Δυο χρόνια "Θρησκευτικά...αλλιώς"!!!!

Κλείνοντας δυο χρόνια από την πρώτη ανάρτηση ένα τεράστιο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την αγάπη σας στα "Θρησκευτικά ... αλλιώς"!!!

Πώς καταντήσαμε έτσι....;

Έβλεπα μια διαφήμιση για ασφάλεια στα παράθυρα και τις πόρτες των σπιτιών μας....
Κι αμέσως μια εικόνα ήρθε στο μυαλό μου: σπίτια φυλακές!!!
Εντελώς φυλακισμένοι , μέσα στο σπίτι μας για να κερδίσουμε την αίσθηση της ασφάλειας....
Και θυμήθηκα.....χρόνια πριν....παιδάκι ακόμη....στο σπίτι στο χωριό
Ανοιχτά παράθυρα το βράδυ -τα καλοκαίρια που είχε αφόρητη ζέστη- και η πόρτα πάντα ορθάνοιχτη!!!!
Και κανείς μας δεν αισθανόταν φόβο.
Και το κλειδί μας ήταν πάντα πάνω στην πόρτα...
Και κανείς μας δεν αισθανόταν φόβο.
Κι αυτό ....κάποια στιγμή...άλλαξε!!!
Αρχίσαμε να κλειδώνουμε το σπίτι. Η πόρτα πάντα κλείδωνε τα βράδια!!Και τα παράθυρα κλείνανε οπωσδήποτε τη νύχτα (ακόμη και τα καλοκαίρια κι ας σκάγαμε από τη ζέστη!!!)
Και κανείς μας δεν αισθανόταν ασφάλεια....
Και σιγά σιγά......αρχίσαμε να σκεφτόμαστε για πόρτες και παράθυρα ασφαλείας!!!
Και βάλαμε πόρτες ασφαλείες που κλειδώνουν και πάνω και κάτω και μποστά και πίσω...
Και κανείς μας δεν αισθανόταν ασφάλεια...
Και τώρα?
Τώρα προχωρήσαμε ακόμη περισσότερο:
Πόρτες και παράθυρα ώστε το σπίτι να μοιάζει με οχυρό.......
Και σύρτες όπως αυτοί στα κάστρα που βλέπουμε στις ταινίες...
Και διπλά και τριπλά κλειδιά...
Και σίδερα.....και κάγκελα!!!!
Και αναρωτιέμαι:
Όσοι έχουν φτιάξει σπίτια οχυρά.......αισθάνονται τελικά.....ασφάλεια????
Γιατί? Τι χάσαμε και φοβόμαστε τα πάντα?
Πότε φτάσαμε να φτιάχνουμε σπίτια φυλακές...????
Τι δεν κάναμε σωστά....?
Μήπως χάσαμε την ανθρωπιά μας? Και φοβόμαστε πως έχει χαθεί η ανθρωπιά όλων....?
Και νομίζουμε πως όσο πιο κλειδωμένοι.....τόσο πιο ασφαλείς...???

Αθανασίου Ελένη

Ένα μεγάλο ευχαριστώ!!!!

Θέλω μέρες να το κάνω, να μην πω μήνες και συνεχώς το αναβάλλω!!!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου στον άνθρωπο που έγινε η αφορμή και η αιτία για την παρουσία αυτού του ιστολογίου.
Το είχα ήδη δημιουργήσει....είχα και μια ανάρτηση όλη κι όλη Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 20011: Το ραγισμένο δοχείο.
Και το είχα σε .... αναμονή.
Μάλλον δεν είχα ακόμη μέσα μου αποφασίσει πώς θα το χρησιμοποιήσω. Μάλλον δεν είχα καν αποφασίσει να το χρησιμοποιήσω.
Και ξαφνικά.....εκει στην Πεντέλη, στο ΔΚΕΕ γνωρίζω τον Ανδρέα τον Αργυρόπουλο.......
.....Και μια μέρα χτυπάει το τηλέφωνό μου. Είναι ο Ανδρέας που  πήρε να με ρωτήσει ποιο είναι το ιστολόγιό μου για να το βάλει σύνδεσμο στη "Θεολογία μεσοπέλαγα"
.....Και πελαγώνω!!!!
"Τι να βάλει" σκέφτομαι;
"Να το δει ποιος";
"Και τι να δει;Το απόλυτο τίποτα;"
Και κάπως έτσι......άρχισα τις αναρτήσεις.
Στην αρχή διστακτικά μέχρι που έγινε καθημερινή συνήθεια.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στον Ανδρέα που το τηλεφώνημά του στάθηκε αφορμή για να γίνουν τα "Θρησκευτικά αλλιώς" καθημερινή μου, ευχάριστη ενασχόληση!!!
Κι ενα μεγάλο ευχαριστώ....σε όλους εσας που με τα σχόλιά σας μου δίνετε ώθηση να συνεχίσω....