1.7 Το τέλος της ζωής στην Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση (Σύνοψη)

Προέλευση του Θανάτου: Ο θάνατος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά τραγική συνέπεια της απομάκρυνσης του ανθρώπου από την Πηγή της Ζωής.

Κατάργηση του Θανάτου: Με την Ανάστασή Του, ο Χριστός πάτησε τον θάνατο και κατήργησε την εξουσία του πάνω στην ανθρώπινη φύση.

Άβυσσος Αναστάσεως: Απέναντι στον τρόμο του θανάτου που τυραννά τον άνθρωπο, η Εκκλησία ανοίγει μια διέξοδο ελπίδας και αιώνιας ζωής.

Σεβασμός στο Σώμα: Η ολόσωμη ταφή εκφράζει τον σεβασμό προς τον όλο άνθρωπο (σώμα και ψυχή), ο οποίος είναι προορισμένος για την ανάσταση.

Θάνατος ως Κοίμηση: Στη χριστιανική γλώσσα, ο θάνατος ονομάζεται «κοίμηση», καθώς θεωρείται ένας προσωρινός ύπνος και ένα πέρασμα στην άλλη ζωή.

Η Κάθοδος στον Άδη: Ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη για να ελευθερώσει τους νεκρούς και να τους επαναφέρει στην κοινωνία με τον Θεό.

Προσδοκία Ανάστασης: Η πίστη στην ανάσταση των νεκρών είναι η «αυταπόδεικτη εσωτερική γνώση» ότι ο άνθρωπος κλήθηκε για την αιωνιότητα.

Το Αρχαίο Κάλλος: Παρά τα στίγματα των λαθών, ο άνθρωπος παραμένει «εικόνα της αρρήτου δόξης» του Θεού, αναζητώντας την αρχική του ωραιότητα.

Σωτηρία του Κόσμου: Ο Χριστιανισμός δεν στοχεύει στη σωτηρία «από» τον κόσμο, αλλά στη σωτηρία «του» κόσμου και την ανακαίνιση ολόκληρης της κτίσης.

Βασιλεία του Θεού: Ο θάνατος παύει να είναι σύνορο όταν βιώνεται μέσα στην προοπτική της Βασιλείας του Θεού, όπου δεν υπάρχει πόνος ούτε στεναγμός.