Ραντεβού...στα τυφλά!

π. Θεοδόσιος*

Για πάρα πολλούς ανθρώπους το άκουσμα της λέξεως προσευχή δημιουργεί μια ασάφεια και άγνοια μέσα τους, κυριολεκτικώς σαν να αισθάνονται, ότι έχουν να ανταποκριθούν σε ένα ραντεβού…στα τυφλά!
Τυραννούνται από ένα σωρό ερωτηματικά!
Ποιός είναι αυτός τον οποίον θα ‘’συναντήσουν’’;
Μήπως μας σπρώχνουν σ’ αυτή την συνάντηση οι δικές μας ανάγκες και η γνώση της αδυναμίας μας;

Μήπως απλώς επαναλαμβάνουμε μια ευσεβή συνήθεια;

Μήπως τέλος απλά γυρεύουμε ένα ρουσφέτι;

Στο σημερινό ευαγγέλιο ένας τυφλός κάθεται ζητιανεύοντας σε ένα πέρασμα του δρόμου της πόλης του. Ακούει οχλαγωγία και θόρυβο και όταν πληροφορείται ότι περνάει ο Χριστός τότε ο τυφλός αρχίζει να φωνάζει: Ιησού, Υιέ Δαβίδ ελέησόν με. Δηλαδή: Ιησού, απόγονε του Δαβίδ, θεράπευσέ με!

Λογικό είναι να φωνάζει ο καϋμένος· λέμε διαβάζοντας το κομμάτι του κατά Λουκάν Ευαγγελίου στο οποίο περιγράφεται η υπόθεση (κεφ.18 στιχ.35-45). Αφού ‘’Όποιος πονάει, γαϊδουρινά φωνάζει’’, λέει η παροιμία.

Είναι σωματικά ανάπηρος. Δεν βλέπει. Η πιεστική αμεσότητα της ανάγκης δεν τον αφίνει να

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Από το ιστολόγιο του Γιάννη

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής.
Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω:
Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του

Μια έρευνα για τις εκτρώσεις

Το βρήκαμε εδώ http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?
Αναδημοσίευση:http://theologosgr.blogspot.gr/2013/11/blog-post_1096.html

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα τα τελευταία χρόνια είναι και αυτό των αμβλώσεων. Πολλές απόψεις, από αντίθετες ομάδες τίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για το αν είναι φόνος, αν η γυναίκα είναι ελεύθερη να διαθέτει το σώμα της όπως αυτή θέλει.
Το κύριο όμως ερώτημα που πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί, και από εκεί εξαρτώνται όλα είναι: Αν το έμβρυο είναι ανθρώπινη ζωή ή όχι. Από την απάντηση αυτή εξαρτάται η στάση της Ηθικής έναντι των εκτρώσεων.

Άγιοι Τόποι

Αφιέρωμα από τις 7 ημέρες της Καθημερινής

Άγιοι Τόποι

Με τη ματιά της αγάπης

Από την Αόρατη Γωνιά

Αν είχαμε αγάπη και συμπαθούσαμε και πονούσαμε τον πλησίον μας, δε θα είχαμε το νου μας στα ελαττώματα του πλησίον. (...) Και εμείς οι ίδιοι, αν είχαμε αγάπη, αυτή η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα, όπως ακριβώς έκαναν και οι άγιοι όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων. Γιατί μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δε βλέπουν τα αμαρτήματα; Και ποιος μισεί τόσο πολύ την αμαρτία όσο οι άγιοι; Και όμως δε μισούν εκείνον που αμαρτάνει ούτε τον κατακρίνουν ούτε τον αποστρέφονται, αλλά υποφέρουν μαζί του, τον συμβουλεύουν, τον παρηγορούν, τον γιατρεύουν σαν άρρωστο μέλος του σώματός τους. Κάνουν τα πάντα για να τον σώσουν (...).
Και όπως η μητέρα που έχει άσχημο παιδί δεν το σιχαίνεται ούτε το αποφεύγει, αλλά μ'ευχαρίστηση το στολίζει και κάνει ό,τι μπορεί για να τ'ομορφύνει, έτσι πάντα σκεπάζουν, στολίζουν, φροντίζουν ,ώστε και αυτόν που αμαρτάνει να διορθώσουν, την κατάλληλη στιγμή, και να μην αφήσουν να πάθει και κανένας άλλος κακό εξαιτίας του, αλλά και οι ίδιοι να προκόψουν περισσότερο στην αγάπη του Χριστού.

Απόσπασμα απ'το βιβλίο "Αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

υγ: Τη φωτογραφία τη βρήκα στο google. Είναι ο π.Γαλακτίων της Σιμωνόπετρας. Γεμάτος αγάπη, πάντα χαμογελαστός και με λόγο παρηγορητικό.

Ο Χριστός είναι Αγάπη

Μήπως ο Χριστός ήρθε για να μου δείξει την Αγάπη κι εγώ το μόνο που κάνω είναι να κοιτάζω τα «μη» και τα «απαγορεύεται»;

Μήπως ο Χριστός ήρθε για να με βοηθήσει να αποτινάξω τα πάθη μου κι εγώ ακόμη όχι μόνο επιμένω σ' αυτά αλλά τα κάνω και με περίσσια περηφάνεια;

Μήπως ο Χριστός είναι Αγάπη κι εγώ το μόνο που «αγαπώ» είναι ο εαυτός μου;

Τελικά, μήπως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και δεν πήρα μυρωδιά την γλυκιά παρουσία του;

το βρήκαμε εδώ http://xristianos.gr

Πηγή: aoratigonia.blogspot.gr
Αναδημοσίευση: http://theologosgr.blogspot.gr/2013/12/blog-post_6351.html

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα 4 Δεκεμβρίου (+βίντεο)

Από το ιστολόγιο της Σοφίας

Ο Βίος της Αγίας Βαρβάρας
Η Αγία μεγαλομάρτυς Βαρβάρα γεννήθηκε το 290 μ. Χ. στην αρχαία πόλη της Κοίλης Συρίας Ηλιούπολη, σημερινή πόλη του Λιβάνου με το όνομα Μπαλμπέκ (πόλη του Βάαλ = του ηλίου) επί Ρωμαίου αυτοκράτορος Μαξιμιανού, μεγάλου διώκτη των χριστιανών. Ο πατέρας της Διόσκορος ήταν έπαρχος, τοπικός διοικητής της Ηλιούπολης, πλούσιος με κοσμική λάμψη και δύναμη, φανατικός όμως ειδωλολάτρης.

Οι ιστορικές πληροφορίες δεν αναφέρουν καθόλου το όνομα της μητέρας της, ούτε ποιά στάση τήρησε σε όλη την περιπέτεια και στο φρικτό μαρτύριο της κόρης της. Υποθέτουμε πώς είχε πεθανει. Η Βαρβάρα ήταν το μονακριβο παιδί τους. Ήταν αφάνταστα ωραία στο σώμα, αλλά και στην ψυχή, και είχε πολλή χάρη, ευφυία, σεμνότητα και σωφροσύνη.

Για να προφυλάξει την μονάκριβη και πανέμορφη κόρη του

Η Μεγαλομάρτυς Αγία Βαρβάρα

του Κωνσταντίνου ΑΘ. Οικονόμου, δασκάλου

 

ΠΗΓΕΣ: Ως προς το χρόνο που αυτή έζησε και κυρίως για τον τόπο του μαρτυρίου της σπουδαίας αυτής Αγίας υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των ερευνητών. Υπάρχουν συναξάρια της δυτικής εκκλησίας και ορθόδοξοι συναξαριστές, όπως του Ιωάννου Δαμασκηνού, του Αρσενίου και του Συμεών του Μεταφραστού.

Πιθανότατη περίοδος δράσης της Αγίας είναι ο 3ος αιώνας, ενώ τόπος μαρτυρίου της φαίνεται πως είναι η Νικομήδεια της Μικράς Ασίας ή η Ηλιούπολη της Αιγύπτου.
Οι αρχαιότεροι κώδικες βεβαιώνουν ότι η Αγία Βαρβάρα έζησε στη Μικρά Ασία. Ο αρχαιότερος βίος της Αγίας (Άκτα) μαρτυρεί ότι η Αγία άθλησε γύρω στο 237, επί Μαξιμίνου.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ: Η Βαρβάρα ήταν μοναχοκόρη ενός

Η Γέννηση του Χριστού στο Βυζάντιο

Κάντε κλικ πάνω στην εικόνα και καλή σας ανάγνωση

Στρατιωτικοί Άγιοι

Στρατιωτικοί Άγιοι

Πηγή:http://news.kathimerini.gr/archive-editions/article/7days/

Χριστούγεννα στο παραμύθι και στον θρύλο

Και καλή σας ανάγνωση...!!! 

Πηγή:http://news.kathimerini.gr/archive-editions/article/7days/2004/25-12-2004/Stuff.html

Anthony Bloom: Mισοῦσα καθετί σχετικό μέ τήν ἰδέα τοῦ Θεοῦ.

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003) 

Πῶς ἔγινα Χριστιανός 

[Ὁ Τιμόθεος Οὐίλσον εἶχε τήν παρακάτω συνέντευξη μέ τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη τοῦ Σουρόζ κ. Ἀντώνιο Μπλούμ.]

Τ.Ο.: Πότε γίνατε Χριστιανός; Ὑπῆρξε στή ζωή σας καμιά συγκεκριμένη στιγμή μεταστροφῆς;

Α.Μπλούμ: Αὐτό ἔγινε σέ διάφορα στάδια. Μέχρι τά μέσα τῆς ἐφηβικῆς μου ἡλικίας ἤμουνα ἕνας ἄπιστος καί ἐπιθετικά ἀντιεκκλησιαστικός.

Δέν γνώριζα τό Θεό, δέν νοιαζόμουνα γι’ Αὐτόν καί μισοῦσα καθετί σχετικό μέ τήν ἰδέα τοῦ Θεοῦ....

Τ.Ο.: Καί ὅλα αὐτά, παρά τά «πιστεύω» τοῦ πατέρα σας;

Α.Μπλούμ: Ναί, γιατί μέχρι τά δεκαπέντε μου χρόνια ἡ ζωή μας ἦταν πολύ δύσκολη. Δέν ζούσαμε ὅλοι κάτω ἀπό τήν ἴδια στέγη. Ἐγώ ἤμουνα ἐσωτερικός σέ ἕνα σχολεῖο πού ἦταν πολύ αὐστηρό, βίαιο θά ἔλεγα. Ὅλα τά μέλη τῆς οἰκογένειάς μου ζοῦσαν σέ διαφορετικά σημεῖα τοῦ Παρισιοῦ. Μόνο ὅταν ἔγινα περίπου δεκατεσσάρων χρόνων συγκεντρωθήκαμε ὅλοι κάτω ἀπό τήν ἴδια στέγη καί αὐτό ἦταν μία πραγματική εὐτυχία, μία εὐλογία. Ἦταν κάπως ἀσυνήθιστο νά σκεφτεῖ κανείς ὅτι, σέ κάποιο σπίτι μιᾶς συνοικίας τοῦ Παρισιοῦ, μποροῦσε νά βρεῖ μία τέλεια εὐτυχία, καί ὅμως αὐτό συνέβαινε. Τότε γιά πρώτη φορά, μετά τήν ἐπανάσταση, ἀποκτούσαμε σπίτι.

Πρέπει ὅμως νά πῶ πώς, πρίν ἀπό ὅλα αὐτά, συνέβηκε κάτι πού μέ εἶχε προβληματίσει πάρα πολύ. Ἤμουνα περίπου ἕντεκα χρόνων, ὅταν μέ ἔστειλαν σέ μία κατασκήνωση ἀγοριῶν. Ἐκεῖ συνάντησα ἕναν ἱερέα πού θά ἦταν περίπου τριάντα χρόνων. Κάτι ἀπ’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο μοῦ τράβηξε τήν προσοχή. Εἶχε ἀγάπη πού τήν σκορποῦσε στόν καθένα ἀπό μᾶς. Αὐτή δέ ἡ ἀγάπη του δέν εἶχε σχέση μέ τό ἄν εἴμαστε καλοί, καί δέν ἄλλαζε ὅταν εἴμαστε κακοί. Μποροῦσε νά μᾶς ἀγαπάει χωρίς προϋποθέσεις. Ποτέ πρίν στή ζωή μου δέν εἶχα συναντήσει κάτι τέτοιο. Εἶχα φίλους πού μ’ ἀγαποῦσαν στό σπίτι, ἀλλά αὐτό τό ἔβρισκα φυσικό. Τέτοιο εἶδος ἀγάπης δέν εἶχα συναντήσει ποτέ. Τήν ἐποχή ἐκείνη δέν προσπάθησα νά δώσω καμιά ἐξήγηση σ’ αὐτό. Ἁπλά βρῆκα σ’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο κάτι πού μέ προβλημάτιζε καί ταυτόχρονα μοῦ ἄρεσε πολύ. Μόνο μετά ἀπό χρόνια, ὅταν πιά ἦρθα σέ ἐπαφή μέ τό Εὐαγγέλιο, σκέφτηκα πώς αὐτός ὁ ἄνθρωπος, ἀγαποῦσε μέ μιὰ ἀγάπη πού ἦταν πέρα ἀπό τόν ἴδιο. Δηλαδή μοιραζόταν μαζί μας τή θεία ἀγάπη. Ἤ, ἄν προτιμᾶτε, ἡ ἀγάπη ἦταν τόσο βαθιά καί πλατιά, μέ τέτοια ἀνοίγματα ὥστε, μποροῦσε νά ἀγκαλιάσει ὅλους μας, εἴτε μέσα ἀπό τόν πόνο εἴτε μέσα ἀπό τή χαρά, ἀλλά πάντα μέσα στήν ἴδια καί μοναδική ἀγάπη. Αὐτή ἡ ἐμπειρία, νομίζω, ἦταν ἡ πρώτη βαθιά πνευματική ἐμπειρία πού εἶχα.

Τ.Ο.: Τί ἔγινε μετά ἀπό αὐτό;

Α.Μπλούμ: Τίποτε. Γύρισα στό σχολεῖο ὅπου ἤμουνα ἐσωτερικός καί ὅλα συνεχίστηκαν ὅπως πρίν, μέχρι τήν στιγμή πού βρεθήκαμε ὅλοι κάτω ἀπό τήν ἴδια στέγη. Ζώντας μέ τήν οἰκογένειά μου, ὅπως εἶπα, γεύτηκα τήν πλήρη εὐτυχία, ἀλλά τότε συνέβηκε κάτι τό τελείως ἀπροσδόκητο. Ξαφνικά ἀνακάλυψα ὅτι ἡ εὐτυχία, ἄν δέν ἔχει κάποιο σκοπό, γίνεται ἀνυπόφορη. Δέν μποροῦσα, λοιπόν, νά δεχτῶ μιὰ ἄσκοπη εὐτυχία. Γιά νά ξεπεράσεις τίς δυσκολίες καί νά ὑποφέρεις τά βάσανα ἀποβλέπεις σέ κάτι πού εἶναι πέρα ἀπό αὐτά. Ἐγώ ὅμως δέν ἔβρισκα κάποιο νόημα, οὔτε πίστευα σέ κάτι, γι’ αὐτό ἡ εὐτυχία μου φαινόταν ἀνούσια. Ἔτσι ἀποφάσισα πώς ἔπρεπε νά δώσω στόν ἑαυτό μου μιὰ προθεσμία- ἕνα χρόνο τουλάχιστο – νά ἀνακαλύψει ἄν ἡ ζωή εἶχε ἤ ὄχι κάποιο νόημα.

Ἄν στό διάστημα αὐτοῦ τοῦ χρόνου δέν θά ἔβρισκα κανένα νόημα ζωῆς, εἶχα ἀποφασίσει νά μή συνεχίσω νά ζῶ, νά αὐτοκτονήσω...
Τ.Ο.: Καί πῶς βγήκατε ἀπό αὐτήν τήν κατάσταση τῆς ἄσκοπης εὐτυχίας;

Α.Μπλούμ: Ἄρχισα νά ψάχνω γιά κάποιο ἄλλο νόημα ζωῆς πέρα ἀπό κεῖνο πού μποροῦσα νά βρῶ μέσα στίς σκοπιμότητες. Τό νά σπουδάζει κανείς νά γίνει χρήσιμος στή ζωή ἦταν κάτι πού δέν μέ συγκινοῦσε καθόλου. Ὅλη ἡ ζωή μου μέχρι τώρα εἶχε συγκεντρωθεῖ σέ ἄμεσους σκοπούς καί ξαφνικά ὅλα αὐτά βρέθηκαν ἄδεια, χωρίς κανένα νόημα. Ἔνιωσα μέσα μου κάτι τό δραματικό καί καθετί γύρω μου μοῦ φαινόταν μικρό καί ἀνόητο. 

Πέρασαν μῆνες καί τίποτε στόν ὁρίζοντα, νόημα δέν φάνηκε πουθενά! Μιὰ μέρα τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς- ἤμουνα τότε μέλος τῆς Ρωσικῆς ὀργάνωσης νέων στό Παρίσι- ἕνας ἀπό τούς ὑπεύθυνους ὀργάνωσης μέ πλησίασε καί μοῦ εἶπε: «Καλέσαμε κάποιον ἱερέα νά σᾶς μιλήσει. Ἔλα καί σύ στή συγκέντρωση». Ἐγώ ἀπάντησα μέ ἔντονη ἀποδοκιμασία ὅτι δέν θά πήγαινα νά τόν ἀκούσω. Δέν εἶχα ἀνάγκη τήν Ἐκκλησία. Δέν πίστευα στό Θεό. Δέν ἤθελα νά χάσω τόν καιρό μου μέ κάτι τέτοια. Ὁ ὑπεύθυνος χειρίστηκε ἀρκετά ἔξυπνα τό θέμα. Μοῦ ἐξήγησε ὅτι ὅλα τά μέλη τῆς ὁμάδας μας εἶχαν ἀντιδράσει ἀκριβῶς μέ τόν ἴδιο τρόπο καί θά ἦταν πολύ ἄσχημο ἄν, οὔτε ἕνας, δέν παρακολουθοῦσε τήν ὁμιλία του.

«Μήν προσέχεις», εἶπε ὁ ὑπεύθυνος, «δέν μέ ἐνδιαφέρει αὐτό, μόνο ἔλα, κάθισε ἐκεῖ, γιά μιὰ τυπική παρουσία». Ἐ! μέχρι σ’ αὐτό τό σημεῖο, ἤμουνα πρόθυμος νά φανῶ νομοταγής στή νεανική μας ὀργάνωση. Ἔτσι πῆγα στήν ὁμιλία καί ἔμεινα μέχρι τό τέλος. Δέν εἶχα σκοπό νά προσέξω. Τά αὐτιά μου ὅμως ἔπιαναν μερικές φράσεις πού μέ ἀγανακτοῦσαν περισσότερο. Ὁ Χριστός καί ὁ Χριστιανισμός παρουσιάστηκαν μπροστά μου τόσο διαφορετικά ἀπ’ ὅτι ἐγώ πίστευα, πού ἤθελα βαθύτατα νά τά ἀποκρούσω. Ὅταν τελείωσε ἡ ὁμιλία ἔτρεξα στό σπίτι μέ ἔντονη τήν ἐπιθυμία νά ἐλέγξω ἄν ἦταν ἀλήθεια ὅλα αὐτά πού εἶπε ὁ ὁμιλητῆς. Ρώτησα τή μητέρα μου ἄν εἶχε ἕνα Εὐαγγέλιο νά μοῦ δώσει. Ἤθελα πολύ νά διαπιστώσω ἄν τό Εὐαγγέλιο θά συμφωνοῦσε μέ τήν τερατώδη ἐντύπωση πού μοῦ δημιούργησε ἡ ὁμιλία. Δέν περίμενα τίποτα καλό ἀπό τήν ἀνάγνωση αὐτή καί ἔτσι μέτρησα τά κεφάλαια τῶν τεσσάρων Εὐαγγελίων, ὥστε νά εἶμαι σίγουρος ὅτι διαβάζω τό συντομότερο. Δέν ἤθελα νά χάσω ἄδικα τό χρόνο μου. Ἄρχισα, λοιπόν, νά διαβάζω τό Εὐαγγέλιο τοῦ Μάρκου.

Ἐνῶ διάβαζα τά πρῶτα κεφάλαια τοῦ κατά Μάρκον Εὐαγγελίου καί πρίν φτάσω στό τρίτο κεφάλαιο, ξαφνικά, συνειδητοποίησα ὅτι, στήν ἄλλη ἄκρη τοῦ γραφείου μου, ὑπῆρχε κάποιος.

Ἡ βεβαιότητα ὅτι αὐτός ὁ «Κάποιος» ἦταν ὁ Χριστός πού στεκόταν ἐκεῖ παράμερα, ἦταν τόσο ἔντονη ὥστε ποτέ ἕως τώρα δέν μέ ἔχει ἐγκαταλείψει.

Τό γεγονός αὐτό ὑπῆρξε πραγματικά ἡ ἀποφασιστική μου καμπή. Ἀφοῦ ὁ Χριστός ἦταν ζωντανός καί ἐγώ εἶχα ζήσει τήν Παρουσία του, μποροῦσα νά πῶ μέ βεβαιότητα ὅτι αὐτό πού τό Εὐαγγέλιο ἔλεγε γιά τή Σταύρωση τοῦ Προφήτη τῆς Γαλιλαίας, ἦταν ἀλήθεια καί ὅτι ὁ ἑκατόνταρχος εἶχε δίκαιο ὅταν εἶπε: «Ἀληθῶς Υἱός Θεοῦ ἐστι». Μέσα, λοιπόν, στό φῶς τῆς Ἀνάστασης μποροῦσα νά διαβάσω μέ βεβαιότητα τήν ἱστορία τοῦ Εὐαγγελίου, ξέροντας πολύ καλά ὅτι καθετί ἔκρυβε μέσα του ἀλήθεια. Καί αὐτό, γιατί τό ἀπίστευτο γεγονός τῆς Ἀνάστασης ἦταν γιά μένα πιό βέβαιο ἀπό κάθε ἄλλο γεγονός τῆς ἱστορίας. Τήν ἱστορία πρέπει νά τήν πιστέψω, τήν Ἀνάσταση τήν ἔμαθα ἀπό προσωπικό γεγονός. 

Καθώς βλέπετε, δέν ἀνακάλυψα τό Εὐαγγέλιο ἀρχίζοντας ἀπό τήν ἀρχή μέ τό ἀρχικό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καί δέν ξετυλίχθηκε μπροστά μου σάν μιὰ ἱστορία τήν ὁποία κανείς μπορεῖ νά πιστέψει ἤ ὄχι. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, γιά μένα, ἄρχισε μέ ἕνα γεγονός πού παραμέρισε ὅλα τά προβλήματα ἀπιστίας, ἀκριβῶς γιατί ἦταν μία ἄμεση καί προσωπική ἐμπειρία.

Τ.Ο.: Αὐτή ἡ τόσο ἔντονη ἐμπειρία ποὺ εἴχατε, παρέμεινε σέ ὅλη σας τή ζωή; Δέν ὑπῆρξε κάποια ἐποχή ποὺ νά ἀμφιβάλλετε γιά τήν πίστη σας;

Α.Μπλούμ: Βεβαιώθηκα ἀπόλυτα ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ζωντανός καί ὅτι μερικά πράγματα ὑπάρχουν ἀναμφίβολα. Φυσικά δέν πῆρα σέ ὅλα ἀπαντήσεις, ἀλλά ἔχοντας ζήσει αὐτή τή μεγάλη ἐμπειρία, ἤμουν πιά βέβαιος ὅτι μπροστά μου ὑπῆρχαν ἀπαντήσεις, ὁραματισμοί, δυνατότητες.

Αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει γιά μένα πίστη. Ἀπό τή μιά, δηλαδή, νά μήν ἀμφιβάλλει κανείς ἔτσι πού νά ἔχει μέσα του σύγχυση καί περιπλοκές, ἀπό τήν ἄλλη ὅμως νά διερωτᾶται μέ σκοπό νά ἀνακαλύψει τό πραγματικό νόημα τῆς ζωῆς.

Νά ἔχεις, δηλαδή, αὐτό τό εἶδος τῆς ἀμφιβολίας πού σέ κάνει νά θέλεις νά ρωτᾶς, νά ἀνακαλύπτεις ὅλο καί περισσότερο, νά θέλεις διαρκῶς νά ἐρευνᾶς.
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

agiazoni.gr

Αναδημοσίευση:http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2013/12/anthony-bloom-m.html

Έλα ψυχή μου στην φάτνη

Άλλη μια υπέροχη ανάρτηση από την Αόρατη Γωνιά

Από κείνη την νύχτα, ο κόσμος χωρίστηκε σε δύο εποχές.
Την προ και την μετά Χριστόν.
Εκείνη τη νυχτα σήμανε συναγερμός σε όλη τη γη.
Σε κάθε άκρη τ'ουρανού. Ακόμα και στον Άδη! Διότι άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση για το σπάσιμο των δεσμών του θανάτου.
Μη διστάζεις! Προχώρα, ψυχή μου, στη Φάτνη. Πλησίασε τον στάβλο.
Εκεί θα βρεις την πιο μεγάλη ανάπαυση. Εκεί τα πάντα είναι χαρά!
Δεν μυρίζει πλέον η δυσοσμία των ζώων, αλλά ευωδιάζει Χριστός!
Σαν τα πιο πανέμορφα λουλούδια!

 Εκεί δεν θ'ακούσεις μουγκρητά και φωνές ζώων, αλλά αγγελικές φωνές, γλυκιές, θαυμάσιες. 

Ουράνιες μελωδίες.

Έλα, ψυχή μου, στη Φάτνη!

 Όταν οι άλλοι και φέτος γιορτάζουν μακρυά Του, εσύ πλησίαζέ Τον.

 Όχι για να Τον ζεστάνεις, αλλά για να ζεσταθείς!

 Όχι για να του πας δώρα, αλλά για να σου προσφερθεί ο ίδιος σαν το πιο πολύτιμο δώρο.

 Γιατί Χριστούγεννα με τον Χριστό σημαίνει πως ζεις και βιώνεις την πιο μεγάλη τρέλα μέσα στη ζωή σου!

 Χριστούγεννα με τον Χριστό σημαίνει πως είσαι στο δρόμο που Εκείνος απ'την αγάπη Του ετοίμασε για σένα!

Do you believe?

Do you believe?

 Να και κάτι που πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε. Πιστεύεις το Πνεύμα των Χριστουγέννων? Μια μαγική περίοδος τείνει να ξεκινήσει και δεν έχει να κάνει ούτε με τα δώρα, ούτε με τον στολισμό, αλλά πόσο μάλιστα με τα έξοδα με την οποία την έχουμε συνδυάσει.

Έχει να όμως να κάνει με αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Αν στολίσεις ένα δέντρο, μόνο και μόνο επειδή έτσι είθισται, πόση σημασία μπορεί να έχει άραγε αυτό?

Τα Χριστούγεννα είναι κάτι πολύ περισσότερο από στολισμούς και τυμπανοκρουσίες. Είναι αγάπη. Είναι η υπενθύμιση του να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Του να μοιράζεσαι χωρίς να περιμένεις απαραίτητα την ανταπόδοση. Είναι η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα...σαν μια ουράνια γόμα θα σβήσει μεμιάς όλα όσα μας έχουν πληγώσει, όλα όσα θέλουμε να αλλάξουμε! 

Θυμήσου όταν ήσουν εσύ παιδί. Θυμήσου τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που έχεις περάσει και γιατί. Κλείσε τα μάτια σου και φυλάκισε το συναίσθημα στην καρδιά σου. Το κρατάς? Αυτό που ένιωσες, πρόσφερε το σε αυτούς που αγαπάς. Θα γίνει το σημαντικότερο δώρο που μπορείς να προσφέρεις σε κάποιον!!!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 

Την πρώτη Δεκεμβρίου ξεκινάμε το μέτρημα. Μετράμε τις μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα. Αν θέλετε μπορείτε να εκτυπώσετε και το παρακάτω ημερολόγιο-δεντράκι. Τα παιδάκια θα το χαρούν πολύ! 

Θα το κατεβάσετε είτε σαν .jpg, είτε με τη μορφή pdf αρχείου (μέγεθος Α3) από εδώ.

 

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://www.eimaipaidi.gr/2013/11/christmas-advent-calendar.html

Τα Άγια Μετέωρα

 

Ένα ακόμη αφιέρωμα από την Καθημερινή

Τα Χριστούγεννα στο Νεοελληνικό Διήγημα

Τα Χριστούγεννα στο Νεοελληνικό διήγημα by eleniathanasiou

Πηγή:http://news.kathimerini.gr/archive-editions/article/7days/

Το Άγιο Σπήλαιο της Βηθλεέμ

Αφιέρωμα: Το Άγιο Σπήλαιο Της Βηθλεέμ

Πηγή:http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1997/12/28121997.pdf

Αφιέρωμα στο άστρο της Βηθλεέμ

Από την Καθημερινή

 

Η εικόνα είναι σύνδεσμος που οδηγεί στο ένθετο 7 Ημέρες της Καθημερινής.

Εκεί θα βρείτε τα παραπάνω άρθρα!!!

Παίζουμε με γαντόκουκλες

Από το Είμαι παιδί

Μικρές χαριτωμένες κούκλες φτιαγμένες από γάντια. Εύκολο tutorial που μας δείχνει πώς μπορούμε να φτιάξουμε ένα καινούριο παιχνίδι με υλικά που έχουμε στην διάθεση μας. 

πηγή

Χάνουμε πολλά, όταν καθυστερούμε στον εκκλησιασμό!

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάθε πρωί τελείται στην Εκκλησία ο Όρθρος και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία, αν είναι Κυριακή ή γιορτή, αλλά και κάθε απόγευμα τελείται ο εσπερινός, ενώ σε κάποιους ναούς τελείται και παράκληση. Χτυπάει η καμπάνα κάθε πρωί, χτυπάει η καμπάνα κάθε απόγευμα, για να μας υπενθυμίσει ότι αρχίζει μία ευκαιρία δημόσιας προσευχής και να μας προσκαλέσει σ΄ αυτήν. Πολλοί νομίζουν ότι οι ακολουθίες αυτές αφορούν τους ιερείς ή τους μοναχούς και γίνονται γι΄ αυτούς. Όχι, αδελφοί μου, δεν αφορούν μόνο τους ιερείς και τους μοναχούς οι ακολουθίες, αλλά μας αφορούν όλους, και όλοι, κατά το δυνατόν, οφείλουμε να παριστάμεθα στους ναούς αυτές τις ώρες.

Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε να κάνω μία παρατήρηση και να διατυπώσω ταυτόχρονα και μία παράκληση. Κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή οι περισσότεροι προσέρχεστε στην εκκλησία το τελευταίο ημίωρο ή και τέταρτο, λίγο δηλαδή πριν να τελειώσει η Θεία Λειτουργία και νιώθετε ικανοποιημένοι ότι επιτελέσατε το "καθήκον" του εκκλησιασμού. Κάποιοι μάλιστα περνάτε από τον ναό και μετά τη Θεία Λειτουργία, ανάβετε ένα κερί και αισθάνεστε ευχαριστημένοι. Χτυπά η καμπάνα την πρώτη φορά και μας λέγει: «ελάτε, ξεκινούμε την Ακολουθία». Χτυπά δεύτερη φορά, όταν ψάλλεται ο προσφιλής στην Παναγία μας ύμνος, «την τιμιωτέρα των Χερουβείμ», και μας βιάζει να σπεύσουμε. Χτυπά και την τρίτη φορά, στη δοξολογία, για να μας πει «μπαίνουμε στη Θεία Λειτουργία, αργήσατε».
Και όμως εμείς καθυστερούμε. Στο θέατρο μετά την έναρξη κλείνουν οι πόρτες, ένα λεπτό αν αργήσουμε, μένουμε έξω. Στα προγράμματα της τηλεοράσεως δεν χάνουμε ούτε λεπτό, στην εργασία μας χτυπάμε κάρτα ακριβώς στην καθορισμένη ώρα, στα ραντεβού μας, στα ψώνια μας, παντού φροντίζουμε να είμαστε συνεπείς στην ώρα μας και φυσικά αλλοίμονο, αν ο καθένας δεν τηρούσε με ακρίβεια το ωράριό του. Μόνο σε ένα πράγμα δεν τηρεί κανείς ωράριο, στον εκκλησιασμό.
Ο Θεός περιμένει, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο Θεός δεν έχει ώρα. Αναλογισθήκατε όμως ποτέ πόσα χάνουμε εμείς, όταν δεν προσερχόμαστε έγκαιρα στην εκκλησία;
Αναφέρομαι κυρίως στον εκκλησιασμό της Κυριακής, κατά τον οποίο προηγείται ο Όρθρος και ακολουθεί η Θεία Λειτουργία . O Όρθρος είναι προετοιμασία του ιερέως και των πιστών για τη Θεία Λειτουργία. Δυστυχώς, λίγοι χριστιανοί παρακολουθούν τον Όρθρο και αυτοί κερδίζουν πολλά. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν τι είναι ο Όρθρος αλλά ούτε και τι είναι η Θεία Λειτουργία, αφού προσέρχονται την τελευταία στιγμή, ακόμη και όταν θέλουν να κοινωνήσουν. Να μάθουμε τη θεία λατρεία, αδελφοί μου, να γνωρίσουμε τη σημασία της για τη ζωή μας, για να συμμετέχουμε με λαχτάρα σε αυτήν, για να απολαμβάνουμε τα οφέλη της με επιθυμία και να θεωρούμε απώλεια όταν χάνουμε έστω και λίγα λεπτά και όχι ώρα από τη θεία λατρεία.

πηγή:εδώ

Αναδημοσίευση:http://imverias.blogspot.gr/2013/12/blog-post_2883.html

Μοναστήρι «σκαρφαλωμένο» στο βράχο!

Από το ιστολόγιο της Ξανθής

Το μοναστήρι Phuktal Gompa είναι ένα από τα πιο απομονωμένα μοναστήρια στη νότιο-ανατολική περιοχή Zanskar, στο Κασμίρ της βόρειας Ινδίας. Αποτελεί μια μοναδική κατασκευή από λάσπη και ξύλο, χτισμένο στην είσοδο μιας φυσικής σπηλιάς και σχεδόν στο χείλος του γκρεμού. Ιδρύθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα από μοναχούς, οι οποίοι θεώρησαν το απομονωμένο αυτό σημείο ιδανικό για να φτιάξουν τη σκήτη τους.

Οι σπηλιές της περιοχής άλλωστε ήταν ο τόπος θρησκευτικού διαλογισμού ανέκαθεν. Η μονή βιβλιοθήκη, εγκαταστάσεις διδασκαλίας, δωμάτια για περίπου 70 μοναχούς, ενώ σπουδαίες τοιχογραφίες κοσμούν την οροφή και το παλιό παρεκκλήσι. Πλήθος πιστών δίνει καθημερινά το «παρών» αλλά και πολλοί τουρίστες κάνουν εδώ μια στάση για φωτογραφίες.






Πηγή

Η έγχρωμη μοδίστρα.

Από το ιστολόγιο του Γιάννη

Σαν σήμερα πριν 58 χρόνια η Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να δώσει την θέση της στο λεωφορείο, σήμερα ένας Πρόεδρος κάθεται

Η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks, 4 Φεβρουαρίου 1913-24 Οκτωβρίου 2005) ήταν μια έγχρωμη μοδίστρα, που έμελλε να μείνει στην ιστορία όταν, στις 1 Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς.

Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή, που άμεσα εκφράστηκε με μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους έγχρωμους επί 381 ημέρες, και βοήθησε έναν από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού,

Ο Χριστός στο περιθώριο

Παρατηρώ προσεκτικά την εικόνα.
Ο Χριστός, όχι όπως τον έχω συνηθίσει…
Εν ετέρα μορφή; Πίσω από συρματοπλέγματα. Με κοιτάζει. Έντονα;
Έρχεται στο μυαλό μου το ευαγγέλιο της κρίσης. Ο Χριστός φυλακισμένος ως ένας των ελαχίστων, ταυτισμένος με όλους εκείνους στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα γκέτο των μεγαλουπόλεων.
Κοιτάζω συνεχώς την εικόνα.
Το βλέμμα μου έλκεται από τα επιμέρους. Ξύλινο πλαίσιο, συρματόπλεγμα, χρυσό φως. Διαβάζω το σχόλιο του ζωγράφου. Μου ανοίγει δρόμο να σκεφτώ.
Σε ποια πλευρά του φράκτη είναι ο Χριστός;
Είναι φυλακισμένος εκείνος ή μήπως είμαστε εμείς οι φυλακισμένοι κι εκείνος εκεί, δίπλα μας, στέκει σταθερός, παραμερίζει τα δεσμά μας και μας απευθύνει το δικό του κάλεσμα.
Αναρωτιέμαι. Και τα δεσμά;
Ποιος τα τοποθέτησε εκεί και γιατί. Μήπως είναι δική μου η απόφαση; Πόσες φορές δεν βάζω ένα φράχτη ανάμεσα στον εαυτό μου και στην αληθινή ευτυχία.
Διαβάζω στον Ελύτη «όλοι μας είμαστε δέσμιοι μιας ευτυχίας που από δικό μας λάθος αποστερούμαστε». Πόσες φορές ακολουθούμε προσωπικές κοινωνικές πολιτισμικές οικονομικές και άλλες συμβάσεις που γίνονται φραγμοί για την όντως ζωή;
Εμείς και τα δεσμά μας.
Ή μήπως εμείς με τα δεσμά μας φτιάχνουμε αγκαθωτούς φράκτες κι έτσι κλείνουμε έξω Εκείνον και ό,τι συνεπάγεται η σχέση μας μαζί του. Φράκτες – δεσμά για να προφυλαχτούμε από τις «επικίνδυνες» μνήμες μας, από τους στόχους και τις αξίες ζωής που Εκείνος εμπνέει και που θα μπορούσαν να μας κάνουν συμμέτοχους στο χρυσό φως που τον περιβάλλει
Κείμενο: ΒΑΣΩ ΓΩΓΟΥ
Εικόνα: ROBERT LENTZ

πηγή http://stavrodromi.com/2012/06/17

Αναδημοσίευση: http://theologosgr.blogspot.gr/2013/11/blog-post_23.html

Πού γεννιέται ο Χριστός;

Άλλη μια υπέροχη ανάρτηση από το ιστολόγιο Θεολόγος.gr

Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκης

Πού γεννιέται ο Χριστός;

Όπου υπάρχει η πολυτέλεια, δε γεννιέται η Απλότητα, ο Χριστός.
 Όπου έχει φωλιάσει η περηφάνια, δεν γεννιέται η Ταπείνωση, ο Χριστός.
Όπου κατοικεί το μίσος, δεν γεννιέται η Αγάπη, ο Χριστός.
Όπου εγκαταστάθηκε η αντιπάθεια, δεν γεννιέται η Συμπάθεια, ο Χριστός.
Όπου επικρατεί η φιλαργυρία, δεν γεννιέται η εκούσια Πενία, ο Χριστός.
Όπου κυριαρχεί το συμφέρον, δεν γεννιέται η Προσφορά, ο Χριστός.
Όπου εξουσιάζει η διαφθορά, δεν γεννιέται ο Καθαρός και άμωμος Χριστός.
Η αγάπη συστέλλει το Θεό και τον κάνει να χωράει παντού. Μέσα στο σώμα της Παρθένου όλος ο Θεός! Σ΄ ένα ψιχίο της Θείας Κοινωνίας όλος ο Θεός!

Και όμως υπάρχουν χώροι, που δεν … χωράει ο Χριστός!

Δεν χωράει ο Χριστός μέσα στα πολυτελή σαλόνια, όπου ακόμα και το βράδυ της γεννήσεώς Του οργανώνουν «ρεβεγιόν» και χαρτοπαίγνια και «πάρτυς».
Δεν χωράει ο Χριστός μέσα στα διαβούλια των Ισχυρών, όπου η διπλωματία συσκοτίζει το δίκαιο.
Δεν χωράει ο Χριστός στις καρδιές των υλιστών, που έχουν «φρακάρει» από τόσες υλικές επιθυμίες.
Δεν χωράει ο Χριστός μέσα στα κανάλια της τηλεόρασης, όπου τ΄ άλλα αστέρια, τα τάχα, προβάλλονται, τ΄ αστέρια της λάσπης, και όχι το Άστρο της Βηθλεέμ.
Δεν χωράει ο Χριστός μέσα στις σκοτεινές σκέψεις, όπου σχεδιάζονται ραδιούργα σχέδια.
Δεν χωράει ο Χριστός μέσα στα σύγχρονα σπίτια, που τα Χριστούγεννα τα περιμένουν μόνο για διακοπές, για φαγοπότι, για γλέντι.
Δεν χωράει ο Χριστός στα στενά μυαλά και τις στενές καρδιές, που δεν μπορούν να σκεφτούν βαθιά και ν΄ αγαπήσουν πλατιά, αλλά παραμένουν στο στενό πλαίσιο της φιλαυτίας και του ορθολογισμού.

Γεννήθηκε ο Χριστός;

Ο Χριστός της ιστορίας γεννήθηκε.
Ο Χριστός της αγάπης γεννήθηκε.
Ο Χριστός της ειρήνης γεννήθηκε.
Ο Χριστός της σωτηρίας γεννήθηκε.
Ο Χριστός της Εκκλησίας γεννήθηκε.
Ο προσωπικός μας Χριστός γεννήθηκε;
Ο δικός μας Χριστός γεννήθηκε;
Αφήσαμε να γεννηθεί στην ψυχή μας ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας;
Τον δεχόμαστε με πίστη ακράδαντη, ότι είναι ο Σαρκωμένος Θεός;
Ο προσωπικός μας Χριστός γεννήθηκε;
 Αν ναι, η Τρίτη γέννησή Του θα έχει συντελεστεί και για μας.
 Οι δύο άλλες γεννήσεις Του, η προαιώνια απ΄ τον Πατέρα και η εν χρόνω απ΄ την Παναγία, έχουν καθολικό χαρακτήρα.
Η τρίτη είναι προσωπική. Εξαρτάται από τη δική μας βούληση.
Οι άλλες δύο, είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι, έχουν γίνει.
 Για την Τρίτη είναι ανάγκη να δώσουμε εμείς τη συγκατάθεσή μας, την προσωπική μας επιλογή.
Ας πετάξουμε τις αμπάρες της προκαταλήψεως και της αμαρτίας, που εμποδίζουν το πέρασμά Του. Ας ανοίξουμε την εξώπορτα της ψυχής, που λέγεται πίστη, και την έσω πόρτα που λέγεται μετάνοια.
Χριστός γεννάται!
Χριστός γεννάται και για μας!
Χριστός γεννάται και για σας!
Χριστός γεννάται και για όλους τους λαούς της γης!

πηγή http://theomitoros.blogspot.gr/2012/12/blog-post_7132.html#more

Τί δώρο θα κάνεις εσύ στο Χριστό;

Ο Άγιος Ιερώνυμος βρίσκεται στη Βηθλεέμ.
Τέσσερις αιώνες περίπου μετά τη γέννηση του Χριστού, μια νύχτα των Χριστουγέννων, ο Άγιος Ιερώνυμος έρχεται προσκυνητής στη Βηθλεέμ. Λαχταράει να προσκυνήσει το μέρος όπου γεννήθηκε ο Χριστός. Έρχεται στο σπήλαιο της γεννήσεως ταπεινά και προσεύχεται.
Ο ίδιος μιλάει αργότερα για τη θεϊκή εμπειρία που είχε. Άκουσε σε όραμα τη γλυκιά φωνή του Θείου Βρέφους να απευθύνεται σ΄ αυτόν και αναρρίγησε …
- Ιερώνυμε τι θα μου προσφέρεις σήμερα, την ημέρα της γεννήσεώς μου ;
- Ω θείο Βρέφος, το γνωρίζεις, για Σένα τα έχω εγκαταλείψει όλα . . . και την αυλή των Αρχιερέων, και τα μεγαλεία της Ρώμης, και τις ηδονές και τα πλούτη. . . Και αυτή την ώρα ο νους μου, όλη μου η καρδιά, οι σκέψεις μου και η ζωή μου ακόμη, τα πάντα ανήκουν σε Σένα ! Τι άλλο θα μπορούσα να σου δώσω; Δεν έχω τίποτε άλλο… σήμερα την ημέρα της γιορτής σου…
Ακούει τότε τη φωνή του Θείου Βρέφους να του λέει:
- Έχεις Ιερώνυμε, έχεις κάτι που το λησμονείς και θέλω σήμερα να το καταθέσεις στα πόδια μου.
- Τι είναι αυτό ουράνιε Βασιλιά, αγάπη της αγάπης μου και ψυχή της ζωής μου, έχω πράγματι άλλο τίποτε για να σου δώσω; Θα ήμουν τόσο ταλαίπωρος ώστε να φυλάξω κάτι για μένα ! Πες μου γλυκύτατε Ιησού, τι ημπορώ να σου δώσω ακόμη;
… Και μετά από μια στιγμή σιγής άκουσε τη φωνή του παιδίου Ιησού, να του απαντά!
- Ιερώνυμε, δώσε μου… τις αμαρτίες σου!
- Τις αμαρτίες μου Αγιώτατε Θεέ ; !
Τι να τις κάνεις τις αμαρτίες μου;
- Ιερώνυμε δώσε μου όλες τις αμαρτίες σου, για να τις συγχωρήσω όλες.
Και ο Άγιος Γέρων αναλύθηκε σε δάκρυα συγκίνησης , ευτυχίας και αγάπης και προσκύνησε το θείο Βρέφος.

πηγή http://orthodoxfathers.com/logos/doro-tha-kaneis-esu-Christo

Αναδημοσίευση: http://theologosgr.blogspot.gr/2013/12/blog-post_5486.html

Σαν να σε νιώθω έτσι που στέκεις σκεφτικός…

Από το Θεολόγος.gr

Πάντα στή σκιά τῶν γεγονότων. Πάντα σέ δεύτερο πλάνο. Πάντα νά διακονεῖς καί νά ὑπηρετεῖς τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου μέ ἀξίνα καί ἄροτρο τόν δικό σου πόνο, τήν ἀφόρητη ζάλη τῶν ἀντικρουόμενων λογισμῶν σου καί τήν ἀναντίλεκτη ὑπακοή στά κελεύσματα τοῦ οὐρανοῦ. Πρόσωπο σιωπηλό, διδάσκεις αἰῶνες τώρα, μέσα ἀπ’ τή σιωπή σου ὅλους ὅσους θελήσουν νά τήν ἑρμηνεύσουν καί νά τήν ἐπεξηγήσουν.

Δέν ξέρω γιατί, ἀλλά μικρός ποτέ δέν ἑστίαζα στήν παρουσία σου καί τή συμβολή σου. Ἄλλα πρόσωπα καί πράγματα τραβοῦσαν τήν προσοχή μου καί ἀνέβαζαν τόν ἐνθουσιασμό μου. Ἡ Παναγία! Τό σπήλαιο! Ἡ φάτνη! Συγχώρα με, ἀλλά κάποτε πιό πολύ μέ ἐντυπωσίαζαν τά ἄλογα ζῶα ἀπό τή δική σου παρουσία. Αὐτά σέ πρῶτο πλάνο, δίπλα στό νεογέννητο Χριστό, νά Τόν θερμαίνουν μέ τό χνῶτο τους. Κι ἐσύ ἀπόμερος. Σκυφτός. Συλλογισμένος.

Κι ὅμως, καθώς τά χρόνια περνοῦσαν, ξέκλεβα πιό πολύ τή ματιά μου, ὅταν θωροῦσα τήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως, ἀπό τή φάτνη καί σέ κοιτοῦσα πότε-πότε. Στήν ἀρχή μέ περίεργες σκέψεις. Κατόπιν μέ αἴσθημα κατανόησης καί πιό μετά μέ σκιρτήματα θαυμασμοῦ καί ἀναγνώρισης. Ἴσως γιατί κάποτε σάν οἱ ζωές μας νά συμπορεύθηκαν.

Ἴσως γιατί, ἀρκετά συχνά τελευταῖα, νιώθω τό λογικό μου νά σαλεύεται ἀπό ἀναπάντητα καί βασανιστικά ἐρωτήματα σάν τά δικά σου. Σίγουρα γιατί μέσα ἀπ’ ὅλα αὐτά θαύμασα τή στάση σου καί ἀναγνώρισα τήν ὑπάκουη σιωπή σου.
Αὐτό τό ἄφημά σου στά κελεύσματα τοῦ οὐρανοῦ. Καί τί παράξενο, ἀλήθεια, καί ὀδυνηρό καί ταλαίπωρο! Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔτσι νά θέλει τή συμμετοχή κάποιων ἀνθρώπων στά πιό μεγάλα καί σωτηριώδη μυστήρια. Μέ ἀβάσταχτη ζάλη λογισμῶν ἀμφιβολίας. Μέ ἔμπονη σιωπή. Καί μέ ἄμεση ὑπάκουη ἀνταπόκριση σ’ αὐτό πού ὁ νοῦς δέν τό χωρᾶ καί ἡ ἀνθρώπινη δύναμη δέν τό σηκώνει. Ἴδιος ὁ κλῆρος. Κοινή ἡ πορεία. Παρόμοιος ὁ πειρασμός. Ὁ δικός σου; Πῶς μπορεῖ αὐτή ἡ ἁγία καί ἀνεπίληπτη κόρη νά κυοφορεῖ; Πῶς, ἐνῶ φαίνεται ἁγία καί ἀκατηγόρητη, φέρει στά σπλάχνα της ἔμβρυο; Καί ὁ δικός μας: Πῶς, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πού ἔχει κεφαλή της τόν ἴδιο τόν Χριστό φαίνεται παραπεταμένη, ἀνεπίκαιρη, «ἀδύναμη» νά δράσει, νά καθοδηγήσει καί νά φωτίσει τά ἀνθρώπινα ἀδιέξοδα; Ποῦ εἶναι ὁ δραστικός καί πειστικός της λόγος, ὁ ἡγετικός της ρόλος, ἡ σωτηριώδης παρέμβασή της στήν ἀποσύνθεση τῆς κοινωνίας;

Νιώθω καί ἄλλη πτυχή τῆς δικῆς σου ἀπορίας. Πῶς ἐνῶ ὁ Θεός διά τοῦ ἀγγέλου διαβεβαιώνει ὅτι «ἐκ Πνεύματός ἐστιν ἁγίου» τό κυοφορούμενο καί ὅτι Αὐτό «θά σώσει τόν Λαόν αὐτοῦ», δέν βρίσκεται ἕνα κατάλυμα, ἕνας τόπος στοιχειώδους ἀξιοπρέπειας γι’ Αὐτόν καί τήν Παναγία; Πῶς νά τό χωρέσει τό μυαλό σου. Ὑπάρχει σχέδιο σωτηρίας ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας καί δέν ἔχει προβλεφθεῖ ἕνας τόπος διαμονῆς; Ὑπάρχει δυνατότητα σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους καί δέν ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ νά συμπονέσει μιά ἑτοιμόγεννη καί νά διακονήσει τό φοβερό μυστήριο;

Σέ νιώθω, γιατί παρόμοια ἀπορῶ κι ἐγώ. Πῶς εἶναι δυνατόν νά βαδίζει κανείς τήν ὁδό τοῦ Κυρίου καί ταυτόχρονα νά αἰσθάνεται ὅτι ὅλες οἱ συνθῆκες τόν ἀντιστρατεύονται; Τά πάντα νά ἐναντιώνονται στήν πορεία του καί τελικά νά ὑποφέρει; Στέκεις σιωπηλός καί σκεπτικός κι ἀπορημένος. Μά πῶς εἶναι δυνατόν ν’ ἀνοίγει ὁ οὐρανός, νά προσκαλοῦν οἱ ἄγγελοι τούς ποιμένες νά προσκυνήσουν, κι ὅμως κανένας ἄλλος νά μήν ἀντιλαμβάνεται τή θεία Γέννηση; Ἴδια καί σήμερα. Ἀνοίγει ὁ οὐρανός! Ποτέ του δέν ἔκλεισε! Κι ὅμως οἱ περισσότεροι δέν μαθαίνουν γιά τά θαυμαστά σημεῖα. Δέν πληροφοροῦνται τίς θεῖες ἐμπειρίες κάποιων ἀνθρώπων. Καί πάλι διώκουν καί βλασφημοῦν καί εἰρωνεύονται.

Κοιτᾶς ἀπορημένος τό μυστήριο. Στέκεις παράμερα, μήπως καί ἡ ἀπόσταση σέ βοηθήσει. Κι ὅμως τά γιατί σέ σφυροκοποῦν ἀνελέητα. Γιατί ἡ ξενιτεία; Γιατί ὁ διωγμός; Γιατί φυγάς ἀπό τόν ἴδιο μου τόν τόπο; Ἴδια μέ τά δικά μου. Γιατί ὁ κόσμος δέ μέ καταλαβαίνει; Γιατί ἀνάπαυση νά βρίσκω μονάχα ὅταν, ἔστω τροπικά, ἀπομακρύνομαι; Γιατί καί πάλι ὁ διωγμός καί τό μῖσος στήν ἁγιότητα; Γιατί;
Δέν ξέρω πόσο καιρό, ἅγιε Ἰωσήφ, παιδεύτηκες μέ τούς λογισμούς σου καί τ’ ἀναπάντητα γιατί. Δέν ξέρω ἄν σ’ ὁλάκερη τή ζωή σου βρῆκες τελικά ἀπάντηση. Ξέρω μονάχα ὅτι τελικά δέν σέ λύγισαν οἱ ἀπορίες καί τά βασανιστικά γιατί. Ξέρω ὅτι δέν προέταξες τή λογική, παρά τήν πίστη καί τήν ὑπακοή. Καί πιό πολύ γνωρίζω ὅτι σήμερα, πού παρόμοια ἐρωτήματα καί ἀπορίες βασανίζουν ἐμένα, ἐσύ ξέρεις.

Ἐσύ πλέον τά ξέρεις ὅλα. Κι ἐπειδή θαυμάζω καί ἀναγνωρίζω τή στάση σου στόν μεγάλο πειρασμό σου, γι’ αὐτό καί θαρρεύω νά σέ παρακαλέσω:

Πρέσβευε, ἅγιε, καί σκέπαζε ὅλους αὐτούς πού ἀποροῦν καί ὑποφέρουν, ὅλους αὐτούς πού σκαλώνει τό λογικό τους στά βλεπόμενα, ὅλους αὐτούς πού τούς ἔχει ζητηθεῖ νά ἐργασθοῦν πράγματα μεγάλα καί αἰσθάνονται τούς ὤμους τους πολύ μικρούς.

ΑΤΤΙΚΟΣ
Απόσπασμα από το Περιοδικό “Η Δράση μας”, Τεύχος Δεκεμβρίου 2012
πηγή http://kataskinosi-agkyra.blogspot.gr/2012/12/blog-post_319.html#more

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε....

Από το Θρησκευτικά και Μουσική

Αερικά

Όταν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια ξεκινούσε η περιπέτεια των "Αερικών" κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο μακρύς θα ήταν ο δρόμος. Εννιά παιδία με "ειδικές ανάγκες" κι ένας εκπαιδευτής, στα διαλείμματα και στα κενά των προγραμμάτων του Ιδρύματος "Η Θεοτόκος", με αυτοσχέδιες μικροφωνικές, παλιούς ενισχυτές και όργανα, συναντιόνταν μουσικά επειδή ήθελαν να πιστεύουν στο δικαίωμα για το όνειρο.
Αυτισμός, Σύνδρομο Down, μαθησιακές δυσκολίες, όροι επιστημονικοί, έμειναν προσεκτικά κλειδωμένοι στα ντουλάπια των ειδικών. Η μουσική, τα τραγούδια και η ονειροπώληση ενός κόσμου διαφορετικού, όπου όλοι έχουν θέση ανεξάρτητα από τη διαφορετικότητα τους, η κιθάρα, η λύρα, το μπουζούκι και τα κρουστά έγιναν όπλα. Το σύνθημα ήταν απλώς πως
"όλοι μπορούν". Και σε πείσμα όσων δεν πίστεψαν ότι στη ζωή όλα είναι δυνατά, πως η απόσταση της πραγματικότητας από το όνειρο είναι πολύ μικρή, τα "Αερικά" ξέφυγαν από τα στενά όρια του Ιδρύματος.
Πάνω από 100 συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, χώρις τη βοήθεια κανενός φορέα, άρχισαν να χτίζουν γέφυρες. Γέφυρες ανάμεσα στους λίγους και τους πολλούς, τους "φυσιολογικούς" και τους διαφορετικούς, τις μειονότητες και την πλειοψηφία. Αυτή την πλειοψηφία, που ίσως να αποτελείται από πολλές μειονότητες.

Τα Αερικά έχουν ήδη ένα δίσκο, με δικά τους τραγούδια και μερικές διασκευές, στον οποίο συμμετείχαν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης, Βασίλης Λέκκας, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιάννης Σπάθας, Θανάσης Σοφράς, Χρήστος Νικολόπουλος και ο Χάρης Λαμπράκης. Τους ευχαριστούμε όλους όπως επίσης και το Γρηγόρη Φαληρέα για την παραγωγή του CD.
Αυτή τη στιγμή με νέο υλικό προσπαθούμε να υλοποιήσουμε τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά μας.
Η σημερινή σύνθεση του συγκροτήματος:

Κώστας Γιαννουλάκης: Τραγούδι, Κρητικη Λύρα,
Ειρήνη Παρασκευοπούλου: Τραγούδι,
Λίζα Λούκα: Τραγούδι,
Γιάννης Αργυρόπουλος: Μπουζούκι,
Παναγιώτης Μπακλατζής: Drums, Κρουστά,
Γιώργος Ντάφτης: Percussion,
Βαγγέλης Αναγνωστόπουλος: Πιατίνια, Ντέφι,
Καθηγητές:
Ανδρεάκου Ρουμπίνη: Μπάσο, Κιθάρα,
Κώστας Αντάρας: Κιθάρα, Τραγούδι.

Το τραγούδι «Διαφορετικοί» συμμετέχουν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Βασίλης Λέκκας.

Από παιδί με είχανε στην άκρη
για τα παιχνίδια τους έπεφτα μικρή
μια λέξη όμως από τότε είχα μάθει διαφορετική

Οι δάσκαλοι με είχαν για χαμένο
και τα σχολεία μου άλλαζα διαρκώς
μια λέξη όμως από τότε έχω μάθει διαφορετικός

Τα χρόνια φεύγουν σαν τα χελιδόνια
οι φίλοι φεύγουνε και 'μείς απ' την αρχή
μια λέξη όμως διαρκώς να μας θυμίζει διαφορετικοί

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε ] 4x

Σκοπιά, γκαζούρα, λάντζα και καψόνι
με λίγα λόγια ελληνικός στρατός
και μία λέξη διαρκώς να μου θυμίζει διαφορετικός

Σε κάθε σπίτι πόρτες κλειδωμένες
ζωές κρυμμένες σε γκρίζα φυλακή
και μία λέξη διαρκώς να μας θυμίζει διαφορετικοί

Τα χρόνια φεύγουν σαν τα χελιδόνια...

Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε ] 5x

                                  

“Ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος… απλά διαφορετικός!!!” 3 Δεκεμβρίου 2013

Από το ιστολόγιο της Άννας

 

«Γεια σας, παιδιά. Μια τέτοια μέρα, έχω να σας πω πόσο χαίρομαι που υπάρχετε. Εχω τους λόγους μου που το λέω. Ο κυριότερος είναι ότι δεν οδηγείτε αυτοκίνητα και μηχανές. Έτσι δεν τα παρκάρετε στα πεζοδρόμια και στις θέσεις που είναι για τους αναπήρους. Δεν κλείνετε τις ράμπες πρόσβασης των διαβάσεων. Εσείς οδηγείτε τα ποδήλατά σας και προσέχετε τον εαυτό σας και τους άλλους πεζούς. Βοηθάτε πρόθυμα, όποιον έχει πρόβλημα και ζητάει τη βοήθεια σας. Αν ξεχαστείτε και ενοχλήσετε, ζητάτε συγνώμη και κάνετε χώρο για να περάσει κάποιος. Το καλύτερο απ’ όλα, αυτό που ζεσταίνει την καρδιά, είναι ότι θυμίζετε στους μεγάλους να σέβονται το αναπηρικό σήμα όπου το δουν. Δεν με κοιτάτε με περιέργεια και οίκτο όταν με βλέπετε να περνώ με το αναπηρικό αμαξίδιο, τις πατερίτσες μου ή το λευκό μου μπαστούνι. Δεν με κοροϊδεύετε, όταν συνεννοούμαι στη νοηματική γλώσσα, γιατί δεν μπορώ να μιλήσω. Με αντιμετωπίζετε σα να είμαι ένας από σας. Ετσι πρέπει. Δεν είμαι εξωγήινος. Είμαι απλά ένας ανάπηρος άνθρωπος. Μόνο, που δεν μπορούν να το καταλάβουν οι μεγάλοι. Γι’ αυτό απευθύνομαι σε εσάς.»

Το κείμενο υπογράφει η Λίλα Πατρόκλου, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, μια γυναίκα που αποπνέει τη χαρά της ζωής.
Δεν περιμένουμε, ούτε θα έπρεπε να περιμένουμε την Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας (3 Δεκεμβρίου) για να ευαισθητοποιηθούμε. Μπορεί όμως να λειτουργήσει σαν καμπανάκι, σαν υπενθύμιση, ίσως σαν ξύπνημα.
Οι αξίες μας, το ήθος μας και ο πολιτισμός μας κρίνονται και αξιολογούνται από την ποιότητα της ζωής, από την αξιοπρέπεια της εργασίας και από την αρμονική ενσωμάτωση στην κοινωνία των  συμπολιτών μας με ιδιαίτερα χαρίσματα.
Η αλήθεια είναι ότι για τον καθένα, η λέξη και μόνο «αναπηρία» σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η αλλαγή νοοτροπίας είναι το ζητούμενο. Κανείς δεν θέλει να μιλάει για «ρατσισμό», αλλά για «προκατάληψη». Δυστυχώς η διαφορετικότητα συνεχίζει να επηρεάζει αρνητικά τις ζωές των ανθρώπων που την βιώνουν. Η πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι συνάνθρωποι μας με κάποια μορφή αναπηρίας είναι αδυσώπητα σκληρή.
Η γνώση μόνο διώχνει τον φόβο. Η ψυχραιμία, ο σεβασμός, η θετική σκέψη, η ισορροπημένη συμπεριφορά προς τους ανθρώπους με αναπηρία θεωρούνται αυτονόητα για ορισμένους, στην πράξη όμως η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.
«Κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος -από τη φύση του- να κοιτά ψηλά, να οραματίζεται και να προσπαθεί ν’ αγγίξει το όνειρό του. Για να το πετύχει, όμως, χρειάζεται φτερά που θα τον βοηθήσουν να φτάσει γρηγορότερα και ευκολότερα. Τα φτερά είναι οι ικανότητες του καθενός. Κάποιοι, όμως, έχουν μικρότερα φτερά και νιώθουν διαφορετικοί. Παρ’ όλ’ αυτά, μπορούν κι εκείνοι ν’ ανέβουν ψηλά – απλώς χρειάζονται δίπλα τους κάποιους για να τους μάθουν τον τρόπο ν’ ανοίγουν τα φτερά τους και να πετούν όλο και πιο ψηλά. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν τα δικά τους μοναδικά και ιδιαίτερα φτερά. Το πέταγμά τους γίνεται ομορφότερο όταν οι άλλοι τους χαϊδεύουν απαλά τα φτερά και πετούν μαζί τους. Ας αρχίσουμε από σήμερα τουλάχιστον να σεβόμαστε τα δικαιώματα των ατόμων αυτών στις καθημερινές μας δραστηριότητες. Ας μας γίνει επιτέλους συνείδηση ότι οι άνθρωποι αυτοί, είναι σαν εμάς, αλλά με κάποιες ιδιαιτερότητες, ίσως τότε σαν κοινωνία αναβαθμιστούμε».(ανιχνευτές του 5ου συστήματος Λάρισας).
Θυμηθείτε τα παραδοσιακά παιχνίδια!!! Ορισμένα «μιλούν» για προβλήματα αναπηρίας. Για τύφλωση, η τυφλόμυγα. Για καρκίνο, καταιγίδα που στο τέλος βγαίνει το ουράνιο τόξο. Για προκαταλήψεις, χαλασμένο τηλέφωνο. Για Αλτσχάιμερ, η κολοκυθιά. Για κινητική αναπηρία, οι τσουβαλοδρομίες… Δοκιμάστε να τα παίξετε. Γιατί τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο

Το ταξίδι του Αϊ Βασίλη στο facebook στις 24 Δεκεμβρίου!

 Από το ιστολόγιο της Ξανθής

Λίγη νεραϊδόσκονη, λίγη φαντασία και πολύ πολύ αθώα παιδικότητα...
Μήπως να ξανασκεφτούμε τι μπορεί να προσφέρει το διαδίκτυο;

O Άγιος Βασίλης θα πετάξει λοιπόν για τους μικρούς (και μεγάλους) φίλους μας στις 24 Δεκεμβρίου ώστε να εκπληρώσει τις επιθυμίες τους. Το ταξίδι του θα αρχίσει στις 4:30 το πρωί την παραμονή και θα είναι πίσω στον Βόρειο Πόλο στις 4:30 το απόγευμα των Χριστουγέννων. Μη το χάσετε!
Μπορείτε να το απολαύσετε
από το επίσημο site NORAD Santa Tracker, http://www.noradsanta.org/,
στο NORAD TracksSanta on Twitter, https://twitter.com/NoradSanta
και φυσικά στο Norad Tracks Santa on Facebook, http://www.facebook.com/noradsanta


You might also like:

Ημερολόγιο Δεκεμβρίου

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

Από το ιστολόγιο της Ειρήνης

Ξεκινάει η ομορφότερη εποχή του χρόνου για τα παιδιά!

Φέτος φτιάξαμε ένα ημερολόγιο μέτρησης για τα Χριστούγεννα από 01^η Δεκεμβρίου έως και 25^η Δεκεμβρίου.

Υλικά:

§  Χαρτόνι κανσόν σε πράσινο χρώμα.

§  Χριστουγεννιάτικα αυτοκόλλητα.

§  Χαρτί περιτυλίγματος.

§   Λευκό χαρτί.

§  Υγρή κόλλα.

§  Διάφορα καραμελάκια.

Διαδικασία

Σχεδιάζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο σε σκληρό πράσινο χαρτί (Χαρτόνι κανσόν). Φτιάχνουμε 25 δεματάκια-πουγκιά και μέσα βάζουμε διάφορα μικρά καραμελάκια. Πάνω στο λευκό μας χαρτί γράφουμε αριθμούς από το 1 έως και το 25 και κόβουμε με ένα ψαλιδάκι. Στη συνέχεια κολλάμε τους αριθμούς στα δεματάκια-πουγκιά και αμέσως μετά τα κολλάμε πάνω στο δεντράκι μας και έτοιμο!!!!!

Κάθε μέρα του Δεκέμβρη ανοίγουμε ένα δεματάκι και δίνουμε τα καραμελάκια στα παιδιά ……ή τα τρώμε εμείς!!!! 

    Κάθε βράδυ βέβαια τα καλά μας δακτυλοκουκλάκια θα μας διαβάζουν μια ιστορία μέχρι να έρθουν τα Χριστούγεννα!!!!!

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ!!!!!

Αν τα Χριστούγεννα ήταν μυρωδιά, εικόνα, άγγιγμα, ήχος, γεύση.... τι θα ήταν;

Από το ιστολόγιο της Ξανθής

Αν τα Χριστούγεννα ήταν μυρωδιά; εικόνα; άγγιγμα; ήχος; γεύση; τι θα ήταν;

Πάρτε χρώματα και χαρτιά και ζωγραφίστε τις απαντήσεις, μπορείτε επίσης να τις μαγειρέψετε ή να τις ονειρευτείτε ή ακόμα και να τις τραγουδήσετε, όπως και να είναι να περάσετε καλά!

Παρακάτω μπορείτε να ενημερωθείτε για τα νέα και για όλες τις δράσεις του Μουσείου Συναισθημάτων, για μικρούς και μεγάλους, το μήνα των Χριστουγέννων!

"Ο σκοτεινός τύπος με την κάπα..."

Από το ιστολόγιο της Σταυρούλας

 

ΤΙ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΕ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΑ;

Θεολογικός στοχασμός στο περιθώριο της εικόνας της Γεννήσεως

Του Ηλία Λιαμή

-Τι κρατάς;

-Το Ευαγγέλιο.

-Δεν θα στόλιζες αυτή την ώρα το δέντρο;

-Θα προλάβω. Έχω λίγο χρόνο κι είπα λιγάκι να το ξεφυλλίσω.

-Ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο;

-Όχι ακριβώς.

-Αλλά;

-Ξέρεις, άγιε μου Ιωσήφ, κάθε φορά που η μορφή σου έρχεται στο μυαλό μου, στέκεις πάντα σαν ένα πρόσωπο βουβό. Ποτέ δεν σε φαντάστηκα να μιλάς. Σιωπηλός δίπλα στη φάτνη, σιωπηλός στο ταξίδι για την Αίγυπτο, σιωπηλός και στα όνειρά σου. Ακόμη και η Παναγία, ένα πλάσμα ενωμένο εντελώς με το θέλημα του Θεού, βρίσκει το θάρρος ν' ανοίξει διάλογο με τον αρχάγγελο, σχεδόν να αμφισβητήσει το μήνυμά του, κι ας φτάνει μετά στην ολόψυχη υπακοή. Και συ, τρεις φορές βλέπεις τον απεσταλμένο του Θεού στον ύπνο σου, τρεις φορές ακούς πράγματα παράλογα κι ούτε μια αντίρρηση, ούτε μια ερώτηση. Βρήκα κι εγώ λοιπόν μια ευκαιρία να ψάξω κάποιες λέξεις σου, που οι ευαγγελιστές θεώρησαν, πως θ' άξιζαν την αθανασία.

-Ούτε μία δε θα βρεις.

-Ούτε μία;

Προς έναν απλό άνθρωπο για την ομολογία της πίστης.

Καθόσουν στο τρένο και σώπαινες. Δίπλα σου κάθονταν κάποιοι κύριοι και συζητούσαν για τους μεγάλους ανθρώπους. Ένας απ’ αυτούς απαριθμούσε ονόματα μεγάλων προσωπικοτήτων που εκτιμά και μεταξύ άλλων ανέφερε και το όνομα του Ιησού Χριστού. Κάποιος άλλος είπε ότι αυτός δεν θεωρεί τον Χριστό μεγάλο άνθρωπο. Και άρχισαν να φιλονικούν γύρω από τον Κύριό μας , κατά την προφητεία του Αγίου Συμεών ότι Αυτός θα είναι «εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» ( Λουκ. 2,34 ) . Τότε εκείνοι οι άνθρωποι απευθύνθηκαν σ’ εσένα και ρώτησαν, εάν εσύ θεωρείς τον Χριστό μεγάλη προσωπικότητα . Εσύ απάντησες όχι. Ο Χριστός δεν είναι για σύγκριση. Ο Χριστός δεν είναι μεγάλος άνθρωπος. Είναι Θεός. Ακούγοντας τα λόγια σου όλοι γέλασαν και άρχισαν να χλευάζουν την πεποίθησή σου περί του Υιού του Θεού. Μέχρι πριν λίγο διαχωρισμένοι μεταξύ τους, όπως τότε που ο Πιλάτος και ο Ηρώδης συμφιλιώθηκαν όταν ήθελαν να καταδικάσουν τον Χριστό. Κι έτσι εσύ υπό την μάστιγα των κοροϊδιών και χλευασμών ταξίδευες έως τον τόπο σου.
Μακάρια η ψυχή σου! Έτσι υπέμεναν τους χλευασμούς για τον Χριστό οι κάλλιστοι των καλλίστων, οι μάρτυρες και οι αρεστοί στον Θεό. Τον Καισάριο, τον αδελφό του Μεγάλου Βασιλείου τον θεωρούσαν φιλόσοφο με υπόληψη. Και ο βασιλιάς Ιουλιανός, κολασμένος παραβάτης της χριστιανικής πίστης, ήθελε να κερδίσει τον Καισάριο στη δική του πλευρά ενάντια στους χριστιανούς. Τον κάλεσε στο παλάτι του και άρχισε να τον συμβουλεύει , να εγκαταλείψει τον Χριστιανισμό και να επιστρέψει στην ειδωλολατρία. Τελικά, μετά από μακρά φιλονικία ο Καισάριος δήλωσε στον βασιλιά αποφασιστικά: «Είμαι Χριστιανός , και παραμένω Χριστιανός».
Πρόσφατα μου έλεγε ένας νέος Μαυροβούνιος: «Ήμουν στον στρατό και δεν ντρεπόμουν για την πίστη μου. Όμως γι αυτό υπέμεινα πολλές πικρίες. Έβαλε ο δεκανέας τη δεκάδα μας στη σειρά και μου φώναξε: “Ιβάν, ποιος είναι ο Θεός σου;”. “Κι εγώ του απάντησα αμέσως: “Ο Θεός μου είναι ο Ύψιστος στα ουράνια”. Αυτός λοιπόν με χαστούκισε στο μάγουλο και μου είπε: “Εγώ είμαι ο Θεός σου”. “Όχι, δεν είσαι”, του απάντησα εγώ, “εσύ είσαι ο δεκανέας μου ενώ ο Θεός μου είναι στα ουράνια”. Πάλι χαστούκι στο άλλο μάγουλο. Εμένα δεν με πονά το χαστούκι, αλλά η καρδιά μου αγαλλιάζει από κάποια ευχαρίστηση που κάτι λίγα υποφέρω κι εγώ για τον Κύριο και Δημιουργό μου».
Μακάριος είσαι, Ιβάν , λέω εγώ , που σε χλεύασαν και σε χτύπησαν για χάρη του Θεού.
Ενώ τώρα και σ’ εσένα και στον Ιβάν λέω: «Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς·» ( Ματθ. 5, 12 ) .

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
Δεν φτάνει μόνο η πίστη…
ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»
Εκδόσεις «εν πλώ» Σελ. 275-277
Πηγή: http://eisdoxantheou-gk.blogspot.gr/2013/12/blog-post_2.html

«Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»(Φ.Κόντογλου)

Από τον Προσκυνητή
 

Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεία, ποὺ μετριέται η ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθῇ! Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο; ...
-Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο τῆς ἐποχῆς μας». Δόξα στὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται σύγχρονος πολιτισμός.
«Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»

Φώτη Κόντογλου

Η απόλυτη ανατροπή

Το βρήκα στην Αόρατη γωνιά και το μοιράζομαι μαζί σας γιατί είναι....υπέροχο!!!!

Ο Χριστός δοξάζεται στη Βηθλεέμ όταν κενώνεται, στον Ιορδάνη όταν ταπεινώνεται, στο Θαβώρ όταν μεταμορφώνεται, στο Όρος των Ελαιών όταν αναλαμβάνεται, στον Γολγοθά όταν θυσιάζεται, στον τάφο όταν ανασταίνεται. Όλα αυτά ανατρέπουν τη συνήθη λογική. Την συντρίβουν. Αναδεικνύουν όμως το μεγαλείο του μυστικού ανθρώπου. Αυτό που κρύβει ο καθένας μέσα του, έστω κι αν το αγνοεί. Αυτό που καλείται να αναδείξει.
Η Εκκλησία είναι Εκκλησία της Αναστάσεως γιατί ξέρει να προτρέπει τους πιστούς να εισέρχονται δια της στενής πύλης, να βαδίζουν την τεθλιμμένη οδό, να ακολουθούν τον Κύριο αίροντες τον σταυρό τους, να ζουν συσταυρωμένοι με τον Χριστό, να βλέπουν τη ζωή μέσα από τον θάνατο και να διακρίνουν τη σωτηρία μέσα από τον πόνο.

απ'το βιβλίο του π.Νικολάου Χατζηνικολάου "Εκεί που δε φαίνεται ο Θεός"

πηγή:http://kl-klekk.blogspot.gr/2012/11/blog-post_5026.html