Ο θάνατος στην ορθόδοξη παράδοση δεν νοείται ως μια φυσική κατάσταση που δημιούργησε ο Θεός, αλλά ως το τραγικό αποτέλεσμα της ελεύθερης επιλογής του ανθρώπου να απομακρυνθεί από την πηγή της ζωής. Η αποστασία αυτή οδήγησε πρώτα στον πνευματικό θάνατο, δηλαδή στη διακοπή της σχέσης με τον Δημιουργό, και ακολούθως στον σωματικό θάνατο, ο οποίος εκφράζεται ως ο βίαιος χωρισμός της ψυχής από το σώμα.
Παρόλα αυτά, ο Θεός μετέτρεψε αυτή τη φθορά σε ευεργεσία και «οικονομία», προκειμένου το κακό να μην παραμείνει αθάνατο μέσα στην κτίση. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική διδασκαλία, ο θάνατος έχει πλέον χάσει τον χαρακτήρα του οριστικού τέλους και έχει μεταμορφωθεί σε «κοίμηση», έναν προσωρινό ύπνο που περιμένει το ξύπνημα της κοινής ανάστασης. Αυτή η ριζική αλλαγή οφείλεται στη νίκη του Χριστού, ο οποίος με τη δική Του Ανάσταση πάτησε τον θάνατο και έγινε η «απαρχή των κεκοιμημένων», διανοίγοντας τον δρόμο για την αιώνια ζωή.
Η Εκκλησία στέκεται δίπλα στον άνθρωπο μέχρι την τελευταία του στιγμή μέσα από τις «ακολουθίες καθαγιασμού της ζωής», όπως η εξόδιος ακολουθία, η οποία ονομάζεται και «κηδεία» από τη λέξη «κήδος» που σημαίνει φροντίδα και ενδιαφέρον.
Οι ύμνοι της κηδείας, πολλοί από τους οποίους αποδίδονται στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, υπενθυμίζουν το παροδικό των εγκοσμίων και μεταφέρουν το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι ο άνθρωπος εξακολουθεί να ζει με τη δύναμη του Χριστού. Η κοινωνία αγάπης μεταξύ ζώντων και τεθνεώτων παραμένει αδιάσπαστη, γεγονός που εκφράζεται βιωματικά μέσα από τα ιερά μνημόσυνα, όπου οι κεκοιμημένοι μνημονεύονται κατά τη Θεία Λειτουργία. Η παράδοση της ολόσωμης ταφής αναδεικνύει τον σεβασμό προς την ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου, καθώς το σώμα θεωρείται ναός του Αγίου Πνεύματος που περιμένει την αφθαρτοποίηση.
Στο πεδίο της βιοηθικής, η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει ότι η ζωή είναι ύψιστο δώρο του Θεού και μόνο Εκείνος έχει το δικαίωμα να ορίζει την αρχή και το τέλος της. Για τον λόγο αυτό, απορρίπτει την ευθανασία ως «ύβριν» και την αυτοκτονία ως άρνηση της χριστιανικής ελπίδας, ενώ ταυτόχρονα αποδέχεται τον εγκεφαλικό θάνατο ως το αμετάκλητο βιολογικό τέλος.
Η εσχατολογική προοπτική της πίστης στρέφεται προς τη Βασιλεία του Θεού, όπου ο κόσμος θα ανακαινιστεί και θα ελευθερωθεί οριστικά από τον πόνο και τη φθορά. Εκεί, ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν νοούνται ως τόποι ανταμοιβής ή τιμωρίας, αλλά ως ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο ο κάθε άνθρωπος θα βιώσει την άπειρη αγάπη του Θεού, ανάλογα με το αν έμαθε να αγαπά κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του.
Ο χριστιανός δεν προσδοκά απλώς την επιβίωση της ψυχής, αλλά την ανάσταση των νεκρών και τη συμμετοχή ολόκληρης της ύπαρξής του στην ατελεύτητη χαρά της θείας ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας