Η χριστιανική θεώρηση για την ευθύνη δεν την αντιλαμβάνεται ως μια νομική υποχρέωση ή ένα βάρος λογοδοσίας, αλλά ως μια ελεύθερη και αγαπητική ανταπόκριση του ανθρώπου στη δωρεά του Θεού. Ενώ στην Καινή Διαθήκη η λέξη «ευθύνη» σπανίζει, η έννοια είναι πανταχού παρούσα ως το «συναπάντημα» της ελευθερίας με το χρέος της αγάπης, όπου ο άνθρωπος καλείται να μη γίνει «έρμαιο» των παθών του, αλλά να κυριαρχήσει πάνω σε ό,τι τον υποδουλώνει. Η άρνηση ανάληψης της ευθύνης εμφανίζεται ήδη στην πνευματική ιστορία με την Πτώση των πρωτοπλάστων, οι οποίοι, αντί να αντικρύσουν την αλήθεια των πράξεών τους, κατέφυγαν σε δικαιολογίες και επιρρίψεις ευθυνών στον «άλλον», δημιουργώντας έτσι το πρώτο προσωπικό συμβατικότητας και αλλοτρίωσης των σχέσεων.
Κεντρικός άξονας αυτής της θεώρησης είναι η κοσμική ευθύνη του ανθρώπου, ο οποίος τοποθετήθηκε από τον Δημιουργό ως «οικονόμος» και «ιερέας της κτίσης» με την εντολή να «εργάζεται και να φυλάσσει» το κοινό μας σπίτι. Η προστασία του περιβάλλοντος δεν αποτελεί απλώς ένα τεχνικό καθήκον, αλλά μια ευχαριστιακή προσφορά και μια πράξη σεβασμού προς τον Κτίστη, καθώς η σημερινή οικολογική κρίση ερμηνεύεται ως πνευματικό πρόβλημα που πηγάζει από την πλεονεξία και τον εγωισμό. Ο άνθρωπος φέρει την ευθύνη να διαχειρίζεται τους πόρους με σύνεση και άσκηση, αναγνωρίζοντας ότι και οι μελλοντικές γενεές έχουν δικαίωμα πάνω στα φυσικά αγαθά.
Παράλληλα, η ευθύνη επεκτείνεται στο κοινωνικό πεδίο, όπου ο χριστιανός καλείται να γίνει «συνυπεύθυνος» με τον Θεό για την πορεία του κόσμου και την επικράτηση της δικαιοσύνης. Η ευθύνη αυτή εκφράζεται ως έμπρακτη διακονία προς τον «πλησίον», χωρίς διακρίσεις, με πρότυπο τον ίδιο τον Χριστό, ο οποίος ανέλαβε εθελοντικά το βάρος της ανθρώπινης αμαρτωλότητας και του πόνου. Η ενεργός συμμετοχή στη ζωή της εκκλησιαστικής κοινότητας και η αλληλεγγύη προς τις ευπαθείς ομάδες, όπως οι πρόσφυγες, οι ασθενείς και οι άνεργοι, αποτελούν την επαλήθευση της πίστης μέσα στην ιστορία.
Τέλος, η ευθύνη είναι βαθύτατα προσωπική, καθώς ο κάθε άνθρωπος, ως ον προικισμένο με «αυτεξούσιο», είναι ο τελικός υπεύθυνος για τις επιλογές του και τον προσανατολισμό της βούλησής του προς το καλό ή το κακό. Η ολοκλήρωση του προσώπου επιτυγχάνεται όταν η ελευθερία μετατρέπεται σε υπεύθυνη στάση ζωής που υπερβαίνει τον ατομικισμό και τον «πνευματικό αυτισμό», οδηγώντας στην αληθινή κοινωνία με τον Θεό και τα δημιουργήματά Του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας