Μάσκες και πρόσωπα

 

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

Θέμα 13: Μάσκες και πρόσωπα

Στοχοθεσία: Α. Ο κόσμος μας προβάλλει την ασχήμια ως ομορφιά, γιατί δεν αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο, αυτό της αμαρτίας και της αμετανοησίας. Η Εκκλησία βλέπει στον κάθε άνθρωπο όχι την μάσκα της ψεύτικης ομορφιάς, αλλά την αμαυρωθείσα εικόνα του Θεού, που είναι αληθινά όμορφη όταν πιστεύει, μετανοεί, αγαπά, γίνεται παιδί

Β. Η Εκκλησία ζητά από τους νέους να αντισταθούν στον μασκαρεμένο κόσμο

Καθρέφτης

(Μουσική, στίχοι, ερμηνεία Αλκίνοος Ιωαννίδης, από τον δίσκο Ο δρόμος, ο χρόνος, ο πόνος)

Μια μέρα ήρθε στο χωριό η γυναίκα ταραντούλα και όλοι τρέξαν να τη δουν.

Άλλος της πέταξε ψωμί κι άλλοι της ρίξαν πέτρα, απ’ την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι, ένα παιδί.

Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι, ένα παιδί.

Κι είπε :

Ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν

αυτοί που σε σιχαίνονται, μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε :

Ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες στα μάτια,

Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν’  κομμάτια.

Μια μέρα ήρθε στο χωριό άγγελος πληγωμένος. Τον φέρανε σ’  ένα κλουβί.

Κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος, την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σα δάκρυ ωραίο αγγελούδι, ένα παιδί.

Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι, ένα παιδί.

Κι είπε :

Αν θέλεις να σωθείς από την ομορφιά σου,

Πάρε τσεκούρι και σπαθί και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε :

Ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες στα μάτια,

Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν’  κομμάτια.

Ερμηνευτικά σχόλια

Η γυναίκα ταραντούλα: Είναι ένα τραγούδι που μιλάει για την αποτυχία του ανθρώπου να δει τον άλλο ως πρόσωπο, να ξεφύγει από την μάσκα της εξωτερικής εμφάνισης, της ιδέας που έχει γι’ αυτόν με βάση τις προκαταλήψεις του, της αδυναμίας να δει τον άλλο κατά πρόσωπον και να τον αγαπήσει. Η άσχημη γυναίκα –αράχνη έχει εσωτερική ομορφιά που δεν την προσέχει κανείς. Όλοι μένουν στην ασχήμια.

Όλοι τρέξαν να τη δουν: Όλοι παρασυρόμαστε από αυτό που είναι μόδα. Σπεύδουμε, όπου πάνε οι πολλοί. Το ίδιο και τις Απόκριες, μάσκες οι πολλοί, μάσκες κι εμείς. Διασκέδαση και ξεφάντωμα οι πολλοί, το ίδιο κι εμείς. Το πρόβλημα είναι ότι φοβόμαστε να έχουμε πρόσωπο, να φανούμε διαφορετικοί ακολουθώντας τις ιδέες μας

Ένα παιδί: Ένα παιδί που είναι αθώο και αγνό, όταν δηλαδή κανείς έχει αθωότητα στην ψυχή του και μπορεί να διακρίνει την ειλικρίνεια του άλλου και τι κρύβει πίσω από όσα φαίνονται, τότε έχει προσωπικότητα. Το παιδί χαρίζει το κόκκινο λουλούδι, την απόλυτη ομορφιά στην απόλυτη ασχήμια και ζητά ένα τραγούδι, δηλαδή την ομορφιά του να αισθάνεσαι άνθρωπος από την άσχημη γυναίκα.

Ποτέ σου μην τους πεις: Η αλήθεια ενοχλεί. Δεν είμαστε έτοιμοι να τη δεχτούμε γιατί θίγει ό,τι πιστεύουμε. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο μας ενδιαφέρει η μάσκα, το προσωπείο, το ψέμα. Ακόμα κι αν αυτοί που μας αγαπούνε μας λένε την αλήθεια, θίγεται ο εγωισμός μας και αντιδρούμε, μένοντας στο ψέμα.

Ποτέ σου μην κοιτάς: Το να είσαι γνήσιος και αληθινός κρύβει πολλούς κινδύνους, όμως είναι προτιμότερο κανείς να σπάει κομμάτια από τη γνησιότητα του καθρέφτη που είναι η καρδιά του, παρά να κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους άλλους.

Άγγελος πληγωμένος: Η απόλυτη ομορφιά. Δεν προκαλεί το ενδιαφέρον από αγάπη, ούτε θεραπεύει τις πληγές το ενδιαφέρον, αλλά μόνο η περιέργεια είναι το κίνητρο. Ένας φωτισμένος άνθρωπος που θα κάνει λάθος είναι βορά στην κατάκριση και την ισοπέδωση των άλλων. Ο κόσμος αγριεμένος ενδιαφέρεται για το θέαμα, την εξωτερική εμφάνιση και όχι για το τι κρύβει ο άλλος στην καρδιά του. Εδώ είναι και η αποτυχία των ωραίων ανθρώπων ή των ανθρώπων με ικανότητες, όταν δεν τους αγαπούνε για το μέσα τους, αλλά μονάχα για το έξω τους (η τραγωδία των μοντέλων)

Πάρε τσεκούρι και σπαθί: Φαίνεται κάπως απότομη και βάναυση λύση, αλλά τελικά αν ο άνθρωπος αυτοκολακεύεται με τα χαρίσματα που έχει, καλύτερα να τα χάσει και να γίνει άνθρωπος ξανά, παρά να καταστρέφεται από αυτά…

Καθρέφτης: Παίζουμε όλοι ένα παιχνίδι. Προσποιούμαστε. Αυτό ίσως κάπου να χρειάζεται, όμως όταν γίνεται «δευτέρα φύσις» και το πρόσωπό μας αλλοτριώνεται, τότε έχουμε πρόβλημα. Όταν ανακαλύπτουμε ανθρώπους που μας αγαπούνε αληθινά, θα πρέπει να μάθουμε να δίνουμε το αληθινό μας πρόσωπο!

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1. Η εποχή μας βιώνει την βασιλεία της μάσκας και της υποκρισίας. Οι γνήσιοι άνθρωποι περιορίζονται. Κανείς δεν θέλει να φανερώνει τον πραγματικό του εαυτό είτε για να μην απορριφθεί από τους άλλους  ειτε για να μη γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αυτούς. Όλοι σχεδόν παίζουμε το παιχνίδι της υποκρισίας, προσποιούμαστε, ονομάζουμε όμορφο το άσχημο, κρύβουμε τον εαυτό μας

2. Η Εκκλησία βλέπει στον καθένα άνθρωπο την εικόνα του Θεού. Δεν την νοιάζει ο χαρακτήρας του ανθρώπου, τα πάθη του και οι αμαρτίες του, αλλά αυτό που μπορεί να ξαναγίνει, δηλαδή παιδί του Θεού, μέσα από τη φανέρωση του αληθινού εαυτού του, την ταπείνωση και την μετάνοιά του

3. Τι σημαίνουν οι όροι «πρόσωπο», «μάσκα», «υποκρισία», «ειλικρίνεια»;  Γιατί ο άνθρωπος, και ο νέος ακόμη, προτιμά την μάσκα, από την αλήθεια;

4. Πρέπει στις σχέσεις μας με τους άλλους να φανερώνουμε το αληθινό μας πρόσωπο ή μονάχα σ’ αυτούς που αγαπάμε; Πρέπει να κατακρίνουμε τους άλλους, όπισθεν τους;

5. Πόσο σπουδαίο είναι να είμαστε προσωπικότητες, ξεχωριστές οντότητες, που κάνουν τις δικές τους επιλογές σε κάθε τι, στο επάγγελμα, στη σχέση, στο ντύσιμο, τη διασκέδαση; Γιατί η Εκκλησία στέκεται επιφυλακτικά απέναντι στη μόδα;

Βοηθητικό κείμενο

Ο Χριστός δέχεται τον άνθρωπο όπως είναι. “Οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν των ουρανών”, έλεγε στους Φαρισαίους. Γιατί; 

Πηγή

                      

Η τηλεόραση τα λέει και τα δίνει όλα;

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

 

Θέμα 19: Η τηλεόραση τα λέει και τα δίνει όλα;

Στοχοθεσία: Α. Η τηλεόραση είναι όχι μόνο το κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης, αλλά αυτή που διαμορφώνει κυριολεκτικά τη ζωή μας. Είναι απαραίτητη λοιπόν η κριτική τοποθέτησή μας έναντί της, αλλιώς γινόμαστε πιόνια του συστήματος

Β. Νέος σημαίνει αυτός που δεν υποτάσσεται σε προκαθορισμένους τρόπους ζωής, αλλά αντιστέκεται. Η Εκκλησία δεν αρνείται την τηλεόραση, η οποία εκ της φύσεως της δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή, αλλά ζητά από τους νέους να προσέχουν τη χρήση της

Ερώτηση- Κλειδί

(Μουσική, Στίχοι και Τραγούδι «Ξύλινα Σπαθιά», από τον δίσκο Ξεσσαλονίκη)

Κυρίες και κύριοι περάστε, οι πόρτες είν’  ανοιχτές

Είσοδος πάντα ελευθέρα, οθωνοψυχοφυλακές.

Μετράει ο χρόνος από τώρα, αλλά κανείς μην κουνηθεί

Ανακατοδιαφημίσεις, σε λίγο πάλι μαζί.

Συγχαρητήρια μαντάμ, τα καταφέρατε καλά

Έχετε λύσει όλους τους γρίφους, πού τα μάθατε όλ’ αυτά;

Αν απαντήσετε λοιπόν και στην ερώτηση – κλειδί

Όλα δικά σας, το χρήμα, η δόξα και η χλιδή.

Κυρίες και κύριοι περάστε, οι πόρτες είναι ανοιχτές

Σ’  αυτό το Γύρο του Θανάτου ο ίλιγγος που θες.

Το τρένο-φάντασμα σφυρίζει, ανέβα όσο είναι καιρός

Μα από το Σπίτι του Τρόμου δε βγαίνεις ζωντανός…

Γιατί δε φεύγεις τώρα;

Ερμηνευτικά σχόλια

Κυρίες και κύριοι περάστε: Το τραγούδι μας μιλά για τον γυάλινο κόσμο της τηλεόρασης, ο οποίος μας εγκλωβίζει μέσα του και μας δίνει την αίσθηση ότι όλα μας τα προσφέρει. Η τηλεόραση είναι ένας ανοιχτός κόσμος, όλα είναι ανοιχτά, πατάς απλώς ένα κουμπί και όλα τα βρίσκεις, η είσοδος είναι πάντοτε ελεύθερη, δεν χρειάζεται να πληρώσεις κάποιο εισιτήριο, γι’  αυτό ό,τι είναι ελεύθερο είναι ταυτόχρονα και προσιτό

Οθωνοψυχοφυλακές:  Μία παράξενη λέξη. Οι φυλακές του Όθωνα, ιδίως αυτή του Ναυπλίου που φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης ήταν τόσο στενή, ώστε δύσκολα μπορούσε να μείνει άλλος άνθρωπος μέσα. Οι ψυχοφυλακές που μας βάζει η τηλεόραση και μας εγκλωβίζουν είναι κι αυτές ατομικές. Η τηλεόραση είναι συνήθως ατομικό γεγονός, δεν χρειάζεσαι παρέα για να την παρακολουθήσεις, όπως τον κινηματογράφο ή τον αθλητισμό, σου αρκεί η μοναξιά σου

Μετράει ο χρόνος από τώρα: Ο χρόνος είναι χρήμα στην τηλεόραση, όλα γίνονται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, προκειμένου να ελκύσουν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή. Δεν απομένει χρόνος για κριτική σκέψη και τοποθέτηση, αλλά όλα πρέπει να κινούνται με μια ταχύτητα προκειμένου ο άλλος να πειστεί να μην αλλάξει κανάλι. Αυτό σημαίνει ότι δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς ουσιαστικά καθόλου, αλλά πρέπει να πηγαίνουν τα πάντα με την ταχύτητα της τηλεόρασης

Ανακατοδιαφημίσεις: Η βασιλεία της τηλεόρασης, με τη δύναμη της διαφήμισης σου υποβάλλει το μοντέλο του καταναλωτισμού που θριαμβεύει σήμερα, με αποτέλεσμα να εθίζεσαι σ’ αυτό

Συγχαρητήρια μαντάμ: Η τηλεόραση δίνει την ψευδαίσθηση της λαϊκότητας, ότι όλοι μπορούμε να γίνουμε πλουσιότεροι, να βρεθούμε στη θέση των ηρώων της, να ερωτευτούμε και να αλλάξουμε την κοινωνική μας κατάσταση. Αυτό βέβαια δεν είναι ουσιαστικό, αλλά μία ψευδαίσθηση. Αν στο θέατρο και στην αρχαία τραγωδία είχαμε την κάθαρση δι’  ελέου και φόβου, στην τηλεόραση έχουμε την κάθαρση δια της βίας, του πλουτισμού, της απιστίας, του υβρεολογίου (αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στους τίτλους των σήριαλ)

Ερώτηση - κλειδί: Πάντοτε θα υπάρχει μία ερώτηση, ιδίως στα τηλεπαιχνίδια, αλλά και στις σειρές, η οποία θα αποκαλύπτει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά

Γύρος Θανάτου- Τρένο φάντασμα: δύο χώροι του τσίρκου που πάντοτε προκαλούσαν αγωνία. Έτσι, μέσα από τον χλιδάτο κόσμο της τηλεόρασης αναδύεται η αγωνία τι γίνεται ο πραγματικός κόσμος. Οι ψευδαισθήσεις μπορεί να είναι καλές, γιατί μας βοηθούν να ξεφύγουμε για λίγο από την πραγματικότητα, το πρόβλημα όμως είναι η ίδια η πραγματικότητα. Εκεί τα ερωτήματα παραμένουν σκληρά, και ο όμορφος κόσμος της τηλεόρασης που λύνει τα πάντα, από μυστήρια, απαγωγές, εξαφανίσεις, σκάνδαλα, σε πληροφορεί για όλα τα ανούσια, δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε καθημερινά, το άγχος μας, την ανεργία, τα ναρκωτικά. Χρειάζεται μια άλλη ματιά στην μαγεία της τηλεόρασης

Συμπεράσματα και ερωτήσεις

1. Η Εκκλησία θεωρεί ότι η τηλεόραση δεν είναι καλή ή κακή, αλλά ουδέτερη. Είναι εργαλείο προς χρήσιν και από τη χρήση εξαρτάται αν ωφελεί ή βλάπτει. Είναι γεγονός ότι η τηλεόραση συντροφεύει και τους μοναχικούς και τους αγχωμένους και τους κουρασμένους, και δεν ωφελούν οι κατάρες εναντίον της. Αυτό που χρειάζεται είναι κρίση.

2. Η κριτική σκέψη, που σημαίνει η δεύτερη ματιά, οι ερωτήσεις, η πολιτική στάση, είναι απαραίτητα σήμερα. Αλλιώς, θα πορευόμαστε δούλοι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και αυτά δεν θα γίνουν Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης

3. Έχει και θετικά η τηλεόραση ή πρέπει να την κλείσουμε; Ποιο είναι το νόημα της κριτικής τοποθέτησης έναντι της τηλεόρασης;

4. Μήπως τα όσα αρνητικά προβάλλει η τηλεόραση ως πρότυπα καθιστούν επιτακτική ανάγκη να αναζητήσουμε γνήσια πρότυπα, που δεν θα μας ξεγελάσουν;

5. Να σχολιάσετε τα λόγια του Χριστού: «Με τι να παρομοιάσω αυτή τη γενιά; Μοιάζει με παιδιά που κάθονται στην αγορά, κι η μια ομάδα λέει στην άλλη τραγουδώντας: σας παίξαμε με τη φλογέρα χαρούμενα τραγούδια κι εσείς δεν χορέψατε». Σας τραγουδήσαμε μοιρολόγια, κι εσείς δεν κλάψατε». Το ίδιο κάνει  και αυτή η γενιά. Ήρθε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, που δεν έτρωγε και δεν έπινε, και είπαν : «είναι δαιμονισμένος». Ήρθε ο Υιός του ανθρώπου, που τρώει και πίνει, και λένε: «Αυτός ο άνθρωπος είναι φαγάς και πότης, κάνει παρέα με τελώνες και αμαρτωλούς». Κι όμως δικαιώθηκε η σοφία του Θεού στο πρόσωπο των απεσταλμένων της» (Ματθ., 11, 16-19). Σας θυμίζει τίποτε από την στάση της τηλεόρασης απέναντι στην Εκκλησία σήμερα;

Πηγή

                           

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας...

          Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, το τραγούδι από τα Διάφανα Κρίνα : "Έγινε η απώλεια συνήθειά μας..."

       

Γλείφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.
Τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.
Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα
Πρώτη εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα

Υπάρχει μετενσάρκωση;

Θέμα 21: Υπάρχει μετενσάρκωση;

  Στοχοθεσία: Α. Τηλεοπτικές εκπομπές, τραγούδια και διάφορα είδωλα του star-system προβάλλουν την άποψη ότι ο άνθρωπος είχε προηγούμενη ζωή, αλλά και ότι μετενσαρκώνεται. Η Εκκλησία μας απορρίπτει τέτοιες θεωρήσεις, διότι χάνεται η μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου

Β. Έχουμε μία ζωή και καλούμαστε να την αξιοποιήσουμε ώστε να κερδίσουμε την αιωνιότητα

Ψυχές και σώματα

(Μουσική, Στίχοι και Τραγούδι Χάρις Αλεξίου, από το δίσκο Οδός Νεφέλης '88)

Στην προηγούμενη ζωή μου είχα φτάσει να σ' αγαπήσω, να σε νιώσω, να σε βρω

Κι ύστερα απ' αυτό μ' έχεις καταδικάσει ως την επόμενη ζωή να σ' αγαπώ.

Γι' αυτό κι εγώ ξαναγεννήθηκα μικρό μου, τι σημασία έχει από 'δω και εμπρός

Αν θα 'σαι συ που ορίζεις τ' όνειρό μου ή θα 'ναι η μοίρα χωριστά του καθενός.

Ψυχές και σώματα στο χρόνο γυρνάνε,

 αλλάζουν ονόματα και πάλι απ' την αρχή…

Η μοίρα τώρα από κοντά σου δεν με παίρνει, τίποτα δεν νικάει πια το παρελθόν

Κι όλο μια άγνωστη φωνή με γυροφέρνει, μου λέει τα μάτια μη σηκώσεις απ' αυτόν

Αυτός ο άνθρωπος θα σε καταδιώκει σαν ενοχή που δεν ξεπλήρωσες ποτέ

Κι αν στην επόμενη ζωή σου πεις το όχι,

 πάλι μπροστά σου θα τον βρεις θέλεις δε θες.

Ψυχές και σώματα στο χρόνο γυρνάνε,

 αλλάζουν ονόματα και πάλι απ' την αρχή…

Ερμηνευτικά σχόλια

Στην προηγούμενη ζωή: είναι ένα τραγούδι της Αλεξίου που έγινε επιτυχία, το τραγούδησε και σε συναυλίες της και σε ζωντανούς δίσκους και εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να έχει κάτι. Όμως, αν κανείς δει καλά τους στίχους του θα διαπιστώσει ότι είναι μια έμμεση προπαγάνδα υπέρ της μετεμψύχωσης ή μετενσάρκωσης (διαλέγουμε και παίρνουμε, αν αλλάζουμε ψυχή ή αλλάζουμε σώμα), διότι όλο το τραγούδι στηρίζεται στο παιχνίδι με την προηγούμενη και την επόμενη ζωή

ξαναγεννήθηκα: η δύναμη του έρωτα λέει η τραγουδίστρια είναι τόσο μεγάλη, που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να πεθάνει και να ξαναγεννηθεί. Αυτό είναι μια συνηθισμένη υπερβολή στη λογοτεχνία, μόνο που εδώ δεν είναι απλώς μια υπερβολή, μπαίνει μέσα στη διαδικασία της μετενσάρκωσης

Μοίρα του καθενός: Δεν ορίζουμε εμείς την μοίρα μας, αλλά η μοίρα μας ορίζει. Στην ινδοϊστική φιλοσοφία η μοίρα ονομάζεται κάρμα (πεπρωμένο) και ο κάθε άνθρωπος πρέπει να κάνει τον κύκλο της σαμσάρα του (μετενσαρκώσεις), προκειμένου να καθαρθεί και να μηδενιστεί (νιρβάνα)

Ψυχές και σώματα στο χρόνο γυρνάνε: απλώς αλλάζουμε ονόματα και συνεχίζεται η πορεία μας

Τίποτα δε νικάει πια το παρελθόν: είμαστε ανίσχυροι μπροστά στη μοίρα και το παρελθόν, όλα προκαθορίζονται

Άγνωστη φωνή, ενοχή, επόμενη ζωή, θέλεις δε θες: Η παντοδυναμία του κάρμα, η αδυναμία του ανθρώπου μπροστά σ' αυτό που κανονίζει τη ζωή

Συμπεράσματα- Ερωτήσεις

1. Η Εκκλησία δεν δέχεται την μετενσάρκωση, γιατί απορρίπτει την κυκλική πορεία της ιστορίας, η οποία εγκλωβίζει τον άνθρωπο (ο άνθρωπος επαναλαμβάνεται ο ίδιος είτε ως ζώο είτε ως φυτό είτε ξανά ως άνθρωπος). Αντίθετα, δέχεται την γραμμική πορεία που ξεκινά τον άνθρωπο από το Θεό και τον αφήνει να πορεύεται στον κόσμο, μοναδικά και ανεπανάληπτα. Ο άνθρωπος είναι μοναδικής αξίας, ενώ το σώμα δεν είναι η φυλακή της ψυχής, όπως έλεγαν οι αρχαίοι

2. Η μετενσάρκωση απαντάται στον Πλάτωνα, όπου το σώμα περιφρονείται, καθώς δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει μ’ αυτό τον κόσμο των ιδεών. Επίσης, απαντάται στις ανατολικές θρησκείες, οι οποίες αρνούνται την έννοια του Θεού και φυσικά, της κοινωνίας μαζί Του. Ο Ινδοϊσμός και ο Βουδισμός πιστεύουν ότι σκοπός του ανθρώπου είναι το μηδέν και μόνο αν μηδενιστούμε θα είμαστε ευτυχισμένοι (μπράχμαν, νιρβάνα)

3. Αν παραδεχτούμε την μετενσάρκωση-μετεμψύχωση, τότε η ζωή μας είναι προκαθορισμένη από τη μοίρα. Επομένως, δεν έχει νόημα να προσπαθούμε για τίποτα, αφού ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει. Εκτός από αυτό, χάνεται η μοναδικότητα του προσώπου μας

4. Η Εκκλησία θεωρεί ότι έχουμε αξία και νόημα όταν κοινωνούμε το Θεό και από τη σχέση μας μαζί Του και με τον συνάνθρωπο αποκτά η ζωή μας ουσία. Για μας η ύπαρξή μας δεν σταματά να ζει με το θάνατο, αλλά συνεχίζει τη ζωή κοντά στο Θεό. Η ψυχή μας δηλαδή είναι αθάνατη, χάρις στην κοινωνία  με το Θεό και δεν θα μηδενισθεί ποτέ. Αλλά και το σώμα μας θα αθανατισθεί στη Δευτέρα Παρουσία. Η αθανασία είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο, ο οποίος δεν καταδικάζει τα πλάσματά του στην ανυπαρξία!

5. Γι' αυτό έχει νόημα και η ασκητική του σώματος στην Εκκλησία (νηστεία, αγρυπνία, εγκράτεια), γιατί μας βοηθά να αγαπήσουμε το Θεό πέρα από τα πάθη μας, αλλά και γιατί μας οδηγεί στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό η ασκητική του Ινδοϊσμού και του βουδισμού δεν έχει αξία!

6. Ποια είναι τα στοιχεία της ανατολικής φιλοσοφίας της μετενσάρκωσης που περνούν μέσα από το τραγούδι; Βρίσκει μια τέτοια φιλοσοφία βάση στη ζωή μας; Γιατί;

7. Ποιο είναι το νόημα της προσπάθειάς μας όταν τα πάντα καθορίζονται από την μοίρα;

8. Τι πιστεύει η Εκκλησία μας για τη μεταθανάτιο ζωή; Μπορούμε ως ορθόδοξοι να δεχτούμε την μετενσάρκωση; 

Πηγή

Η αγάπη η μοναδική απάντηση στη βία και το έγκλημα

Εγώ μιλάω για δύναμη

(Μουσική Δήμητρα Γαλάνη, Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, τραγούδι Νατάσα Μποφίλιου και Ελεονώρα Ζουγανέλη, από το δίσκο Είπα στους φίλους μου)

Όλα ξέρω γιατί γίνονται και πώς λειτουργούν,

το μυαλό με βοήθησε να καταλαβαίνω,

οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν,

κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της αγάπης ισοδύναμη,

και ζητάω προτεραιότητα, φύση, θέση κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη,

και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα.

Όλα ξέρω τι σημαίνουνε και τι εννοούν,

το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούργιο μήκος,

οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν,

λες κι ο κόσμος το κανόνισε να γλιτώνει ο λύκος.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της αγάπης ισοδύναμη,

και ζητάω προτεραιότητα, φύση, θέση κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη,

και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα.

Ερμηνευτικά σχόλια

Όλα ξέρω γιατί γίνονται και πώς λειτουργούν: ο άνθρωπος αναζητεί στη ζωή του να μάθει γιατί γίνεται ό,τι γίνεται. Γιατί υπάρχει ο κόσμος. Γιατί οι άνθρωποι χτίζουν σχέσεις και γιατί τις χαλάνε. Γιατί να υπάρχουν αδικίες. Γιατί να κυριαρχεί το κακό. Υπάρχουν μηχανισμοί που ερμηνεύουν τον κόσμο και την πορεία του. Ο άνθρωπος χρειάζεται να βάλει το μυαλό του να λειτουργήσει. Να μάθει. Να κρίνει. Να καταλαβαίνει. Ακόμη κι αν όλα δεν μπορέσει να τα αντιμετωπίσει και να τα ερμηνεύσει, θα βρει κλειδιά που θα τον κάνουν να πλησιάσει το νόημα.

Οι ευαίσθητοι αμύνονται: όποιος στην καρδιά του έχει ευαισθησία μπορεί να συλλάβει πιο εύκολα τα μηνύματα. Τότε όμως νιώθει ότι ο κόσμος δεν μπορεί να πορευτεί σύμφωνα με ό,τι ονειρεύεται. Υπάρχει αδικία. Υπάρχει δυσκολία εκπλήρωσης των στόχων. Το κακό κυριαρχεί. Ποιος πρέπει να είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης; Η παραίτηση από τους στόχους και τα όνειρα; Η ανοχή στο κακό και τις ποικίλες μορφές του; Το να διορθώσουμε με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία το άδικο; Η λύση βρίσκεται στο να αξιοποιήσουμε τη δύναμή μας για να επιβάλλουμε τον δικό μας τρόπο; Ακόμη κι αν αυτός βρίσκει αντιδράσεις από τους άλλους; Έχουμε δικαίωμα τότε να αξιοποιήσουμε τη δύναμή μας ώστε να τιμωρήσουμε όσους μας αντιστέκονται; Να εκδικηθούμε όσους μας βλάπτουν; Να διορθώσουμε τα λάθη του κόσμου, επιβάλλοντας την δική μας αλήθεια;

Δύναμη ισοδύναμη της αγάπης: Το τραγούδι μας μιλά για μιαν άλλη δύναμη, ισοδύναμη της αγάπης και της ελπίδας. Αυτή είναι η δύναμη της πίστης. Είναι αυτή που γνωρίζει να εμπιστεύεται το Θεό. Που καθιστά την αγάπη κέντρο της πορείας μας. Μπορούμε να παλέψουμε να διορθώσουμε τις αδικίες. Πρωτίστως με το να τις γνωρίζουμε. Με το να μην κρυβόμαστε. Με το να τις φανερώνουμε γιατί χωρίς αλήθεια τίποτε δεν έχει νόημα. Αλλά και με το να ενδιαφερόμαστε να βοηθήσουμε αυτούς που πράττουν το κακό, να το καταλάβουν. Με κάθε δυνατό τρόπο. Με τον λόγο. Την προσευχή. Το παράδειγμα. Το να είμαστε κοντά τους. Αλλά και με το να μην κολλάμε σε όσους δεν θέλουν να διορθωθούνε. Να εμπιστευόμαστε το Θεό, που ξέρει πότε πρέπει να δώσει λύση στις δυσκολίες. Αγάπη σημαίνει εμπιστοσύνη και επιθυμία να υπάρξει δικαιοσύνη για όλους. Όχι όμως με βία, αλλά με πίστη.

Προτεραιότητα, φύση, θέση, ιδιότητα: προτεραιότητα έχει η ζωή και ο άνθρωπος. Φύση είναι ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα Θεού και δεν έχουμε δικαίωμα να προσβάλλουμε και να ισοπεδώνουμε κανέναν, όσο διαφορετικός κι αν είναι σε σχέση με μας. Η θέση έχει να κάνει με το σημείο στο οποίο βρίσκεται ο καθένας από μας. Ανεξάρτητα από τις γνώσεις, τις ικανότητες, τον πλούτο ή την φτώχεια, τις προοπτικές μας, ο καθένας μας πρέπει να αναγνωρίζει και να αναγνωρίζεται. Να ζητά από τους άλλους τον σεβασμό που οφείλουμε να δείχνουμε μεταξύ μας, αλλά και να αποδίδει αυτό τον σεβασμό στον καθέναν. Η ιδιότητα είναι τα χαρίσματα που μπορούν να μας βοηθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, αλλά και να συμβάλουμε στο να γίνουν οι άλλοι καλύτεροι. Χρειάζεται αυτογνωσία, ώστε να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας ότι δικαιούνται περισσότερα ενώ δεν έχουν τέτοιες δυνατότητες ή δεν κοπιάζουν γι’ αυτό. Και να δείχνουμε με την δύναμη της αγάπης ότι παλεύουμε. Για να έχουμε δικαίωμα να ζητούμε.

Να γλιτώνει ο λύκος: ο κόσμος σήμερα αποθεώνει τους λύκους. Αυτούς που είναι άρπαγες, που δεν έχουν ευσπλαχνία, που κατασπαράζουν τα θύματά τους για να επιβιώσουν ή να δοξαστούν οι ίδιοι ή για να αναδειχθούν στην κοινωνία ή για να εκδικηθούν. Πλήθος τηλεοπτικών σειρών, ταινιών, κειμένων στην ουσία έμμεσα δοξάζουν όσους λειτουργούν σαν τους λύκους. Επιβιώνουν χάρις στη δύναμή τους. Κυριαρχούν. Μένουν ατιμώρητοι. Οι λύκοι γίνονται ήρωες ή υποκείμενα θαυμασμού, ενώ ο κόσμος δεν λυτρώνεται με τη βία και το κακό.

αθωότητα, παλιά ταυτότητα: η αγάπη, η ελπίδα, η πίστη δίνουν ταυτότητα στον άνθρωπο. Αρχές και αξίες παλιές, όμορφες, δυνατές. Είναι οι αξίες της παιδικής μας ηλικίας. Εκεί που μπορούμε να δείξουμε την αγάπη συγχωρώντας. Την ελπίδα με το να μην απογοητευόμαστε και να παλεύουμε να διορθώσουμε τα πράγματα. Και την πίστη με την εμπιστοσύνη σε όσους μας αγαπούνε, αλλά και στο Θεό. Αυτή είναι μια αθωότητα που όλοι μας έχουμε ανάγκη. Κι εδώ έρχεται η νίκη εναντίον κάθε μορφής βίας και εγκλήματος, τα οποία προέρχονται από την απουσία της αγάπης. Όποιος ασκεί βία ή γίνεται εγκληματίας δεν έχει μάθει να αγαπά και να αγαπιέται. Η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην αγάπη!

Β. Η δύναμη της Αγάπης νικά κάθε έγκλημα και κάθε βία

«Νους αποστάς του Θεού ή κτηνώδης ή δαιμονιώδης εστί», μας λέει η Εκκλησία μας. Όποιος νους απομακρύνεται από το Θεό κάνει τον άνθρωπο να μοιάζει είτε με άλογο ζώο, που το μόνο που έχει στα χέρια του είναι η δίψα για δύναμη και κυριαρχία ή μοιάζει με δαίμονα, με τον διάβολο που ζητά να κάνει το κακό παντού.

Νεώτεροι και μεγαλύτεροι γινόμαστε μάρτυρες της κυριαρχίας του κακού στη ζωή μας. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις, στις οποίες είμαστε και έτοιμοι να το δικαιολογήσουμε. Επειδή υπάρχει αδικία στον κόσμο. Επειδή και άλλοι κάνουν το κακό και χρειάζεται η τιμωρία. Επειδή δεν έχουν δικαίωμα να μας φέρονται άσχημα. Επειδή ο εγκληματίας έχει δύναμη στα χέρια του. Ο εγκληματίας αποκτά δόξα, γιατί προβάλλεται από παντού, ιδίως από την τηλεόραση και το Ίντερνετ. Υπάρχει και βία που αποσκοπεί στο καλό. Το κυριότερο έχει να κάνει με την αίσθηση ότι η δικαιοσύνη αργεί να αποδοθεί. Επομένως, κάτι πρέπει να γίνει. Έτσι, εκτός από τα εγκλήματα που έχουν να κάνουν με το προσωπικό επίπεδο, την διαταραγμένη προσωπικότητα των ανθρώπων, τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο έχουν μεγαλώσει, το περιβάλλον που δεν βοηθά, έχουμε φτάσει στο σημείο να δικαιολογούμε την συγκρότηση συμμοριών, την αίσθηση ότι το κράτος δεν μπορεί να επιβάλει τον νόμο και ότι πρέπει να οργανωθούν οι άνθρωποι σε δικές τους ομάδες για να δώσουν ένα μήνυμα στον κόσμο.

Η Εκκλησία πιστεύει ότι το έγκλημα είναι αμαρτία και μάλιστα μεγάλη. Το έγκλημα στρέφεται εναντίον του άλλου ανθρώπου. Ο εγκληματίας αναλαμβάνει το ρόλο του Θεού. Αφαιρεί ζωές, εκδικείται και τιμωρεί. Νομίζει ότι έχει την δύναμη να κάνει ό,τι θέλει. Αυτή η στάση όμως αποτελεί έκφραση μεγάλης ύβρεως, αλαζονείας, δηλαδή μορφή δαιμονικής συμπεριφοράς. Πηγάζει από την απουσία της αγάπης, από το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν έμαθε να λύνει τα προβλήματα και τις διαφορές με αγάπη, αλλά ούτε και έμαθε ότι δεν μπορεί να είναι αυτός το κέντρο του κόσμου.

Για την Εκκλησία η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην αγάπη. Η αγάπη συγχωρεί. Η αγάπη επισημαίνει την αλήθεια, αλλά ξέρει να περιμένει. Και ο Θεός θα δείξει στον αμαρτωλό, ακόμη και στον εγκληματία, δρόμο μετάνοιας. Η αίσθηση ότι όλα πρέπει να διορθωθούν εδώ και τώρα δεν ωφελεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να παλεύουμε για πιο δίκαιο κόσμο, για πιο δίκαιες ανθρώπινες σχέσεις, με πνεύμα υποχώρησης, θυσίας και παραίτησης από την αίσθηση ότι εμείς είμαστε το κέντρο του κόσμου, αλλά και την ίδια στιγμή με κριτήριο την αλήθεια να κρίνονται οι πράξεις όλων. Ο Θεός δεν θέλει την αδικία.

Όσο κι αν φαίνεται παράταιρο, μόνο η αγάπη μπορεί να διορθώσει αληθινά τις αδικίες. Μόνο η αγάπη είναι γνήσια δύναμη. Αυτή μπορεί να κάνει την κοινωνία καλύτερη. Μαζί με τους ανθρώπινους θεσμούς, που δεν θα αφήνουν το κακό να θριαμβεύει, χρειάζεται όλοι μας να δείχνουμε κατανόηση και να προσπαθούμε με τη δύναμη της αγάπης να δώσουμε ευκαιρίες σε όλους. Χωρίς να δικαιολογούμε το κακό, ούτε να θέλουμε να το διορθώσουμε κάνοντάς το χειρότερο. Οποιαδήποτε μορφή βίας, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται, είναι καταστροφή. Ας μην το ξεχνούμε και ας μην θαυμάζουμε τους νταήδες κάθε εποχής, που γίνονται εγκληματίες. Να παλεύουμε εναντίον της κοινωνικής και πολιτικής αδικίας, όχι όμως να δικαιολογούμε τα εγκλήματα κάθε μορφής. Και εννοείται ότι και σε προσωπικό επίπεδο κανέναν πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με τη βία και την εκδίκηση. Ή παραιτείσαι από τη σχέση με έναν άνθρωπο που δεν θέλει να διορθωθεί, τον συγχωρείς και προχωράς στη ζωή σου ή τον αφήνεις στα χέρια του Θεού.

Είναι αυτονόητο ότι οποιαδήποτε εγκληματικότητα εναντίον ξένων, μεταναστών, διαφορετικών σε σχέση με μας, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Μας απομακρύνει από την αληθινή χριστιανική μας ταυτότητα, την οποία έχουμε ανάγκη να την ξαναβρούμε. Άλλωστε, ο Χριστός σταυρώθηκε για όλο τον κόσμο και για όλους τους ανθρώπους. Συγχώρεσε όλους, ακόμη και όσους εγκληματούσαν εναντίον Του. Αυτό είναι ένα μήνυμα πάντα, αλλά και ιδιαίτερα σήμερα, επίκαιρο.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ

ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2 

12.10.2013

Πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_713.html

Αλλάζουμε ή συμβιβαζόμαστε;

Μετακόμιση τώρα

(Μουσική και στίχοι Κ. Λειβαδάς, Τραγούδι Ελεονώρα Ζουγανέλη, ΔίσκοςΜετακόμιση τώρα)

Μη μιλάς κι άκου, ξέρω δε θα το πιστέψεις

τώρα ειδικά μες στην κρίση, εγώ ξέρω δε θα το πιστέψεις

έχω κάτι ωραίο να σου πω, κάτι που μ’ έχει βοηθήσει

μήπως και σένα σε πείσει, κάτι που μ’ έχει βοηθήσει.

Ναι, πριν η μαυρίλα με κλείσει, βρήκα ένα σπίτι καινούργιο, φτηνό

κάτω στο κέντρο με θέα, αυτό που ήθελα πάντα

ο πρώην κύκλος να κλείσει, κάτι που μ’ έχει βοηθήσει

στο λέω μ’ έχει βοηθήσει

Όσο κι αν αφήνω πίσω τα παλιά, όσο κι αν μου λείπουν οι δικοί μου

τώρα είμαι γεμάτη δώρα και φιλιά, μες στη φρίκη φτιάχνω την ζωή μου.

Μετακόμιση τώρα, μες στην άγρια μπόρα

μια λιακάδα μου αξίζει, παίρνω θάρρος και φόρα

μετακόμιση τώρα.

Μετακόμιση τώρα, ναι, σου λέω προχώρα

διάλεξε με ποιους θα `σαι, την πιο δύσκολη ώρα

μετακόμιση τώρα.

Πάτα γκάζι, μόνο γκάζι, τέρμα γκάζι

Μετακόμιση τώρα.

Άκου, πρέπει σου λέω να πιστέψεις, λες να μην ξέρω τι είναι αυτοί οι καιροί

μα θέλει πείσμα ν’ αντέξεις, να `ρθει μαζί σου ν’ αλλάξει η εποχή

σελίδα στα παρακάτω, να πεταχτούμε απ’ τον πάτο

να πάμε στα παρακάτω.

Μονάχα εύκολο δεν είναι όλο αυτό, μα πίστεψε με δεν υπάρχει άλλος δρόμος

πως να νιώσω αλλιώς ότι χρειάζομαι, πως να μπει στη θέση του ο τρόμος;

Μετακόμιση τώρα, μες στην άγρια μπόρα

μια λιακάδα μου αξίζει, παίρνω θάρρος και φόρα

μετακόμιση τώρα.

Μετακόμιση τώρα, ναι, σου λέω προχώρα

διάλεξε με ποιους θα `σαι, την πιο δύσκολη ώρα

μετακόμιση τώρα.

Πάτα γκάζι, μόνο γκάζι, τέρμα γκάζι

Μετακόμιση τώρα.

Πες μου τι άλλο υπάρχει πιο πολύ απ’ αυτό, πιο πολύ απ’ το τώρα

Μετακόμιση τώρα, στης καρδιάς μου τη χώρα

Μια λιακάδα μου αξίζει, παίρνω θάρρος και φόρα

Μετακόμιση τώρα.

Η καρδιά το ξέρει, η ψυχή το θέλει, το μυαλό συμφωνεί,

Μετακόμιση τώρα

Μετακόμιση τώρα: σύγχρονο, ωραίο τραγούδι, με πολλά νοήματα. Αλληγορία της ζωής και της εποχής μας, πρόταση ξεπεράσματος, υπέρβασης της κρίσης όχι με γκρίνια, μιζέρια, επιστροφή στο παρελθόν, αλλά με προσαρμογή στις νέες συνθήκες και εύρεση των κλειδιών εκείνων που θα μας βοηθήσουν να ξεκινήσουμε τη ζωή μας από την αρχή. Γιατί αν δεν γίνει αυτό το βήμα, τότε θα συνεχίσουμε να είμαστε παγιδευμένοι στα αδιέξοδά μας, μικρότεροι και μεγαλύτεροι.

Μη μιλάς κι άκου: μέχρι τώρα είχαμε μάθει συνεχώς να μιλούμε και μάλιστα για όλα. Έχουμε άποψη βλέποντας συνήθως και υιοθετώντας κάθε πληροφορία που διαβάζουμε στο Ίντερνετ, χωρίς να την διασταυρώνουμε. Μάθαμε να μιλάμε για όλα τα ζητήματα. Από τα προσωπικά μας, τα προσωπικά των άλλων, μέχρι τα κοινωνικά. Η ζωή μας όμως έγινε λόγος και όχι δράση. Κριτική, κατάκριση και απόρριψη, όχι όμως απόπειρα για κάτι άλλο. Τώρα είναι καιρός να ακούσουμε. Όχι κατ’ ανάγκην αυτούς που λένε ότι έχουν τις λύσεις για τα προβλήματα του κόσμου και της ζωής στο τσεπάκι τους, γιατί η ειλικρίνεια ή η επαφή τους με την πραγματικότητα αμφισβητείται από τα γεγονότα, αλλά και από όσους θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι μπορούμε να γυρίσουμε στο αποτυχημένο χθες. Κι αυτοί είναι όσοι παραμένουν πρεσβευτές ενός πολιτισμού, ο οποίος στήριξε την πρόταση της ευτυχίας για τους ανθρώπους στις ψευδαισθήσεις της κατανάλωσης, του ατομοκεντρισμού, της απουσίας του Θεού, μιας ευτυχίας η οποία στηρίζεται μόνο στα δικαιώματά μας, που δεν χρειάζεται ιδιαίτερο κόπο για να επιτευχθεί, αφού όλα μπορούν να μας δοθούν από τον κόσμο και την επιστήμη, του θριάμβου της εικονικής πραγματικότητας. Τώρα χρειάζεται να ακούμε όσους μας λένε αλήθειες, αλλά και όσους μας δείχνουν δρόμους για να βγούμε από τις ψευδαισθήσεις μας, κάνοντας, έστω και, μικρά βήματα.

Ξέρω δεν θα το πιστέψεις: υπάρχει μια καχυποψία διάχυτη πλέον στη ζωή μας. Αυτή συνδυάζεται με μια αίσθηση ματαιότητας σε ό,τι κάνουμε ή σε ό,τι ακούμε. Κριτήριο είναι το «εγώ» μας. Αν δεν είναι τα πράγματα όπως τα σκεφτόμαστε εμείς, νιώθουμε δυσκολία να εμπιστευθούμε. Να μοιραστούμε, αλλά και να δούμε κάτι καινούριο, μία νέα κίνηση. 

 
τώρα ειδικά μες στην κρίση: χαρακτηριστικά της κρίσης η γκρίνια, η απογοήτευση και την ίδια στιγμή η απουσία ελπίδας. Οι ειδήσεις στην τηλεόραση δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Όλα μια ανηφόρα και όλοι εναντίον μας. Μόνη ελπίδα για ξέσκασμα οι νεανικές σειρές ή οι κωμικές σειρές, που μας κάνουν να γελάμε και να βγαίνουμε, έστω και για λίγο, από την μιζέρια. Όμως κι εκεί είμαστε θεατές της ζωής και όχι διαμορφωτές της. Μάθαμε ότι τα πάντα εξαρτώνται από το χρήμα, και ώρα που αυτό λείπει, δεν βλέπουμε εύκολα φως.

σπίτι φτηνό: ακόμη κι αν οι λύσεις δεν φαίνονται οι καλύτερες δυνατές ή οι σύμφωνες με ό,τι μας ταιριάζει, αξίζει να το παλέψουμε. Πρώτα απ’ όλα θέλουμε φθηνότερα σπίτια. Να παραιτηθούμε από την ματαιοδοξία μας ότι μπορούμε να συντηρήσουμε σπίτια, δηλαδή χώρους και υλικά αγαθά από την μία και στάσεις ζωής και όνειρα από την άλλη που δεν αντέχουμε να τα κρατάμε. Ο πολιτισμός μας μάς είχε περάσει την αντίληψη ότι το παν είναι life- style. Κινητά, αυτοκίνητα, διασκέδαση, δόξα των μοντέλων και των τηλεπερσόνων, ότι μπορούσαμε κι εμείς να κάνουμε τους άλλους να ασχολούνται μαζί μας. Είχαμε αποκτήσει και στυλάκι και υφάκι. Αλλά και στην ευρύτερη πολιτισμική μας διάσταση, νομίζαμε ότι μπορούμε ως κοινωνία να είμαστε όπως οι προηγμένες χώρες, όπως η Δύση, η Αμερική και η ισχυρή Ευρώπη. Έτσι γίναμε μιμητές, αφήνοντας στην άκρη τα δικά μας χαρακτηριστικά. Τώρα χρειαζόμαστε φθηνότερο σπίτι. Δηλαδή να ξανασπουδάσουμε την παράδοσή μας, την δική μας ταυτότητα κι ας μην φαίνεται τόσο εντυπωσιακή, τόσο γκλαμουράτη. Είναι όμως στο κέντρο, έχει θέα. Μας δείχνει τι αληθινά αξίζει. Κι αυτό δεν είναι άλλο από την αγάπη, το μοίρασμα, την αλληλεγγύη για τον άλλο, τον κόπο και το φιλότιμο, δηλαδή ό,τι μας δίνουν ως στάση ζωής η πίστη και η ιστορία μας. 

 
ο πρώην κύκλος να κλείσει: κάθε επιλογή πρέπει να κλείσει τον κύκλο της. Έτσι κι εμείς, χρειάζεται να κλείσουμε τον κύκλο των ψευδαισθήσεων και να ξεκινήσουμε από την αρχή. Διαλέγοντας ό,τι μπορούμε να κρατήσουμε και να συντηρήσουμε και την ίδια στιγμή χτίζοντας πάνω σε ό,τι είναι ουσιώδες, ακόμη κι αν φαίνεται μικρό. Αυτό είναι πρόσκληση και για το προσωπικό και για το συλλογικό επίπεδο. Και για τη ζωή μας ως προσώπων και για την πατρίδα μας. 

δώρα και φιλιά: το δώρο δείχνει την διάθεσή μας να μοιραστούμε ό,τι έχουμε και να μην το κρατάμε για τον εαυτό μας. Είναι τα χαρίσματά μας. Η πίστη μας. Η χαρά και η ελπίδα που πηγάζουν όχι από αυτά που έχουμε, αλλά από αυτό που είμαστε ο καθένας μας. Τα φιλιά είναι η αγάπη όπως εκφράζεται μέσα από την συνάντηση με τους άλλους, την τρυφερότητα, το κέφι, την αισιοδοξία. Αν είμαστε τέτοιοι άνθρωποι ή αν διαλέξουμε να γίνουμε, τότε ήδη έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα.
μια λιακάδα μου αξίζει: να μπορούμε να εκτιμούμε μια λιακάδα, το φως, το περιβάλλον, τη φύση, τη ζωή. Μας αξίζει η λιακάδα, γιατί είμαστε άνθρωποι, που σημαίνει εικόνες Θεού, με μοναδική και ανεκτίμητη αξία την οποία λάβαμε από Εκείνον που μας έπλασε. Δεν είμαστε ανθρωπάκια, στρατιωτάκια, νούμερα καταναλωτισμού, όπως μας αντιμετωπίζουν, όσοι κάνουν κουμάντο στον κόσμο, περικόπτοντας τις προοπτικές μας.

θάρρος και φόρα: η μετακόμιση, η αλλαγή έρχεται με θάρρος και φόρα. Και τα δύο πηγάζουν από μέσα μας. Απέναντι στις προκλήσεις δεν δειλιάζουμε, απογοητευμένοι και παραδομένοι στην απόγνωση. Παίρνουμε βαθιά ανάσα και ξεκινούμε. Αλλά θέλει και φόρα. Όχι να κολλάμε. Να κάνουμε ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. Φόρα παίρνει όποιος είναι αποφασισμένος, ακόμη κι αν χάσει. 

 
θέλει πείσμα να αντέξεις: το πείσμα μας δίνει υπομονή και επιμονή. Μπορεί και να κακοπάθουμε. Αν δεν το βάλουμε κάτω όμως, θα νικήσουμε. Θα χτίσουμε από την αρχή και με όπλο όποια εφόδια έχουμε, αλλά και τη βοήθεια όσων θα βρούμε στην πορεία να μας συντρέξουν, θα αντέξουμε. Όλα όμως ξεκινούνε από εμάς. Από το ξεπέρασμα της μιζέριας. 

να πάμε στα παρακάτω: δεν ωφελεί να κλαίει κανείς και να στέκεται σε όσα έχασε. Η λύπη είναι ανθρώπινη κατάσταση. Όμως η ζωή προχωρά. Αν μένουμε στο χθες, χάνουμε το αύριο. Το χθες είναι ευκαιρία αυτοκριτικής. Ευκαιρία προβληματισμού και απόφασης για κόπο. Συνήθως το χθες για μας είναι απόπειρα να φορτώσουμε στους άλλους την ευθύνη για ό,τι κακό. Είναι βέβαιο ότι φταίνε και οι άλλοι. Αλλά δε φταίνε μόνο αυτοί. Αν βρούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης, τα δικά μας λάθη, πού δεν ήμασταν ελεύθεροι και πού οι επιλογές μας δεν μας βοήθησαν είτε λόγω χαρακτήρα δικού μας είτε λόγω αδιαφορίας ή άλλου προσανατολισμού ή αδυναμιών του χαρακτήρα των άλλων, τότε έχουμε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε. Θέλει λοιπόν την ταπείνωση να παραδεχτούμε ότι χρειαζόμαστε αλλαγή στη ζωή μας και νίκη κατά του εγωισμού μας που μας δικαιολογεί. Όπως και να έχει όμως, το να κλαίμε για το χθες, χωρίς να κάνουμε κάτι για το αύριο ή το να κλεινόμαστε στον εαυτό μας ή να απελπιζόμαστε για το αύριο επειδή χθες αποτύχαμε ή το να κατασκευάζουμε βεβαιότητες ότι η ζωή δεν έχει για μας, είναι καταστροφικό. 

μονάχα εύκολο δεν είναι όλο αυτό: είναι δύσκολος δρόμος η μετακόμιση, η καινούρια αρχή. Θέλει νίκες εναντίον του εαυτού μας και εναντίον των άλλων. Θέλει κόπο. Όμως ο κόπος είναι ευλογία. Γιατί μας κάνει να βλέπουμε τι μπορούμε. Την ίδια στιγμή, όποιος επιμένει και αφοσιώνεται στο σκοπό του, θα αντέξει και θα νικήσει. Όποιος πιστεύει, νικά. 

διάλεξε με ποιους θα `σαι: χρειάζεται όμως και επιλογή. Ξεκαθάρισμα. Ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να μας στηρίξουν. Ποιοι μας αγαπούνε αληθινά. Ποιοι μας λένε την αλήθεια. Αλλά και ποιοι μπορούν να μας προσφέρουν αγάπη. Με ποιους ταιριάζουμε. Να νικήσουμε τον φόβο της μοναχικής πορείας. Η μοναξιά μπορεί να είναι και απαραίτητη επιλογή για κάποια στιγμή της ζωής μας. Να βρούμε τον προσανατολισμό μας. Αν κάνουμε ό,τι κάνουν οι άλλοι, τότε δεν είμαστε ελεύθεροι. Αν διαλέγουμε, ακόμη και με κόστος την πρόσκαιρη μοναξιά μας, τότε θα διαπιστώσουμε ότι μπορεί να έχουμε λίγους ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να σχετιστούμε, αλλά οι σχέσεις μας θα είναι ουσιαστικές. Το ίδιο γίνεται και σε συλλογικό επίπεδο. Η πατρίδα μας χρειάζεται να διαλέξει με ποιους θα είναι, αν και ίσως το καλύτερο θα ήταν να είναι ο εαυτός της, η ταυτότητά της και να μπορεί να συζητήσει με όλους, χτίζοντας μια καινούρια διαδρομή. 

 
πιο πολύ απ’ το τώρα: η ζωή δεν περιμένει. Το σήμερα είναι σημαντικό. Οι αποφάσεις πρέπει να είναι άμεσες. Όσο καθυστερούμε, αναβάλλουμε, περιμένουμε την αλλαγή που δεν έρχεται, τότε διαπιστώνουμε την παγίδευσή μας στο ψεύτικο. Είναι όπως η μετάνοια για τα λάθη μας και το νέο ξεκίνημα στην πνευματική μας πορεία. «Βαλείν αρχήν μετανοίας» μας λέει η Εκκλησία. Να ξεκινήσουμε να βάζουμε αρχή στη μετάνοιά μας σήμερα. Όχι αύριο.

στης καρδιάς μου τη χώρα: η μετακόμιση δεν μπορεί να στηρίζεται στο «έχειν». Η μετακόμιση γίνεται στη χώρα της καρδιάς. Σε ό,τι μας δίνει αληθινή και γνήσια χαρά. Ό,τι μας δίνει διάρκεια. Κι αυτό είναι η αγάπη. Είναι το μοίρασμα. Είναι η συνάντηση με τους άλλους. Ό,τι μας κάνει να λειτουργούμε όχι μόνο με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Χρειαζόμαστε γνήσια συναισθήματα, που να έχουν διάρκεια και να μας βοηθούν να σκεφτόμαστε με γνώμονα και τους άλλους. Την ίδια στιγμή ο νους μας χρειάζεται να μας βάζει «μέτρο», όριο, εκεί που δεν βλαπτόμαστε ούτε βλάπτουμε. Κι από κει και πέρα ξεκινά ο κόπος. Η διάθεση για προσφορά, ακόμη και για μικρές ή μεγαλύτερες θυσίες.
καρδιά, ψυχή, μυαλό: και τα τρία αποτελούν τα όπλα μας για ένα νέο ξεκίνημα, για μετακόμιση από το ψέμα στο δρόμο της αλήθειας. Καρδιά και μυαλό συνταιριασμένα με την πίστη στην ψυχή μας. Ότι δεν είναι μόνο ο κόσμος που βλέπουμε, οι αισθήσεις μας, τα αγαθά μας ή οι επιθυμίες μας που αξίζουν, αλλά πρωτίστως η ψυχή μας. Όχι μόνο με την έννοια της αιώνιας ζωής, αλλά με την έννοια να βάλουμε μεράκι σε ό,τι κάνουμε, να αγαπήσουμε ό,τι μπορεί να μας δώσει νόημα και σκοπό της ζωής. Αυτό θα είναι και μία γνήσια μετακόμιση-μετατόπιση, που θα γεννήσει ελπίδες στην πράξη.

Β. Πόσο έτοιμοι είμαστε να αλλάξουμε τη ζωή μας;

Η Εκκλησία ζητά από εμάς να προσδιορίζουμε την πορεία της ζωής μας κάθε στιγμή. Να μην παραδίδουμε τον εαυτό μας σε ό,τι δεν μας γεμίζει αληθινά. Να μην αφήνουμε την αμαρτία που γίνεται συνήθεια να μας καθιστά ανήμπορούς να κάνουμε νέα ξεκινήματα. Το βόλεμα είναι ίσως η πιο δύσκολη κατάσταση της ζωής μας. Παγιδευόμαστε σε ό,τι έχουμε, ακόμη κι αν αυτό δεν μας δίνει ευτυχία και χαρά. Και όταν διαπιστώνουμε τα αδιέξοδά μας, δεν είμαστε έτοιμοι να ξεφύγουμε. Κολλάμε. Με αποτέλεσμα να παραδινόμαστε στην μιζέρια.

Ας το σκεφτούμε στις σχέσεις μας με τους άλλους. Με φίλους ή φίλες που βλέπουμε ότι δεν μας ταιριάζουν και ότι δεν μας βγάζει πουθενά. Φοβόμαστε να μη μείνουμε μόνοι μας και δεν κάνουμε νέα ξεκινήματα.
Ας το σκεφτούμε στο σχολείο. Αν ένα μάθημα δεν το πάρουμε καλά, τότε μας τυραννά συνέχεια. Γκρεμίζεται η αυτοπεποίθησή μας και είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Φυσικό επόμενο να συμβεί τότε. Είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Και τα παρατάμε. Δεν κάνουμε καινούριο ξεκίνημα κι όπου βγάλει.
Ας σκεφτούμε την πνευματική μας ζωή. Αν κάνουμε αμαρτίες, λάθη, αν ακολουθούμε συμπεριφορές ψεύτικές που δεν μας σώζουν, αλλά μας απομακρύνουν από το Θεό, παραδιδόμαστε στην πρόσκαιρη ευχαρίστησή τους ή στην αίσθηση ότι τα πράγματα δεν διορθώνονται. Ενώ όλα ξεκινούν από την μετάνοια και ευτυχώς ο Θεός δίνει πολλές δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.
Ας το δούμε σε συλλογικό επίπεδο. Ως κοινωνία αποδεχτήκαμε ένα μοντέλο πολιτισμού το οποίο μας παραπλάνησε και μας έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις. Τώρα πληρώνουμε το κόστος. Υπάρχει λύση. Να ψάξουμε ποιοι είμαστε και σε Ποιον και τι πιστεύουμε. Και να ξαναβρούμε προσανατολισμούς.
Μετακόμιση και μετακομίσεις χρειαζόμαστε. Αρκεί να έχουμε την ταπείνωση να παραδεχθούμε ότι κάναμε ή κάνουμε λάθη. Και το νέο ξεκίνημα θα είναι ευκαιρία για γνήσιες αλλαγές. Ας το παλέψουμε από την εφηβεία και τα μαθητικά χρόνια, μέχρι κάθε ανθρώπινη σχέση, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Κάθε στιγμή νέο ξεκίνημα. Με μεράκι και αφοσίωση. Και η πίστη θα μας βοηθήσει. Γιατί δεν είμαστε μόνοι μας. Αν πιστεύουμε στο Χριστό, Εκείνος μας δίνει δύναμη και φώτιση. Και θα μας στηρίξει στις επιλογές μας.
Λίγο καιρό πριν σταυρωθεί ο Χριστός μας έδειξε έναν δρόμο μοναδικό στη ζωή μας: αυτόν της μεταμόρφωσης. Μεταμόρφωση δεν σημαίνει μία εξωτερική αλλαγή κατ’ ανάγκην. Είναι η αλλαγή της διάθεσής μας έναντι του κόσμου, της αμαρτίας, του συμβιβασμού. Είναι ο φωτισμός μας να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα. Την ίδια στιγμή μεταμόρφωση είναι η κοινωνία μας με τον αληθινό Θεό που μας δίνει προορισμό και νόημα: υπάρχουμε για να ψάχνουμε το φως, να το ζούμε και να το μοιραζόμαστε, αλλάζοντας, όσο περνά από το χέρι μας, την πορεία της ζωής μας, από την καθημερινότητα ώς τα μεγάλα. Κι Εκείνος μας δίνει το Φως Του με διάφορους τρόπους και στην παρούσα και στην αιώνια ζωή. Είναι ένας δρόμος που αξίζει αληθινά.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ 

ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 1 

5.10.2013

Πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_12.html

            

Η παρουσία του κακού και η σιωπή του Θεού

Αν είσαι Θεός

(Μουσική, Στίχοι και τραγούδι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, από τον δίσκο Τρύπιες Σημαίες)

Πόσα ποτάμια αίμα, πόσα ποτάμια δάκρυ

Και πόσα παρακάλια θέλεις ακόμα από μας…

Τώρα που τρελαθήκαμε και λύσσαξε η μπόρα

Αν ήσουνα ποτέ εδώ, πες μου πού είσαι τώρα…

Αν είσαι Θεός γιατί δεν μας λυπάσαι,

Αν είσαι Θεός γιατί δεν μας μιλάς

Αν είσαι Θεός γιατί δεν μας θυμάσαι

Γιατί γυρνάς την πλάτη γιατί μας παρατάς;

Φτύνουνε τ' όνομά σου κατώτεροι θεοί

Ουρλιάζουνε κατάρες, γιατί σιωπάς εσύ;

Κρατάνε τις ζωές μας του δαίμονα τα κτήνη

Αν είμαστε παιδιά σου εμείς, γιατί νικάν αυτοί;

Γιατί νικάν εκείνοι;

Ερμηνευτικά σχόλια

Πόσα ποτάμια αίμα, δάκρυ: Ένα συγκλονιστικό τραγούδι, κραυγή αγωνίας και προσευχή συνάμα στο Θεό, για την αδικία του κόσμου. Αίμα από τους πολέμους και τις καταστροφές στα πεδία των μαχών στα δάκρυα από την κρίση, από την αδικία, την φτώχεια, τις αρρώστιες, το θάνατο, το κακό γενικά που φαίνεται να κυριαρχεί στη ζωή μας. Νεώτεροι και μεγαλύτεροι νιώθουμε τη λύπη. Νιώθουμε την απελπισία, κάποτε και την αγωνία για το τι πρόκειται να συμβεί. Για το αν υπάρχει δρόμος και ελπίδα.

Και πόσα παρακάλια θέλεις ακόμα από μας: Αυθόρμητο το ερώτημα - γιατί; - αυθόρμητο το βλέμμα στον ουρανό και η ελπίδα στο Θεό να σταματήσει όλα αυτά, να ξαναδώσει τη ζωή και να άρει τις συνέπειες της τρέλας μας. Ο κάθε άνθρωπος προσεύχεται, παρακαλεί το Θεό και απάντηση σε συλλογικό επίπεδο δεν έρχεται. Ίσως στην καθημερινότητά μας ον Θεός να παρεμβαίνει, αλλά στο σύνολο του κόσμου τα πράγματα πορεύονται κατά πώς θέλουνε οι Ισχυροί της γης.

Τώρα που τρελαθήκαμε: Η δύναμη των ισχυρών δημιουργεί μια τρέλα. Χιλιάδες παιδιά και άνθρωποι υποφέρουν, εξαιτίας της τρέλας των δυνατών που θέλουν να επιβάλουν το νόμο τους, χωρίς ανθρωπιά, δέσμιοι των οικονομικών συμφερόντων και της δύναμης των Αγορών, των μεγάλων εταιρειών, των βιομηχανιών όπλων και κυρίως των ΜΜΕ, που καθορίζουν την πορεία της κοινωνίας μας. 

Αν ήσουνα ποτέ εδώ: Όταν βλέπει κανείς όλα αυτά, τότε νιώθει βαθιά την αγωνία και το ερώτημα "Πού είναι ο Θεός". Αυτή η απουσία, αυτή η σιωπή του Θεού γεννά αμφιβολίες για το αν ποτέ υπήρξε. Για το αν στάθηκε ποτέ δίπλα στον άνθρωπο. Πάντως, στην δυσκολία και την κρίση η κραυγή της αγωνίας είναι εντονότερη. 

Αν είσαι Θεός: πρόκληση προς το Θεό να απαντήσει. Να αποδείξει με τον τρόπο που η Θεϊκή Του δύναμη μπορεί στην επικράτηση του κακού. Να σώσει τον κόσμο και τους ανθρώπους από την απόγνωση. Θυμίζει την φράση των Φαρισαίων κάτω από το Σταυρό του Χριστού και τη φράση του ενός ληστή να κατεβεί ο Χριστός από το Σταυρό, να γλιτώσει τον εαυτό Του από το θάνατο και την ίδια στιγμή και τους ληστές. Ο Χριστός δεν απάντησε στις προκλήσεις αυτές. Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν ήθελε.

Γιατί δεν μας λυπάσαι, γιατί δεν μας μιλάς, γιατί δεν μας θυμάσαι; Βαθιά αγωνία. Τα ερωτήματα συνεχίζονται καταιγιστικά. Θέλει ο άνθρωπος απάντηση από το Θεό. Θέλει να γίνει το καλό. Θέλει ένα Θεό δικαστή και κριτή του κόσμου. Λησμονεί ότι ο Θεός δεν ήρθε για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σώσει τον κόσμο. Να δώσει στους ανθρώπους την πίστη, την δύναμη, την αγάπη να παλέψουν να διορθώσουν την πορεία της ζωής τους, αλλά και να προχωρήσουν με διαφορετικό ήθος σ’ αυτή. Αν οι άνθρωποι αρνούνται να κάνουν αυτό το βήμα, στην ουσία αρνούνται την παρουσία του Θεού. Τα θέλουν έτοιμα. Άλλος να αποφασίσει για λογαριασμό τους και να δράσει. 

Φτύνουνε το όνομά σου κατώτεροι θεοί: Το χρήμα, η εξουσία, οι ισχυροί, τα όργανα του διαβόλου, αυτοί που νιώθουν άτρωτοι και αυτάρκεις και αντιμετωπίζουν τη ζωή ως θεοί και περιφρονούν το Θεό. Αυτοαναγορεύονται θεοί στη θέση Του και δίνουν την αίσθηση ότι κυβερνούν τον κόσμο. 

Γιατί σιωπάς εσύ; Κι όμως, η σιωπή είναι ο τρόπος του Θεού. «Ο δε Ιησούς εσιώπα». Μπροστά στον Πιλάτο, όταν δικαζόταν ο Χριστός, δεν μίλησε στην αδικία. Στην κακία. Στην καταδίκη. Παρότι θα μπορούσε και να αποστομώσει τους κατηγόρους Του, αλλά και να τους καθυποτάξει, παραμένει ταπεινά σιωπηλός. Μέσα στη σιωπή Του φαίνεται ότι νικιέται. Ο σταυρός είναι συνδεδεμένος με την σιωπή. Όμως την ίδια στιγμή έρχεται και η Ανάσταση. Η σιωπή είναι ο τρόπος μέσα από τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ανοιχτεί στην Ανάσταση, στη νίκη της καλοσύνης και της ζωής. 

Γιατί νικάν αυτοί, γιατί νικάν εκείνοι; Οι δαίμονες και όσοι ζουν χωρίς Θεό φαίνεται ότι νικούνε και το Θεό. Το ερώτημα ανακύπτει εύλογο: «γιατί;». Κι όμως ο Θεός δεν φαίνεται να βιάζεται. Οι άνθρωποι όμως δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε αυτό που γίνεται και θέτουν με όση δύναμη ψυχής διαθέτουν το ερώτημα. 

Αν είμαστε παιδιά σου: Πόσο αισθανόμαστε παιδιά του Θεού; Είμαστε παιδιά Του όταν τα πράγματα πάνε καλά στη ζωή μας ή πάντοτε; Βλέπουμε την παρουσία του Θεού σε κάθε όψη της ζωής, καλή και κακή, ή επιλέγουμε να είμαστε παιδιά Του στις δυσκολίες, με αποτέλεσμα αν τα πράγματα δεν έρθουν όπως τα θέλουμε να απογοητευόμαστε ή θέλουμε να είμαστε κοντά Του για να μας τα προσφέρει κατά το θέλημά μας; Συνήθως, όταν όλα είναι καλά ξεχνάμε το Θεό, ή πρακτικά ζούμε σαν ο Θεός να δημιούργησε τον κόσμο κι από κει και πέρα τίποτα να μην τον κάνει να ασχολείται μ' Αυτόν (αίρεση του ντεϊσμού). Ο Θεός όμως έστειλε τον Υιό Του, τον Χριστό στον κόσμο, για να σώσει τον κόσμο. Και η σωτηρία περνά και μέσα από τις λύπες. Δεν μπορεί να γίνεται κατά το θέλημά μας. 

Β. Χρειαζόμαστε το Θεό ή μπορούμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας;

Ο Θεός δεν είναι άδικος, σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, ακόμη κι αν ο άνθρωπος τον υβρίζει και τον απορρίπτει. Μάλιστα ο Θεός γνωρίζει να περιμένει την μετάνοια του ανθρώπου και την επιστροφή του, παρότι αν κάποιος από εμάς είχε τη δύναμη του Θεού δεν ξέρουμε αν θα ανεχόταν τις προσβολές και την απόρριψη. Αυτό είναι το μεγαλείο της ταπείνωσης που ο Θεός μας δείχνει. Άλλωστε, η υπέρτατη πράξη δικαιοσύνης του Θεού ήταν ο ερχομός του Χριστού στον κόσμο, για να σώσει τον κόσμο. Από κει και πέρα ο Θεός δεν παραβιάζει την ελευθερία του ανθρώπου. Είμαστε υπεύθυνοι για τον κόσμο μας και η Εκκλησία δεν ζητά από τον χριστιανό να κρυφτεί στο καβούκι του και να προσεύχεται απλώς, αλλά να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να ζει εκτός της πραγματικότητας. Είμαστε χριστιανοί σημαίνει ότι πρέπει να παλέψουμε για να ζήσει ο κόσμος μας! 

Πολλά από όσα συμβαίνουν στη ζωή, επιτρέπει ο Θεός να γίνουν, για να σωθεί ο άνθρωπος. Αν δεν σωθούμε, όσο καλά και να περάσουμε, τότε δεν έχει νόημα η ζωή μας. Ο Θεός δεν μας βασανίζει, αλλά μας παιδαγωγεί, από αγάπη. Ο χρυσός μέσα στη φωτιά γίνεται λαμπρότερος και καθαρότερος. Ο πειρασμός και η θλίψη είναι το εισιτήριο για τη βασιλεία των ουρανών κι εδώ έχει αξία να μην το ξεχνούμε, ότι ακόμα κι αν υποφέρουμε, αν δοξάζουμε το Θεό, υπομένουμε, αγαπούμε και ελπίζουμε στο θέλημά Του, θα σωθούμε και θα γευτούμε τα αγαθά της αιωνιότητας, που είναι καρπός της αγάπης του Θεού! Χρειάζεται πάνω απ' όλα πίστη! Ο Άγιος Αντώνιος έλεγε: "Πάρε τις θλίψεις και τους πειρασμούς" και κανένας δεν θα μπορέσει να σωθεί!

Χρειαζόμαστε το Θεό οι άνθρωποι, για να μπορούμε μέσα από το Ευαγγέλιό Του, μέσα από την πίστη σ’ Αυτόν να μην δεχόμαστε την αδικία, αλλά ούτε και να αδικούμε. Ακόμη κι αν τα πράγματα φαίνονται δύσκολα, αν έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη του Θεού, Εκείνος θα μας δώσει στον κατάλληλο καιρό ό,τι είναι καλό για μας. Από την άλλη, επειδή έχουμε κατασκευάσει έναν κόσμο από τον οποίο απουσιάζει η ενεργός Παρουσία του Θεού είμαστε έτοιμοι τελικά και να απορρίψουμε τον ίδιο τον Δημιουργό μας. Εδώ γίνεται και πάλι αυτοεκπληρούμενη προφητεία η κατάστασή μας. Εμείς διώξαμε το Θεό από τον κόσμο, κάναμε έναν κόσμο που δεν βλέπεται εξαιτίας της αμαρτίας και του κακού και στη συνέχεια κατηγορούμε το Θεό που δεν παρεμβαίνει για να τον διορθώσει και επειδή ο Θεός δεν λειτουργεί με τα δικά μας κριτήρια λέμε ότι δεν υπάρχει. Χρειαζόμαστε μετάνοια, αγώνα προσωπικό και κοινωνικό και την ίδια στιγμή να είμαστε βέβαιοι ότι ο Θεός μας αγαπά και δεν θα μας εγκαταλείψει.

Ιδίως στην περίοδο της κρίσης ο καθένας μας, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, ας παλέψουμε με κάθε τρόπο, με τον λόγο, την ελεημοσύνη, αλλά και την αλλαγή της ζωής μας να δείξουμε ότι πιστεύοντας στο Θεό δεν χάνεται η ελπίδα. Είδαμε αυτό το διάστημα στην Λαμπεντούζα της Ιταλίας να βουλιάζουν από τους λαθρέμπορους πλοία με λαθρομετανάστες και άνθρωποι να πνίγονται. Η κακία είναι πολύ μεγάλη και η σκληρότητα. Την ίδια στιγμή όμως, αν πιστεύουμε στο Θεό, θα γνωρίζουμε ότι οι ψυχές πηγαίνουν κοντά Του και κρίνονται από Εκείνον με τον τρόπο που Αυτός γνωρίζει, αλλά και αποτελεί ο θάνατος αυτών των ανθρώπων ένα καμπανάκι για να μας δείξει ο Θεός την άδικη πορεία μας. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε. 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ 

ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 3

19.10.2013

Πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_27.html 

                 

Όνειρα

     

Όνειρο ήτανε       

(Μουσική, Στίχοι, Τραγούδι Αλκίνοος Ιωαννίδης  από τον δίσκο Ανεμοδείκτης)

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα, τίποτα πια δε θα `ναι όπως πρώτα, ξημέρωσε πάλι
Ξυπνάω στο φως, τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός, χαμένος για λίγο, ξημέρωσε πάλι
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο,  μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο, μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο, κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει και τ’ όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει, θα `μαι κοντά σου
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου, εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου με τα φτερά σου
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις, ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνει, μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Ερμηνευτικά σχόλια

Ξημέρωσε πάλι: είναι ένα τραγούδι που μας μιλά για το πώς τα όνειρά μας φανερώνουν τον κόσμο πόυ μας απασχολεί, τις φοβίες μας, τις χαρές μας, τις προσδοκίες μας για τα πρόσωπα με τα οποία σχετιζόμαστε, αλλά και πώς κάποιες φορές μας ανακουφίζουν από τα όσα δεν λειτουργούν σωστά στη ζωή μας, ενώ όταν φεύγουν μας ρίχνουν στην απογοήτευση. 

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο: όταν ονειρευόμαστε ένα πρόσωπο που αγαπούμε, που μας λείπει, είτε γιατί έχει φύγει από τη ζωή μας, επειδή οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν προβλήματα και οι άνθρωποι, παρότι το θέλουμε δεν ταιριάζουμε πάντοτε, είτε γιατί κάποιος άνθρωπος που αγαπούμε πεθαίνει, τότε το όνειρο αρχικά λειτουργεί ως μορφή επικοινωνίας με τον άνθρωπο που βρίσκεται μακριά μας, αποτυπώνει το πώς θα θέλαμε να είναι η σχέση μας μαζί του ή πώς θα θέλαμε να τον/την έχουμε κοντά μας ή τις τύψεις μας γιατί η σχέση μας δεν πήγε καλά ή είναι μία αφορμή να στενοχωρηθούμε.
όνειρο ήτανε: όταν ξημερώνει, όταν ο ύπνος περνά, τότε μένει μία αίσθηση απογοήτευσης. Μένουμε στην αίσθηση ότι το όνειρο απέχει από την πραγματικότητα και ότι δεν μπορεί να έχει εφαρμογή. Μπορεί κιόλας να ευχόμασταν το όνειρο να είναι αλήθεια, ωστόσο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την αλήθεια της παραγματικότητας και της ζωής. Το όνειρο γίνεται δραπέτευση. Η αλήθεια όμως, ακόμη κι αν είναι σκληρή, χρειάζεται δύναμη για να την αντιμετωπίσουμε ως έχει.
το όνειρο την αλήθεια θα σώσει: το όνειρο αποκαλύπτει και τα αληθινά μας αισθήματα. Όταν είμαστε ξύπνοι, επικρατεί η λογική μας, οι σκέψεις, η διάνοιά μας, η οργή μας ή η πικρία μας, η απογοήτευσή μας για τον άλλο. Μεγενθύνονται τα αρνητικά συναισθήματά μας, με αποτέλεσμα ο εγωισμός μας να μην μας αφήνει να διακρίνουμε αν αγαπούμε αληθινά τον άλλο και αν η αγάπη μας μπορεί να τον συγχωρέσει που δεν είναι όπως τον θέλουμε. Στο όνειρό όμως έχουμε χαλαρώσει. Η φαντασία μας νικά τη λογική και τα συναισθήματά μας μάς βοηθούν να φανερωθεί η αλήθεια των όσων ζητούμε και επιθυμούμε από τον άλλο, αλλά και ποια είναι η θέση του στη ζωή μας. Γι’ αυτό και τελικά το όνειρο σώζει την αλήθεια.
μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου: το όνειρο νικά την μοναξιά μας. Φανερώνει την αγάπη μας. Βγάζει μια τρυφερότητα, όταν έχουμε καλά αισθήματα έναντι του άλλου. Τότε είμαστε κοντά σ’ εκείνους που αγαπούμε. Το ίδιο και όταν κάποιος έχει φύγει από τον κόσμο. Στο όνειρο επικοινωνούμε χωρίς εμπόδια.
κι αμέσως πεθαίνει: αντί όμως να μένουμε σε μία ονειροπόληση, ας παλεύουμε να χτίζουμε όνειρα στην πραγματικότητα. Να κάνουμε νέα βήματα στη ζωή μας, χωρίς να θέλουμε να λυτρωθούμε μόνο στον ύπνο μας. Η δυσκολία, αλλά και η χαρά βρίσκεται όταν παλεύουμε να ξεκινάμε τη ζωή μας από την αρχή, να διορθώνουμε τα λάθη μας και να παλεύουμε να ονειρευτούμε κάτι καλύτερο και κάτι πιο κοντά στην πραγματικότητα που ζούμε. Γιατί αλλιώς παρηγοριόμαστε με την ονειροπόληση, αλλά δεν κάνουμε τη ζωή μας ονειρεμένη.

Β. Μας ανησυχούν τα όνειρα;  

Τα όνειρα έρχονται στην ψυχή μας από φυσικά αίτια, τις περισσότερες φορές. Πρόσωπα και γεγονότα που μας απασχολούν, άγχη και αγωνίες μας, η ποιότητα της ζωής μας (π. χ. η βαρυστομαχιά το βράδυ) μας οδηγούν στο να βλέπουμε διάφορα όνειρα, τα οποία συνήθως τα ξεχνάμε, ενώ κάποιες φορές μας δείχνουν ό,τι έχει η ψυχή μας στο ασυνείδητό της. Τα όνειρα πάντως δεν χρειάζεται να τα δίνουμε σημασία.

Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν τα όνειρά τους να λειτουργούν ως αφορμή μαντείας για το μέλλον. Τότε στην ουσία τα όνειρα γίνονται πηγή κοινωνίας με τον διάβολο. Ο άνθρωπος θεωρεί ότι ενώ το μέλλον ανήκει στο Θεό, εκείνος μπορεί να το χρησιμοποιήσει για λογαριασμό του, για να προφητεύσει, για να μαντεύσει και να γίνει φορέας οραμάτων και αποκαλύψεων, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους. Όμως κάτι τέτοιο έχει να κάνει με τον πειρασμό και δεν πρέπει να νικιόμαστε από αυτόν.

Υπάρχουν και όνειρα τα οποία προέρχονται από το Θεό. Αυτά όμως είναι σπάνια και δίνονται σε ανθρώπους που ο Θεός κρίνει ότι πρέπει να δώσου ένα μήνυμά του στον κόσμο. Ας μην είμαστε όμως βιαστικοί. Τέτοια όνειρα συνήθως επαναλαμβάνονται και δίδονται σε αγιασμένες μορφές.

Τα όνειρα που νεώτεροι και μεγαλύτεροι καλούμαστε να κάνουμε δεν είναι στον ύπνο μας, αλλά στον ξύπνιο μας. Καλούμαστε να έχουμε στόχους, όνειρα στη ζωή μας. Να μην το βάζουμε κάτω στις δυσκολίες μας, αλλά με τη δύναμη της πίστης στο Θεό να παλεύουμε και να μην νικιόμαστε από το πνεύμα της εποχής που θέλει τα όνειρά μας να μην έχουν αξία, γιατί επικρατεί ένα κλίμα μεγάλης απογοήτευσης. Ας το παλέψουμε και ο Κύριος θα μας βοηθήσει. Μ αισιόδοξη διάθεση, αγωνιστικότητα και προσπάθεια ας προσπαθούμε τα όνειρά μας να γίνονται πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή ας ανανεωνόμαστε. Αν κάποιο όνειρό μας δεν μπορεί να πραγματωθεί, ας μην το βάζουμε κάτω. Ας προσαρμοζόμαστε και ας ξεκινάμε από την αρχή. Μόνο να μην νικιόμαστε από την απογοήτευση, γιατί αυτό πάλι θέλει ο πειραστής.  

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ 

ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  7               

16.11.2013

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/11/blog-post_9300.html

Για την κατάκριση...Λόγια που πληγώνουν

  

Λόγια σαν αγρίμια     

(Μουσική, Στίχοι Λευτέρης Πλιάτσικας, Ερμηνεία Όναρ  από τον δίσκο  Μην πετάς, θα σε δουν )

Καμιά φορά τα λόγια πληγώνουν σαν καρφιά και χύνονται στο δρόμο σαν αγρίμια
Συγγνώμη αν είπα, αν είπα πολλά, είναι οι αξίες που πίστευα και είχα
Δώσε μου δύναμη να μείνω στην αρχή η πρώτη αγάπη μου το χρώμα σου φοράει
έκρυψα μέσα μου τα χείλη που ‘χαν πει αν κλαις, αν γελάς το ίδιο σου πάει
Καμιά φορά τα λόγια με ρίχνουν στα βαθιά και μένουν μέχρι αργά να μου θυμίζουν
πως ό,τι αγαπούσα κρυφή συντροφιά περνάει και χάνεται μαζί σου
Δώσε μου δύναμη να μείνω στην αρχή η πρώτη αγάπη μου το χρώμα σου φοράει
έκρυψα μέσα μου τα χείλη που ‘χαν πει αν κλαις, αν γελάς το ίδιο σου πάει

Ερμηνευτικά σχόλια

Τα λόγια πληγώνουν σαν καρφιά: είναι ένα τραγούδι που μας μιλά για το πώς εύκολα μπορούμε να διαλύσουμε με την πικρότητα των λόγων μας, το θυμό και την οργή μας, αλλά και την απροσεξία που φέρνει η κατάκριση μία σχέση. Οι άνθρωποι βλέπουμε τα πράγματα από τη σκοπιά του εαυτού μας. Νομίζουμε ότι

Ζήλεια

Σε ζηλεύω αγκάθι
(Μουσική B.D Foxmoοr, Μιχάλης Μυτακίδης, Στίχοι και Ερμηνεία SADAHZINIA, από τον δίσκο Άλλο ένα ψέμα)

Κάθε φορά που για κάτι μετανιώνω ξανά,
 μένω εδώ και το ζω, δεν κρύβομαι πουθενά
δικαιολογίες δεν ψάχνω πίσω στο χρόνο,
 κάνω κουράγιο και φιλιώνω με τον πόνο.
Θα ήθελα λίγο να με ξεχάσεις ατυχία, 
 να ζήσω λίγο κι απ' αυτό που λένε ησυχία
και στου ονείρου μια απόμερη άκρη έχω φυλάξει και χαρά κάτω απ' το δάκρυ.
Θα 'θελα έστω μια φορά το κακό να φοβηθεί να διαλέξει μοναχό του να χαθεί
να μη ζυγώσει κοντά κι όταν θα με κοιτάξει να έχω πάνω μου κάτι που να το τρομάξει.
Έστω για μια φορά, έστω για μια στιγμή να στείλουν πόνο οι πνιγμένοι μου λυγμοί
Να ξεσπάσω ζητάω για όσα έχω πάθει, 
απόψε Θεέ μου κάνε με να μοιάζω αγκάθι.
Σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε ζυγώνει, σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε πληγώνει
Σε ζηλεύω αγκάθι γιατί και να κοπείς συνεχίζεις να ζεις.
Ζηλεύω, κάποιες στιγμές τη μοναξιά σου, 
ζηλεύω που όλοι μένουνε μακριά σου
Ζηλεύω που ο ήλιος σε δείχνει χρυσαφένιο παντού, 
ζηλεύω από πάνω σου το χρώμα του ουρανού
Τον αέρα δε φοβάσαι που σε παίρνει, 
αφού όπου πας ακόμα θα 'σαι αγκάθι,
 θα τρυπάς
Δε σε νοιάζει αν χαθείς λίγο πιο πέρα, δε σε νοιάζει αν είναι νύχτα,
 αν είναι μέρα.
Κυλάει κι ο χρόνος αλλιώτικα για σένα κι όσα αύριο δεις είν' από τώρα ξεγραμμένα
Έχεις ταλέντο αλήθεια να υπάρχεις και χώρο δίπλα σου για όλα πάντα θα 'χεις.
Σε ζηλεύω γιατί κανείς δε σε πληγώνει, 
σε ζηλεύω γιατί κανείς δε σε ζυγώνει
Γιατί ο φόβος κι όσα σέρνεις σ' έχουν μάθει,
 σε ζηλεύω τόσο αγκάθι.
Σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε ζυγώνει,
 σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε πληγώνει
Σε ζηλεύω αγκάθι γιατί και να κοπείς συνεχίζεις να ζεις.

Ερμηνευτικά σχόλια

Εσύ μου θύμισες πώς είναι...

Εσύ μου θύμισες πώς είναι
να θες με όλη την καρδιά σου
να βρίσκεις πάλι τα όνειρα σου
μέσα στο φιλί.

Εσύ μου θύμησες πώς είναι
να μη σου κρύβει το μυαλό σου
πως όλα είναι για καλό σου
να φτάνεις στην πηγή.

Ναι…
Και να πίνεις νερό,
να ρωτάς τον καιρό
και να μπαίνεις με φόρα στα τρένα.
Στο ταξίδι η ζωή
να σε παίρνει μαζί,
τα δικά σου να βρίσκεις στα ξένα.
Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα...

Εσύ μου θύμισες πώς είναι
να αρπάζεις τη ζωή απ’ το χέρι
βαθιά να βάζεις το μαχαίρι
μέσα στην πληγή.

Μου θύμισες ξανά πώς είναι

να διώχνεις τη ντροπή απ’ το πάθος
να βρίσκεις το σωστό στο λάθος
μες στη διαδρομή.

Ναι..
Και να πίνεις νερό,
να ρωτάς τον καιρό
και να μπαίνεις με φόρα στα τρένα
Στο ταξίδι η ζωή
να σε παίρνει μαζί,
να ‘χεις φλόγα μονάχα για ένα.
Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα...

Εσύ μου θύμισες πώς είναι
ν’ ανοίγεται μπροστά στο χάρτη
για δυο ανθρώπους μονοπάτι,
αντί για την φθορά, η αγάπη.