3.1 Οι χριστιανοί στον δημόσιο χώρο ( Σύνοψη)

Πολιτική και Πίστη: Η πίστη στον Θεό δεν σημαίνει αποχή από τα κοινά· το κράτος θεωρείται δώρο για την οργάνωση της κοινωνικής ζωής.

Εξουσία ως Διακονία: Το πρότυπο της εξουσίας στον Χριστιανισμό είναι ο «Νιπτήρας»· ο ηγέτης οφείλει να υπηρετεί τον λαό του όπως ο Χριστός τους μαθητές Του.

Όχι στην Ταύτιση: Η Εκκλησία δεν πρέπει να ταυτίζεται με πολιτικούς σχηματισμούς, για να μην προκαλείται διχασμός στο σώμα των πιστών.

Μεταμόρφωση, όχι Βελτίωση: Οι χριστιανοί στοχεύουν στην πλήρη μεταμόρφωση του κόσμου και την κατάργηση της φθοράς, όχι στην απλή βελτίωση των συνθηκών.

Κοινωνική Συνείδηση: Η αδικία έχει πνευματικές ρίζες· γι' αυτό η εκκλησιαστική συνείδηση πρέπει να μεταφράζεται σε κοινωνική ευθύνη.

Το Μοντέλο της Ισότητας: Η πρώτη χριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων (κοινοκτημοσύνη) αποτελεί το διαχρονικό πρότυπο για μια δίκαιη κοινωνία.

Αντίσταση στην Αυθαιρεσία: Ο χριστιανός οφείλει να αντιστέκεται στον νόμο του ισχυρού, προβάλλοντας τον νόμο του Θεού που είναι η αγάπη και η ισότητα.

Ενδιάμεσοι Σταθμοί: Οι χριστιανοί έχουν χρέος να δημιουργούν «οάσεις» ελπίδας στην ιστορία, προετοιμάζοντας τη Βασιλεία του Θεού.

Υπεράσπιση Αδυνάτων: Η εξουσία είναι ηθικά δικαιωμένη μόνο όταν υπερασπίζεται τον καταπιεσμένο, τον φτωχό και τον διωκόμενο.

Ορθοπραξία: Η γνησιότητα της πίστης αποδεικνύεται από τις πράξεις στον δημόσιο χώρο· η Ορθοδοξία είναι άρρηκτα δεμένη με την ορθοπραξία.