Ενώ η ανθρώπινη δικαιοσύνη συχνά βασίζεται στην ανταπόδοση, η θεία δικαιοσύνη χαρακτηρίζεται από θυσιαστικότητα και ανιδιοτέλεια. Ο Θεός «βρέχει επί δικαίους και αδίκους», ανατέλλοντας τον ήλιο Του για όλους, καλώντας μας να μιμηθούμε αυτή την αμεροληψία.
Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι «οικονόμος» (διαχειριστής) και όχι ιδιοκτήτης των αγαθών του Θεού. Με συγκλονιστική ειλικρίνεια τονίζει: «Το ψωμί που αποθηκεύεις ανήκει στον πεινασμένο, το ρούχο που φυλάς στις αποθήκες ανήκει στον γυμνό και το υπόδημα που σαπίζει δίπλα σου ανήκει στον ανυπόδητο». Η συσσώρευση πλούτου θεωρείται αποτέλεσμα παράλογης υπεροψίας που στερεί τα αναγκαία από τους ενδεείς.
Οι Προφήτες, όπως ο Αμώς και ο Ζαχαρίας, ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στην καταπίεση των αδυνάτων και τη διαφθορά. Ο Προφήτης Μιχαίας συνοψίζει το θέλημα του Θεού στη φράση: «να είσαι δίκαιος, εύσπλαχνος και πρόθυμος να πορεύεσαι σύμφωνα με τις εντολές Του».
Ο Χριστός ταύτισε τον εαυτό Του με τους πεινασμένους, τους ξένους και τους φυλακισμένους στην παραβολή της Μελλούσης Κρίσεως.
Η Εκκλησία, μέσα από δράσεις όπως η «Αποστολή», συνεχίζει αυτό το έργο, προσφέροντας ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στήριξη σε πρόσφυγες και άπορες οικογένειες, καταγγέλλοντας την αδικία του «ζήσε εσύ και άφησε τους άλλους να πεθάνουν».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας