Η Ανάσταση του Λαζάρου

Η Ανάσταση του Λαζάρου αποτελεί ένα από τα πλέον συγκλονιστικά γεγονότα της Καινής Διαθήκης, καθώς προαναγγέλλει τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου και την κοινή ανάσταση όλων των ανθρώπων.
Ο Λάζαρος ήταν αγαπημένος φίλος του Χριστού και ζούσε στη Βηθανία, μια πόλη κοντά στα Ιεροσόλυμα, μαζί με τις δύο αδερφές του, τη Μάρθα και τη Μαρία. Ήταν περίπου τριάντα ετών, σχεδόν συνομήλικος με τον Ιησού. Όταν ο Λάζαρος αρρώστησε και πέθανε, οι αδερφές του ήταν απαρηγόρητες. 

Όταν ο Χριστός έφτασε στη Βηθανία, ο Λάζαρος ήταν ήδη τέσσερις ημέρες στον τάφο.
Η Μάρθα, με βαθιά πίστη αλλά και θλίψη, είπε στον Κύριο: «Αν ήσουν εδώ, Κύριε, δεν θα είχε πεθάνει ο αδελφός μου». Τότε ο Ιησούς διακήρυξε την εμβληματική φράση: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σε μένα, κι αν πεθάνει, θα ζήσει». Πριν το θαύμα, ο Ιησούς αναστέναξε και δάκρυσε μπροστά στον τάφο, δείχνοντας την ανθρώπινη συμμετοχή Του στον πόνο. Στη συνέχεια, πλησίασε και φώναξε: «Λάζαρε, έβγα έξω», και ο φίλος Του αναστήθηκε.
 Η ανάσταση του Λαζάρου είχε άμεσο αντίκτυπο στην ιστορική πορεία των Παθών.Το πλήθος που υποδέχτηκε τον Χριστό την Κυριακή των Βαΐων το έπραξε γιατί είχε μάθει για το θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου.

 Το Σάββατο του Λαζάρου θεωρείται η πύλη που εισάγει τους πιστούς στη Μεγάλη Εβδομάδα, συνδυάζοντας το μυστήριο της λύπης και της χαράς.
Στην ελληνική παράδοση, το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζεται με ιδιαίτερο τρόπο:

Οι Λαζαρίνες: Κοπέλες που την παραμονή μαζεύουν λουλούδια και το Σάββατο γυρίζουν τα σπίτια τραγουδώντας τα κάλαντα του Λαζάρου. Τα κάλαντα περιγράφουν τον Λάζαρο να διηγείται την εμπειρία του από τον κόσμο των νεκρών.

Τα Λαζαράκια: Γλυκά νηστίσιμα ψωμάκια πλασμένα σε σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες. Οι νοικοκυρές έπλαθαν τόσα λαζαράκια όσα ήταν και τα παιδιά της οικογένειας, χρησιμοποιώντας γαρίφαλα για μάτια.

Παροιμίες: Η λαϊκή φαντασία έχει δημιουργήσει φράσεις όπως «Με τη φωνή και ο Λάζαρος» ή «Ξαναζωντάνεψε σαν τον Λάζαρο», ενώ η προσωνυμία «Λάζαρος» δίνεται μεταφορικά σε όσους σώζονται ανέλπιστα από βέβαιο θάνατο.
Είναι σημαντικό να διακρίνουμε τον φίλο του Χριστού από τον φτωχό Λάζαρο της παραβολής του Πλουσίου και του Λαζάρου, ο οποίος μετά θάνατον βρέθηκε στους «κόλπους του Αβραάμ»