστόσο, όταν τα ΜΜΕ προβάλλουν διαρκώς αρνητικές περιπτώσεις ξένων που δρουν εγκληματικά, οι οποίοι όμως δεν είναι κανόνας, μεγεθύνουν την αρνητική συμπεριφορά και κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται. Η παράδοσή μας είναι χαρακτηρισμένη από τη φιλοξενία και το ανοιχτό σπίτι. Η εποχή μας οδηγεί στο κλειστό σπίτι και την κλειστή καρδιά.

4. Όλοι οι άνθρωποι είναι εικόνες Θεού, που σημαίνει ότι έχουν την ίδια αξία ενώπιον του Θεού. Άρα, το «είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου», σημαίνει ότι έχουμε ευθύνη να φερόμαστε στους άλλους σα να επρόκειτο να δούμε το Χριστό. Ανοιχτή καρδιά, επικοινωνία, χωρίς να σημαίνει ότι θα δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη και να είμαστε αφελείς έναντι των άλλων. Μπορούμε  όμως να τους προσφέρουμε ό,τι δεν βλάπτει. Γι’ αυτό και η Εκκλησία επισκέπτεται τον φυλακισμένο, τον άρρωστο, περιθάλπει τον ξένο και ταϊζει τον φτωχό

5. Ο χριστιανός δεν εμφορείται από ρατσιστικές αντιλήψεις. Δεν υποτιμά τη γυναίκα, τον πρόσφυγα, τον ξένο, τον αλλοεθνή, αλλά χαίρεται που βλέπει ανθρώπους – παιδιά του Θεού. Ο χριστιανός δεν απορρίπτει τους περιωθριακούς, γιατί ξέρει πως το κακό είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας και πολεμά όλους τους ανθρώπους. Το κακό θεραπεύεται  με την μετάνοια και την αγάπη.

6. Γιατί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει στην ιδέα του εγκλήματος σήμερα και δεν τους ενδιαφέρει το κακό;

7. Πώς κρίνετε το ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό των φυλακισμένων και των τοξικομανών;

8. Θα ήταν εύκολο να δεχτείτε στη δουλειά σας έναν πρώην κρατούμενο; Θα κάνατε παρέα μ’  ένα τέτοιο πρόσωπο;

Βοηθητικό κείμενο

Ο Απόστολος Παύλος θεωρεί ως χρυσό κανόνα των ανθρώπινων σχέσεων το «Ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη»

 Πηγή
 

Η αγάπη η μοναδική απάντηση στη βία και το έγκλημα

Εγώ μιλάω για δύναμη

(Μουσική Δήμητρα Γαλάνη, Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, τραγούδι Νατάσα Μποφίλιου και Ελεονώρα Ζουγανέλη, από το δίσκο Είπα στους φίλους μου)

Όλα ξέρω γιατί γίνονται και πώς λειτουργούν,

το μυαλό με βοήθησε να καταλαβαίνω,

οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν,

κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της αγάπης ισοδύναμη,

και ζητάω προτεραιότητα, φύση, θέση κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη,

και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα.

Όλα ξέρω τι σημαίνουνε και τι εννοούν,

το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούργιο μήκος,

οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν,

λες κι ο κόσμος το κανόνισε να γλιτώνει ο λύκος.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της αγάπης ισοδύναμη,

και ζητάω προτεραιότητα, φύση, θέση κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη,

και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα.

Ερμηνευτικά σχόλια

Όλα ξέρω γιατί γίνονται και πώς λειτουργούν: ο άνθρωπος αναζητεί στη ζωή του να μάθει γιατί γίνεται ό,τι γίνεται. Γιατί υπάρχει ο κόσμος. Γιατί οι άνθρωποι χτίζουν σχέσεις και γιατί τις χαλάνε. Γιατί να υπάρχουν αδικίες. Γιατί να κυριαρχεί το κακό. Υπάρχουν μηχανισμοί που ερμηνεύουν τον κόσμο και την πορεία του. Ο άνθρωπος χρειάζεται να βάλει το μυαλό του να λειτουργήσει. Να μάθει. Να κρίνει. Να καταλαβαίνει. Ακόμη κι αν όλα δεν μπορέσει να τα αντιμετωπίσει και να τα ερμηνεύσει, θα βρει κλειδιά που θα τον κάνουν να πλησιάσει το νόημα.

Οι ευαίσθητοι αμύνονται: όποιος στην καρδιά του έχει ευαισθησία μπορεί να συλλάβει πιο εύκολα τα μηνύματα. Τότε όμως νιώθει ότι ο κόσμος δεν μπορεί να πορευτεί σύμφωνα με ό,τι ονειρεύεται. Υπάρχει αδικία. Υπάρχει δυσκολία εκπλήρωσης των στόχων. Το κακό κυριαρχεί. Ποιος πρέπει να είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης; Η παραίτηση από τους στόχους και τα όνειρα; Η ανοχή στο κακό και τις ποικίλες μορφές του; Το να διορθώσουμε με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία το άδικο; Η λύση βρίσκεται στο να αξιοποιήσουμε τη δύναμή μας για να επιβάλλουμε τον δικό μας τρόπο; Ακόμη κι αν αυτός βρίσκει αντιδράσεις από τους άλλους; Έχουμε δικαίωμα τότε να αξιοποιήσουμε τη δύναμή μας ώστε να τιμωρήσουμε όσους μας αντιστέκονται; Να εκδικηθούμε όσους μας βλάπτουν; Να διορθώσουμε τα λάθη του κόσμου, επιβάλλοντας την δική μας αλήθεια;

Δύναμη ισοδύναμη της αγάπης: Το τραγούδι μας μιλά για μιαν άλλη δύναμη, ισοδύναμη της αγάπης και της ελπίδας. Αυτή είναι η δύναμη της πίστης. Είναι αυτή που γνωρίζει να εμπιστεύεται το Θεό. Που καθιστά την αγάπη κέντρο της πορείας μας. Μπορούμε να παλέψουμε να διορθώσουμε τις αδικίες. Πρωτίστως με το να τις γνωρίζουμε. Με το να μην κρυβόμαστε. Με το να τις φανερώνουμε γιατί χωρίς αλήθεια τίποτε δεν έχει νόημα. Αλλά και με το να ενδιαφερόμαστε να βοηθήσουμε αυτούς που πράττουν το κακό, να το καταλάβουν. Με κάθε δυνατό τρόπο. Με τον λόγο. Την προσευχή. Το παράδειγμα. Το να είμαστε κοντά τους. Αλλά και με το να μην κολλάμε σε όσους δεν θέλουν να διορθωθούνε. Να εμπιστευόμαστε το Θεό, που ξέρει πότε πρέπει να δώσει λύση στις δυσκολίες. Αγάπη σημαίνει εμπιστοσύνη και επιθυμία να υπάρξει δικαιοσύνη για όλους. Όχι όμως με βία, αλλά με πίστη.

Προτεραιότητα, φύση, θέση, ιδιότητα: προτεραιότητα έχει η ζωή και ο άνθρωπος. Φύση είναι ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα Θεού και δεν έχουμε δικαίωμα να προσβάλλουμε και να ισοπεδώνουμε κανέναν, όσο διαφορετικός κι αν είναι σε σχέση με μας. Η θέση έχει να κάνει με το σημείο στο οποίο βρίσκεται ο καθένας από μας. Ανεξάρτητα από τις γνώσεις, τις ικανότητες, τον πλούτο ή την φτώχεια, τις προοπτικές μας, ο καθένας μας πρέπει να αναγνωρίζει και να αναγνωρίζεται. Να ζητά από τους άλλους τον σεβασμό που οφείλουμε να δείχνουμε μεταξύ μας, αλλά και να αποδίδει αυτό τον σεβασμό στον καθέναν. Η ιδιότητα είναι τα χαρίσματα που μπορούν να μας βοηθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, αλλά και να συμβάλουμε στο να γίνουν οι άλλοι καλύτεροι. Χρειάζεται αυτογνωσία, ώστε να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας ότι δικαιούνται περισσότερα ενώ δεν έχουν τέτοιες δυνατότητες ή δεν κοπιάζουν γι’ αυτό. Και να δείχνουμε με την δύναμη της αγάπης ότι παλεύουμε. Για να έχουμε δικαίωμα να ζητούμε.

Να γλιτώνει ο λύκος: ο κόσμος σήμερα αποθεώνει τους λύκους. Αυτούς που είναι άρπαγες, που δεν έχουν ευσπλαχνία, που κατασπαράζουν τα θύματά τους για να επιβιώσουν ή να δοξαστούν οι ίδιοι ή για να αναδειχθούν στην κοινωνία ή για να εκδικηθούν. Πλήθος τηλεοπτικών σειρών, ταινιών, κειμένων στην ουσία έμμεσα δοξάζουν όσους λειτουργούν σαν τους λύκους. Επιβιώνουν χάρις στη δύναμή τους. Κυριαρχούν. Μένουν ατιμώρητοι. Οι λύκοι γίνονται ήρωες ή υποκείμενα θαυμασμού, ενώ ο κόσμος δεν λυτρώνεται με τη βία και το κακό.

αθωότητα, παλιά ταυτότητα: η αγάπη, η ελπίδα, η πίστη δίνουν ταυτότητα στον άνθρωπο. Αρχές και αξίες παλιές, όμορφες, δυνατές. Είναι οι αξίες της παιδικής μας ηλικίας. Εκεί που μπορούμε να δείξουμε την αγάπη συγχωρώντας. Την ελπίδα με το να μην απογοητευόμαστε και να παλεύουμε να διορθώσουμε τα πράγματα. Και την πίστη με την εμπιστοσύνη σε όσους μας αγαπούνε, αλλά και στο Θεό. Αυτή είναι μια αθωότητα που όλοι μας έχουμε ανάγκη. Κι εδώ έρχεται η νίκη εναντίον κάθε μορφής βίας και εγκλήματος, τα οποία προέρχονται από την απουσία της αγάπης. Όποιος ασκεί βία ή γίνεται εγκληματίας δεν έχει μάθει να αγαπά και να αγαπιέται. Η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην αγάπη!

Β. Η δύναμη της Αγάπης νικά κάθε έγκλημα και κάθε βία

«Νους αποστάς του Θεού ή κτηνώδης ή δαιμονιώδης εστί», μας λέει η Εκκλησία μας. Όποιος νους απομακρύνεται από το Θεό κάνει τον άνθρωπο να μοιάζει είτε με άλογο ζώο, που το μόνο που έχει στα χέρια του είναι η δίψα για δύναμη και κυριαρχία ή μοιάζει με δαίμονα, με τον διάβολο που ζητά να κάνει το κακό παντού.

Νεώτεροι και μεγαλύτεροι γινόμαστε μάρτυρες της κυριαρχίας του κακού στη ζωή μας. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις, στις οποίες είμαστε και έτοιμοι να το δικαιολογήσουμε. Επειδή υπάρχει αδικία στον κόσμο. Επειδή και άλλοι κάνουν το κακό και χρειάζεται η τιμωρία. Επειδή δεν έχουν δικαίωμα να μας φέρονται άσχημα. Επειδή ο εγκληματίας έχει δύναμη στα χέρια του. Ο εγκληματίας αποκτά δόξα, γιατί προβάλλεται από παντού, ιδίως από την τηλεόραση και το Ίντερνετ. Υπάρχει και βία που αποσκοπεί στο καλό. Το κυριότερο έχει να κάνει με την αίσθηση ότι η δικαιοσύνη αργεί να αποδοθεί. Επομένως, κάτι πρέπει να γίνει. Έτσι, εκτός από τα εγκλήματα που έχουν να κάνουν με το προσωπικό επίπεδο, την διαταραγμένη προσωπικότητα των ανθρώπων, τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο έχουν μεγαλώσει, το περιβάλλον που δεν βοηθά, έχουμε φτάσει στο σημείο να δικαιολογούμε την συγκρότηση συμμοριών, την αίσθηση ότι το κράτος δεν μπορεί να επιβάλει τον νόμο και ότι πρέπει να οργανωθούν οι άνθρωποι σε δικές τους ομάδες για να δώσουν ένα μήνυμα στον κόσμο.

Η Εκκλησία πιστεύει ότι το έγκλημα είναι αμαρτία και μάλιστα μεγάλη. Το έγκλημα στρέφεται εναντίον του άλλου ανθρώπου. Ο εγκληματίας αναλαμβάνει το ρόλο του Θεού. Αφαιρεί ζωές, εκδικείται και τιμωρεί. Νομίζει ότι έχει την δύναμη να κάνει ό,τι θέλει. Αυτή η στάση όμως αποτελεί έκφραση μεγάλης ύβρεως, αλαζονείας, δηλαδή μορφή δαιμονικής συμπεριφοράς. Πηγάζει από την απουσία της αγάπης, από το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν έμαθε να λύνει τα προβλήματα και τις διαφορές με αγάπη, αλλά ούτε και έμαθε ότι δεν μπορεί να είναι αυτός το κέντρο του κόσμου.

Για την Εκκλησία η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην αγάπη. Η αγάπη συγχωρεί. Η αγάπη επισημαίνει την αλήθεια, αλλά ξέρει να περιμένει. Και ο Θεός θα δείξει στον αμαρτωλό, ακόμη και στον εγκληματία, δρόμο μετάνοιας. Η αίσθηση ότι όλα πρέπει να διορθωθούν εδώ και τώρα δεν ωφελεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να παλεύουμε για πιο δίκαιο κόσμο, για πιο δίκαιες ανθρώπινες σχέσεις, με πνεύμα υποχώρησης, θυσίας και παραίτησης από την αίσθηση ότι εμείς είμαστε το κέντρο του κόσμου, αλλά και την ίδια στιγμή με κριτήριο την αλήθεια να κρίνονται οι πράξεις όλων. Ο Θεός δεν θέλει την αδικία.

Όσο κι αν φαίνεται παράταιρο, μόνο η αγάπη μπορεί να διορθώσει αληθινά τις αδικίες. Μόνο η αγάπη είναι γνήσια δύναμη. Αυτή μπορεί να κάνει την κοινωνία καλύτερη. Μαζί με τους ανθρώπινους θεσμούς, που δεν θα αφήνουν το κακό να θριαμβεύει, χρειάζεται όλοι μας να δείχνουμε κατανόηση και να προσπαθούμε με τη δύναμη της αγάπης να δώσουμε ευκαιρίες σε όλους. Χωρίς να δικαιολογούμε το κακό, ούτε να θέλουμε να το διορθώσουμε κάνοντάς το χειρότερο. Οποιαδήποτε μορφή βίας, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται, είναι καταστροφή. Ας μην το ξεχνούμε και ας μην θαυμάζουμε τους νταήδες κάθε εποχής, που γίνονται εγκληματίες. Να παλεύουμε εναντίον της κοινωνικής και πολιτικής αδικίας, όχι όμως να δικαιολογούμε τα εγκλήματα κάθε μορφής. Και εννοείται ότι και σε προσωπικό επίπεδο κανέναν πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με τη βία και την εκδίκηση. Ή παραιτείσαι από τη σχέση με έναν άνθρωπο που δεν θέλει να διορθωθεί, τον συγχωρείς και προχωράς στη ζωή σου ή τον αφήνεις στα χέρια του Θεού.

Είναι αυτονόητο ότι οποιαδήποτε εγκληματικότητα εναντίον ξένων, μεταναστών, διαφορετικών σε σχέση με μας, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Μας απομακρύνει από την αληθινή χριστιανική μας ταυτότητα, την οποία έχουμε ανάγκη να την ξαναβρούμε. Άλλωστε, ο Χριστός σταυρώθηκε για όλο τον κόσμο και για όλους τους ανθρώπους. Συγχώρεσε όλους, ακόμη και όσους εγκληματούσαν εναντίον Του. Αυτό είναι ένα μήνυμα πάντα, αλλά και ιδιαίτερα σήμερα, επίκαιρο.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ

ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2 

12.10.2013

Πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_713.html

Βία και Εκκλησία

Πως ερμηνεύεται το φαινόμενο της βίας στην Παλαιά Διαθήκη; Ποιές είναι οι θεολογικές ρίζες αλλά και προεκτάσεις της "βίαιης" και καλπάζουσας αυτοαναφορικότητας σύγχρονου ανθρώπου; Ποιό το κοινό χαρακτηριστικό του πολεμοχαρή βιβλικού ανθρώπου με τον σύγχρονο μετανεωτερικό κυβερνοάνθωρπο; Ποια η διαφορά προσώπου και ατόμου; Η Βίκυ Φλεσσα σε μια AdHoc συζήτηση με τον καθηγητή Καινής Διαθήκης του Τμήματος Θεολογίας του ΕΚΠΑ, κ. Χρήστου Καρακόλη.

 

Σιατίστης Παύλος: ''ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ''

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σιατίστης κ. Παύλου | Romfea.gr

---

Πρίν ἀπό σαράντα περίπου χρόνια παρουσιάστηκε τό πρῶτο κροῦσμα ναρκωτικῶν μέσα σέ σχολεῖο. Καί τότε ἄρχισαν οἱ γεμᾶτες ὑποκρισία συσκέψεις καί οἱ τηλεοπτικές καί ραδιοφωνικές συζητήσεις, οἱ στρογγυλές καί οἱ τετράγωνες τράπεζες, γιά νά συζητήσουν καί νά μελετήσουν τό γεγονός.

Δημοσιογράφοι, εἰδικοί καί ἀνειδίκευτοι νά συζητοῦν καί νά προσπαθοῦν τάχα νά διερευνήσουν τό «φρικτό» γεγονός.

Ἔνιωσα τότε μιά ἀηδία καί μιά ἀγανάκτηση μαζί γιά ὅλους πού, ἐνῶ ἦταν οἱ κύριοι ὑπαίτιοι τοῦ γεγονότος παρίσταναν τούς ἀθώους καί ἐνῶ ἦταν οἱ περισσότεροι «προαγωγοί», τώρα ἐπιχειροῦσαν νά κάνουν τούς θεραπευτές.

Ἔγραψα λοιπόν καί ἐγώ τότε σέ τοπική ἐφημερίδα ἕνα κείμενο μέ μιά σκληρή εἰρωνία. «Ὥστε ἀνησυχήσατε! Μιλᾶτε σοβαρά! Μά τί ἄλλο κάνετε ὅλοι ἐσεῖς, ὁ καθένας ἀπό τήν πλευρά του, ἐδῶ καί μιά δεκαετία ἀπό τό νά γκρεμίζετε ὅλα τά ἀναχώματα πού θά μποροῦσαν νά ἐμποδίσουν τήν εἰσβολή τῶν ναρκωτικῶν στά σχολεῖα; Εἰρωνευθήκατε ὅλες τίς ἀξίες! Χλευάσατε τήν πίστη καί τήν ἀρετή! Τώρα μπορεῖτε νά εἶσθε ὑπερήφανοι. Πετύχατε τόν στόχο σας. Τά ναρκωτικά μπῆκαν ἐπί τέλους στά σχολεῖα καί ἀπό ἐδῶ καί πέρα θά γίνουν κυρίαρχο στοιχεῖο στήν ζωή τους»!

Αὐτά ἔγραφα τότε καί λυπᾶμαι πού ὁ χρόνος μέ δικαίωσε.

Τήν ἴδια ὀργή ἀναμεμιγμένη μέ ἀηδία δοκίμασα αὐτές τίς ἡμέρες μέ ἀφορμή τήν αὐτοκτονία-ἔγκλημα τοῦ νεαροῦ παιδιοῦ ἀπό τήν Κρήτη, ἐκεῖ στά Γιάννενα.

Δημοσιογράφοι μέ ψεύτικο ὕφος λύπης, λοιποί σχολιαστές πού τάχα ἀποροῦσαν καί προσπαθοῦσαν νά καταλάβουν τό γεγονός.

Σέ μερικές μάλιστα ραδιοφωνικές ἐκπομπές πού ἔτυχε νά ἀκούσω ταξιδεύοντας, ἐκπομπές ἐλαφροῦ χαρακτήρα, ἕνα τάχα σοβαρό σχόλιο γιά τό θλιβερό γεγονός, γιά νά κάνουμε τάχα τό καθῆκον μας καί ἀμέσως μετά ἐπιστροφή στά χαζά καί εὐτράπελα καί στά ἐλαφρά, ἀλλάζοντας θέμα.

Μάλιστα κάποιος πρωϊνός δημοσιογράφος σκέπτεται καί διερωτάται «μήπως πρέπει νά ξαναγυρίσουμε σέ παλαιότερες ἐποχές» πού οἱ ἄνθρωποι ἦταν πιο κοντά ὁ ἕνας στόν ἄλλο;

Δέν μιλάει ὅμως γιά τό ποιές ἦταν αὐτές οἱ ἐποχές καί τί τίς διαφοροποιοῦσε ἀπό τίς σημερινές. Δέν ἐξηγεῖ ὅτι τότε λειτουργοῦσαν ὅλα αὐτά πού πολλοί ἀπό τούς συναδέλφους τους τά ἐνέπαιξαν καί τά εἰρωνεύτηκαν.

Ξέχασε μήπως ὅτι ὅταν κάποιες ἔρευνες ἔδειχναν ὑψηλά ποσοστά ἐμπιστοσύνης πρός τήν οἰκογένεια, τήν Ἐκκλησία ἤ τόν Στρατό τά δημοσιογραφικά σχόλια σημείωναν: «συντηρητική στροφή τῆς Νεολαίας», χωρίς βέβαια νά μᾶς ἐξηγοῦν ποιά θά ἦταν ἡ προδευτική στροφή τῆς Νεολαίας.

Ἀλλά αὐτή τήν ζοῦμε σήμερα. Ὅλοι αὐτοί πού τάχα προβληματίζονται εἶναι ἐκεῖνοι πού μέ τό παράδειγμα τους, τό λόγο τους καί τήν γραφίδα τους μετέτρεψαν τίς παλιές ὄμορφες παρέες καί φιλίες τῶν παιδιῶν καί τῶν νέων μας σέ «συμμορίες» πού σκοτώνουν.

Εὐχήθηκε μάλιστα τό συγκεκριμένο περιστατικό νά γίνει σταθμός πού θά μᾶς κάνει νά ἀλλάξουμε στάση καί νά μήν τό ξεχάσουμε μέχρι τήν ἑπόμενη φορά πού θα ξαναγίνει κάτι παρόμοιο.

Πόσες φορές δέν ἔχουμε ἀκούσει τέτοιες εὐχές; Πόσες φορές δέν ἀκούσαμε τά ἁρμόδια ὑπουργεῖα νά λαμβάνουν μέτρα γιά νά ξεχασθοῦν ὅλα αὐτά ἔπειτα ἀπό λίγο; Πόσες φορές δέν ἀκούσαμε βαρύγδουπες δηλώσεις εἰδικῶν χωρίς συνέχεια καί χωρίς ἀποτέλεσμα;

Πόσες φορές ἀκούσαμε ὅτι «τό μαχαίρι θά φθάσει μέχρι τό κόκκαλο», ἀλλά σχεδόν πάντα δέν ἀγγίξαμε κἄν τό μαχαίρι; Φτάνουν πιά τά λόγια τό παχειά καί τά μεγάλα!

Τά παιδιά μας χρειάζονται ἀλήθεια καί ἀγάπη! Ἀλλά ποιός νά τούς τήν δώσει. Ἡ Παιδεία πού δέν ἀσχολεῖται πλέον μέ τό πρόσωπο τοῦ μαθητή ἤ τῆς μαθήτριας, ἀλλά μόνο μέ τό μυαλό τους ἔχοντάς τους μεταβάλλει ἀπό πρόσωπα σέ ἠλεκτρονικούς ὑπολογιστές πού τούς φορτώνουν μόνο «δεδομένα»;

Τί εἶναι σήμερα τό Λύκειο παρά ἐκεῖνο πού φορτώνει τό μυαλό τοῦ μαθητή μόνο μέ ὕλη; Βλέπετε καί ὁ νέος ἀναπληρωτής Ὑπουργός Παιδείας θεώρησε ὅτι τό μοναδικό πρόβλημα τῆς Παιδείας εἶναι ὁ τρόπος εἰσαγωγῆς στήν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση καί γιά νά μήν ὑστερήσει σὲ σχέση μὲ τούς προκατόχους του ἔσπευσε νά κάνει καί τήν δική του ψιλοαλλαγή.

Τό ὅτι προῒσταται μιᾶς Παιδείας πού ἀγνοεῖ τήν προσωπικότητα τοῦ Παιδιοῦ, μιᾶς Παιδείας πού ἔχει μετατραπεῖ ἀπό ὅπλον δικαιοσύνης σέ ὅπλον θανάτου, μιᾶς παιδείας πού ἔχει πάρει ὁριστικό διαζύγιο ἀπό τήν ἀγωγή, αὐτό δέν τό πῆρε εἴδηση;

Νά δώσει ἀλήθεια καί ἀγάπη ἡ Οἰκογένεια! Ποιά οἰκογένεια; αὐτή πού βαθμοθηρεῖ; Αὐτή πού καλλιεργεῖ τόν ἀνταγωνισμό τῶν παιδιῶν;

Αὐτή ἡ μάνα πού ἀπαγορεύει στήν 18χρονη κόρη νά πεῖ στή συμμαθήτρια της, πού ἀρρώστησε γιά δυό μέρες, τήν ὕλη πού ἔχασε, μήπως καί ἐξαιτίας αὐτοῦ ἡ ἄλλη ἀποτύχει στίς ἐξετάσεις καί ἐπιτύχει ἡ δική της;

Ἡ οἰκογένεια πού διαμαρτύρεται στόν καθηγητή γιατί τό παιδί ἔχει 18 καί ὄχι 19 στό μάθημα, ἀλλά δέν ἐνδιαφέρεται γιά τόν χαρακτήρα καί τήν χαλασμένη προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ της;

Ἡ οἰκογένεια πού βλέπει τό παιδί της σάν ἕνα ὡραῖο ζωάκι καί δέν διερωτήθηκε ἄν αὐτό τό παιδί ἔχει καί ψυχή τήν ὁποία πρέπει νά φροντίσει;

Ἡ οἰκογένεια πού πολλές φορές ἔχει στερήσει τό χαμόγελο ἀπό τό παιδί μέσα στό ἴδιο της τό σπίτι; Μήπως πολλές φορές καί οἱ θῦτες δέν εἶναι θύματα πού γεννοῦν καινούρια θύματα μέ τή σειρά τους;

Νά δώσει ἀλήθεια καί ἀγάπη ἡ κοινωνία! Ποιά κοινωνία; Αὐτή πού ἐξαρτώμενη ἀπό μιά διεφθαρμένη ἐξουσία σαρκάζει τήν ἀρετή, πού ἐμπαίζει τή δικαιοσύνη, πού εἰρωνεύεται τό ἦθος, πού πολεμᾶ τήν ἀξιοκρατία, πού διδάσκει τήν κομπίνα, πού διδάσκει καί προβάλλει τήν βία;

Τά παιδιά μας εἰκόνες μας εἶναι, σέ μᾶς τούς μεγάλους μαθήτευσαν, ἐμεῖς τὰ σαρκάζουμε ἄν δέν ἔχουν γίνει τόσο «προδευτικὰ» ὥστε ἀκόμη καί νά ἐκδίδονται.

Ἐμεῖς τούς ἀφαιρέσαμε τό μέτρο τῆς ἀξίας τους γιά νά τά ἐμπορευόμαστε πιο φτηνά στίς περίεργες «ἀγορές μας».

Φτάνει λοιπόν ὅλη αὐτή ἡ ὑποκρισία! Ἄν σέ κάτι ταρακουνηθήκαμε ἄς φροντίσουμε τά ἄλλα ὑποψήφια θύματα. Ἄς ξαναβάλουμε στό κέντρο τῆς Οἰκογένειας, τῆς Παιδείας, τῆς Κοινωνίας, ὅλα αὐτά πού πετάξαμε σάν ἄχρηστα, ὅλα αὐτά πού στερήσαμε ἀπό τά παιδιά μας καί ἄς σταματήσουμε νά ψευτοκλαῖμε πάνω ἀπό τούς νωπούς τάφους τους.

Μιά ἄλλη Παιδεία, μιά ἄλλη Οἰκογένεια, μιά ἄλλη Κοινωνία χρειάζονται τά παιδιά μας ἄν δέν θέλουμε νά ἔχουμε καί ἄλλα θύματα καί ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι χρειάζεται νά καταλάβουμε πρωτίστως τήν ὀντολογία καί ὄχι μόνο τήν ψυχολογία τῶν παιδιῶν μας.

Kοινωνικό πείραμα κατά της ενδοοικογενειακής βίας

Ένα κοινωνικό πείραμα κατά της ενδοοικογενειακής βίας ήταν αρκετό για να επιβεβαιώσει ότι κάνεις δεν γεννήθηκε βίαιος, οι επιλογές είναι αυτές που καθορίζουν την εξέλιξή του

Το πείραμα που ξεκινάει με απλές ερωτήσεις σε μια ομάδα μικρών αγοριών αλλάζει χαρακτήρα, όταν στο προσκήνιο έρχεται ένα κορίτσι. Μετά από τις ντροπαλές απαντήσεις των αγοριών στις ερωτήσεις για το κορίτσι και τις γκριμάτσες, ζητήθηκε από αυτά να χαστουκίσουν το κορίτσι. Η απάντησή τους σε αυτή την επιταγή είναι αποστομωτική, καθώς όλα αρνούνται, κατηγορηματικά, να προβούν σε αυτή την πράξη και παραδίδουν μαθήματα καλών τρόπων και ανδρισμού.

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://lllazaros.blogspot.gr

Νίκησε τον Νταή χωρίς να τον αγγίξεις

Το bullying ή εκφοβισμός, έχει αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια και ειδικά μεταξύ των παιδιών στα σχολεία.
Είναι ένα σοβαρό φαινόμενο που πολλοί προσπαθούν να εξαλείψουν αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα.


Το παρακάτω βίντεο δημιουργήθηκε από την ομάδα των Ελλήνων με τίτλο «Νίκησε τον νταή χωρίς να τον αγγίξεις» και αφηγείται τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά που δέχονται τον σχολικό εκφοβισμό, αλλά και την επίλυσή τους χωρίς βίαιο τρόπο.

Εξυπνοι τρόποι που αφηγούνται από ένα παιδί και παρουσιάζονται με ζωγραφιές δημιουργώντας σκηνές σχολικού εκφοβισμού.
Ένα βίντεο που θα έπρεπε να δουν όλα τα παιδιά, θύτες, θύματα ή απλοί μάρτυρες του συμβάντος.

Ολοι πρέπει να αντιδράμε στον σχολικό εκφοβισμό όταν τον βλέπουμε.

Δείτε το βίντεο:

Πηγή

Φιλμάκι κατά του bullying μικραίνει με κάθε μοίρασμα

Μία οργάνωση κατά του bullying ενάντια στα παιδιά και τους νέους (Singapore’s Coalition Against Bullying for Children and Youth) λάνσαρε ένα πρωτότυπο φιλμάκι που μικραίνει κάθε φορά που το μοιράζεσαι.

Το ασπρόμαυρο φιλμάκι δείχνει ένα αγόρι που το κοροϊδεύουν στο σχολείο. «Δε νιώθω ασφαλής πουθενά», δηλώνει με παράπονο το μικρό αγόρι. «Νιώθω ολομόναχος».


Αυτό το βιντεάκι, που η αρχική εκδοχή του διαρκεί κάτι λιγότερο από 2 λεπτά, έχει σχεδιαστεί ώστε να μπορούν να το μοιράζονται με share οι χρήστες του Facebook. Αφού ένας χρήστης κάνει share, ο επόμενος βλέπει μία εκδοχή που είναι κατά ένα μιλιδευτερόλεπτο (0,001 δευτερόλεπτα) μικρότερο.


Τελικά, το φιλμάκι θα συρρικνωθεί μέχρι να γίνει μία μόνο εικόνα. Η ιδέα πίσω από αυτήν την καμπάνια είναι πως όσο περισσότερο μιλάμε για το bullying τόσο το εξαλείφουμε.


Το μικρό αγόρι στο βιντεάκι καταφέρνει να αναδείξει με εκπληκτικό τρόπο, τον τρόμο που βιώνουν τα μικρά παιδιά και οι νέοι που υφίστανται το bullying και να ευαισθητοποιήσει, πετυχαίνοντας το στόχο του με έναν πολύ απλό, αλλά φοβερά έξυπνο τρόπο.


«Δε θέλω να το μοιραστώ αυτό.


Ποιο το νόημα; Κανείς δε μπορεί να βοηθήσει.


Θέλω να πω πως φοβάμαι.


Κι αν τα πράγματα γίνουν χειρότερα;


Δε μπορώ να το μοιραστώ αυτό με κανέναν».


Το όνομα της καμπάνιας είναι «Share it to end it», δηλαδή «Μοιράσου το για να το σταματήσεις». Αυτή τη στιγμή το βίντεο έχει μοιραστεί πάνω από 55.500 φορές.


Εδώ φαίνεται πόσο έχει συρρικνωθεί το φιλμάκι:shareittoendit.com

Πηγή:http://tvxs.gr/news/paideia/ena-filmaki-kata-toy-bullying-mikrainei-kathe-fora-poy-moirazesai

Safe Place

Ένα εξαιρετικό φιλμάκι μικρού μήκους σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία και τίτλο Safe place, έκανε την εμφάνιση του τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο.

Το άρτιο σχεδιαστικά video χρησιμοποιεί την τεχνική του 3D Animation και μάλιστα ένα από τα πιο δύσκολα μέρη αυτού, το character animation. Την τεχνική αυτή έχουν αναπτύξει σε υψηλό επίπεδο μεγάλα αμερικανικά studios όπως η Pixar-Disney και η Dreamworks καθώς και studios της Iαπωνίας και της Γαλλίας.

Σε αυτή την περίπτωση το εκπληκτικό video είναι προϊόν εργασίας του Άγγελου Ροδιτάκη, ενός νέου Έλληνα σπουδαστή στην Αθήνα, που κατάφερε μέσα σε 2 λεπτά να μας αποδείξει πως το ταλέντο δεν έχει σύνορα και η θέληση δεν λείπει ακόμη και σε δύσκολους τομείς στην Ελλάδα όπως είναι το design. Ένα μπράβο στον Άγγελο για την εκπληκτική δουλειά του.

Πηγή/Αναδημοσίευση:mikroimegaloi.gr

Όσο δεν αντιδράς, η βία θα φτάσει και σε εσένα

Ηχηρό μήνυμα ενάντια στη ρατσιστική βία στέλνει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, με ένα νέο διαφημιστικό σποτ που κόβει την ανάσα. Μάθετε περισσότερα στο http://www.1againstracism.gr

Γυναίκες θύματα (αν)ανδρων...

Αυτές οι γυναίκες ζητάνε δικαιοσύνη και μια αξιοπρεπή ζωή [Θανάσης Χαραμής] 

Κάθε φορά που η Sonali Mukherjee έβγαινε από το σπίτι της, υπήρχε πάντα εκείνη η παρέα των αγοριών που την περίμενε για να την παρενοχλήσει και να τη βρίσει χυδαία. Κάθε μέρα συνέβαινε το ίδιο, ώσπου η τότε ατρόμητη Sonali, τους απείλησε πως θα πάει στην Αστυνομία. Ένα βράδυ και ενώ η ίδια κοιμόταν στο σπίτι της, οι νεαροί εισέβαλαν και της έριξαν οξύ. Το πρόσωπο της έλιωσε κυριολεκτικά. 

Σήμερα, 10 χρόνια μετά, η Sonali με τα σημάδια να είναι ακόμη ορατά στο πρόσωπό της, μάχεται να σταματήσει αυτός ο παραλογισμός των επιθέσεων και ζητάει δικαίωση για τα θύματα. Η νομοθεσία μπορεί να έγινε πιο αυστηρή και πλέον όσοι προμηθεύονται οξύ, καταγράφονται βάση του νομικού πλαισίου που τέθηκε σε ισχύ τον Φεβρουάριο αλλά η Ινδία δεν δείχνει να υπακούει.

 Ο Οργανισμός NGO Stop Acid Attacks στον οποίο συμμετέχουν δεκάδες γυναίκες-θύματα πιέζει την κυβέρνηση να λάβει πολύ πιο αυστηρά μέτρα και τις δικαστικές αρχές να σκληρύνουν τις ποινές. Σε πολλές περιπτώσεις οι δράστες μένουν στη φυλακή για οχτώ χρόνια αλλά υπάρχουν και περιστατικά που μέσα σε τρεις μήνες ήταν ελεύθεροι.

 Η Sonali λέει πως αισθάνεται προδομένη. Οι άντρες που την καταδίκασαν να περάσει μια ζωή στις σκιές, είναι έξω, παντρεύτηκαν, κυκλοφορούν με μοδάτα ρούχα και συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα. Αυτή έχει υποστεί δέκα χειρουργεία, έμεινε τυφλή από το ένα μάτι και ήθελε επί σειρά ετών

Ένα μικρό χαστούκι για σας… ένα μεγάλο χαστούκι για εκείνο

Από τον lllazaro

Ένα σποτ που αναφέρεται στο φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας.
Μία κατάσταση που βασανίζει χιλιάδες οικογένειες, πίσω από τις κλειστές πόρτες σπιτιών που κρύβουν προσωπικές ιστορίες βίας.
Στο βίντεο εμφανίζεται μία μητέρα να μιλά στο τηλέφωνο και δίπλα της ο μικρός της γιος να παίζει.
Φαίνεται όμως ότι το παιχνίδι την ενοχλεί, χάνει την υπομονή της και τον χαστουκίζει.
Η εν λόγω καμπάνια ευαισθητοποίησης προωθείται από τη Fondation Pour L’Enfance και το μήνυμα είναι απλό, αλλά άμεσο:
"Ένα μικρό χαστούκι για σας… ένα μεγάλο χαστούκι για εκείνο".

Διδάξτε τους γιούς σας να σέβονται τις γυναίκες

Από το ιστολόγιο του Γιάννη

Η βία δεν αφορά ποτέ σε μεμονωμένες περιπτώσεις ανθρώπων και συμπεριφορών, αλλά ολόκληρα κοινωνικά σώματα.

Ακόμη και όταν αυτή ασκείται πίσω από κλειστές πόρτες, αυτό συνιστά σύμπτωμα μιας συνολικότερης κοινωνικής παθογένειας που ξεπερνά τα στενά όρια του οίκου. Η καταπολέμησή της είναι υπόθεση συλλογική και μας αφορά όλους.


Αυτό είναι το μήνυμα πίσω από τις ανά τον κόσμο διαφημιστικές εκστρατείες με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών αυτή τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013.


Από αυτές ξεχωρίζει η παρακάτω που κάνει το γύρο του διαδικτύου και η οποία θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό των νέων γονέων, ωθώντας τους να σκεφτούν πάνω στην ανατροφή των παιδιών τους και τις μελλοντικές συνέπειές της:


«ΔΙΔΑΞΤΕ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΣΑΣ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ»

Σχολικός εκφοβισμός, εγχειρίδιο για γονείς και εκπαιδευτικούς

dafni_teachers.pdf

Αναδημοσίευση:http://pdeltagiannitsa.blogspot.gr/2013/11/blog-post_7229.html

Αντρική υπόθεση

Από το ιστολόγιο του Γιάννη

Η "Αντρική υπόθεση" είναι μια βραβευμένη ταινία μικρού μήκους Πολωνικής παραγωγής , που ασχολείται με το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας.

Στο σχολείο οι καθηγητές του, άξεστοι και απαίδευτοι χειρίζονται την κατάσταση με λάθος τρόπο.

Ο 13χρονος πρωταγωνιστής βρίσκει σε ένα σκυλάκι τη λύτρωση (???).

Κάντε ΚΛΙΚ πάνω στην εικόνα για να παρακολουθήσετε το πρώτο κομμάτι της ταινίας

Κάντε ΚΛΙΚ πάνω στην εικόνα για να παρακολουθήσετε το δεύτερο κομμάτι της ταινίας

Το κόστος της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά

Στη συμβουλευτική γονέων έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με την ακόλουθη απορία των γονιών: «Είναι τόσο τραγικό να δίνω στο παιδί μου μια ξυλιά στον ποπό όταν κάνει ζημίες;», «Ένα χτύπημα στο χέρι όταν πάει να αγγίξει την πρίζα είναι κακό;».

Με αφορμή τέτοιου είδους απορίες αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω κάποια πράγματα για τη σωματική τιμωρία. Η απάντηση λοιπόν δεν έχει να κάνει με το τραγικό της υπόθεσης αλλά με το παιδαγωγικό. Οι περισσότεροι γονείς που χρησιμοποιούν τη σωματική τιμωρία παραδέχονται ότι δεν έχει αποτέλεσμα. Τα παιδιά δεν συμμορφώνονται και επαναλαμβάνουν τη συμπεριφορά που επιθυμεί ο γονιός να εξαλείψει. Γιατί επιμένουν να τη χρησιμοποιούν; Γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Καταλαβαίνετε όμως ότι αυτός δεν είναι επαρκής λόγος για να χειροδικούμε σε βάρος ενός παιδιού. Και η αλήθεια είναι πως κανένας λόγος δεν είναι επαρκής για να χειροδικούμε σε βάρος των παιδιών μας.

Ακόμα όμως και στην περίπτωση που το ξύλο έχει αποτέλεσμα, αναρωτηθείτε τι μήνυμα περνάει στο παιδί.

Ότι μπορεί να επιβάλλει και το ίδιο τη θέληση του με τη βία, και είναι σίγουρο ότι όταν βρεθεί σε αντίστοιχη θέση θα το κάνει.

• Ότι οφείλει να υπακούει υπό την απειλή της βίας.

• Ότι είναι αποδεκτό από το γονέα να χειροδικεί και αυτό οφείλει να είναι το θύμα – αποδέκτης μιας τέτοιας συμπεριφοράς.

Αυτό από μόνο του δημιουργεί αισθήματα μειονεξίας και ντροπής στο παιδί και δεν του μαθαίνει να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις καταστάσεις της ζωής του.

Το χειρότερο είναι και το μήνυμα που περνάει στον ίδιο το γονέα «Το παιδί μου συμμορφώνεται όταν το χτυπάω». Άρα τι θα κάνω την επόμενη φορά που θα πάει να αγγίξει το μάτι της κουζίνας, που θα πιάσει το μαχαίρι, που θα αντιμιλήσει;

Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ωθεί ασυναίσθητα το γονέα να το χρησιμοποιεί όλο και παραπάνω. Όμως οφείλει να αναρωτηθεί με τι κόστος για την ψυχική και πνευματική εξέλιξη του παιδιού του.

Αυτό που μπορεί να κάνει κάθε γονέας είναι αρχικά να αναγνωρίσει τα δικά του συναισθήματα που τον ωθούν σε αυτήν τη συμπεριφορά:

Θυμός, φόβος, απελπισία;

Οφείλει να διαχειριστεί ο ίδιος τα συναισθήματα αυτά και να μην τα εκτονώσει στο παιδί. Ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει τη συμπεριφορά του παιδιού θα πρέπει να έχει έναν παιδαγωγικό χαρακτήρα, δηλαδή να βοηθήσει το παιδί να κατανοήσει γιατί η συμπεριφορά του αυτή δεν είναι αποδεκτή και ποια θα ήταν μια αποδεκτή συμπεριφορά από μέρους του.

Όταν τα παιδιά είναι μικρά (κάτω από 1,5 ετών) είναι ίσως δύσκολο να συμμορφωθούν στα λόγια μας. Όμως θα πρέπει εμείς ως γονείς να φροντίσουμε εκ των προτέρων για την ασφάλεια τους και να μην περιμένουμε από τα ίδια να το κάνουν. Να απομακρύνουμε αιχμηρά και επικίνδυνα αντικείμενα, να καλύπτουμε επιφάνειες που μπορεί να τα τραυματίσουν και φυσικά να τα έχουμε υπό την επίβλεψη μας.

Θα πρέπει να επαναλαμβάνουμε διαρκώς τις απαγορεύσεις μας και να φροντίζουμε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες για να αρχίσει το παιδί να τις κατανοεί και να συμμορφώνεται. Δεν πειράζει, σε αυτή την ηλικία, αν λερώνει τα τζάμια και τους καθρέπτες, αν κάνει ψίχουλα στο πάτωμα όταν τρώει. Αν απαγορεύουμε τα πάντα, φυσικά και θα αντιδρά στα πάντα.

Μεγαλώνοντας είναι καλό να έχουμε κάποιους γενικούς κανόνες στο σπίτι, στους οποίους θα έχουμε την απαίτηση να συμμορφώνονται. Η μη συμμόρφωση δεν είναι απαραίτητο να ακολουθείται από τη βία αλλά μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση ενός προνομίου (το να μην βγει έξω να παίξει αν δεν τελειώσει τα μαθήματα του) ή το να υποστεί το παιδί τη λογική συνέπεια της πράξη του (αν δεν είναι στο τραπέζι την ώρα που τρώμε, δεν θα φάει μεσημεριανό).

Αυτές οι συνέπειες σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να επιβάλλονται από το γονιό με φωνές, απειλές και νεύρα αλλά να παρουσιάζονται ως οι φυσικές και λογικές συνέπειες της πράξης του παιδιού. Στόχος είναι να αρχίσει το παιδί να κατανοεί ότι έχει κάποιο έλεγχο της ζωής του και ότι μπορεί να αποφασίσει το ίδιο για κάποια πράγματα που το αφορούν.

Για περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με τη σωματική τιμωρία μπορείτε να επισκέπτεστε το Δίκτυο για την πρόληψη και την καταπολέμηση της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά.

Αν δυσκολεύεστε να σταματήσετε μια παρατεταμένη συμπεριφορά χειροδικίας προς το παιδί σας, είναι καλύτερο να ζητήσετε τη βοήθεια κάποιου ειδικού, παρά να τραυματίσετε ανεπανόρθωτα τη σχέση με το παιδί σας.

Βάλια Παυλίδου – Ψυχολόγος Μsc Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας ΑΠΘ, Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπείαwww.psychologos-pavlidou.gr

Πηγή: http://www.kidsgo.com.cy
Αναδημοσίευση:http://teleytaiothranio.blogspot.gr/2013/10/blog-post_30.html

Πακιστάν: 70 νεκροί σε επίθεση έξω από εκκλησία μετά τη λειτουργία

Η πιο αιματηρή επίθεση που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ εναντίον της χριστιανικής μειονότητας
Μια διπλή επίθεση καμικάζι που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Πακιστάν μπροστά από μια εκκλησία 130 ετών την ώρα που οι πιστοί έβγαιναν από τη λειτουργία της Κυριακής, στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 70 ανθρώπους και είναι η πιο αιματηρή επίθεση που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ εναντίον της χριστιανικής μειονότητας στη χώρα αυτή, έγινε γνωστό από τις τοπικές αρχές και νοσοκομειακές πηγές.

Η επίθεση, η οποία είχε στόχο την εκκλησία των Αγίων Πάντων της Πεσαουάρ, της κύριας πόλης του βορειοδυτικού Πακιστάν, προκάλεσε επίσης τον τραυματισμό περισσότερων από 130 ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές. Μέχρι στιγμής ουδείς έχει αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση αυτή.

Το βορειοδυτικό Πακιστάν είναι το «οχυρό» πολυάριθμων σουνιτικών ισλαμιστικών ανταρτικών οργανώσεων, όπως το Κίνημα των Ταλιμπάν του Πακιστάν (TTP), συμμάχων της Αλ-Κάιντα και δραστών αναρίθμητων επιθέσεων αυτοκτονίας οι οποίες έχουν από το 2007 στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 6.000 ανθρώπους και προκαλούν τακτικά λουτρά αίματος στην Πεσαβάρ.

Οι Χριστιανοί του Πακιστάν, που υπολογίζεται ότι αντιπροσωπεύουν το 2-4% του πληθυσμού της χώρας αυτής των 180 εκατ. κατοικων, ο οποίος είναι σε ποσοστό 95% μουσουλμανικός, πέφτουν μερικές φορές θύματα βίας, αλλά πολύ σπάνια με τέτοιες επιθέσεις, οι οποίες έχουν συνήθως στόχο τις δυνάμεις ασφαλείας ή τα μέλη των μουσουλμανικών μειονοτήτων (σιίτες, σούφι...) που θεωρούνται άπιστοι από ορισμένους εξτρεμιστές σουνίτες ταλιμπάν.

Η σημερινή επίθεση δημιουργεί φόβους ότι οι χριστιανοί, που στο Πακιστάν είναι παραδοσιακά φτωχοί και θύματα διακρίσεων και συχνά ζουν σε παραγκουπόλεις, γίνονται κι αυτοί ολοένα και περισσότερο στόχοι τέτοιων επιθέσεων.

Οι δύο καμικάζι ανατίναξαν τα εκρηκτικά με τα οποία ήταν ζωσμένοι την ώρα που περισσότεροι από 600 πιστοί έβγαιναν από την εκκλησία μετά το τέλος της κυριακάτικης λειτουργίας.

Οι αρχές γνώριζαν ότι η εκκλησία αυτή μπορεί να δεχόταν επίθεση και είχαν γι' αυτό αναπτύξει επιπλέον δυνάμεις ασφαλείας γύρω της, δήλωσε ο υπεύθυνος των διοικητικών υπηρεσιών της πόλης Σαχιμπζάντα Ανίς. «Είμαστε ακόμη στη φάση της διάσωσης, όμως όταν αυτό τελειώσει θα διεξαγάγουμε έρευνες για να δούμε τι δεν έγινε» όσον αφορά τα μέτρα ασφαλείας, διευκρίνισε.

Μπροστά από την εκκλησία, δακρυσμένοι συγγενείς των θυμάτων φώναξαν συνθήματα εναντίον της αστυνομίας που στάθηκε ανίκανη να αποτρέψει αυτή την επίθεση. Άλλοι απέκλεισαν έναν από τους κύριους δρόμους της πόλης με πτώματα των θυμάτων για να καταγγείλουν αυτές τις δολοφονίες.

Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Ναουάζ Σαρίφ καταδίκασε κατηγορηματικά την επίθεση. «Οι τρομοκράτες δεν έχουν θρησκεία και το να επιτίθεσαι σε αθώους είναι αντίθετο στις διδασκαλίες του ισλάμ και όλων των άλλων θρησκειών», υπογράμμισε σε ανακοίνωσή του με την οποία εξέφρασε επίσης την αλληλεγγύη του προς τη χριστιανική κοινότητα.

"Αυτές οι ωμές τρομοκρατικές πράξεις δείχνουν το βάναυσο και απάνθρωπο πνεύμα των τρομοκρατών», πρόσθεσε ο Σαρίφ, η κυβέρνηση του οποίου πρότεινε πρόσφατα στους Ταλιμπάν τη διεξαγωγή ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό της βίας.

Πηγή: AMΠE

ΑΑναδημοσίευση: http://e-theologia.blogspot.gr/2013/09/70.html

Παρά τη συντριπτική εναντίωση στην επιβλαβή πρακτική του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, εκατομμύρια κορίτσια εξακολουθούν να διατρέχουν κίνδυνο, επισημαίνει η UNICEF

Η πλειοψηφία των ανθρώπων στις περισσότερες χώρες όπου επικρατεί η πρακτική της κοπής/ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων αντιτάσσεται στην επιβλαβή αυτή πρακτική, σύμφωνα με νέα έκθεση της UNICEF που δημοσιεύεται σήμερα. Παρόλα αυτά περισσότερα από 125 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες που ζουν σήμερα έχουν πέσει θύματα της απαράδεκτης αυτής πρακτικής και 30 εκατομμύρια κορίτσια εξακολουθούν να διατρέχουν κίνδυνο να την υποστούν μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Η έκθεση της UNICEF «Ακρωτηριασμός/Αποκοπή των Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων: Μια στατιστική επισκόπηση και διερεύνηση της δυναμικής για αλλαγή», είναι η πιο ολοκληρωμένη συλλογή δεδομένων και ανάλυσης πάνω σε αυτό το ζήτημα μέχρι σήμερα.
Έρευνες σε 29 χώρες στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, όπου κυρίως επικρατεί η πρακτική, δείχνουν ότι τα κορίτσια είναι λιγότερο πιθανό να την υποστούν σε σχέση με πριν από 30 χρόνια και ότι η υποστήριξη υπέρ αυτής πρακτικής παρουσιάζει υποχώρηση, ακόμη και σε χώρες όπως η Αίγυπτος και το Σουδάν όπου η εξάπλωση παραμένει σχεδόν καθολική.
Όμως, παρά την πτώση της υποστήριξης, εκατομμύρια κορίτσια εξακολουθούν να διατρέχουν σημαντικό κίνδυνο. Η έκθεση αναδεικνύει το χάσμα μεταξύ των προσωπικών απόψεων των ανθρώπων σχετικά με αυτή την πρακτική και την εδραιωμένη αίσθηση κοινωνικής υποχρέωσης που τροφοδοτεί τη συνέχιση της, που επιδεινώνεται από την έλλειψη ανοικτής επικοινωνίας σχετικά με αυτό το ευαίσθητο και ιδιωτικό ζήτημα.
«Ο ακρωτηριασμός ή αποκοπή των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι μια παραβίαση των δικαιωμάτων ενός κοριτσιού για υγεία, ευημερία και αυτοδιάθεση», δηλώνει η Geeta Rao Gupta, Αναπληρώτρια Εκτελεστική Διευθύντρια της UNICEF. «Αυτό που είναι σαφές από την έκθεση αυτή είναι ότι η νομοθεσία από μόνη της δεν είναι αρκετή. Η πρόκληση τώρα είναι να αφήσουμε τα κορίτσια και τις γυναίκες, τα αγόρια και τους άνδρες μιλήσουν δυνατά και ξεκάθαρα και να δηλώσουν ότι επιθυμούν τον τερματισμό της επιβλαβούς αυτής πρακτικής.»
Η έκθεση της UNICEF διαπιστώνει μέσω ερευνών, όχι μόνο ότι τα περισσότερα κορίτσια και γυναίκες εναντιώνονται σε αυτή την πρακτική, αλλά ότι ένας σημαντικός αριθμός ανδρών και αγοριών αντιτίθενται επίσης. Σε τρεις χώρες, το Τσαντ, τη Γουινέα και τη Σιέρα Λεόνε, περισσότεροι άνδρες από ότι γυναίκες επιθυμούν τον τερματισμό της.
Η έκθεση επισημαίνει επίσης ότι σε περισσότερες από τις μισές, από τις 29 χώρες όπου επικεντρώνεται το πρόβλημα, σήμερα, τα κορίτσια είναι λιγότερο πιθανό να πέσουν θύματα της πρακτικής αυτής από ότι οι μητέρες τους. Για παράδειγμα στην Κένυα και την Τανζανία τα κορίτσια μεταξύ 15-19 ετών διατρέχουν τρεις φορές μικρότερο κίνδυνο από τις γυναίκες ηλικίας 45-49 ετών.
Η εξάπλωσή της έχει μειωθεί έως και κατά το ήμισυ σχεδόν μεταξύ των εφήβων κοριτσιών στο Μπενίν, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Ιράκ, τη Λιβερία και τη Νιγηρία.
Τέλος η έκθεση περιγράφει τα βασικά βήματα που απαιτούνται για την εξάλειψή της στα οποία συμπεριλαμβάνεται η συνεργασία με τις τοπικές πολιτιστικές παραδόσεις και όχι η εναντίωση σε αυτές, η προσπάθεια για αλλαγή της ατομικής στάσης των ανθρώπων σχετικά με αυτήν καθώς και η συνέχιση της συγκέντρωσης στοιχείων για την ενημέρωση των σχετικών πολιτικών και προγραμμάτων.
Δείτε την πλήρη έκθεση (Αρχείο pdf 200 σελίδες 13,5Mb - Αγγλικά)

Πηγή: http://www.unicef.gr/news

1.200.000 παιδιά πωλούνται κάθε χρόνο! Ακούει κανείς;

Περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά πωλούνται κάθε χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά καταλήγουν σκλάβοι στην αγορά του σεξ. Παρακολουθήστε το “1,2 Million Children”,που είναι ένα μικρό, βραβευμένο animation το οποίο δημιουργήθηκε με την συνεργασία φοιτητών από το ΤΕΙ Αθηνών και θέμα του έχει το παράνομο εμπόριο παιδιών. Παρουσιάζει το trafficking μέσα από τη ματιά ενός παιδιού από την Αφρική που κυνηγά το όνειρο του για την ελευθερία αλλά καταλήγει να γίνει μέρος αυτής της θλιβερής στατιστικής.

Η αναγνώριση αυτής της άθλιας πραγματικότητας είναι γροθιά στο στομάχι… Ποιος τολμά να μιλήσει για πολιτισμό, πρόοδο και ανάπτυξη, για εξανθρωπισμό σε τελική ανάλυση,  στον σύγχρονο κόσμο μας, κόσμο ζωώδους εκμετάλλευσης και άκρατης ανηθικότητας;

      
 Σενάριο, Σκηνοθεσία, Animation, Γραφιστικά: Έφη Παππά
Παραγωγοί: Έφη Παππά, Στέλιος Πολυχρονάκης
Μουσική: Μαριέττα Φαφούτη
Μήξη Ήχου: Στέλιος Κουπετόρης
Σχολή: Τ.Ε.Ι. Αθηνών, Εφαρμοσμένες Τέχνες και Γραφιστικά

Πηγή

Τα σταυρωμένα παιδιά

Τα πυρηνικά, οι πόλεμοι,  η παιδεραστία, το εμπόριο οργάνων και η παιδική πορνεία είναι μερικές μόνο από τις θανάσιμες απειλές της παιδικής ηλικίας. Ο Erik Ravelo που έχει γίνει γνωστός από τις εμπνεύσεις του στις διαφημιστικές εκστρατείες της Benetton, φωτογράφισε παιδιά σταυρωμένα σε σταυρούς που είναι οι εφιάλτες του. O Ravelo γεννήθηκε το 1978 στην Κούβα και εργάζεται ως art director στη Fabrica, το κέντρο έρευνας και επικοινωνίας της Benetton. 

πηγή

Αναδημοσίευση

Ο κύκλος της κακοποίησης

Η εικόνα που ακολουθεί είναι μία από τις πιο φορτισμένες συγκινησιακά εικόνες που είδαμε τελευταία . Γι αυτό αποφασίσαμε να μην την κοινοποιήσουμε απλά στο facebook αλλά να την μοιραστούμε με περισσότερους φίλους μέσα από μια ανάρτηση. 

Η εικόνα απεικονίζει έναν κύκλο που ξεκινά από το πώς ένα κακοποιημένο παιδί μεγαλώνει και γίνεται ο ίδιος ένας ενήλικας με καταχρηστική συμπεριφορά. Το σχόλιο στην εικόνα γράφει το εξής:

"το 70% των κακοποιημένων παιδιών μετατρέπεται σε καταχρηστικούς ενήλικες" .

.

Τα παιδιά λειτουργούν σαν τα σφουγγάρια. Απορροφούν τα πάντα. Έχουν ελάχιστη γνώση για το τι είναι σωστό ή λάθος, μαθαίνουν , ανακαλύπτουν τον κόσμο μέσα από τους γονείς τους. Ένα παιδί μαθαίνει πώς να ασχοληθεί , πως να αντιμετωπίσει και να χειριστεί τις περισσότερες καταστάσεις παρατηρώντας πώς αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις οι γονείς του .

Ως εκ τούτου, εάν ένας γονέας κακοποιήσει ένα παιδί, το παιδί πιθανότατα θα υιοθετήσει αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων όταν θ αντιμετωπίσει μια παρόμοια κατάσταση.

Ίδιο το μήνυμα και στην παρακάτω εικόνα που βρήκαμε εκ των υστέρων, αλλάζει μόνο το φύλο.

___

Αντικλείδι , http://antikleidi.com