«Ένας ίσον κανένας»

Η φράση «Ένας ίσον κανένας» συνδέεται άρρηκτα με τη χριστιανική έννοια του προσώπου, καθώς υπογραμμίζει ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δεν νοείται ως μια απομονωμένη και αυτάρκης μονάδα, αλλά ως ένα ον που πραγματώνεται μόνο μέσα από τη σχέση και την κοινωνία με τον άλλον.

Η Διάκριση ανάμεσα στο Άτομο και το Πρόσωπο
Η χριστιανική ανθρωπολογία προχωρά σε μια ριζική διάκριση:

Το Άτομο: Είναι μια βιολογική μονάδα, ένας «μονήρης» άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του αυθύπαρκτο και τους άλλους ως απλή «προσθήκη» στην ύπαρξή του.

Το Πρόσωπο: Η ετυμολογία της λέξης (προς + ωψ = όψη, οφθαλμός) δηλώνει ότι το πρόσωπο έχει την αναφορά του στον άλλον· υπάρχει μόνο όταν κοιτάζει κάποιον απέναντί του. 

Η φράση «Ένας ίσον κανένας» εκφράζει ακριβώς αυτή την αλήθεια: αν δεν υπάρχει ο «άλλος», το «εγώ» συρρικνώνεται και τελικά εκμηδενίζεται.

 Η Ύπαρξη ως Σχέση και Κοινωνία
Για την Εκκλησία, ο άνθρωπος δεν είναι πλήρης και ολοκληρωμένος από μόνος του. Η πληρότητα έρχεται μόνο όταν υπάρχουν «άλλοι» στη ζωή μας.Αν κάποιος επιλέξει την απόλυτη απομόνωση, δεν γίνεται ένας «μοναχικός αλλά πλήρης» άνθρωπος, αλλά παραμένει «όχι-πλήρης». «Ίσως τελικά να μην υπάρχει άνθρωπος, αλλά συνάνθρωπος, αφού κανείς ποτέ δεν ζει μόνος του». Η ταυτότητά μας δεν βρίσκεται στην ιδιωτικότητα, αλλά στη συμμετοχή και την επικοινωνία.

 Το Τριαδικό Πρότυπο
Η έννοια του προσώπου στον Χριστιανισμό έχει ως πρότυπο τον Τριαδικό Θεό, ο οποίος δεν είναι μια μοναχική ύπαρξη, αλλά μια αγαπητική κοινωνία τριών Προσώπων. Ο άνθρωπος, πλασμένος «κατ' εικόνα» αυτού του Θεού, φέρει μέσα του την ανάγκη να μην είναι «ένας», αλλά να μετέχει σε μια παρόμοια αγαπητική συντροφιά.

Το Τίμημα της Μοναξιάς και ο «Άλλος»
Η φράση λειτουργεί και ως προειδοποίηση για τη σύγχρονη κατάσταση:Ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά σπάει τους δεσμούς του αναζητώντας μια απόλυτη ελευθερία, αλλά το τίμημα είναι η αφόρητη μοναξιά.Όταν ο άνθρωπος κλείνεται στον ναρκισσισμό του (π.χ. στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης), μετατρέπει τους άλλους σε απλό «ντεκόρ» ή θεατές, καταλήγοντας σε μια «ακοινώνητη κοινότητα» όπου παραμένει ουσιαστικά μόνος.

Αντίθετα, η υπέρβαση του «εγώ» και το πέρασμα στο «εμείς» είναι η μόνη οδός που καταργεί το «μηδέν» της μοναξιάς και χαρίζει αληθινή ζωή.
Συμπερασματικά, η φράση «Ένας ίσον κανένας» αποτελεί τη συμπύκνωση της θέσης ότι η ύπαρξη είναι δωρεά και σχέση. Ο άνθρωπος ολοκληρώνεται ως προσωπικότητα μόνο όταν ανακαλύπτει ότι ο «άλλος» δεν είναι η κόλασή του, αλλά η προϋπόθεση για να υπάρχει και ο ίδιος πραγματικά