Η έννοια του προσώπου στην ορθόδοξη παράδοση διαφοροποιείται ριζικά από την έννοια του ατόμου, καθώς το άτομο ορίζεται ως μια αυτάρκης και απομονωμένη μονάδα, ενώ το πρόσωπο υφίσταται μόνο μέσα από τη σχέση και την κοινωνία με τον άλλον. Το οντολογικό θεμέλιο αυτής της διδασκαλίας βρίσκεται στο μυστήριο της Αγίας Τριάδας, όπου τρία ισότιμα πρόσωπα ζουν σε μια αιώνια κίνηση αλληλοπεριχώρησης και αγάπης, αποτελώντας το αρχέτυπο για κάθε ανθρώπινη κοινωνία. Ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα» του Τριαδικού Θεού, γεγονός που του χάρισε το λογικό, τη δημιουργικότητα και, πρωτίστως, το αυτεξούσιο, δηλαδή την ελευθερία να αυτοπροσδιορίζεται και να ανοίγεται προς τον Δημιουργό του.
Η αγιότητα και η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν αποτελούν ατομικό επίτευγμα, αλλά πορεία προς το «καθ’ ομοίωσιν», μια δυναμική εξέλιξη όπου το άτομο μεταμορφώνεται σε πρόσωπο καθώς μαθαίνει να αγαπά ανιδιοτελώς. Στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ο οποίος είναι ο τέλειος Θεός και ο τέλειος άνθρωπος, αποκαλύπτεται ο αυθεντικός τρόπος ύπαρξης, καθώς ο Χριστός αποτελεί το πρωτότυπο και το μέτρο της αληθινής ανθρωπινότητας. Η πτώση του ανθρώπου οδήγησε στην αλλοτρίωση και στην αντικατάσταση του προσώπου από το προσωπείο (μάσκα), το οποίο χαρακτηρίζεται από την τυποποίηση, τον φόβο του θανάτου και τον εγκλωβισμό στον εγωκεντρισμό.
Η Εκκλησία λειτουργεί ως μια «κοινωνία προσώπων» και όχι ως ένα σύνολο ατόμων, προσφέροντας στον καθένα τη δυνατότητα να βρει την πραγματική του ταυτότητα μέσα στο Σώμα του Χριστού, όπου η ετερότητα του καθενός γίνεται σεβαστή και αναγκαία για την ενότητα του όλου. Τελικά, το να υπάρχει κανείς ως πρόσωπο σημαίνει να ζει την ελευθερία της αγάπης, η οποία υπερβαίνει κάθε κοινωνικό ή εθνικό φραγμό και αναγνωρίζει στον κάθε συνάνθρωπο την εικόνα του Θεού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας