Η Παγίδα του «Έχειν»: Ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά αντλεί νόημα από το «να έχει» (πλούτο, ισχύ, είδωλα), κάτι που δημιουργεί μια «ψευδαίσθηση αθανασίας» αλλά τελικά αφήνει την ψυχή κενή. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στο «να είσαι», δηλαδή στην εσωτερική καλλιέργεια, την ελευθερία από τα πάθη και την αγάπη.
Η Ευτυχία ως Διακονία: Σύμφωνα με την Προς Διόγνητον Επιστολή, ευτυχία δεν είναι να εξουσιάζεις τους άλλους ή να έχεις περισσότερα από αυτούς· αληθινή ευτυχία είναι να αναλαμβάνεις το φορτίο της ανάγκης του πλησίον σου. Όποιος μοιράζεται τα αγαθά που έλαβε από τον Θεό με τους ενδεείς, γίνεται «μιμητής του Θεού».
Κανένας δεν Ευτυχεί Μόνος του: Ο Raul Follereau υπογράμμιζε ότι «κανένας δεν έχει δικαίωμα να ευτυχεί μόνος του». Η αληθινή χαρά γεννιέται όταν ο άλλος παύει να είναι απειλή και γίνεται ο «παράδεισός» μας. Ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης γράφει συγκλονιστικά ότι όταν ανοίγουμε την πόρτα μας στους θλιμμένους, τότε ανάμεσά μας έρχεται ο ίδιος ο Χριστός.
Η Ομορφιά του «Ραγισμένου Δοχείου»: Ακόμη και οι ατέλειές μας μπορούν να γίνουν πηγή ομορφιάς αν τις χρησιμοποιήσουμε για το καλό των άλλων, όπως στο κινέζικο παραμύθι όπου το ραγισμένο δοχείο πότιζε τα λουλούδια στο μονοπάτι. Η ευτυχία είναι καρπός της αλληλεγγύης και της αποδοχής του διαφορετικού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας