Μια παρηγοριά στον πόνο των ανθρώπων

Με τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή, εφημέριος ιερού ναού Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου “Ελπίς” Κάθε δάκρυ που κυλά μέσα στον πόνο δεν χάνεται· κατατρακυλά στην ελπίδα της Αναστάσεως. Στον χώρο του νοσοκομείου, εκεί όπου η ανθρώπινη αδυναμία γίνεται πιο ορατή από ποτέ, η Εκκλησία δεν έρχεται με πολλά λόγια, αλλά με παρουσία. Τα μικρά εκκλησάκια μέσα στα νοσοκομεία μοιάζουν με ένα καντηλάκι στο σκοτάδι του ανθρώπου· ένα ήσυχο φως που δεν εξηγεί τον πόνο, αλλά τον αγκαλιάζει. Είναι ένα παράθυρο ενατένισης, μια σιωπηλή αντίσταση απέναντι στην ασθένεια, τον φόβο και την αγωνία. Στις δύσκολες αυτές στιγμές συχνά αναρωτιόμαστε τι μπορούμε να πούμε. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Αρκεί να κατανοήσουμε, να σταθούμε δίπλα στον άλλον, να μοιραστούμε τη σιωπή του. Ο πόνος δεν αντέχει την πολυλογία· αντέχει όμως την παρουσία. Για τον ασθενή, αλλά και για τους συγγενείς του, ο χώρος του νοσοκομείου είναι βαρύς, απαιτητικός, γεμάτος ερωτήματα. Πολλοί άνθρωποι βιώνουν αυτή την εμπειρία μόνοι. Κι όμως, μια μικρή πράξη φροντίδας, μια απλή χειρονομία αλληλεγγύης, μπορεί να γεννήσει απροσδόκητη δύναμη. Εκεί, στο πιο ευάλωτο σημείο της ανθρώπινης ύπαρξης, η αγάπη αποκτά βάθος και η ελπίδα μορφή. Πηγή