Όταν έμπαινε στο Ναό της Ιερουσαλήμ η Παναγία μας, κρατώντας στην
αγκαλιά της βρέφος 40 ημερών τον Ιησού, μαζί με τις άλλες μητέρες που
έρχονταν εκεί για να καθαριστούν μετά τον τοκετό και να παρουσιάσουν τα
πρωτότοκά τους παιδιά, κανένας δεν μπορούσε να διακρίνει κάτι το
ξεχωριστό σ’ αυτό το παιδί! Μόνο ένας, ο πρεσβύτης Συμεών, ειδοποιημένος
από το Άγιο Πνεύμα, έτρεξε να υποδεχτεί Εκείνον που τόσα χρόνια
περίμενε πρώτα να δει με τα σωματικά του μάτια κι έπειτα να πεθάνει…
Η πολυπόθητη στιγμή είχε φτάσει! Πήρε στα χέρια του το βρέφος, τον
Ιησού, και ζήτησε από το Θεό τώρα πια να πεθάνει, αφού είδαν τα μάτια
του το σωτήρα όλου του κόσμου, το Χριστό!
Κι αυτή η συγκλονιστική στιγμή ζωντανεύει στο διάβα των αιώνων κάθε
φορά που ένα αντρόγυνο φέρνει στο Ναό το νεογέννητο παιδί της, για να
«σαραντίσει» όπως λέμε, για να διαβάσει, δηλαδή, ο ιερέας ειδικές ευχές
στη μητέρα του παιδιού και να πιάσει στα χέρια του, όπως και τότε ο
Πρεσβύτης Συμεών, το μικρό παιδί…
Στα χέρια του Ιερέα! Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο μεγάλη σχέση έχει η ζωή μας με τα χέρια του ιερέα;
Η πρώτη έξοδος του νεογέννητου παιδιού από το σπίτι του γίνεται την
ημέρα του σαραντισμού. Το παιδί μας κάνει την πρώτη επίσκεψή του στο
σπίτι του Ουράνιου Πατέρα Του! Εκεί θα το πρωτοπιάσει ο ιερέας στα χέρια
του και θα το οδηγήσει στον πρώτο του εκκλησιασμό. Θα το βάλει μπροστά
στις εικόνες του τέμπλου, μετά μέσα στο Ιερό Βήμα, αν είναι αγόρι. Θα
εκφωνήσει τα λόγια του Συμεών
«Νυν απολύεις με Δέσποτα» και θα το παραδώσει στη μητέρα του.
Αργότερα, πάλι θα φέρει η μητέρα το παιδί στο Ναό. Τώρα για τη
βάφτισή του, τη δεύτερη γέννα του από την κολυμβήθρα, την κοιλιά της
άλλης Μάνας,
της Εκκλησίας! Πάλι θα πιάσει στα χέρια
του το παιδί ο ιερέας, να το αλείψει με λάδι αρχικά, να το βαπτίσει στο
νερό, να το ντύσει, να το κουρέψει, να το χρίσει, τέλος, με το άγιο
Χρίσμα, δίνοντάς του τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αναδεικνύοντάς το
γνήσιο παιδί της Εκκλησίας.
Στη συνέχεια, όχι μόνο τρεις φορές, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν
και κάνουν μερικοί, αλλά πολλές φορές, πάλι έχοντας στο χέρι του τη
λαβίδα θα του μεταδίδει τη θεϊκή τροφή… Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού
κι όχι το μελάκι ή το χρυσό δοντάκι, όπως πάλι εντελώς ανόητα λένε
κάποιοι στα παιδιά, αλλά τον ίδιο το Χριστό, ολοζώντανο, θα βάζει με το
τίμιο χέρι του ο ιερέας στο στόμα του παιδιού, για να συγχωρούνται οι
αμαρτίες του και να ζει αιώνια! Γιατί τέτοια είναι αυτή η ζωή, η νέα ζωή
που πήρε με το βάπτισμα, αιώνια! Χωρίς τέλος, χωρίς ημερομηνία λήξεως!
Κι όσο θα μεγαλώνει θα το μάθει ο νονός ή η νονά του, ότι όταν θα
λερώσει με τις αμαρτίες, τις κακίες, τις ζήλειες, τα ψέματα, τις
κλεψιές, της ψυχής το λευκό φόρεμα, που απέκτησε με τη Βάπτισή του, τότε
πάλι θα τρέξει στον ιερέα! Για να του ομολογήσει τα σφάλματά του, με
ειλικρίνεια και μετάνοια πραγματική, για ν’ απλώσει πάλι κι εκείνος μετά
με το χέρι του το πετραχήλι πάνω του, να του διαβάσει τη συγχωρητική
ευχή, να τον σκεπάσει ολόκληρο η Χάρη του Θεού!
Όταν έρθει η ευλογημένη ώρα του γάμου, πάλι ο ιερέας θα πιάσει τα
χέρια των νέων πια κι ώριμων παιδιών μας, θα τα ευλογήσει εξ ονόματος
του ίδιου του Χριστού, Εκείνου που φέρνει τον ένα στον άλλο κοντά και
ενώνει τα διαιρεμένα και θα τα ενώσει σφιχτά, τόσο σφιχτά, ώστε κανένας
να μην μπορεί να μπει ανάμεσά τους, κανένας να μην μπορεί να χωρίσει
αυτό το αντρόγυνο. Με τα χέρια του πάλι θα στεφανώσει το γαμπρό και τη
νύφη, για τον αγώνα που έκαναν να φθάσουν αγνοί μέχρι το γάμο, θα τους
δώσει αργότερα να πιουν κρασί από το κοινό ποτήρι, με τα χέρια του
ύστερα θα τους σύρει στο χορό του Ησαΐα, στο χορό της γαμήλιας χαράς!
Και λίγο πριν τελειώσει το μυστήριο του γάμου, πάλι με τα χέρια του θ’
αναλάβει τα στέφανά τους και θα χωρίσει τα χέρια τους, βάζοντας ανάμεσά
τους το Ευαγγέλιο, δείχνοντάς τους ταυτοχρόνως, ότι μόνο αν ο Χριστός
παραμένει ανάμεσά τους κι αγωνιστούν για να εφαρμόζουν όλες τις ημέρες
της ζωής τους το λόγο Του, θ’ αξιωθούν να πάρουν και τα στεφάνια του
Παραδείσου, τη μεγάλη κείνη ημέρα και την επιφανή!
Κι αν το παιδί μας δεν πάρει το δρόμο του γάμου κι αποφασίσει να αφιερωθεί
«ψυχή τε και σώματι» στο
Θεό, τότε πάλι στα χέρια του Ιερέα θα δώσει τρεις φορές το ψαλίδι για
τον κείρει μοναχό! Τα χέρια του ιερέα θα τον ντύσουν τα μοναχικά
ενδύματα! Κι αν προχωρήσει και στην ιεροσύνη, τα χέρια του Αρχιερέα τώρα
θα του μεταδώσουν τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, που θεραπεύει τα
ασθενή και τα ελλείποντα αναπληρώνει! Θα τον ντύσουν τα ιερατικά άμφια,
θα του παραδώσουν στα δικά του χέρια την «καλήν παρακαταθήκην», το
Σώμα του Χριστού, που θα του ζητήσει ο ίδιος ο Χριστός την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας Του!
Τέλος, όταν θα έρθει η ώρα να κλείσουμε κι εμείς τα μάτια μας εδώ στη
γη και να τ’ ανοίξουμε στην άλλη ζωή, στην ποθεινή μας πατρίδα, πάλι ο
ιερέας θα πάρει με τα χέρια του το χώμα να ραντίσει το άψυχο πια σώμα
μας, λέγοντας τα λόγια του ίδιου του Θεού
«γη ει και εις γην απελεύση»,
χώμα είσαι δηλαδή και πάλι στο χώμα γυρνάς, θα ρίξει πάνω μας το λάδι ή
το κρασί και θα βάλει στο στόμα μας έναν κέρινο μικρό σταυρό, για να
βρεθεί στα χείλη μας η καλή απολογία όταν θα συναντήσουμε τον Κύριό μας
Ιησού Χριστό…
Πόσο μεγάλη στ’ αλήθεια σημασία δεν έχουν για τη ζωή μας, και την εδώ
και την πέρα του τάφου, τα χέρια του Ιερέα! Γι’ αυτό να τα φιλούμε
ευλαβικά! Να τα ασπαζόμαστε αναλογιζόμενοι κάθε φορά τα πάρα πολλά που
χρωστούμε σ’ αυτά τα χέρια!
Και
να προσευχόμαστε για τους ιερείς μας και για τους αρχιερείς μας αδελφοί!
Όπως κι εκείνοι υψώνουν νύχτα και ημέρα τα χέρια τους στις δικές τους
προσευχές και μεταφέρουν τις προσευχές μας στο Θεό, τα αιτήματά μας, τα
βάσανά μας, τα προβλήματά μας, το καθετί που μας απασχολεί, έτσι κι
εμείς να μην ξεχνάμε να ζητάμε γι’ αυτούς το φωτισμό, τη δύναμη, τη
χάρη, την προστασία του Θεού… Γιατί μεγάλο έργο και βαρύ αναλογεί στον
καθένα τους!
Κι ακόμη, να προσευχόμαστε ν’ αναδεικνύει κι άλλους εργάτες στον
αμπελώνα Του ο Κύριός μας, γιατί ο θερισμός είναι πολύς και οι εργάτες
ολίγοι! Γιατί οι χώρες είναι έτοιμες για θερισμό, γιατί διψάνε οι ψυχές
των ανθρώπων για Χριστό, γιατί κι άλλα πρόβατα έχει, που δεν έχουν ακόμη
ποιμένα, γιατί είναι έτοιμο το δείπνο Του στη Βασιλεία των ουρανών και
πρέπει να γεμίσουν όλες οι θέσεις!
Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων
Πηγή: agiameteora.net
