Η διδασκαλία της Εκκλησίας για την ισότητα θεμελιώνεται στην πίστη ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού, γεγονός που προσδίδει την ίδια οντολογική αξία και αξιοπρέπεια σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, ανεξάρτητα από εξωτερικά χαρακτηριστικά. Ο Θεός ως ο μοναδικός Δημιουργός νοείται ως ο κοινός Πατέρας όλων, καθιστώντας ολόκληρη την ανθρωπότητα μια ενιαία οικογένεια αδελφών όπου κανείς δεν είναι ανώτερος από τον άλλον. Μέσα στο Σώμα του Χριστού καταργούνται οριστικά οι διακρίσεις εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή καταγωγής, καθώς διακηρύσσεται με έμφαση ότι δεν υπάρχει πλέον Ιουδαίος ούτε Έλληνας, ούτε δούλος ούτε ελεύθερος.
Η ισοτιμία άνδρα και γυναίκας κατέχει κεντρική θέση στην ορθόδοξη παράδοση, καθώς και τα δύο φύλα πλάστηκαν από το ίδιο υλικό (φύραμα) για να ζουν ως σύντροφοι και συνεργάτες, με την γυναίκα να δημιουργείται ως «βοηθός» στην πνευματική πορεία προς τη θέωση και όχι ως υποδεέστερο ον.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, επέκριναν δριμύτατα τους νόμους της εποχής τους που αδικούσαν τις γυναίκες, τονίζοντας ότι ο Δημιουργός είναι ένας και για τους δύο και ότι η υπακοή της γυναίκας πρέπει να αντισταθμίζεται από τη θυσιαστική αγάπη του άνδρα, ο οποίος δεν επιτρέπεται να της συμπεριφέρεται ως δούλη.
Η Θεία Ευχαριστία αποτελεί το κατεξοχήν πεδίο βιωματικής πραγμάτωσης αυτής της ισότητας, καθώς στο κοινό τραπέζι του Κυρίου παύουν να υπάρχουν διαιρέσεις και όλοι οι πιστοί, χωρίς καμία διάκριση φύλου ή πλούτου, μεταλαμβάνουν την ίδια «τροφή» και γίνονται «σύσσωμοι και σύναιμοι» με τον Χριστό. Η ενότητα αυτή δεν συνεπάγεται μια ισοπεδωτική ομοιομορφία, αλλά αναδεικνύει την ετερότητα και τη μοναδικότητα του κάθε προσώπου, το οποίο διαθέτει ιδιαίτερα χαρίσματα που το Άγιο Πνεύμα μοιράζει για το κοινό συμφέρον της κοινότητας.
Η Εκκλησία οφείλει να αγωνίζεται διαρκώς για την επικράτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, θεωρώντας ότι η ανισοκατανομή των αγαθών και η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο αποτελούν καρπό της αμαρτίας και παραμόρφωση του αρχικού θεϊκού σχεδίου για ενότητα. Αυτός ο αγώνας για την ισότητα επεκτείνεται και στη φροντίδα για τις ευάλωτες ομάδες, τους πρόσφυγες και τους αναπήρους, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του κάθε «ελάχιστου» αδελφού την ίδια την εικόνα του Θεού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιό σας