Τα «δένδρα του Παραδείσου»

Εκτός από την ελιά, η οποία σε απόκρυφα κείμενα αναφέρεται ως ένα από τα «δένδρα του Παραδείσου», η Αγία Γραφή κατονομάζει ρητά δύο συγκεκριμένα δέντρα που βρίσκονταν στο κέντρο του κήπου της Εδέμ:

Το δέντρο της ζωής: Βρισκόταν στο μέσο του Παραδείσου και συμβολίζει την προοπτική της αθανασίας για τον άνθρωπο. Μετά την παρακοή, ο Θεός τοποθέτησε τα Χερουβίμ και τη φλεγόμενη ρομφαία για να φυλάνε τον δρόμο που οδηγούσε σε αυτό, ώστε να μην μπορεί ο άνθρωπος να φάει από τον καρπό του και να ζήσει αιώνια μέσα στην κατάσταση της αμαρτίας.

Το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού: Ήταν το δέντρο για το οποίο ο Θεός έδωσε τη μοναδική απαγορευτική εντολή στους πρωτοπλάστους, ζητώντας τους να μη γευτούν τον καρπό του. Η απαγόρευση αυτή δεν είχε σκοπό να στερήσει τη γνώση, αλλά να περιφρουρήσει τη σχέση εμπιστοσύνης και την κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό.
Επιπλέον, οι πηγές αναφέρουν ότι ο Παράδεισος περιείχε κάθε δέντρο που ήταν ωραίο στην όψη και καλό στην τροφή, υποδηλώνοντας μια απέραντη ποικιλία βλάστησης. 

Στην εκκλησιαστική υμνολογία, ο όρος «δέντρο» χρησιμοποιείται και μεταφορικά:Ο Ρωμανός ο Μελωδός αναφέρει ένα «δέντρο Υπερφυσικό» που φανερώθηκε μέσα στο Σπήλαιο της Γέννησης και προσφέρει την άφεση των αμαρτιών, ταυτίζοντάς το με τον ίδιο τον Χριστό.

Σε χριστιανικές απεικονίσεις και κείμενα, συχνά συναντάμε και τη φοινικιά (χουρμαδιά) ως δέντρο που στολίζει ιερούς χώρους ή την αυλή της Παναγίας, παραπέμποντας στην παραδείσια γαλήνη.