Α Κορ 13, 1-­13: Ο ύμνος της Αγάπης

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,

 ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

 καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, 

καὶ ἐὰν ἔχω πᾶ ­ σαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. 

καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, 

ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. 

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, 

χρηστεύεται,

 ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ,

 ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, 

οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, 

οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, 

οὐ παροξύνεται, 

οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

 οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ,

 συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ∙ πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. 

Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει∙ 

εἴτε δὲ προφητεῖαι, 

καταργηθήσονται∙ 

εἴτε γλῶσσαι, παύσονται∙ 

εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. 

ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν∙ 

ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον,

 τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. 

ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν∙ 

ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. 

βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον∙ 

ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ έπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

 νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα∙ μείζων δὲ τούτων ἡ άγάπη.

Αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλου αλαλαγμός. 

Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη, έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα.

 Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν μ’ ωφελεί.

 Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη∙ εκείνος που αγαπάει δεν ζηλοφθονεί∙ εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται∙ είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος∙ ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει. 

Δεν χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. 

Εκείνος που αγαπάει, όλα τα ανέχεται∙ σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει. 

Ποτέ η αγάπη δεν θα πάψει να υπάρχει. 

Τα θεία μηνύματα των προφητών κάποτε δεν θα υπάρχουν πια∙ η γλωσσολαλία θα πάψει∙ θα σταματήσει η γνώση των μυστηρίων του Θεού. 

Γιατί και η γνώση μας και η προφητεία μας περιορίζονται μονάχα σ’ ένα μέρος της αλήθειας. 

Όταν όμως το τέλειο που περιμένουμε θα ’ρθει, τότε το μερικό θα πάψει να υπάρχει.

 Μικρό παιδί όταν ήμουν, σαν μικρό παιδί μιλούσα, αισθανόμουν και σκεφτόμουν. 

Άντρας πια όταν έγινα, κατήργησα τους τρόπους του μικρού παιδιού. 

Αλήθεια, τώρα βλέπουμε τα πράγματα θαμπά, σαν μέσα από μεταλλικό καθρέφτη∙ τότε όμως πρόσωπο με πρόσωπο θα δούμε τον Θεό. 

Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος τότε όμως θα γνωρίσω με πληρότητα, όπως και ο Θεός μ’ έχει γνωρίσει.

 Θα μείνουν τελικά για πάντα αυτά τα τρία: η πίστη, η ελπίδα κι η αγάπη. 

Και απ’ αυτά, το πιο σπουδαίο είναι η αγάπη.