Ο θάνατος στις θρησκείες

Χριστιανισμός

Ο θάνατος θεωρείται ο «έσχατος εχθρός» που καταργείται οριστικά μέσω της Ανάστασης του Χριστού. Δεν επιδιώκεται η σωτηρία από τον κόσμο, αλλά η σωτηρία του κόσμου και η ανακαίνιση της ανθρώπινης φύσης.

[5-7]

Ιουδαϊσμός

Ο θάνατος ορίζεται ως η τραγική συνέπεια της απομάκρυνσης από τον Θεό (την πηγή της ζωής). Υπάρχει η προσδοκία της παγκόσμιας σωτηρίας των δικαίων και της ανάστασης των νεκρών από τον Μεσσία.

[8, 9]

Ισλάμ

Ο θάνατος είναι το πέρασμα στην Τελική Κρίση. Η μεταθανάτια τύχη περιγράφεται ζωντανά ως ανταμοιβή στον Παράδεισο (με απολαύσεις) ή τιμωρία στην Κόλαση (με βασανιστήρια) ανάλογα με τις πράξεις του πιστού.

[10, 11]

Ινδουισμός

Ο θάνατος είναι μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση στον κύκλο των μετενσαρκώσεων (Σαμσάρα). Στόχος είναι η απελευθέρωση (Μόξα) από αυτόν τον οδυνηρό κύκλο μέσω της ένωσης του θείου στοιχείου (Άτμαν) με το Απόλυτο.

[1, 12, 13]

Βουδισμός

Ο θάνατος αποτελεί μορφή πόνου (Ντούκα). Η σωτηρία έγκειται στη Νιρβάνα, τη διακοπή δηλαδή της επιθυμίας και της άγνοιας που τροφοδοτούν το κάρμα, ώστε να σταματήσει ο κύκλος των αναγεννήσεων.

[14-16]

Αρχαία Ελληνική

Ενώ η επίσημη θρησκεία έβλεπε τους νεκρούς ως «σκιές» στον Άδη, ο μυστικισμός (Ορφισμός) δίδασκε ότι η ψυχή είναι θείο στοιχείο εγκλωβισμένο στο σώμα (σήμα) και πρέπει να απελευθερωθεί.

[17, 18]

Αφρικανικά

Κυριαρχεί η πεποίθηση ότι «οι νεκροί δεν είναι νεκροί». Συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στη φύση (νερό, δέντρα, βράχους) και συμμετέχουν ενεργά στη ζωή της οικογένειας ως προγονικά πνεύματα.

[19, 20]