Ο Ύμνος της Αγάπης του αποστόλου Παύλου
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ έπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.
Η Αγάπη όλα τα υπομένει.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ έπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.
Στίχοι: Σώτια Τσώτου. Μουσική: Κώστας Χατζής. 1η ερμηνεία: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής
Δεν είν' τα μάτια σου μεγάλα Τόσο βαθιά και γαλανά Είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Δεν είν' τα λόγια σου σπουδαία Λόγια απλά καθημερινά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Η αγάπη όλα τα υπομένει Η αγάπη όλα τα ελπίζει Δίνει ζωή στην οικουμένη Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
Είσαι κι εσύ μιασ αυγής λουλούδι Κάτι που εφήμερα περνά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Είναι τα λάθη σου μεγάλα Και κάθε λάθος σου πονά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι Αρχή και τέλος δε γνωρίζει Χτυπάει τ' αόρατο ρολόι Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
Η αγάπη όλα τα υπομένει Η αγάπη όλα τα ελπίζει Δίνει ζωή στην οικουμένη Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
Δεν είν' τα λόγια σου σπουδαία Λόγια απλά καθημερινά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Η αγάπη όλα τα υπομένει Η αγάπη όλα τα ελπίζει Δίνει ζωή στην οικουμένη Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
Είσαι κι εσύ μιασ αυγής λουλούδι Κάτι που εφήμερα περνά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Είναι τα λάθη σου μεγάλα Και κάθε λάθος σου πονά Μα είν' η αγάπη που τα κάνει Όλα αληθινά
Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι Αρχή και τέλος δε γνωρίζει Χτυπάει τ' αόρατο ρολόι Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
Η αγάπη όλα τα υπομένει Η αγάπη όλα τα ελπίζει Δίνει ζωή στην οικουμένη Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει
_____________________________
Στον αέναο κύκλο της ζωής, εκεί που «του Κύκλου τα γυρίσματα» ανεβοκατεβάζουν τις μοίρες των ανθρώπων και ο χρόνος «βιάζεται και τρέχει» δίχως σταματημό, η αναζήτηση ενός σταθερού σημείου αναφοράς καταλήγει πάντα στην ίδια λέξη. Μέσα στην καθημερινότητα των «απλών και καθημερινών λόγων», η ποιητική διαίσθηση συναντά τον βιβλικό λόγο για να διακηρύξουν μια κοινή αλήθεια: η αγάπη είναι η γενεσιουργός αιτία της αλήθειας και το μοναδικό θεμέλιο που δίνει νόημα στην κίνηση της οικουμένης.
Οι στίχοι του τραγουδιού μάς υπενθυμίζουν ότι η ομορφιά (τα «μάτια τα μεγάλα») ή η ρητορεία (τα «λόγια τα σπουδαία») στερούνται ουσίας αν δεν πηγάζουν από την αγάπη. Αυτό αποτελεί την κεντρική θέση του Αποστόλου Παύλου στον περίφημο Ύμνο της Αγάπης: ακόμη κι αν λαλεί κανείς όλες τις γλώσσες των αγγέλων ή κατέχει όλη τη γνώση, χωρίς αγάπη παραμένει ένας κενός ήχος, ένα «κύμβαλο αλαλάζον».
Η εκκλησιαστική γραμματεία προχωρά ένα βήμα παραπέρα, ταυτίζοντας την ύπαρξη με τη σχέση: «αγαπώ, άρα υπάρχω». Το να «αληθεύει» κανείς σημαίνει να υπάρχει αυθεντικά και όχι ψεύτικα, υπερνικώντας τη μοναξιά μέσα από το άνοιγμα προς τον άλλον. Έτσι, η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά το ύψιστο κριτήριο που κάνει τη ζωή «αληθινή».
«Η αγάπη όλα τα υπομένει, η αγάπη όλα τα ελπίζει»
Η φράση αυτή αποτελεί την καρδιά του Ύμνου της Αγάπης (Α΄ Κορ. 13) και την «κλείδα λύτρωσης» του ανθρώπου.
«Δίνει ζωή στην οικουμένη κι η γη γυρίζει»
Η θεολογική «εξίσωση» είναι σαφής: Θεός = Αγάπη = Ζωή. Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από ανάγκη, αλλά από «ιλιγγιώδη αγάπη», ώστε να υπάρχουν άλλες υπάρξεις που θα μετέχουν στη θεία μακαριότητα.Ενώ η γη γυρίζει και ο χρόνος φεύγει, η αγάπη είναι εκείνη που «ουδέποτε εκπίπτει» (δεν χάνεται ποτέ). Είναι «κραταιά ως θάνατος» και νερά ποτάμια δεν μπορούν να τη σβήσουν.
Από το «εφήμερο λουλούδι» στην Αιωνιότητα
Το τραγούδι παρομοιάζει τον άνθρωπο με ένα «εφήμερο λουλούδι της αυγής», μια εικόνα που συναντάμε και στην πατερική σκέψη για την «τρεπτότητα» και τη «φθαρτότητα» της κτιστής φύσης. Ωστόσο, μέσω της αγάπης, το εφήμερο μπολιάζεται στην πηγή της Ζωής και γίνεται άφθαρτο.
Όπως το «ραγισμένο δοχείο» του παραμυθιού πότιζε τα λουλούδια στο μονοπάτι, έτσι και οι ανθρώπινες ατέλειες μεταμορφώνονται σε πηγή ευλογίας όταν τίθενται στην υπηρεσία της αγάπης. Η αγάπη είναι το «αόρατο ρολόι» που χτυπά πέρα από την αρχή και το τέλος, συνδέοντας το σήμερα με την «όγδοη ημέρα» της Βασιλείας του Θεού.
Η ευτυχία δεν βρίσκεται στο «να έχεις», αλλά στο «να είσαι» σε σχέση αγάπης, διότι «κανένας δεν έχει δικαίωμα να ευτυχεί μόνος του».
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να βάζουμε κάθε μέρα «γαλάζιο στο βλέμμα μας», συμμετέχοντας στη μοναδική συνωμοσία που δεν θα ηττηθεί ποτέ: τη «συνωμοσία της αγάπης». Γιατί όσο η γη γυρίζει, η αγάπη θα είναι πάντα εκεί για να κάνει τα πάντα αληθινά
Οι στίχοι του τραγουδιού μάς υπενθυμίζουν ότι η ομορφιά (τα «μάτια τα μεγάλα») ή η ρητορεία (τα «λόγια τα σπουδαία») στερούνται ουσίας αν δεν πηγάζουν από την αγάπη. Αυτό αποτελεί την κεντρική θέση του Αποστόλου Παύλου στον περίφημο Ύμνο της Αγάπης: ακόμη κι αν λαλεί κανείς όλες τις γλώσσες των αγγέλων ή κατέχει όλη τη γνώση, χωρίς αγάπη παραμένει ένας κενός ήχος, ένα «κύμβαλο αλαλάζον».
Η εκκλησιαστική γραμματεία προχωρά ένα βήμα παραπέρα, ταυτίζοντας την ύπαρξη με τη σχέση: «αγαπώ, άρα υπάρχω». Το να «αληθεύει» κανείς σημαίνει να υπάρχει αυθεντικά και όχι ψεύτικα, υπερνικώντας τη μοναξιά μέσα από το άνοιγμα προς τον άλλον. Έτσι, η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά το ύψιστο κριτήριο που κάνει τη ζωή «αληθινή».
«Η αγάπη όλα τα υπομένει, η αγάπη όλα τα ελπίζει»
Η φράση αυτή αποτελεί την καρδιά του Ύμνου της Αγάπης (Α΄ Κορ. 13) και την «κλείδα λύτρωσης» του ανθρώπου.
Πάντα υπομένει: Η αγάπη χαρακτηρίζεται από «άβυσσο μακροθυμίας». Δεν λυγίζει μπροστά στα «μεγάλα λάθη» που πονάνε, διότι ο αληθινός «Εραστής» (ο Χριστός) δεν ζητά ευθύνες, αλλά συγχωρεί τα πάντα προκειμένου να ανακαινίσει την ανθρώπινη φύση.
Πάντα ελπίζει: Η δύναμη της αγάπης είναι η ελπίδα. Είναι ο «φανερός πλούτος» που απομακρύνει τον άνθρωπο από την απόγνωση και του δίνει το θάρρος να «ανθίσει» αντί να σαπίσει στον εγωισμό του.
«Δίνει ζωή στην οικουμένη κι η γη γυρίζει»
Η θεολογική «εξίσωση» είναι σαφής: Θεός = Αγάπη = Ζωή. Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από ανάγκη, αλλά από «ιλιγγιώδη αγάπη», ώστε να υπάρχουν άλλες υπάρξεις που θα μετέχουν στη θεία μακαριότητα.Ενώ η γη γυρίζει και ο χρόνος φεύγει, η αγάπη είναι εκείνη που «ουδέποτε εκπίπτει» (δεν χάνεται ποτέ). Είναι «κραταιά ως θάνατος» και νερά ποτάμια δεν μπορούν να τη σβήσουν.
Όταν η αγάπη «δίνει ζωή στην οικουμένη», μεταμορφώνεται σε πράξη. Σημαίνει να μοιράζεσαι το ψωμί και τα ρούχα σου, κατανοώντας ότι «ό,τι κατέχω είναι αυτό που έδωσα». Μια αγάπη που δεν απαιτεί δικαιοσύνη για τον «ελάχιστο» αδελφό είναι απλώς μια «καρικατούρα».
Από το «εφήμερο λουλούδι» στην Αιωνιότητα
Το τραγούδι παρομοιάζει τον άνθρωπο με ένα «εφήμερο λουλούδι της αυγής», μια εικόνα που συναντάμε και στην πατερική σκέψη για την «τρεπτότητα» και τη «φθαρτότητα» της κτιστής φύσης. Ωστόσο, μέσω της αγάπης, το εφήμερο μπολιάζεται στην πηγή της Ζωής και γίνεται άφθαρτο.
Όπως το «ραγισμένο δοχείο» του παραμυθιού πότιζε τα λουλούδια στο μονοπάτι, έτσι και οι ανθρώπινες ατέλειες μεταμορφώνονται σε πηγή ευλογίας όταν τίθενται στην υπηρεσία της αγάπης. Η αγάπη είναι το «αόρατο ρολόι» που χτυπά πέρα από την αρχή και το τέλος, συνδέοντας το σήμερα με την «όγδοη ημέρα» της Βασιλείας του Θεού.
Η ευτυχία δεν βρίσκεται στο «να έχεις», αλλά στο «να είσαι» σε σχέση αγάπης, διότι «κανένας δεν έχει δικαίωμα να ευτυχεί μόνος του».
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να βάζουμε κάθε μέρα «γαλάζιο στο βλέμμα μας», συμμετέχοντας στη μοναδική συνωμοσία που δεν θα ηττηθεί ποτέ: τη «συνωμοσία της αγάπης». Γιατί όσο η γη γυρίζει, η αγάπη θα είναι πάντα εκεί για να κάνει τα πάντα αληθινά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας