Γυναίκα και Εκκλησία

κ. βαφειάδης

Η κοινότητα των δρώντων υποκειμένων που διαχειρίζεται την έννοια Χριστός αυτό-προσδιορίζεται ως χριστιανική. Η ομάδα δηλαδή των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ζωή τους βασισμένοι στην ερμηνεία της ζωής και του Λόγου του Ιησού προσπαθούν να σχηματοποιήσουν μια κοινή δράση επι τω αυτώ. Η νέα ταυτότητα που δημιουργούν βασίζεται στην ερμηνευτική τους προσέγγιση πάνω σε αυτά που θεωρούν σημαντικά, αξιομνημόνευτα και τελικά αληθινά. Όταν οι προσεγγίσεις διαφοροποιούνται έχουμε αποσχίσεις σε επιμέρους ομάδες που αυτό-προσδιορίζονται άλλοι ως Ορθόδοξοι, άλλοι σε Καθολικούς και Προτεστάντες κι άλλοι με πιο εξειδικευμένες ονομασίες, όλες διευκρινιστικές της νέας τους θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας.

Αξίζει νομίζω να δούμε πώς αυτές οι κοινωνικές κατασκευές , οι χριστιανικές κοινότητες, προσέγγισαν, ερμήνευσαν  και χρησιμοποίησαν  τη  θέση της γυναίκας στη νέα τους ταυτότητα.

Πώς από τη ρήση του Χριστού που μας άφησε ο Παύλος στην προς Γαλάτες επιστολή, κεφ.3,28-29 : «Δεν υπάρχει πια Iουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα, γιατί όλοι εσείς είστε ένας χάρη στον Iησού Xριστό. Kι αφού εσείς είστε του Xριστού, άρα είστε απόγονοι του Aβραάμ κι επομένως κληρονόμοι του, σύμφωνα με την υπόσχεση»  βρέθηκαν να κληρονομούν τη Βασιλεία του Θεού μόνο τα μισά μέλη της κοινότητας, δηλαδή οι άνδρες;

Πώς από την πρακτική του Ιησού που καταδείκνυε στον ανδροκρατούμενο κόσμο της εποχής του έναν άλλο δρόμο σχέσης των δυο φύλων,  μια σχέση συμπόρευσης κι όχι καταδυνάστευσης φτάσαμε στο σημερινό παραγκωνισμό της γυναίκας  από τη χριστιανική κοινότητα;

Ενώ ο Εμμανουήλ (:ο Θεός μαζί μας)  τίμησε τη γυναίκα, σε γυναίκα έδωσε το προνόμιο να μιλήσει στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ για τον ενσαρκωμένο Θεό οκτώ μέρες μετά την  γέννηση από την Μαρία (Λκ. 2,36-38), με γυναίκες συναναστράφηκε, με γυναίκες, Εβραίες, Σαμαρείτισες κι Εθνικές θεολόγησε, μια πράξη αδιανόητη και προσβλητική για τα ανδρώα δεδομένα εκείνης της εποχής. Τις υπερασπίστηκε και τις προστάτευσε από τον σωβινισμό και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των ανδρών. Δεν τις δέσμευσε στα  πολιτισμικά στερεότυπα της εποχής. Τις μακάρισε που κάθονταν και τον άκουαν αντί να τρέχουν και να περιορίζονται στην κουζίνα. Σ’ εκείνες έδωσε τη χάρη να γίνουν όχι μόνο οι πρώτοι άνθρωποι που τον είδαν αναστημένο αλλά και οι πρώτοι κήρυκες του αναστάσιμου μηνύματος.

Ενώ  αργότερα στην ίδρυση κι εξάπλωση της πρώτης Εκκλησίας θα έπαιζαν εξ ίσου πρωταγωνιστικό ρόλο με τους άνδρες και οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες βασίζονται στις γυναίκες όπως μας πληροφορεί για μια από αυτές  ο Απ. Παύλος (Ρωμ. 16, 1-2): «Σας συστήνω τώρα τη Φοίβη, την αδελφή μας, που είναι διακόνισσα της εκκλησίας στις Kεχρεές, ώστε να τη δεχτείτε στο όνομα του Kυρίου, όπως αξίζει στους αγίους, και να της συμπαρασταθείτε πραγματικά σε ό,τι σας χρειαστεί, γιατί κι αυτή έγινε το στήριγμα σε πολλούς και σε μένα τον ίδιο.» Ο Κλήμης Αλεξανδρείας αλλά και ο εθνικός Πλίνιος ο Νεώτερος χαίρονται και μιλούν τιμητικά για το ρόλο των γυναικών στις νέες αυτές κοινότητες και ο Ωριγένης ερμηνεύοντας το  Ρωμ. 16, 1-2, τονίζει ότι «apostolica auctoritate» υπήρχαν «feminae ministrae» «in ministerio ecclesiae»· τις κάνουν διακόνισσες όπως τις αναφέρει τον 3ο αιώνα η «Διδασκαλία των Αποστόλων» και τις συγκαταλέγουν στους τρείς βαθμούς της ειδικής ιεροσύνης: διάκονος, πρεσβύτερος, επίσκοπος.

Κι όμως ο θεσμοποιημένος από τον Μ. Κωνσταντίνο χριστιανισμός χρειάζεται την παρέμβαση των Πατέρων της Εκκλησίας για να αποκαταστήσει την εικόνα του Χριστού στο γυναικείο φύλο. Όταν κάποτε υπήρξε νόμος ο οποίος αδικούσε τις γυναίκες, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντέδρασε (ήταν τότε πατριάρχης Κων/πολης) και βγήκε και είπε: «γιατί αδικείται συνεχώς η γυναίκα και «πέφτει» στα μαλακά ο άντρας; Γιατί άνδρες είναι αυτοί που φτιάχνουν τους νόμους γι’ αυτό και είναι η νομοθεσία κατά των γυναικών!» Θέλει να αποδώσει ίσες ευθύνες για την παρακοή και πτώση του ανθρώπου και στα δυο φύλα. Θέλει να αποκαταστήσει την ισότητα των δυο εικόνων του  Θεού που κάποιοι χριστιανοί έχουν αντικαταστήσει με την ανδρική υπεροχή λόγο της χρονικής προτεραιότητας στη  δημιουργία. Θέλει να βγει η εκκλησιαστική πρωτοπορία από το σκοτάδι στο φως. Και μαζί να τραβήξει κι όλο το πλήρωμα της εκκλησίας, την κοινότητα που σιγά σιγά γίνεται καθεστώς μέσα στη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Και ο Μάξιμος ο ομολογητής κάνει λόγο για την αγαπητική διάθεση του Ιησού που επιδιώκει την ενότητα της κτιστής δημιουργίας και αποκαθιστά τη διάσπαση σε άρρεν και θήλυ ξεκινώντας τη δημόσια δράση του με το γάμο στην Κανά. Η ολότητα και η ενότητα του σύμπαντος και της ζωής που απορρέουν από το Θεό της αγάπης είναι δηλωτικά συστατικά του τύπου και τόπου Χριστού ως προαπαιτούμενα της ιεροσύνης του ενωμένου ανθρώπου και όχι του διαιρεμένου και άρα κατά την ερμηνευτική των κοινοτήτων, μόνο του άνδρα. Το φύλο κατά τους Πατέρες είναι εξωτερικό βιολογικό γνώρισμα, επιτέχνασμα, της άφυλης και μίας ανθρώπινης φύσης.

Κι όμως το 1988 στη Ρόδο, το Διορθόδοξο Συνέδριο που συγκλήθηκε εξ αφορμής της ιεροσύνης γυναικών στις Προτεσταντικές Εκκλησίες διακήρυξε πριν την έναρξη των εργασιών του, προκαταβάλλοντας τις προτάσεις των συνέδρων: «σκοπός μας δεν είναι να αναθεωρήσωμεν την Παράδοσιν και την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά τουναντίον να επιβεβαιώσωμεν το αδύνατον της χειροτονίας των γυναικών εις την ιεροσύνην…» Ακολούθησε έτσι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία την Καθολική που ήδη από το 1977 είχε απορρίψει το αίτημα χειροτονίας γυναικών με απόφαση της Επιτροπής Δόγματος και Πίστεως δημοσιεύοντας τη : «Declaration on the Question of the Admission of Women of  the ministerial Priesthood» με την υπογραφή του Πάπα Ιωάννη -  Παύλου Β΄. Μάλιστα, το 1994 κλείνει ο ίδιος Πάπας το θέμα της χειροτονίας των γυναικών ακόμα και ως θέμα διαλόγου με τους Παλαιοκαθολικούς που ήδη έχουν προχωρήσει σε χειροτονίες γυναικών και το 2002 με «monitum» της παραπάνω επιτροπής  και υπογραφή του Cardinal Josheph Ratzinger  προειδοποιούνται επτά γυναίκες, που έχουν χειροτονηθεί στην Αυστρία λόγω λειψανδρίας  διακόνισσες, με αφορισμό.

Σε αντίδραση αυτών των τακτικών έχει δημιουργηθεί από το 1977 ένα κίνημα στις ΗΠΑ το : Women’s Ordination  Conference στην  Washington, DC με έντονη δράση που προκάλεσε την Καθολική Εκκλησία και οδήγησε σε διάλογο τις δύο πλευρές.

Από το 1966 γίνεται διάλογος μεταξύ Αγγλικανικής και καθολικής Εκκλησίας με σκοπό την αλληλοκατανόηση. Ένας από τους σημαντικούς άξονες είναι και η χειροτονία των γυναικών. Το 1975 ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury Donald Cogan έστειλε επιστολή στον Πάπα Παύλο Στ΄ με την οποία τον πληροφορούσε ότι δεν έβρισκαν κωλύματα στη χειροτονία γυναικών σε όλους τους βαθμούς της ιεροσύνης. Η απάντηση του Πάπα έδειξε την εμμονή στις θέσεις της, ακόμα κα με αντίτιμο τη δυσχέρεια συνέχισης του διαλόγου.

Στις Προτεσταντικές Ομολογίες που δημιουργήθηκαν κυρίως στις ΗΠΑ, η αντίληψη της γενικής ιεροσύνης ως καθήκον κάθε μέλους της εκκλησιαστικής κοινότητας οδήγησε σε χειροτονίες γυναικών από το 1853 με την Antoinette Brown  στην Congregationalist Church και συμπεριλαμβάνει μέχρι σήμερα πολλές χειροτονίες αλλά και πολλαπλές αντιδράσεις επί του θέματος μέσα στα πλαίσια του σύγχρονου Προτεσταντισμού.

Εάν δεν θέλουμε να συνεχίζει να επιβεβαιώνεται η Simone De Beauvoir που στο Δεύτερο Φύλο λέει: «Η χριστιανική ιδεολογία συνέβαλε αρκετά στην καταπίεση της γυναίκας»  θα πρέπει να προχωρήσουμε σε νέες αναγνώσεις της βιβλικής και εκκλησιαστικής παράδοσης πιο κοντά στο πνεύμα γυναικών όπως η M. Daly που παρά την αντιφεμινιστική παράδοση της Εκκλησίας βρίσκει στο ευαγγέλιο μηνύματα ελπίδας και για τα δυο φύλα και της Peggy Ann Way που εστιάζει στον εσχατολογικό προορισμό της Εκκλησίας και όχι στον πεπερασμένο ανδροκρατούμενο χαρακτήρα της.

Εάν θέλουμε μια χριστιανική κοινότητα πραγματικά κοντά στον ιδρυτή της θα πρέπει να αναλογιστούμε τον Harvey Cox: «Η χριστιανοσύνη όχι μόνο δεν έχει ακόμα επωμιστεί το χρέος που της αναλογεί , να εξορκίσει το δαίμονα των σεξιστικών προκαταλήψεων, αλλά έχει παραμείνει πίσω σε σχέση με τον κόσμο». O πολιτισμικός εξορκισμός είναι η προϋπόθεση για έναν κοινοτικό Χριστιανισμό στην πρωτοπορία της κοινωνικής μεταλλαγής ως την καταλλαγή του άφυλου προσώπου.

Γ.Δ.Καπετανάκης

PhD ΕΚΠΑ

Θεολόγος

(Λέξεις 1212, χρόνος ανάγνωσης: 9 λεπτά)

Διαδικτυακό μάθημα από το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος

Το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στο πλαίσιο των επιμορφωτικών του δραστηριοτήτων για τους εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που υλοποιεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, ανακοινώνει την έναρξη του διαδικτυακού μαθήματος "Τα κοινωνικά δίκτυα στην εκπαίδευση", που θα διεξαχθεί στην Πλατφόρμα Ασύγχρονης Τηλεκπαίδευσης του Πανελληνίου Σχολικού Δικτύου (ΠΣΔ).
Έναρξη μαθήματος: 20 Μαρτίου 2013
Οι αιτήσεις συμμετοχής γίνονται μόνο διαδικτυακά και απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εγγραφή στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, το οποίο φιλοξενεί τα μαθήματα στην Πλατφόρμα Ασύγχρονης Τηλεκπαίδευσης.
Για περισσότερες πληροφορίες και αιτήσεις συμμετοχής στο: http://dkee.att.sch.gr/
ή επικοινωνήστε με την κ. Ιωάννα Κομνηνού

Η Κυριακή του Ασώτου

Η παραβολή του Άσωτου Γιου ή του Σπλαγχνικού Πατέρα  που διαβάζεται αυτή την Κυριακή είναι ένα από τα ωραιότερα κείμενα του Ευαγγελίου. Αποτελεί μια προτροπή για μετάνοια προς κάθε άνθρωπο -προς όλους μας- και τονίζει:

• Ότι αμαρτία είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό και είναι καταστροφή για τον άνθρωπο.
• Ότι η επιστροφή του ανθρώπου στον Θεό, η μετάνοια, είναι η πηγή της αληθινής χαράς και ελευθερίας.
• Δείχνει την απέραντη αγάπη του Θεού για το πλάσμα του. Έτσι μας καλεί όλους να γυρίσουμε στην αγκαλιά του Θεού – Πατέρα και με ταπείνωση να ζητήσουμε και να λάβουμε την άφεση.

Κυριακή του Άσωτου Γιου ή του Σπλαχνικού Πατέρα (Λουκ. 15, 11-32)

Οι εικόνες στο βίντεο που ακολουθεί είναι από σχετική έκδοση της «Ο.Χ.Α. Λυδία».

Πατήστε εδώ για να δείτε το βίντεο

 

Πηγή:http://www.pemptousia.gr

Ο μεγάλος αδελφός της παραβολής του Ασώτου

Καταρχήν να διευκρινιστεί πως συνειδητά χρησιμοποιείται εδώ στον τίτλο της ανάρτησης  η λέξη "άσωτος", και δε γίνεται λόγος για  "παραβολή του σπλαχνικού πατέρα" κοκ, αν και ο μικρότερος γιος δεν είναι καν ο πρωταγωνιστής της αφήγησης του Λουκά. Επίσης μακριά από εμάς η οποιαδήποτε ηθικιστική ερμηνεία της. Η περιπέτεια του "ασώτου" ήταν η αφορμή για να αναδειχτούν ιδιότητες του Θεού, όπως η αγάπη για ανθρώπους που η κοινωνία δεν τους θεωρεί "καθώς πρέπει".  Άλλωστε μαζί με τις παραβολές του χαμένου προβάτου και του χαμένου νομίσματος ( και οι τρεις περιέχονται στο 15 κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου) έχουν κοινό κεντρικό στόχο να αναδείξουν την ανθρώπινη αξία. Όποιος και να είναι ο συνάνθρωπος είναι πάντα μοναδικός,  και ο Θεός ενδιαφέρεται για τον καθένα ξεχωριστά. Η έκπληξη  των Φαρισαίων και των Γραμματέων που παρουσιάζονται να διαμαρτύρονται για τη συντροφιά που έκανε ο Ιησούς -ένας δάσκαλος που ερμήνευε το Νόμο- μαζί τους θα ήταν σίγουρα μεγάλη γι' αυτή τη διαφορετική αντίληψη ερμηνείας ιδιοτήτων του ανθρώπου που   αγαπάει ο Θεός. Αυτό τονίζεται με τον εναργέστερο τρόπο στο σημείο που παρουσιάζονται τα επιχειρήματα του μεγαλύτερου γιου: "Εγώ τόσα χρόνια σου δουλεύω και ποτέ δεν παράκουσα διαταγή σου, κι' όμως σ' εμένα δεν έδωσες ποτέ ένα κατσίκι για να γλεντήσω με τους φίλους μου. Όταν όμως ήρθε αυτός ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες, έσφαξες για χάρη του το σιτευτό μοσχάρι" (Λκ 15, 29-30).
Η απορία έχει να κάνει με το γεγονός πως ο μεγαλύτερος γιος δε ζήτησε ποτέ το κατσίκι που προφανώς το δικαιούνταν. Αξίζει ο προβληματισμός για το κίνητρό του. Γιατί δίσταζε να διεκδικήσει κάτι ευτελές και να κάνει το"παράπτωμα" της έστω και κατ' επίφασιν ασωτείας; Μάλλον από φόβο. Δείχνει να ξεχνάει τη βασική ιδιότητα του πατέρα του, την αγάπη, και έβλεπε άλλες δευτερεύουσες. Αναδεικνύει έτσι έναν διαχρονικό χαρακτήρα που αγνοεί τι είναι αγάπη, ή την μπερδεύει με άλλες καταστάσεις. Και τελικά αναπληρώνει την έλλειψη αισθήματος με ιδιότητες που προκαλούν πόνο στους άλλους (στην παραβολή δε συμμετέχει στη χαρά! προτιμάει να χάσει το γλέντι παρά να ρίξει το εγώ του), αλλά και στον ίδιο. Πλάθει εικόνες με κέντρο το φόβο και ζει με αυτές. Το κακό είναι πως αυτή την εικόνα του Θεού θέλει να τη μεταδώσει σε άλλους (στην παραβολή θεωρεί δεδομένο πως δε ζήτησε το κατσίκι γιατί ήταν αφοσιωμένος στη δουλειά του, φοβούμενος προφανώς τον πατέρα του, που θα τον επιτιμούσε αν αυτή πήγαινε πίσω).
Ο μεγαλύτερος αδελφός είναι λοιπόν αρκετά χρήσιμος, και ίσως να είναι και ο μεγάλος πρωταγωνιστής της παραβολής: βοηθάει να γίνουν κατανοητές οι νοοτροπίες αυτών που ήταν απέναντι από τον Ιησού και δε δίσταζαν να επιτιμήσουν ανθρώπους χωρίς να βλέπουν το δικό τους φορτίο!

Νίκος Παύλου

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://theologoi-school.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου

Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Αυτή η περίοδος της προετοιμασίας περιλαμβάνει 3 εβδομάδες με 4 Κυριακές πολύ χαρακτηριστικές, οι οποίες μας εισάγουν στη Μεγάλη Σαρακοστή:

Η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου παίρνει το όνομά της από την ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται στην Εκκλησία. Είναι μια παραβολή που είπε ο Κύριος, για να μας διδάξει την προσευχή και την ταπείνωση. Με την είσοδό μας στην κατ’ εξοχήν λατρευτική αυτή περίοδο, η Εκκλησία θέλει να μας δείξει ότι ο Θεός αποδοκιμάζει την περήφανη και εγωιστική στάση του ανθρώπου, όπως συνέβη με τον Φαρισαίο της παραβολής. Αντίθετα, δέχεται την ταπεινή προσευχή του Τελώνη, που γίνεται με συντριβή και μετάνοια αλλά και βέβαιη ελπίδα στη συγχώρηση από τον Θεό. Γι΄ αυτό στην Εκκλησία διαρκώς παρακαλούμε: «Κύριε ελέησον».

Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου (Λουκ. 18, 10-14)

 

Πηγή:http://www.pemptousia.gr

Όνομα, όνειρο - Κατερίνα Τσιλιλή

Είμαστε τόσο δυστυχισμένοι
ώστε να γελάμε ευτυχισμένα.
Είμαστε τόσο φυλακισμένοι
ώστε να μιλάμε για ελευθερία.
Νιώθουμε και δείχνουμε καλοσύνη
τόσο όσο να έχουμε κοινωνικές σχέσεις.
Και ο άλλος; Η ανάγκη μας για τον άλλον
έχει χαθεί μέσα σε μια λαίλαπα υποκρισίας και καθωσπρεπισμού.
Φοβόμαστε να απλώσουμε το χέρι για βοήθεια,
θα μας ονομάσουν αδύναμους
-δεν πρέπει-
Δειλιάζουμε να δακρύσουμε από χαρά ή απελπισία
θα μας ονομάσουν αδύναμους
-δεν πρέπει-
Δεν τολμούμε να ζήσουμε
θα μας ονομάσουν αδύναμους
-δεν πρέπει-
Έχουμε ανάγκη να ονειρευόμαστε.
Πρέπει;

Κατερίνα Τσιλιλή

Από τη συλλογή  "μέρες διττές" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις manifesto

Γκραφίτι αντί για αγιογραφίες σε εκκλησία της Βαρκελώνης

Στην Καταλονία οι σύγχρονοι Μιχαήλ Αγγελοι, δουλεύουν με... σπρέι

Το αποτέλεσμα (φωτογραφία) ενθουσίασε τον εφημέριο που ζήτησε από τους δύο καλλιτέχνες του γκράφιτι να ζωγραφίσουν κι άλλες επιφάνειες στο εσωτερικό του ναού.

 

Δυο ισπανοί καλλιτέχνες των γκραφίτι φιλοτέχνησαν μια εντυπωσιακή τοιχογραφία σε μια εκκλησία της Βαρκελώνης. Ο Ραούλ Σάντσες Αράκε, γνωστός στους κύκλους των ισπανών «γκραφιτάδων» κι ως «Χάουζ», έχει δώσει χρώμα και ζωή με τη τέχνη του σε πολλούς τοίχους της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης. Ωστόσο, αυτό που του ζητήθηκε από τον πατέρα Ραμόν Μπορ ξεπερνούσε την φαντασία του: να φιλοτεχνήσει τις τοιχογραφίες του θόλου της εκκλησίας Σάντα Εουλάλια στη περιοχή Λ' Οσπιταλέ λίγο έξω απ' τη Βαρκελώνη.

Ο 34χρονος καλλιτέχνης δέχτηκε με μεγάλη του χαρά να επωμιστεί το ρόλο του σύγχρονου… Μιχαήλ Αγγέλου και να δημιουργήσει, τρόπον τινά, τη δική του, πιο μοντέρνα εκδοχή της Καπέλα Σιστίνα. Πήρε τον φίλο και συνεργάτη του, Ρούντι και ξεκίνησαν δουλειά.

Αρχικά ο πατέρας Ραμόν ζήτησε τα χρώματα να είναι αυστηρά, όπως το επιτάσσει ο χώρος, κι όχι υπερβολικά φωτεινά και χαρούμενα. «Όμως μου είπαν, «πάτερ, άφησε μας να δοκιμάσουμε μερικά φωτεινά χρώματα κι αν δεν σου αρέσει, θα τα βάψουμε από πάνω κάτι άλλο»», λεει στο BBC o Mπορ.

Ευτυχώς, οι δυο καλλιτέχνες, προτού αρχίσουν, συμβουλεύτηκαν μια σειρά από βιβλία τέχνης σχετικά με την αυστηρή και δισδιάστατη Ρωμανική τεχνοτροπία κι αρχιτεκτονική, ώστε οι τοιχογραφίες τους να συμβαδίζουν αισθητικά με τις υπόλοιπες αγιογραφίες του ναού.  Οι δυο αντρες εργάστηκαν δέκα ημέρες σερί προκειμένου να ολοκληρώσουν το έργο τους - μάλιστα, το τελευταίο βράδυ δεν πήγαν καν για ύπνο, αφού έπρεπε ο θόλος της εκκλησίας να είναι έτοιμος την επόμενη ημέρα για έναν γάμο.

Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε: ο πατέρας Ραμόν δέχτηκε να κρατήσει το θόλο της Σάντα Εουλάλια ζωγραφισμένο με πλούσια μπλε, κόκκινα και πράσινα χρώματα.

Τώρα, ο πατέρας Ραμόν είναι τόσο ενθουσιασμένος που σκοπεύει να αναθέσει στο δίδυμο των Ισπανών γκραφιτάδων να «ανανεώσει» και τις υπόλοιπες τοιχογραφίες της εκκλησίας, μέρος της οποίας χτίστηκε το 1957 ενώ ένα παλιότερο τμήμα της ανάγεται στους μεσαιωνικούς χρόνους.

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://www.tovima.gr/world/article/?aid=500444

Η φτώχεια στον κόσμο

 Eνα βίντεο φτιαγμένο από τους μαθητές του 1ου Λυκείου Καματερού προκειμένου να προσεγγίσουν το φαινόμενο της φτώχειας στον κόσμο μέσα από εικόνες (αίτια - συνέπειες - τρόποι αντιμετώπισης). Η προσπάθεια έγινε στα πλαίσια του εκπαιδευτικού προγράμματος ELOS που σκοπό έχει την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ σχολείων της Ευρώπης για εναλλακτικές διδακτικές προσεγγίσεις διαφόρων μαθημάτων. Το συγκεκριμένο βίντεο έγινε στα πλαίσια του μαθήματος των θρησκευτικών. Τα κείμενα είναι στα Αγγλικά προκειμένου να γίνουν κατανοητά από μαθητές σχολείων άλλων κρατών.

 

Πηγή: θρησκευτικά...ζωής!!!: Η φτώχεια στον κόσμο:

Ο Φαρισαίος και ο Τελώνης | Amen.gr - Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων

Ο Φαρισαίος και ο Τελώνης | Amen.gr - Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων

σκέψεις στο Ευαγγέλιο της Κυριακής...

Του πρωτ. Χρήστου Αιγίδη (aigidis@gmail.com)




Μας αξιώνει ο Θεός και φέτος να εισέλθουμε στο Τριώδιο, στην πιο όμορφη και κατανυκτική περίοδο της Εκκλησιαστικής ζωής. Ένα ταξίδι ξεκινά, μια πορεία έντονης πνευματικής διεργασίας, μια πορεία που ενώνει τη γη με τον ουρανό, τον μικρό άνθρωπο με την αιωνιότητα. Τι κρίμα που νομίζουμε ( ή εννοούμε, ή βιώνουμε ) το Τριώδιο σαν να είναι μασκαρέματα, φαγοπότια, και ευκαιρία για κοσμικές συναναστροφές…

Αφετηρία στο ταξίδι μας αυτό μια όμορφη, ωφέλιμη και πάντα επίκαιρη Ευαγγελική περικοπή, η γνωστή σε όλους μας παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Με τον τρόπο αυτό η Εκκλησία μας τονίζει την αναγκαιότητα και την προϋπόθεση της πνευματικής ζωής, την ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ. Ενώ ταυτόχρονα μας εφιστά την προσοχή και τον μεγάλο κίνδυνο ( πνευματικό και όχι μόνο ) που κρύβεται στην εγωιστική διάθεση και στην αλαζονεία. Δυο άνθρωποι εκ διαμέτρου αντίθετοι πηγαίνουν να προσευχηθούν. Ο ένας φαρισαίος, ο άλλος τελώνης, ο ένας άνθρωπος της << Εκκλησίας >>, ο άλλος άνθρωπος της αμαρτίας, Ο ένας με τις πράξεις τις καλές, ο άλλος βουτηγμένος στο κακό. Ο ένας που προσεύχεται πολύ, ο άλλος που δεν φλυαρεί.

Είναι πολύ σημαντικό ιδίως στις ημέρες μας να γίνονται καλές πράξεις. Αλλά δεν αρκούν μόνο αυτές. Για να δούμε πρόσωπο Θεού χρειάζεται ζωή μυστηριακή, ταπείνωση, αγάπη και πολλή προσευχή. Είναι θετικό να είμαστε καλοί άνθρωποι, αλλά είναι ακόμα πιο ουσιαστικό να είμαστε καλοί Χριστιανοί. Διότι ο πραγματικά καλός Χριστιανός, εκείνος δηλαδή που έχει διάθεση ταπεινή, αγάπη ανυπόκριτη, πνεύμα θυσιαστικό, ζωή μυστηριακή, θα είναι εκ’ των προτέρων και εκ’ των πραγμάτων άνθρωπος καλός.

Ακόμα είναι σημαντικό έναντι του Θεού η Ειλικρίνεια. Ξέρετε ότι ίσως μπορούμε να κρυφτούμε ή να ξεγελάσουμε όλους τους ανθρώπους. Τον εαυτό μας όμως και τον Θεό σίγουρα όχι. Γι’ αυτό λοιπόν ας είμαστε ειλικρινείς μπροστά στο Θεό. Άλλωστε Άγιοι δεν είναι οι αναμάρτητοι ( διότι απλά τέτοιοι δεν υπάρχουν ) αλλά οι μετανιωμένοι αμαρτωλοί, "Ό,που επερίσσευσεν ηαμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις" (Ρωμ. 5:21). Ας στεκόμαστε στην προσευχή μας έχοντας επίγνωση των αμαρτιών μας και ας ζητούμε ταπεινά το έλεος και την αγάπη του Θεού.

Ο λόγιος Μοναχός Μωυσής από το περιβόλι της Παναγίας αναφέρει σε κάποιο λόγο του σχετικά με την ταπεινοφροσύνη << ο ταπεινός δεν είναι κακόμοιρος, αξιολύπητος, χαζοχαρούμενος, αφελής, καρπαζοεισπράκτορας, ανόητος και αμαθής. Είναι έξυπνος, αλλά δεν κάνει τον εξυπνάκια, γνωρίζει αρκετά, αλλά δεν κάνει τον ξερόλα, μιλά, αλλά δεν αποστομώνει, λέει την γνώμη του αλλά δεν προσπαθεί να την επιβάλει >>. Τέλος ένας ακόμα Γέροντας Αγιορείτης έλεγε οτι ο Θεός κάθε πρωί ευλογεί τους ανθρώπους με το ένα Του χέρι και αν δει κάποιον ταπεινό τον ευλογεί και με τα δυο Του χέρια.

Ευχής έργον λοιπόν να μας ευλογεί ο Θεός καθημερινά και με τα δυο Του χέρια. ΑΜΗΝ!!!
 - See more at: http://www.amen.gr/article12579#sthash.xrMvSRPd.dpuf

Η ταμίας που άλλαξε λίγο τον κόσμο...

 

Πρίν ἀπό μέρες στά ΑΒ Ἁγίας Παρασκευῆς, στό ταμεῖο ἦταν ἕνα γηραιός ρακένδυτος κύριος μέ 3-4 κονσέρβες κι ἕνα γκαζάκι. Ἡ νεαρή ταμίας τόν κοιτάει καί τοῦ λέει: "Φύγετε κύριε, ἡ ἑταιρεία μᾶς δικαιολογεῖ κάποια δωρεάν καλάθια". Τίς δίνει 1000 εὐχές. Μόλις ἐκεῖνος ἀπομακρύνεται, ἀνοίγει την ... τσάντα της καί βάζει τά χρήματα στό ταμεῖο ἀπό τό πορτοφόλι της.
Πεταγόμαστε 2-3 πού ἔχουμε μείνει κάγκελο καί τῆς λέμε νά τά πληρώσουμε ἐμεῖς. Μᾶς κοιτάζει αὐστηρά:
"Ἐγώ τό ἀποφάσισα, ἐγώ θά τά πληρώσω. Ἐλᾶτε, παρακαλῶ, μήν δημιουργεῖτε οὐρά".
Ἕνα κοριτσάκι τόσο δά. Πόσα νά παίρνει; 500 ευρώ; Πολλά λέω.

 Αναδημοσίευση: http://synodoiporia.blogspot.gr/2013/02/blog-post_337.html

Ήμαρτον εις τον Ουρανόν και Ενώπιον Σου

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Η μετάνοια είναι μία από τις πλέον δύσκολες και δυσεύρετες καταστάσεις στη ζωή του ανθρώπου. Η αλλαγή του τρόπου σκέψης, η αλλαγή του νοός, όπως αυτή εκφράζεται με την παραδοχή εντός μας ότι έχουμε σφάλει είτε στη συμπεριφορά μας και στις επιλογές μας, είτε επειδή παραβιάσαμε όρους και κανόνες είτε επειδή απομακρυνθήκαμε από αυτούς που μας αγαπούνε, αφήνοντας το «εγώ» μας να πρωταγωνιστήσει. Αυτή είναι η μία όψη της μετάνοιας, η οποία έχει ψυχολογικό υπόβαθρο και αποσκοπεί στην εύρεση του τρόπου εκείνου, δια του οποίου ο άνθρωπος θα υπερβεί το βάρος των ενοχών του. Για την πίστη μας όμως η μετάνοια έχει κι ένα δεύτερο περιεχόμενο, οντολογικό και πνευματικό. Έγκειται στη συναίσθηση από την πλευρά του ανθρώπου της παρέμβασης της αμαρτίας μεταξύ του εαυτού του και του Θεού, με αποτέλεσμα τον χωρισμό, τόσο τον πρόσκαιρο, όσο και τον αιώνιο από τον Πατέρα ημών τον εν τοις ουρανοίς. Για την εποχή μας, η οποία έχει αποϊεροποιήσει τον κόσμο, το δεύτερο περιεχόμενο της μετάνοιας έχει στην ουσία αφαιρεθεί από τον τρόπο προσέγγισης του ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμαρτία για τον πολιτισμό μας, με αποτέλεσμα και η ίδια η σχέση του ανθρώπου με το Θεό να εξοβελίζεται από την σκέψη και την καρδιά μας. Αρκούμαστε λοιπόν σε μια ψυχολογική θεώρηση της μετάνοιας, η οποία μπορεί να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε σε καλυτέρευση της ζωής μας ή της πορείας μας ως ανθρώπων, αλλά δεν αποτελεί οριστική λύτρωση στο ερώτημα τι χρειάζεται να κάνουμε ώστε να ζήσουμε την αιώνια ζωή.
Στην παραβολή του Ασώτου υιού, την οποία η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, ως αφορμή στάσης στην πορεία μας εν τω κόσμω και επίγνωσης της ανάγκης μας για επιστροφή στον αληθινό Θεό, βλέπουμε την μετάνοια και με τις δύο όψεις της. Και αξίζει να προβληματιστούμε ιδιαιτέρως πάνω στη στιγμή που ο άσωτος υιός καταλαβαίνει το μέγεθος της πτώσης του, το επονείδιστο του χωρισμού του από τον Πατέρα του, όπως επίσης και την αποτυχία του να βρει το αληθινό νόημα της ελευθερίας, την οποία επιζητούσε, όταν αποφάσισε να απομακρυνθεί από το πατρικό του σπίτι.
Την ώρα που ο άσωτος αποφασίζει να επιστρέψει στον Πατέρα του, λέει στον εαυτό του ότι θα ομολογήσει την αποτυχία του με τη φράση: «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου . ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου . ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου»( Λουκ.15, 18-19). Η φράση αυτή αποτυπώνει την επίγνωση της αμαρτίας, τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε υπαρξιακό και πνευματικό περιεχόμενο, αλλά και την μετάνοια και στις δύο διαστάσεις. Γιατί ακριβώς μετά από αυτή την απόφαση ξεκινά και γυρίζει στο πατρικό του σπίτι. Δεν μένει στον διάλογο με τον εαυτό του. Τον κάνει πράξη και πηγαίνει για να διαλεχθεί με την ίδια ουσιαστικά φράση με τον Πατέρα του. Και λαμβάνει ως δωρεά πολύτιμη την άφεση, την αποκατάσταση και την πανήγυρη από Εκείνον, ο Οποίος εκδηλώνει την αγάπη Του με τρόπο απρόβλεπτο και αναπάντεχο για τον μετανοήσαντα υιό του.
Ο άσωτος καταλαβαίνει το ψυχολογικό κενό, το οποίο προκάλεσε η αμαρτία στον εαυτό του.Η επιθυμία του για ζωή χωρίς τον Πατέρα, ο πειρασμός της ελευθερίας χωρίς αγάπη για κανέναν άλλο, παρά μόνο για τον εαυτό του, τις επιθυμίες του, τις απολαύσεις του, τα δικαιώματά του, τον κάνουν να απομακρύνεται από το σπίτι του Πατέρα του. Η ψυχολογική ανάγκη να χτίσει μια ζωή αφ’ εαυτού του, με βάση το δικό του « εγώ» , τον δικό του τρόπο σκέψης και ζωής, τον κάνει να φύγει από τον Πατέρα του. Και ζώντας ασώτως διαγράφει τον Πατέρα από την σκέψη και την ύπαρξή του. Όταν όμως παύουν να επαρκούν οι δικές του δυνάμεις, τα χαρίσματα, τα αγαθά του, βιώνει το τελικό αποτέλεσμα της ελευθερίας χωρίς αγάπη: την απόλυτη μοναξιά. Την αδιαφορία των άλλων. Την παράδοσή του στις ενοχές της αμαρτίας, που γίνονται χοίροι και κεράτια, χωρίς να μπορούν να τον θρέψουν.
Από την άλλη, η μοναξιά οδηγεί το κενό στο να γίνει και πνευματικό και υπαρξιακό.«Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» ( Ρωμ.6,23) και μάλιστα πνευματικός. Ανέστιος ο άσωτος. Απάτωρ. Βιώνει τον θάνατο ο ίδιος να έχει κλείσει την πόρτα του πατρικού του σπιτιού και να μην μπορεί να βρει ζωή στα έργα που έκανε. «Λιμώ απόλλυται». Γιατί ο άνθρωπος νιώθει ότι ο σκοπός της ύπαρξής του δεν μπορεί να εκπληρωθεί όταν δεν έχει τροφή για να τραφεί. Και η τροφή δεν είναι μόνο της σαρκός. Είναι και του πνεύματος, της ψυχής του. Και η ψυχή τρέφεται από την αγάπη τόσο του Θεού όσο και των ανθρώπων. Ο άσωτος στερείται της αγάπης. Η απουσία κάνει την ύπαρξή του κενή.Ο άνθρωπος όμως δεν πλάστηκε για το κενό. Του δόθηκε ως δώρο η αγάπη και η πορεία του στρέφεται προς την αναζήτησή της, είτε θελήσει να απομακρύνει τα εμπόδια που την κρύβουν είτε την ταυτίσει με άλλες επιλογές είτε αποφασίσει τελικά να μην την επιδιώξει. Και η απουσία της αγάπης συνεπάγεται τον θάνατο ουσιαστικά της ύπαρξης.
Την ώρα αυτή, της συναίσθησης του ψυχολογικού κενού της ελευθερίας χωρίς την αγάπη και του υπαρξιακού κενού της μοναξιάς χωρίς την αγάπη, η καρδιά του θυμάται και συγκρίνει. Έρχεται στο νου του η κατάσταση στο σπίτι του Πατέρα, όπου η ελευθερία ήταν δεδομένη. Όχι επειδή τίποτε δεν του ζητούνταν, και τα πάντα του προσφέρονταν, γιατί ο άσωτος εργαζόταν. Αλλά γιατί τίποτε δεν τον δέσμευε να παραμείνει εκεί. Ούτε καν το γεγονός ότι η περιουσία ανήκε στον Πατέρα και Εκείνος μπορούσε να την χρησιμοποιήσει όπως ήθελε. Ο Πατέρας γεννά τα παιδιά του και τα μεγαλώνει για να τα αφήσει ελεύθερα να αποφασίσουν τα ίδια αν θα μείνουν κοντά του ή θα φύγουν. Και ο άσωτος καταλαβαίνει ότι μόνο κοντά στον Πατέρα του μπορεί να ξαναβρεί το νόημα της ελευθερίας. Μόνο κοντά στον Πατέρα του μπορεί να έχει κοινωνία που να τον τρέφει και να του δίνει ζωή και αναγνώριση. Η μετάνοιά του δεν είναι όμως ιδιοτελής. Εμπεριέχει την ταπείνωση.Δεν είναι άξιος να αποκαλέσει τον εαυτό του «υιό». Το μόνο που ζητά είναι να μπορεί να λειτουργεί κατά τον ψαλμικό στίχο « εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού μου μάλλον ή οικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών» ( Ψαλμ.83,11). Του αρκεί να είναι υπηρέτης του Πατέρα Του. Προσφέρει σ’ Εκείνον την ελευθερία του, αλλά και την δίψα του για ζωή. Και δεν περιμένει ούτε καν την αποδοχή της προσφοράς του.Θα πάει και θα ομολογήσει εν ταπεινώσει την αμαρτία του. Και θα αποδεχτεί όποια απόφαση λάβει ο Πατέρας του.
Η αμαρτία εξακολουθεί να μας χωρίζει, τόσο ψυχολογικά όσο και υπαρξιακά από τον Θεό. Μας χωρίζει όμως και από τον συνάνθρωπο. Μας παραδίδει στα δικαιώματά μας, που τα έχουμε ταυτίσει με την ελευθερία. Μας παραδίδει στον ατομοκεντρισμό να είμαστε ευτυχισμένοι για μας και μόνο. Μια τέτοια ζωή όμως έχει ως τίμημα την αποτυχία. Το κενό. Και τελικά, τον θάνατο που συνοδεύεται από την απουσία ελπίδας. Όπως η κατάσταση που βιώνουμε στην εποχή της κρίσης. Χρειάζεται να ξανασπουδάσουμε και να ζήσουμε, βάζοντας καινούρια αρχή, την μετάνοια. Να επιστρέψουμε τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο στο Θεό και να αφήσουμε την πατρική Του αγάπη και ευσπλαχνία να μας καταφιλήσει, να μας δώσει την πρώτην στολήν, της τιμής, της αγάπης, της αγιότητας, να μας αποκαταστήσει, παρέχοντας την άφεση και να γιορτάσει μαζί με τους αγγέλους και τους αγίους την ζωή που μας προσφέρει με αρχοντιά και γενναιοδωρία. Είναι Πατέρας ο Θεός. Και η πατρότητα είναι ακριβώς αρχοντιά και γενναιοδωρία. Στο σπίτι του που είναι η Εκκλησία, ας τη γευτούμε ξαναβρίσκοντας αυτό που έχουμε ανάγκη: το νόημα της ελευθερίας και τη χαρά της ζωής ως κοινωνίας. 

Αναδημοσίευση: http://synodoiporia.blogspot.gr/

Η Χαναναία και οι τρεις ανατροπές

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Τρεις ανατροπές στις αντιλήψεις των ανθρώπων για το Θεό διαπιστώνουμε στην θαυματουργική θεραπεία από το Χριστό της κόρης μιας Χαναναίας. Η πρώτη ανατροπή έχει να κάνει με την ίδια την επίσκεψη του Χριστού στην περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Η Χαναναία ήταν ειδωλολάτρης και κατοικούσε σε έναν τόπο όπου οι κάτοικοι, εκτός από την λατρεία των ειδώλων, επιδίδονταν στην μαγεία. Χωρίς να το γνωρίζουν, είχαν παραδώσει τους εαυτούς τους στο πνεύμα του πονηρού. Ο Χριστός όμως, επισκεπτόμενος την περιοχή, δείχνει ότι ήρθε στον κόσμο για να φέρει το μήνυμα της Βασιλείας των Ουρανών κηρύσσοντας μετάνοια ανάμεσα στους αμαρτωλούς.
Η δεύτερη ανατρεπτική στάση έχει να κάνει με την αντίδραση του Χριστού στη στάση της Χαναναίας. Εκείνη είχε αγωνία για την κόρη της, η οποία βασανιζόταν από δαιμόνιο, κάτι που φαίνεται να υπονοεί ότι η μητέρα της δεν ελεύθερη από τις επιδράσεις του διαβόλου και της ειδωλολατρίας και γι’ αυτό την πείραζε ο διάβολος. Μέσα στην αγωνία για το παιδί της στρέφεται προς το Χριστό και ζητά το έλεός Του. Τον αποκαλεί «Υιό Δαβίδ». Μπορεί να γνώριζε τι σήμαινε η φράση αυτή. Ότι ο Ιησούς ανήκε στη γενιά από την οποία θα σώζονταν ο λαός του Ισραήλ. Μπορεί και να ρώτησε και να της είπαν ότι έτσι τον προσφωνούσαν. Όμως η θέα του προσώπου του Κυρίου κάνει την ψυχή της να γεμίσει με πίστη και την οδηγεί στο να απευθύνει το αίτημά της προς Αυτόν χωρίς να υπολογίσει τίποτε, ούτε την ειδωλολατρική της ταυτότητα ούτε την απόρριψη που πιθανότατα θα υφίστατο από όσους συνόδευαν το Χριστό. Κραυγάζει. Και οι μαθητές του Χριστού αντιδρούν αμέσως, προτρέποντάς τον να την διώξει, για να απαλλαγούν από την επιμονή και την ένταση της φωνής της. «Απόλυσον αυτήν, ότι κράζει όπισθεν ημών» (Ματθ. 15, 23). Ο Χριστός όμως, δεν κάνει αυτό που αναμένουν οι άνθρωποι, αλλά ανοίγει διάλογο μαζί της.

Η τρίτη ανατρεπτική στάση έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός απευθύνεται στη Χαναναία. Αντί να την ρωτήσει για τη δοκιμασία της ή να την νουθετήσει ή να δείξει ευσπλαχνία, της απαντά με τέτοιο τρόπο που φαίνεται ότι την απορρίπτει. Της δείχνει ότι δεν θέλει να έχει σχέση με τους ειδωλολάτρες, αλλά μόνο με τους Ισραηλίτες. Φαίνεται να ικανοποιεί έτσι τους φανατικούς Ισραηλίτες που πιθανόν να ήταν στη συνοδεία του. Όμως εκείνη επιμένει. Και στην δεύτερη παράκληση, στην οποία το προσωνύμιο πλέον γίνεται «Κύριε», δεν μένει δηλαδή στο γενικό χαρακτηρισμό που περιέγραφε τι προσδοκούσαν οι Ισραηλίτες από το Χριστό, αλλά του δείχνει τι είναι για την ίδια ο Χριστός, «ο Κύριος και Θεός», και πάλι ο Χριστός αρνείται να την βοηθήσει και της μιλά περιφρονητικά, αποκαλώντας την «κυνάριον». Και βλέποντας την επιμονή, την εξυπνάδα και την ταπείνωσή της να αποδέχεται ακόμη και τον χαρακτηρισμό, αρκεί να χορτάσει κοντά Του την ευσπλαχνία και την αγάπη, ο Χριστός θαυμάζει την πίστη της και κάνει το θαύμα. Σκληρότητα, δοκιμασία της πίστης και αποδοχή του αιτήματος είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστός αντιδρά, μη κάνοντας αυτό που θα περιμέναμε.

Δεν μπαίνει ο Θεός στα ανθρώπινα καλούπια. Δεν κάνει όπως περιμένουν οι άνθρωποι. Δεν λειτουργεί με τα δικά μας κριτήρια. Δεν είναι ένας Θεός που αρκείται σ’ αυτούς που Τον ακολουθούν. Τολμά και βγαίνει από τα όρια του περιούσιου λαού. Τολμά και βγαίνει από τα συνηθισμένα, προκειμένου να κηρύξει μετάνοια και να δώσει ελπίδα και νόημα σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα, δεν κάνει ό,τι ευχαριστεί τους δικούς Του. Δεν απολύει κανέναν που Τον αναζητά μόνο και μόνο γιατί δεν είναι όπως θέλουν όσοι νομίζουν ότι Τον γνωρίζουν και προσαρμόζουν το Ευαγγέλιο Του στον δικό τους τρόπο σκέψης. Αλλά και δεν βιάζεται πάντα να κάνει αυτό που οι άνθρωποι επιθυμούν. Να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, αλλά τους αφήνει να ανοίξουν αληθινά την καρδιά τους. Να επιμείνουν και να φανερώσουν πόσο πιστεύουν. Έχει τη δύναμη να εκπληρώσει τα πάντα. Αλλά θέλει και την συνέργεια του ανθρώπου. Ζητά την πίστη. Την δοκιμάζει. Ζητά την εξυπνάδα και το χάρισμα του ανθρώπου. Ζητά την μετάνοια και την ταπείνωσή του. Όχι γιατί ο Ίδιος ως Θεός έχει ανάγκη αυτά. Αλλά γιατί έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να εμπιστεύεται αληθινά, να μετανοεί για τον τρόπο της ζωής του και να συνειδητοποιεί την επίδραση του κακού και πώς μπορεί μέσα από την πίστη να την αποτινάξει.

Η στάση του Χριστού είναι για εμάς τους χριστιανούς ένα μήνυμα υπέρβασης των πάγιων αντιλήψεων που έχουμε για Εκείνον και την πίστη. Είναι μία πρόκληση εξόδου μας από τα συνηθισμένα. Από την αίσθηση της αυτάρκειάς μας και την επανάπαυση ότι είμαστε υπεύθυνοι μόνο για την δική μας σωτηρία. Είναι μία πρόκληση να μην απορρίπτουμε, να μην απολύουμε κανέναν γιατί δεν φέρεται όπως εμείς πιστεύουμε ότι θα πρέπει να φέρεται. Είναι μία πρόκληση να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε την σκέψη και τα έργα του Θεού, αλλά να επιμένουμε με την προσευχή, την αξιοποίηση των χαρισμάτων μας και την ταπεινότητα στο να βρισκόμαστε κοντά Του και να Τον αναγνωρίζουμε ως τον Κύριό μας.
Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα τα θέλει σύμφωνα με τα δικά του μέτρα, «εδώ και τώρα». Που δεν δίνει ευκαιρία σε όσους μπορεί να φαίνεται ότι είναι μακριά από το Θεό, όμως η ψυχή τους στη θέα του Προσώπου Του, όπως κι αν Αυτό εμφανίζεται, είτε δια της δοκιμασίας και της λύπης, είτε δια της αισθήσεως του κακού και της απογοητεύσεως από την κυριαρχία του επάνω μας, μετανοεί και αλλάζει, κρίνοντάς μας με την δύναμη της πίστης που επιδεικνύουν. Που παραμένει στην δική του αυτάρκεια, στην αίσθηση ότι είναι αρκετή η δική μας πρόοδος και δεν υπάρχει λόγος να βγαίνουμε από τα δικά μας μέτρα και όρια. Ζώντας λοιπόν σ’ έναν τέτοιο κόσμο, το παράδειγμα της Χαναναίας και η ανατρεπτική στάση του Χριστού μας καλούν να ξαναδούμε την χριστιανική μας αυτοσυνειδησία και αποστολή και να ελέγξουμε τον εαυτό μας για το πόσο και πώς πιστεύουμε. Και ο Κύριός μας θα μας δώσει τη δύναμη σε κάθε σταυρό και δοκιμασία της ζωής μας να Τον αναζητήσουμε και να γίνει και σε μας το θέλημά Του.

Πηγή εδώ

Αναδημοσίευση: http://synodoiporia.blogspot.gr/2013/02/blog-post_16.html

Ο Αρχισυνάγωγος και η υποκρισία

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Στηλιτεύει την υποκρισία του αρχισυνάγωγου ο Χριστός μετά την θεραπεία μιας συγκύπτουσας γυναίκας ένα Σάββατο. Δεν χάρηκε με το θαύμα ο επικεφαλής της συναγωγής. Η καρδιά του δεν είχε αγάπη, αλλά έμενε προσκολλημένος στην τήρηση του νόμου και των εντολών του κατά γράμμα. Και αντί να δοξάσει το Θεό για την ευλογία που έδωσε σε μία ταλαιπωρημένη ύπαρξη, μέτρησε με το μέτρο της υποκρισίας την κίνηση του Χριστού. Έπρεπε να γίνει η θεραπεία μια άλλη ημέρα και όχι το Σάββατο. Εργασία ήταν γι’ αυτόν η θεραπεία, όχι έκτακτη δωρεά του Θεού, όχι επαναδημιουργία της ύπαρξης της γυναίκας και δυνατότητα να ξεκινήσει από την αρχή τη ζωή της. Κλειστά τα πνευματικά του μάτια. Δεν μπορούσε να δει την κυρτωμένη από το βάρος της ασθένειας, αλλά και την ταλαιπωρία δεκαοκτώ χρόνων ψυχή, δεν μπορούσε να χαρεί για την μεγάλη αλλαγή. Μωρή η στάση του. Προκαλεί απογοήτευση για την αδυναμία του να αγαπήσει τον συνάνθρωπό του. Και δίνει αφορμή για προβληματισμό σχετικά με την υποκρισία του να βλέπει κανείς και να απολυτοποιεί το γράμμα του νόμου και να αρνείται να δει το πνεύμα που ελευθερώνει. Την υποκρισία να βάζει τον εαυτό του έναντι του Θεού και να επιχειρεί να πείσει την ύπαρξή του, αλλά και τους ανθρώπους που τον εμπιστεύονται ότι ο ίδιος είναι πιο αυθεντικός ερμηνευτής του νόμου του Θεού από τον Ίδιο το Θεό που έδωσε το νόμο. Την υποκρισία να θεωρεί τον εαυτό του τακτοποιημένο έναντι του Θεού και των ανθρώπων, χωρίς να μπορεί να αγαπήσει, χωρίς να βλέπει την κύρια εντολή που δίδει ως παρακαταθήκη ο Θεός στον κόσμο Του.

Συχνά στη ζωή μας απολυτοποιούμε το γράμμα του νόμου. Είναι πιο εύκολη η τήρησή του γιατί έχει συγκεκριμένες διατυπώσεις, όρια και περιγραφές. Έτσι δεν χρειάζεται να προχωρήσουμε σε μεταμόρφωση της ίδιας μας της ύπαρξης σύμφωνα με το πνεύμα που κάθε σημείο του νόμου κρύβει, αλλά αρκούμαστε στο να θεωρούμε ότι η πιστή τήρησή του σώζει. Μένουμε έτσι στην επιφάνεια της σχέσης με το Θεό και αδυνατούμε να κατανοήσουμε το πνευματικό της βάθος. Μένουμε στις λέξεις και δεν προχωρούμε στα πράγματα. Αδυνατούμε να δούμε ότι κάθε εντολή, ο ίδιος ο νόμος εν τη αγάπη κρέμαται. Ότι τηρούμε τις εντολές για να μπορούμε να δείχνουμε την αγάπη μας προς το Θεό περισσότερο και ότι οι όποιες εντολές αποσκοπούν στο να μας δείχνουν πότε αδυνατούμε να αγαπήσουμε αληθινά το συνάνθρωπό μας και τον εαυτό μας. Παραδίδουμε λοιπόν τον εαυτό μας στην ψευδαίσθηση ότι επειδή τηρούμε το γράμμα εξωτερικά είμαστε αυτό που θέλει ο Θεός και από εδώ ξεκινά η υποκρισία μας.

Αν μάλιστα η τήρηση είναι ακριβής και γίνεται ενώπιον των ανθρώπων, αν αναγορεύουμε τους εαυτούς μας ή μας δίδεται η αποστολή να διαφυλάξουμε την ακεραιότητα του νόμου του Θεού, μας είναι αδύνατο να βάλουμε στον εαυτό μας το όριο της ταπείνωσης. Όπως ο αρχισυνάγωγος έχουμε την αίσθηση ότι κατέχουμε την αλήθεια και φτάνουμε στο σημείο να διεκδικούμε για τους εαυτούς μας το ρόλο του δικηγόρου του Θεού, το ρόλο του σταυροφόρου υπερασπιστή των δικαίων του Θεού έναντι όλων των άλλων, οι οποίοι προσπαθούν να δώσουμε ερμηνεία του πνεύματος των εντολών του Θεού. Βάζουμε δυσβάστακτα φορτία στους ώμους των ανθρώπων, για να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας και όταν μας υποδεικνύεται από το Θεό με διάφορους τρόπους ότι η πορεία μας δεν είναι σωστή, είμαστε έτοιμοι να απορρίψουμε και τον ίδιο το Θεό. Διεκδικούμε το ρόλο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή (Ντοστογιέφσκυ) που θέλει να διορθώσει το Θεό και την Εκκλησία και νομίζουμε ότι κατέχουμε την αλήθεια με τον φαρισαϊσμό μας.

Τέλος, λησμονούμε ότι η χαρά του αδελφού μας, όπως και η λύπη του, είναι χαρά και λύπη δική μας. Ότι γι’ αυτό κληθήκαμε στη ζωή του Θεού και της Εκκλησίας. Για να μπορούμε να εξερχόμαστε από τον εαυτό μας, να προσευχόμαστε και να στηρίζουμε τους δοκιμαζόμενους, να τους παρηγορούμε με την αγάπη τους, αλλά και να μετέχουμε στη χαρά και την ευλογία που λαμβάνουν στη ζωή τους με γενναιόδωρη καρδιά και όχι με μιζέρια και αστερίσκους. Αν θεωρούμε τους εαυτούς μας εντάξει έναντι του Θεού, τότε εύκολα δείχνουμε μία κλειστή καρδιά και είμαστε ανίκανοι να μοιραστούμε τον εαυτό μας, αλλά και να συνδράμουμε στο του ετέρου. Όμως απέναντι στο Θεό οφείλουμε και χωρίς Εκείνον τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε. Γι’ αυτό χρειάζεται, για να νικηθεί το πνεύμα της υποκρισίας, να γίνει η καρδιά μας ανοιχτή στην αγάπη και εύκολη στο να συνδράμει τους άλλους στο σταυρό τους, αλλά και να συγχαρεί με την ανάστασή τους. 

Ο πολιτισμός μας τόσο έναντι του Θεού όσο και έναντι του συνανθρώπου είναι σήμερα ένας πολιτισμός υποκρισίας. Παρουσιάζει νόμους, οι οποίοι δεν έχουν να κάνουν με την βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να μοιράζεται και να αγαπά, αλλά με τα συμφέροντα των εκάστοτε ισχυρών. Επιφυλάσσουν για την πίστη το ρόλο είτε της μεταφυσικής τακτοποίησης είτε της θεραπείας των υλικών αναγκών του ανθρώπου και αρνούνται να της αναγνωρίσουν το γεγονός ότι τρέφει πνευματικά τον άνθρωπο και ότι οι αξίες και ο τρόπος ζωής που προτείνει και βιώνει χτίζουν μια κοινωνία στηριγμένη στην αγάπη και την ελευθερία, δηλαδή στην υπαρξιακή αλλαγή του ανθρώπου με σκοπό να μπορεί να λυτρωθεί από τα δεσμά του εγωκεντρισμού και του θανάτου. Αντικαθιστούν αυτές τις αξίες με άλλες, ανθρωπιστικού περιεχομένου, χωρίς όμως να δίνουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο να στηριχτεί, να πιστέψει και να παλέψει κατά Θεόν, για να μη νιώθει μόνος του. Και έχοντας επιβάλει έναν υλιστικό τρόπο ζωής, αδιαφορεί για την κλειστή καρδιά, για τον εγωκεντρισμό και τα τείχη που υψώνονται γύρω από τον άνθρωπο που ψάχνει την ευτυχία στα περιττά της ύλης. Κι όλα αυτά στο όνομα της προόδου, του μοντερνισμού, της ανάγκης για ποιότητα ζωής και συνύπαρξης. Μόνο που οι ερμηνευτές των νόμων θα κατέχουν την αποκλειστικότητα να κρίνουν και να απορρίπτουν όχι μόνο ιδέες και γεγονότα, αλλά, κυρίως, ανθρώπους, όπως ο αρχισυνάγωγος της εβραϊκής συναγωγής.

Η Εκκλησία μας καλεί να ανοίξουμε την καρδιά μας στο πνεύμα που ελευθερώνει. Να κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Θεού που γεννιέται στην αγάπη. Να μοιραστούμε με γενναιοδωρία τη χαρά και να συνδράμουμε με γνήσια συμπόνια τη λύπη του άλλου. Και να περιορίσουμε την υποκρισία που μας κάνει να μην αναγνωρίζουμε τις δωρεές του Θεού, αυτοαναγορευόμενοι σε τιμητές των πάντων. Μόνο έτσι ίσως θα μπορέσουμε να έχουμε ένα νέο ξεκίνημα και στη ζωή μας και στην κοινωνία μας.

Πηγή εδώ

Αναδημοσίευση: http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/12/blog-post_8.html

Οι δέκα avatars του Βίσνου και ο συμβολισμός τους

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να δείτε τις δέκα ενσαρκώσεις του Βίσνου στον κόσμο.

http://video.about.com/hinduism/The-10-Avatars-of-Vishnu.htm

Και κάτι σχετικό με τις avatars του Βίσνου!
Ξέρετε πώς  αυτές οι ενσαρκώσεις του σχετίζονται με τα διάφορα στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης.
Πρώτα το ψάρι : η ζωή ξεκίνησε από το νερό.
Στη συνέχεια το αμφίβιο: η ζωή μετακινήθηκε από το νερό στη στεριά
Τρίτη ενσάρκωση ο κάπρος: η ολοκλήρωση των ζώων που έπρεπε να προσαρμοστούν για να ζήσουν στη γη
Ο πίθηκος ακολουθεί: η μετάβαση από τα ζώα στον πίθηκο, ένα πιο εξελιγμένο είδος
Πέμπτη ενσάρκωση ο νάνος: δείχνει την εξέλιξη από τον πίθηκο στον άνθρωπο.
Ο κάτοικος του δάσους: οι άνθρωποι άρχισαν να χρησιμοποιούν τα λίθινα εργαλεία
Ο κυνηγός : ο άνθρωπος αρχίζει να χρησιμοποιεί ανώτερα όπλα όπως τόξα, βέλη και όπλα και αρχίζει σταδιακά να χτίζει χωριά.
Ο γεωργός: συμβολίζει την ασχολία των ανθρώπων με τη γεωρία.
Η τελευταία ενσάρκωση ως Κρίσνα φανερώνει την εξημέρωση των ζώων και την ανάπτυξη της οικονομίας.
Η δέκατη δεν έχει έρθει ακόμη. Συμβολίζει  την αποκατάσταση της αρετής στον κόσμο.

 Αρκετά ενδιαφέρον ε;

  
 
 

Ως την κορυφή του Borobodur - το θαυμαστό βουδιστικό μνημείο

O ναός του Borobodur  είναι ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία του κόσμου. Είναι αβέβαιη η ηλικία του, αλλά πιστεύεται ότι έχει κατασκευαστεί από το τέλος του έβδομου και στις αρχές του όγδοου αιώνα μ.Χ.  
Για περίπου έναν αιώνα και μισό ήταν το πνευματικό κέντρο του βουδισμού στην Ιάβα, στη συνέχεια χάθηκε μέχρι την εκ νέου ανακάλυψη του το δέκατο όγδοο αιώνα.  
 Αποτελείται από 55.000 τετραγωνικά μέτρα πέτρας και έχει ανεγερθεί πάνω σε ένα λόφο με τη μορφή βαθμιδωτής πυραμίδας.
Αποτελείται από έξι ορθογώνιους ορόφους, τρεις βεράντες κυκλικές και μία κεντρική στούπα που σχηματίζουν τη σύνοδο κορυφής. 
 Η όλη κατασκευή έχει  τη μορφή ενός λωτού, το ιερό λουλούδι του Βούδα.

 Για κάθε κατεύθυνση υπάρχουν ενενήντα δύο Ντυάνι αγάλματα του Βούδα και 1.460 σκηνές ανακούφισης. Το χαμηλότερο επίπεδο έχει 160 ανάγλυφα που απεικονίζουν την αιτία και το αποτέλεσμα.
  Το μεσαίο επίπεδο περιλαμβάνει διάφορες ιστορίες από τη ζωή του Βούδα από τις ιστορίες Jataka.
  Το υψηλότερο επίπεδο δεν έχει ανάγλυφα ή διακοσμήσεις απολύτως, αλλά έχει ένα μπαλκόνι, τετράγωνου σχήματος, με κυκλικούς τοίχους: έναν κύκλο χωρίς αρχή ή τέλος. 
Εδώ είναι ο τόπος του ενενήντα δύο Vajrasattvas ή Ντχιάνι Βούδες σε μικρές στούπες. 
 Κάθε ένα από αυτά τα αγάλματα έχει mudra (χειρονομία), υποδεικνύοντας μία από τις πέντε κατευθύνσεις: 
Ανατολικά, καλώντας τη γη για μαρτυρία. Νότια, με τη θέση του χεριού του για  ευλογία. Δυτικά, με τη χειρονομία του διαλογισμού. Βόρεια, η mudra της αφοβίας. Στο κέντρο με την χειρονομία της διδασκαλίας.
 Πέραν του ότι είναι το μεγαλύτερο σύμβολο του Βουδισμού, η στούπα Borobodur είναι επίσης ένα αντίγραφο του σύμπαντος. Συμβολίζει το μικρο-σύμπαν, το οποίο χωρίζεται σε τρία επίπεδα:
Το χαμηλό  στο οποίο ο κόσμος του ανθρώπου λόγω της επιθυμίας επηρεάζεται από αρνητικά ερεθίσματα.
  Το μεσαίο επίπεδο,είναι  ο κόσμος στον οποίο ο άνθρωπος έχει τον έλεγχο των αρνητικών παρορμήσεων του  του και χρησιμοποιεί τα θετικά ερεθίσματα του.
  Το υψηλότερο επίπεδο , στο οποίο ο κόσμος του ανθρώπου δεν  περιορίζεται πλέον  από τη φυσική και κοσμική αρχαία επιθυμία.

Είναι λατρευτική πρακτική να ακολουθούν οι προσκυνητές κυκλική πορεία γύρω από τις στοές και τις βεράντες πάντα με κατεύθυνση προς τα αριστερά και κρατώντας το οικοδόμημα προς τα δεξιά, ενώ συζητούν ή διαλογίζονται. 
 Συνολικά,το  Borobodur αντιπροσωπεύει τα δέκα επίπεδα της ζωής ενός Μποντισάτβα που αυτός ή αυτή πρέπει να αναπτυχθεί για να γίνει ένας Βούδας  ή ένας "πεφωτισμένος".

 Στο μεγάλο αυτό βουδιστικό μνημείο που βρίσκεται στην Ινδονησία, στον κήπο της Ιάβα παρουσιάζονται σκηνές από την πνευματική πορεία του Βούδα.
Συμβολικά οι προσκυνητές ακολουθώντας κυκλική πορεία μαθαίνουν πώς να ακολουθούν το παράδειγμά του. 
Στην κορυφή του μνημείου ένας άδειος θόλος κωνικού σχήματος συμβολίζει την τελική πνευματική κατάσταση

Αποτελεί το σπουδαιότερο μνημείο της ιαβαϊκής τέχνης στην Ινδονησία και το μεγαλύτερο βουδιστικό μνημείο στον κόσμο. Το 1991, το Μπορομπουντούρ ανακηρύχθηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. 


http://www.buddhanet.net/boro.htm

Η ασωτεία της εποχής μας

Η ασωτεία της εποχής μας | Amen.gr - Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων
Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη

Στη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή έχουμε την Παραβολή του Άσωτου υιού. Αν ανοίξουμε ένα καλό Ελληνικό Λεξικό θα δούμε ότι ο όρος «Παραβολή» έχει γύρω στις 13 διαφορετικές σημασίες. Στα βιβλία της Καινής Διαθήκης ο όρος «Παραβολή» σημαίνει την αλληγορική διήγηση που χρησιμοποίησε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, όπου με απλό και παραστατικό τρόπο διδάσκει σημαντικές αλήθειες της Χριστιανικής Θρησκείας. Οι Παραβολές δηλαδή που χρησιμοποιούνται από τον Ιησού περιέχουν κάποιο δίδαγμα σωτηριολογικό, κάποιο δίδαγμα δηλαδή που έχει σχέση με την εν Χριστώ σωτηρία μας. Τον τρόπο δηλαδή που μπορεί να σωθεί ο άνθρωπος από την σκλαβιά της απάτης, της άγνοιας, της αμαρτίας και του θανάτου. Για να κινηθεί δηλαδή ο άνθρωπος της αμαρτίας από το ψέμα στην αλήθεια, από το θάνατο στη ζωή, από την Κόλαση στον Παράδεισο. Για να ζήσει σε κοινωνία με τον Θεό.

«Άσωτος» είναι ο άνθρωπος που ζει έκλυτη κι αμαρτωλή ζωή. Είναι ο διεφθαρμένος, ο αμαρτωλός, ο ακόλαστος, αυτός που σπαταλά χρήματα για να ζήσει μιά έκλυτη κι αμαρτωλή ζωή, αυτός που φέρνει συμφορά στον εαυτόν του, στην οικογένεια του και στην ευρύτερη κοινωνία. Τελικά ο «άσωτος» είναι αυτός που σου δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει ελπίδα σωτηρίας, αυτός που βρίσκεται στο τέλος σε απελπισία και απόγνωση. Έτσι με βάση το περιεχόμενο της ζωής του άσωτου ανθρώπου θα μπορούσαμε να πούμε ότι «ασωτία» είναι μια μορφή ακολασίας που εκφράζεται ως ροπή και και υπερβολική στροφή προς τις υλικές απολαύσεις, η έκλυτη κι αμαρτωλή ζωή που την συνοδεύει η σπατάλη, την ώρα μάλιστα που άλλοι πεινούν και άρρωστοι πεθαίνουν αβοήθητοι και εγκαταλελειμμένοι.

Πολλές φορές συμβαίνει να έχουμε όλα τα καλά και τ’ αγαθά του κόσμου και πάλι να μη είμαστε ευχαριστημένοι. Ο άσωτος υιός της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής αποτελεί μια τέτοια περίπτωση. Τα είχε όλα. Κι όμως τίποτα δεν στάθηκε στο τέλος ικανό να τον κρατήσει κοντά στον Πατέρα του. Έτσι μια μέρα, αφού ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε άφησε το σπίτι του και «απεδήμησεν εις χώραν μακράν».

Στο πρόσωπο του άσωτου νεώτερου γιού αναγνωρίζουμε τον άνθρωπο εκείνο που με την αμαρτία απομακρύνεται από την επικοινωνία του με τον Θεό. Η παρουσία του Θεού ενοχλεί και πιέζει τον άσωτον άνθρωπον. Νομίζει ότι ο Θεός του κάνει τη ζωή μονότονη και κουραστική. Γι’ αυτό και προσπαθεί να βγάλει από την σκέψη του τον Θεόν εξορίζοντας τόν από την καρδιά του. Ο άσωτος άνθρωπος δεν θέλει να εξαρτάται από κανένα.. Έχει μια δική του αντίληψη για την ελευθερία. Νομίζει ότι ελευθερία σημαίνει ασυδοσία, να κάνει δηλαδή ό,τι θέλει. Δεν καταλαμβαίνει ότι το νόημα της ελευθερίας είναι να κάνεις σωστές επιλογές με κριτήριον το κοινόν καλόν και το κοινόν συμφέρον. Ο άσωτος άνθρωπος λεισμονεί ότι η πραγματική ελευθερία συνδέεται με το δεσμό της αγάπης. Γι’ αυτό και δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του ούτε στον Θεόν, ούτε στην οικογένεια του. Έχει εμπιστοσύνη μόνο στις δικές του δυνάμεις και στα δημιουργήματα κι όχι στο Δημιουργό τους, δηλαδή στο Θεό. Η αυτονομία κι η αυτάρκεια του αυτή που εκφράζει και τη χειρότερη μορφή αλαζονείας, είναι και η πηγή κάθε αμαρτίας.

Κι όταν όμως ακόμη αποφασίζουμε να βγάλουμε τον Θεό από τη ζωή μας, ο Θεός δεν αρνείται να μας προσφέρει όλα τα θεία Του δώρα. Γι’ αυτό κι η πραγματική μετάνοια του αμαρτωλού τον οδηγεί πάντοτε στην εν Χριστώ σωτηρία του.

Ο άσωτος υιός επιλέγει μια νέα υπαρξιακή προοπτική που τον οδηγεί στην στέρηση και στην μοναξιά. Στο τέλος μακρυά από την αγάπη προς την οικογένεια του γίνεται και άσημος. Όλα αλλάζουν όταν αρχίζει να συναισθάνεται την προσωπική του ενοχή. Στην αρχή συνειδητοποιεί την αποτυχία της επιλογής του τρόπου της ζωής του που έγινε με την απόφασή του να σταματήσει να εμπιστεύεται τον πατέρα του. Στην συνέχεια παραδέχεται την αποτυχία της επιλογής του να ακολουθήσει αυτή την νέα υπαρξιακή προοπτική και να ζήσει μακρυά από την οικογένεια του. Η παραδοχή του αυτή έχει μεγάλη σημασία γιατί είναι δυνατό να φθάσει κανείς μέχρι το σημείο της συνειδητοποιήσεως ότι κάπου έχει κάνει λάθος, αλλά ο εγωϊσμός του να μη τον αφήνει να προχωρήσει στην παραδοχή της ενοχής του. Έτσι προχωρεί στην αναγνώριση και αποδοχή της προσωπικής του ενοχής για την αποτυχία της υπαρξιακής του προοπτικής να απομακρυνθεί από τον πατέρα του. Παραδέχεται δηλαδή την ενοχή του και την ομολογεί ανεπιφύλακτα. Δεν προσπαθεί να βρεί δικαιολογίες για τις αμαρτωλές πράξεις του και για τη προσωπική του ενοχή. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί η ανεπιφύλακτη αποδοχή της προσωπικής του ενοχής χωρίς δικαιολογίες λειτουργεί στο βάθος της ανθρώπινης προσωπικότητας ως κάθαρση, που καθιστά δυνατή μια νέα επιλογή. Είναι η στροφή του προς την μετάνοια που εκδηλώνεται με την επιλογή μιας νέας υπαρξιακής προοπτικής. Η επιλογή αυτή θεμελιώνεται στη παραδοχή της αναξιότητάς του. Γι’ αυτό και ζητεί να γίνει ισότιμος με ένα υπηρέτη του πατέρα του. Η μετάνοια του άσωτου υιού δεν βιώνεται απλώς ως αλλαγή φρονήματος, αλλά περισσότερο ως θυσία. Η μετάνοια έχει ένα κόστος που οφείλεται στα λάθη του παρελθόντος. Ο άσωτος υιός μετανοεί πραγματικά γιατί δεν ζητά να γίνει πάλι υιός αλλά δούλος, επειδή ακριβώς η πλήρης συναίσθηση της ενοχής του τον κάνει ταπεινό. Ζητά το ελάχιστον, δεν ζητά το μέγιστον.

Η μετάνοια ως αυτοθυσία είναι η μόνη λύση για να αντιμετωπίσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που το δημιουργήσαμε οι ίδιοι με τα λάθη μας.

Ο άσωτος γύρισε στο σπίτι του πατέρα του όταν «ήλθε εις εαυτόν», επειδή είχε καλές κι άριστες αναμνήσεις από το σπίτι του. Θυμήθηκε στην ερημιά του όλη την στοργή, την αγάπη και τις θυσίες του καλού πατέρα και ξαναγύρισε να τις ξαναζήσει. Αν είχε κακές αναμνήσεις από το σπίτι του ποτέ δεν θα γύριζε. Θα έμενε στην καταστροφή της ερημιάς του. Όσοι έχουν την ευθύνη της δημιουργίας περιβάλλοντος, είτε στην οικογένεια, είτε στην κοινωνία, είτε στην Εκκλησία, είτε στο Σχολείο πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή γιατί όπως λέει ο Απόστολος Παύλος «ομιλίαι κακαί φθείρουσιν ήθη χρηστά». Το περιβάλλον που δημιουργούμε πρέπει να έχει τέτοια μορφή που να κάνει και τον άσωτον της εποχής μας μόλις «έλθη εις εαυτόν», να το θυμάται και να ξαναγυρίζει πάλι στο σπίτι του για να βρει στοργή. Αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα της παραβολής του Ασώτου που είναι γνωστή και ως παραβολή του στοργικού πατέρα. Όπου υπάρχουν στοργικοί γονείς οι άσωτοι ξαναγυρίζουν.

Διαβάζοντας λοιπόν κανείς την παραβολή του άσωτου υιού της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής εντυπωσιάζεται ότι τόσο από την ασωτία του άμυαλου παιδιού που κατασπαταλά την περιουσία του πατέρα του και που γυρίζει εξουθενωμένος και μετανιωμένος στο πατρικό του σπίτι, όσο από το γεγονός ότι πολλές φορές άνθρωποι διά μέσου των αιώνων έχουν τη τάση να συμπεριφέρονται ως αμετανόητοι άσωτοι. Ο εγωισμός τους γίνεται αξεπέραστος φραγμός που τους κρατά στην αμετανοησία. Έτσι μακρυά από την μετάνοια, που εκφράζεται ως ταπείνωση με τη θυσία της θέσεως που είχαν πριν τη πτώση τους στην αμαρτία της ασωτίας, ακολουθούν το δρόμο του Ιούδα, το δρόμο της καταστροφής, το δρόμο της απώλειας της αιώνιας σωτηρίας. Αυτή η αμετανοησία του ανθρώπου, που εκφράζεται ως άρνηση στη κοινή κλήση του Θεού για σωτηρία, στη θεολογική γλώσσα, αποτελεί και το περιεχόμενο της βλασφημίας κατά του αγίου Πνεύματος, της ύψιστης αμαρτίας η οποία δεν συγχωρείται ποτέ, διότι ο άνθρωπος με το βιολογικό του θάνατο δεν έχει πλέον περιθώρια μετανοίας. Στην Εκκλησιαστική πράξη αυτό σήμερα εκφράζεται με την απαγόρευση τελέσεως της ιεράς ακολουθίας της Κηδείας σ’ αυτούς που αυτοκτονούν. Έστω κι αν στο όνομα της ελευθερίας, άνθρωπος μέσα στην ασυδοσία του, οδηγεί τον εαυτόν του στην καταστροφή, η ήδη τετελεσμένη απόφασή του στο χώρο της Εκκλησίας γίνεται σεβαστή.

Με βάση την συμπεριφορά του αμετανόητου άσωτου ανθρώπου μπορούμε να μιλήσουμε και για την ασωτία της εποχής μας, που εκφράζεται με την απαράδεκτη κατάσταση που παρατηρείται στην άδικη κατανομή της παγκόσμιας παραγωγής αγαθών. Το 10% του πληθυσμού της γης νέμεται το 90% της παγκόσμιας παραγωγής και το 90% του πληθυσμού της γης (χώρες του τρίτου κόσμου) το 10% της παγκόσμιας παραγωγής. Η αδικία αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και ειρωνεία γιατί το το 10% του πληθυσμού συμβαίνει να είναι σχεδόν όλοι χριστιανοί. Το αποτέλεσμα της σύγχρονης ασωτίας των χριστιανών, με βάση τα τελευταία στατιστικά στοιχεία της Γιούνισεφ, είναι τα ακόλουθα:

1. To ένα τρίτο των παιδιών της Αφρικής υποσιτίζονται.

2. Γύρω στα 13 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες, επειδή στερούνται μερικά από τα αγαθά που έχουν τα παιδιά των χριστιανών.

3. Από αφυδάτωση, που προκαλεί διάρροια, πεθαίνουν τρία εκατομμύρια παιδιά.

4. Κάθε χρόνο γύρω στα 300.000 παιδιά τυφλώνονται από έλλειψη βιταμίνης Α.

5. Στην Ασία 1.000.000 παιδιά, κορίτσια και αγόρια, εκπορνεύονται από πλούσιους Ευρωπαίους και Αμερικανούς χριστιανούς πολίτες.

6. Το 97% των παιδιών πεθαίνουν πρίν γίνουν 5 ετών.

7. Γύρω στα 10.000.000 παιδιά υποφέρουν από έιτζ λόγω της ανευθυνότητας των ενηλίκων.

8. Γύρω στα 10.000.000 παιδιά είναι ορφανά, επειδή οι γονείς τους πεθαίνουν από φτώχεια και διάφορες ασθένειες.

9. Γύρω στα 130.000.000 παιδιά δεν έχουν τη δυνατότητα να φοιτούν σε Σχολείο.

10. Οι περισσότεροι θάνατοι των παιδιών θα μπορούσαν να προληφθούν με τη χορήγηση των βασικών εμβολίων που κοστίζουν μόλις εκατόν Ραντ για το κάθε παιδί.

11. Στις χώρες του Τρίτου κόσμου 1.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να γευθούν καθαρό νερό και 2 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε συστήματα υγιεινής.

Η ασωτία της εποχής μας θα περιορισθεί με την μετάνοια των ασώτων ανθρώπων της κοινωνίας μας με την ίση κατανομή των αγαθών της γης. Μπροστά στον ατομικό τους εγωισμό για μεγαλύτερο οικονομικό κέρδος μάθανε οι πολιτισμένοι άνθρωποι της Δύσης να καταλήγουν στις χωματερές, αδειάζοντας το γάλα στους δρόμους και πετώντας τους καρπούς της παραγωγής τους σε σκουπιδότοπους. Η ασωτία των ανθρώπων της Δύσεως δεν είναι απλώς μια κοινωνική αδικία σε βάρος των συνανθρώπων μας που υποφέρουν, που στερούνται όσα οι άλλοι πετάνε και κατασπαταλούν, είναι μια αμαρτία που οδηγεί στην καταστροφή τόσο αυτούς που αδικούνται όσο κι αυτούς που αδικούν, γιατί η επιβίωση μας εξασφαλίζεται μόνο με την καλή μας διάθεση να βελτιώνουμε συνέχεια με δικαιοσύνη τους όρους συμβιώσεως μας.
- See more at: http://www.amen.gr/article12683#sthash.LVmHKkQ4.dpuf

Γέφυρα η συγνώμη του...

Γέφυρα η συγνώμη του... | Amen.gr - Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων


του Αρχιμ. Χρυσόστομου Χρυσόπουλου

Το αυριανό Ευαγγέλιο δεν καταγράφει κρίση σε σχέσεις τυχαίων ανθρώπων, αλλά κρίση πατέρα και γιού. Ο δεύτερος ζητεί το μερίδιό του από την πατρική περιουσία, του δίνεται και φεύγει μακριά από το πατρικό σπίτι. Θέλει να ζήσει στο εξής με πλήρη αυτονομία, ανεξάρτητος οικονομικά, αδέσμευτος οικογενειακά.

Απαίτησε και πέτυχε να λάβει την περιουσία που του αναλογούσε. Διαλέγει στην συνέχεια το περιβάλλον που επιθυμούσε με πάθη και αδυναμίες, με γλέντια και πορνεία. Διαδρομή λίγο – πολύ γνωστή και στους καιρούς μας.

Η νέα γενιά απογοητευμένη μ’ όσα βλέπει γύρω της ζητεί να της δοθεί ό,τι επιθυμεί, απαιτεί την κυριαρχία της ζωής της και φεύγει. Επιδιώκει την αυτονομία της μακριά από την οικογένεια, αλλά και μακριά από το Θεό. Ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής θεωρεί τα παντα ως δεσμευτικά και αποπνικτικά. Χωρίς φραγμό και δισταγμό ζητεί να κάνει ό,τι θέλει. Δεν θέλει σχέσεις εξάρτησης και υπακοής ούτε σε Θεό, ούτε σε συγγενείς. Παντού βλέπει απογοήτευση. Έτσι οι νέοι μας εγκαταλείπουν το σπίτι τους, απομακρύνονται από τον Θεό.

Ο Πατέρας, είτε ο σαρκικός είτε ο Ουράνιος, είναι στοργικός. Γι’ αυτό και δίνει ό,τι του ζητήσουν, χαρίζει την ευκαιρία ν’ αποδείξουν τα παιδιά Του την σοβαρότητα των απαιτήσεών τους και την αποτελεσματικότητα των επιλογών τους. Όταν τα καταφέρνουν (πρέπει να) εισπράττουν συγχαρητήρια, επειδή έκαναν καλή χρήση της ελευθερίας τους.

Ο νέος της αυριανής ευαγγελικής περικοπής ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που ήταν για εκείνον και πήρε τον δρόμο του. Όσο υπήρχε το χρήμα καλά ήταν, η σπατάλη του εξασφάλιζε το τώρα, όχι όμως το αύριο. Και εκείνο ήρθε. Τον βρήκε πλούσιο σε εφάμαρτες εμπειρίες, αλλά πάμφτωχο οικονομικά και πλήρως απογοητευμένο.

Απέδειξε ότι δεν διέθετε πνεύμα εγκράτειας κατά την διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων που είχε λάβει ως μερίδιο από την πατρική περιουσία. Δαπάνησε ασυλλόγιστα ακόμη και τα συναισθήματά του. Ωσπου τον βρήκε η φτώχεια και μετά την φτώχεια τον βρήκε και η μοναξιά, διπλή και βασανιστική. Οι άνθρωποι δυστυχώς πολλές φορές είναι συμφεροντολόγοι και μας πλησιάζουν προσδοκώντας από εμάς κάποιο όφελος, όταν είμαστε πλούσιοι και ισχυροί. Το χρήμα δίνει δύναμη, μαγνητίζει. Όταν πάψουμε να διαθέτουμε ένα από τα δυο ή και τα δυο, οι «φίλοι» μάς εγκαταλείπουν και αναζητούν νέα θύματα. Όμοια και ο γιός αποκομμένος από το πατρικό σπίτι έμεινε χωρίς χρήματα. Και είδε να τον εγκαταλείπουν όλοι, όσοι μέχρι χτες γλεντούσαν την ζωή τους με την περιουσία

Την χαρά αρκετές φορές την αναζητούμε σε ψεύτικες και εφήμερες απολαύσεις, μακριά πάντα από το θείο θέλημα. Η στέρηση πλέον έρχεται, πρώτα των υλικών αγαθών και κατόπιν των φίλων, αν ήταν βέβαια φίλοι. Οι επιλογές μας είναι αυτές που μας καταδικάζουν σε φτώχεια, μας κάνουν δούλους των περιστάσεων και των ισχυρών. Η δραπέτευση από την πατρική «φυλακή» μας οδηγεί στην αιχμαλωσία παθών και ανθρώπων. Η ελευθερία είναι πρόσκαιρη, η δουλεία σίγουρη.

Τα γεγονότα επαναλαμβάνονται σε μεγέθυνση. Το τι βιώνει η πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια, δεν μάς θυμίζει τη ζωή του ασώτου του Ευαγγελίου; Δαπάνησε, μεταξύ σκανδάλων και παροχών, κάθε λογής πλούτο και τώρα πάφτωχη θέλει να επιστρέψει στην κατάσταση που ήταν. Γενναίο το βήμα, δύσκολη και επώδυνη η διαδικασία της επιστροφής, τώρα πια και απαραίτητη. Με τα ίδια συναισθήματα και ο άσωτος της Γραφής αποφασίζει να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι έστω και ως δούλος, αφού κοντά στον πατέρα η ζωή ήταν καλύτερη.

Η ανέχεια τον προσγειώνει στον εαυτό του και τον οδηγεί στον Πατέρα. Την απόσταση μεταξύ «δώσε μου την περιουσία» και «κάνε με έναν μισθωτό» γεφυρώνει η συγνώμη του σπλαχνικού Πατέρα, που την προσφέρει απλόχερα σ’ όσους κάνουν την ίδια διαδρομή.

Στην κοινωνία που ζούμε τα πάντα διέπονται από το αξίωμα ότι υπάρχει εκσυγχρονισμός και πορεία προς τα εμπρός. Σε ό,τι όμως αφορά την ζωή μας, εφόσον αυτή έχει πάρει δρόμο που οδηγεί σε φτώχεια χρημάτων και συναισθημάτων, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Η επιστροφή μας κάνει καλό, θα μας σώσει. Κάπου σίγουρα υπάρχει μια στοργική αγκαλιά και για μας, μην την ξεχνάμε είναι του Θεού Πατέρα. - See more at: http://www.amen.gr/article12678#sthash.CyuitZf4.dpuf

Η επιστροφή στην οικία του αγαθού πατέρα

Η επιστροφή στην οικία του αγαθού πατέρα | Amen.gr - Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων

του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Ομότ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ
 
Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή: «Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους. Ο μικρότερος απ' αυτούς είπε στον πατέρα του: “πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου αναλογεί”· κι εκείνος τους μοίρασε την περιουσία. 'Υστερα από λίγες μέρες ο μικρότερος γιος τα μάζεψε όλα κι έφυγε σε χώρα μακρινή. Εκεί σκόρπισε την περιουσία του κάνοντας άσωτη ζωή. 'Οταν τα ξόδεψε όλα, έτυχε να πέσει μεγάλη πείνα στη χώρα εκείνη, και άρχισε κι αυτός να στερείται. Πήγε λοιπόν κι έγινε εργάτης σε έναν από τους πολίτες εκείνης της χώρας, ο οποίος τον έστειλε στα χωράφια του να βόσκει χοίρους. 'Εφτασε στο σημείο να θέλει να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, αλλά κανένας δεν του έδινε. Τελικά συνήλθε και είπε: “πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί, κι εγώ εδώ πεθαίνω της πείνας! 18Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω: πατέρα, αμάρτησα στον Θεό και σ' εσένα· δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιος σου· κάνε με σαν έναν από τους εργάτες σου”. Σηκώθηκε, λοιπόν, και ξεκίνησε να πάει στον πατέρα του.

Ενώ ήταν ακόμη μακριά, τον είδε ο πατέρας του, τον σπλαχνίστηκε, έτρεξε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφιλούσε. Τότε ο γιος του του είπε: “πατέρα, αμάρτησα στον Θεό και σ' εσένα και δεν αξίζω να λέγομαι παιδί σου”. Ο πατέρας όμως γύρισε στους δούλους του και τους διέταξε: “βγάλτε γρήγορα την καλύτερη στολή και ντύστε τον· φορέστε του δαχτυλίδι στο χέρι και δώστε του υποδήματα. Φέρτε το σιτευτό μοσχάρι και σφάξτε το να φάμε και να ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε”. 'Ετσι άρχισαν να ευφραίνονται.

Ο μεγαλύτερος γιος του βρισκόταν στο χωράφι· και καθώς ερχόταν και πλησίαζε στο σπίτι, άκουσε μουσικές και χορούς. Φώναξε, λοιπόν, έναν από τους υπηρέτες και ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει. Εκείνος του είπε: “γύρισε ο αδερφός σου, κι ο πατέρας σου έσφαξε το σιτευτό μοσχάρι, γιατί του ήρθε πίσω γερός”. Αυτός τότε θύμωσε και δεν ήθελε να μπει μέσα. Ο πατέρας του βγήκε και τον παρακαλούσε, εκείνος όμως του αποκρίθηκε: “εγώ τόσα χρόνια σού δουλεύω και ποτέ δεν παράκουσα καμιά εντολή σου· κι όμως σ' εμένα δεν έδωσες ποτέ ένα κατσίκι για να ευφρανθώ με τους φίλους μου. 'Οταν όμως ήρθε αυτός ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες, έσφαξες για χάρη του το σιτευτό μοσχάρι”. Κι ο πατέρας του του απάντησε: “παιδί μου, εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου κι ό,τι είναι δικό μου είναι και δικό σου. 'Επρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί ο αδερφός σου αυτός ήταν νεκρός κι αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε”» (Λουκ. 15, 1-32).

Η ωραία παραβολή που διαβάζεται τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου και που ονομάζεται συνήθως «παραβολή του ασώτου υiού», χαρα­κτηρίστηκε ως «ο μαργαρίτης μεταξύ των παραβολών». Η Εκκλησία μας, θέλοντας να προτρέψει τους ανθρώ­πους στη μετάνοια, εν όψει μάλιστα της Μ. Τεσσαρακο­στής και της Μ. Εβδομάδας, προβάλλει το παράδειγμα του μετανοήσαντος «ασώτου υιού». Ας μη ξεχνούμε όμως και τη μορφή του άλλου παιδιού της παραβολής, του με­γαλύτερου παιδιού, που επικρατεί στο δεύτερο μέρος της διηγήσεως. Αυτός μας θυμίζει οπωσδήποτε τον Φαρισαίο, για τον οποίο έγινε λόγος στην περικοπή της προηγούμε­νης Κυριακής: Όπως ο Φαρισαίος, επαινεί και αυτός τον εαυτό του για την εργασία που προσφέρει, ζητεί την αμοιβή του, αισθάνεται υπεροχή έναντι του ασώτου αδελφού του και τέλος δεν μετέχει στην πατρική χαρά για την επιστροφή και μετάνοια του νεότερου αδελφού. Ασφαλώς σε τέτοιους ανθρώπους απευθυνόταν ο Ιησούς, όταν έλεγε την παρα­βολή αυτή, σε ανθρώπους οι οποίοι, ικανοποιημένοι από τη δική τους θρησκευτική αυτάρκεια, δεν έβλεπαν την αγάπη του Θεού που απευθύνεται προς όλους, ακόμη και προς τους αμαρτωλούς.

Βέβαια, η συμπεριφορά του μεγαλύτερου παιδιού έχει μέσα της κάτι το πολύ ανθρώπινο: εκφράζει την απαίτηση του ευσεβούς ανθρώπου να φέρεται ο Θεός με δικαιοσύνη, τιμωρώντας τον αμαρτωλό και αμείβοντας τον ενάρετο. Βρίσκεται όμως μακριά από τη θρησκεία της αγάπης που αποκαλύπτει στον κόσμο ο Χριστός. Αυτήν την αγάπη ενσαρκώνει ένα πρόσωπο της παραβολής που δεσπόζει απ’ αρχής μέχρι τέλους της διηγήσεως, το πρόσωπο του καλού πατέρα. Μπορεί στο πρώτο μέρος της διηγήσεως να προέχει η μορφή του ασώτου που μετανοιωμένος επι­στρέφει στο πατρικό σπίτι και στο δεύτερο μέρος η μορ­φή του «ενάρετου» μεγαλύτερου παιδιού. Σε ολόκληρη όμως τη διήγηση κυριαρχεί η μορφή του αγαθού και εύσπλαγχνου πατέρα.

Ας φέρουμε στο νου μας τα εξής σημεία από τη διήγηση της παραβολής:

α. Ήδη στην αρχή της διηγήσεως ο πατέρας, σεβό­μενος την ελεύθερη απόφαση του νεότερου παιδιού του, ικανοποιεί το αίτημά του και του δίνει το μερίδιο της περιουσίας που του ανήκει.

β. Περιμένει την επιστροφή του παιδιού του. Κι όταν πρώτος αυτός το αντικρίζει να επιστρέφει, τρέχει να το προϋπαντήσει, το αγκαλιάζει και το «καταφιλεί».

γ. Δεν συζητεί καν το αίτημα του παιδιού του να γίνει δούλος στο πατρικό σπίτι, αλλά το αποκαθιστά στην προηγούμενή του θέση, το ντύνει, του βάζει δακτυλίδι στο χέρι και πανηγυρίζει χαρούμενος για την επιστροφή του, δίνοντας το σύνθημα ενός γενικού εορτασμού για το χαρούμενο γεγονός.
δ. Την ίδια στοργή δείχνει στη συνέχεια και απέναντι του μεγαλυτέρου παιδιού του που δυσανασχετεί για τον εορτασμό· το παρακαλεί με αγάπη να πάρει μέρος στη χαρά για την επιστροφή του χαμένου αδελφού του.
 ε. Τέλος, και στο μέρος ακόμη της διηγήσεως, όπου περιγράφεται η ασωτεία και η απόφαση μετάνοιας του νεότερου παιδιοΰ, στο υπόβαθρο βρίσκεται η μορφή του πατέρα. Θα σκεπτόταν ποτέ να επιστρέψει στο πατρικό σπίτι ο άσωτος, εάν μέσα στη μνήμη του δεν διατηρόταν ζωηρή η γλυκιά ανάμνηση ενός πατέρα γεμάτου στοργή και καλοσύνη;

Μετά από τη σύντομη σκιαγράφηση της μορφής του αγαθού πατέρα μπορούμε να διατυπώσουμε το διπλό μήνυ­μα της σημερινής παραβολής ως εξής:

1. Η αγάπη του Θεού αποτελεϊ κίνητρο για τη μετά­νοια του ανθρώπου και την επιστροφή του στην πατρική οικία, στην κοινωνία με τον Πατέρα. Η παράσταση του Θεού σαν οργισμένου τιμωρού εμβάλλει φόβο στον άν­θρωπο και τον απομακρύνει περισσότερο, ενώ ο τονισμός της θείας αγαθότητας ανταποκρίνεται στη χριστιανική αντίληψη περί Θεού και ενθαρρύνει τον άν­θρωπο να τον πλησιάσει.

Και 2. Το επίπεδο της πνευματικής τελειότητας του χριστιανού φαίνεται από τη στάση του και τη συμμετοχή του στη χαρά του αδελφού. Πολλές φορές μετέχει κανείς πιο εύκολα στη θλίψη του άλλου, μια και η θλίψη αυτή ευτυχώς δεν είναι δική του. Στη χαρά όμως δυσκολότερα μετέχει με ειλικρίνεια, επειδή ακριβώς δεν είναι δική του. Στην περίπτωση της παραβολής μας η χαρά για τη μετά­νοια του αδελφού δείχνει το μέτρο της πνευματικής μας ωριμότητος.

- See more at: http://www.amen.gr/article12681#sthash.Zuhk49Ol.dpuf

Ο άσωτος, η αγκαλιά και η δυσκολία!

Του πρωτ. Χρήστου Αιγίδη

Την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου συναντάμε την όμορφη Ευαγγελική Περικοπή της Παραβολής του άσωτου Υιού ή καλύτερα του ευσπλάχνου πατέρα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Πατέρες της Εκκλησίας την συγκεκριμένη περικοπή "το Ευαγγέλιο των Ευαγγελίων". Αν όλο το Ευαγγέλιο χανόταν και έμενε μόνο τούτη η περικοπή, θα ήταν αρκετή για να καταλάβουμε το μέγεθος της Αγάπης και της Φιλανθρωπίας του Θεού.

Δεύτερη προϋπόθεση για την καλύτερη προετοιμασία μας στο ταξίδι της Μεγάλης Σαρακοστής, ύστερα από το δίδαγμα περί ταπείνωσης και της αποφυγής του εγωισμού που είχαμε την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου είναι η αναγκαιότητα της Μετανοίας, η χρησιμότητα της Εξομολόγησης, η σπουδαιότητα της ανανέωσης του Βαπτίσματος, η επιστροφή μας στην αγκαλιά του Θεού – Πατέρα.

Ο μικρός υιός ζητάει το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογεί και φεύγει σε χώρα μακρινή. Αισθάνεται πως μακριά από την πατρική εστία θα ζήσει ελεύθερος, χαρούμενος και ευτυχισμένος. Στη πορεία όμως κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Δαπανάει όλη του τη περιουσία, ζει στην κραιπάλη και στην ανομία. Βιώνει την απόλυτη αποτυχία και αστοχία φθάνοντας στο σημείο να προσπαθεί να επιβιώσει τρώγοντας τροφές ζώων .

Μέχρι που «ήλθε εις εαυτόν», ήλθε σε επίγνωση, κατάλαβε το λάθος του, μετάνιωσε. Πόση τόλμη δύναμη και αγωνιστικότητα θέλει αυτή η διαπίστωση; Άραγε πόσο δυσκολεύτηκε στο να γυρίσει πίσω; Από τη στιγμή που σκέφτηκε το γυρισμό έχει ήδη μετανοήσει. Και μετανοώ σημαίνει αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω προσανατολισμό. Το πρώτο στάδιο της μετανοίας είναι η διαπίστωση του λάθους μας. Να καταλάβω και να αισθανθώ τι με χωρίζει από την αγάπη του Θεού. Είναι η κατανόηση και η δυσφορία που δημιουργεί στη ζωή μου η αμαρτία. Είναι τελικά η πικρή γεύση, η έλλειψη της χαράς, η παρουσία της θλίψης ,η αγωνία του άγχους που επιφέρει στην καθημερινότητά μου η κάθε μου αμαρτία χωριστά.

Ο πατέρας πίσω περιμένει. Κάθε μέρα ζει για την επιστροφή του χαμένου παιδιού του. Μέχρι που έφτασε η ευλογημένη στιγμή. Και τότε; Το μόνο που έχει για το γιό του είναι μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά. Δίχως λόγια, ούτε έλεγχο. Δίχως ανακρίσεις, ούτε ερωτήσεις. Δίχως φωνές μα ούτε και απαιτήσεις. Μόνο μια ανοικτή αγκαλιά ! Τούτη η στιγμή είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή του πατέρα. Γι’ αυτό αμέσως ξεκινάει το γλέντι, η χαρά και ο χορός. Για τον γιό του που ήταν χαμένος και βρέθηκε, για τον γιό του που ήταν νεκρός και αναστήθηκε.

Και ερχόμαστε στο πρεσβύτερο υιό και στην αρνητική του συμπεριφορά. Ήταν πάντοτε το καλό παιδί, ο υπάκουος, ο εργατικός και συνετός. Αντί να χαρεί για την επιστροφή του χαμένου του αδελφού, εκείνος δυσκολεύεται. Αντί να εορτάσει τον γυρισμό εκείνος θυμώνει. Είναι θλιβερή η στάση του. Δυσκολεύει τον ίδιο αλλά και τον πατέρα του. Μάλλον το ίδιο αισθανόμαστε όλοι μας όταν βλέπουμε να έρχονται στην Εκκλησία άνθρωποι που ήταν στην αμαρτία. Μένουμε ανυποψίαστοι στο ενδεχόμενο της μετανοίας τους. Αισθανόμαστε δυσκολία να χαρούμε για την αλλαγή τους. Ενώ στον ουρανό γίνεται μεγάλο πανηγύρι για την επιστροφή κάθε ψυχής στην αγκαλιά του πατέρα. Ο μεγάλος γιός θα μένει πάντα φιγούρα γραφική της ανθρώπινης μικρότητας. Λίγοι αντιλαμβανόμαστε το μήνυμα του Χριστού μας, που απορρέει από την συμπεριφορά αυτή του μεγάλου υιού.

Στην πορεία της ζωής μας ερχόμαστε στην ίδια θέση και με τα τρία πρόσωπα της παραβολής. Τις περισσότερες φορές στη θέση του Άσωτου υιού ( μακάρι να μην μένουμε μόνο στην αμαρτία, αλλά να προχωράμε και στην μετάνοια ). Πολλές φορές ίσως στην θέση του μεγάλου αδελφού. Καμιά φορά τέλος, ενδεχομένως να είμαστε και στη θέση του πατέρα. Όπου και αν βρισκόμαστε όμως ας μη λησμονούμε οτι όλοι μας έχουμε ανάγκη το έλεος του Θεού, και οτι είναι ουσιαστική η διαπίστωση του λάθους, η ειλικρινής διατύπωση και η παραδοχή του΄ ουσιαστικότερη όμως είναι η καθημερινή προσπάθειά μας να μην το επαναλάβουμε.

Αυτή είναι η έννοια της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ!
- See more at: http://www.amen.gr/article12682#sthash.PBVHa5zY.dpuf

Ταξίδι στο χρόνο

"ΦΛΟΓΑ" Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια
Αθήνα: Αιγίου 6-8 - Γουδή, ΤΚ:115-27
Τηλ: 210-7485000
Φαξ: 210-7772421
http://www.floga.org.gr
Email: floga@floga.org.gr



Ένα τραγούδι γραμμένο και αφιερωμένο ειδικά για τον ξεχωριστό Σύλλογο «ΦΛΟΓΑ»
Στίχοι και μουσική: Δημήτρης Καραευαγγέλου
Ερμηνεία: Ελένη και Δημήτρης Καραευαγγέλου

Ταξίδι στο χρόνο!
Μ` ένα χαμόγελο να σβήνεις κάθε πόνο...
Το δευτερόλεπτο να παίρνει χρώμα και αξία!
Κι όλο το σύμπαν για εσέ να γίνεται θυσία!!!
Ταξίδι στο χρόνο !
Για σένα να συνωμοτούν οι εποχές του χρόνου...
Μες τον Σεπτέμβρη σου να δεις της άνοιξης λουλούδια
Κι όλης της γης να ειπωθούν τα πιο γλυκά τραγούδια!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ταξίδι στο χρόνο να είναι η ζωή σου
Και γω στο πλευρό σου να είμαι μαζί σου!
Ταξίδι στον χρόνο κι όλα για σένα ....
Μικρέ μου ήρωα!!!

Ταξίδι στο χρόνο να δίνεις αξία!
Με μια σου ματιά στης ζωής την ουσία!
Ταξίδι στο χρόνο κι όλα για σένα...
Μικρέ μου ήρωα!!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ταξίδι στο χρόνο...
Να ναι το χάδι της στιγμής σε κάθε άγγιγμά σου!
Να` χουνε χρώμα θαλασσί τα πιο τρελά όνειρά σου!
Κι όλες οι θάλασσες μαζί στα πόδια τα δικά σου!!!

Το Ισλάμ , Μαθητική εργασία , Β2

Η σειρά της Αγγελικής και της Φαίης να μας ταξιδέψουν στον κόσμο του Ισλάμ!!!!
Καλό ταξίδι!!!!

ΙΣΛΑΜ

View more presentations or Upload your own.

Το Ισλάμ, Μαθητική εργασία, Β1

Και η ξενάγησή μας στο Ισλάμ συνεχίζεται....Αυτή τη φορά το ρόλο του ξεναγού έχουν η Αλεξάνδρα και η Μαρία!  Το Ισλάμ

View more presentations or Upload your own.

Καλό μήνα!!!!!Μη ξεχάσετε το "Μάρτη" σας!!!!

Ήρθε η Άνοιξη!!!!!Επιτέλους.....δεν αντέχω άλλη βροχή!!!!
1η Μαρτίου λοιπόν σήμερα και τα παιδιά μου στο σχολείο φορούσαν.....Μάρτη!!!!Εμένα δε με σκέφτηκε κανείς.....αλλά δεν πειράζει θα φτιάξω μόνη μου!!!!
Τι είναι όμως αυτός ο "Μάρτης" που φοράμε στο χέρι μας ; Έχω την απάντηση!!!!

"
Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα παμπάλαιο έθιμο, με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.
Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι.
Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους.
Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στα Σκόπια με την ονομασία Μάρτινκα και στην Αλβανία ως Βερόρε. Οι κάτοικοι των δυο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν τον Μάρτη σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.
Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται Μαρτενίτσα. Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η Μαρτενίτσα λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.
Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία Μαρτιζόρ. Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θεός - Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι.
Μια ημέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μαρτισόρ», με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/131#ixzz2MIXY3OGN

Μετά από αυτό , πάω κι εγώ να φτιάξω το δικό μου Μάρτη για να μη με κάψει ο Ήλιος!!!!Παιδί είμαι κι εγώ......

Ο Ιουδαϊσμός, Μαθητική εργασία, Β3

Άλλη μια εργασία για τον Ιουδαϊσμό από τον Φίλιππο, τον Παναγιώτη και τον Σωτήρη