Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Ας μην αφήσουμε την ελπίδα να σβήσει...

Τα τέσσερα κεριά, έλιωναν, αργά αργά...
Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους….
Το πρώτο έλεγε:
«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ»
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω ότι δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!”…κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά… 
Το δεύτερο είπε: 
«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ»
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.”…μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε….
Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε:
«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ»
Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο…..και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει… 
Ξαφνικά...ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά.  
Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε:
«Μα τι κάνετε;Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα!Φοβάμαι το σκοτάδι!!» …και ξέσπασε σε δάκρυα… 
Τότε το τέταρτο κερί είπε με  συμπόνια :
“Μη φοβάσαι μικρό μου και μην κλαίς: όσο είμαι εγω αναμμένο,
θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε
τα άλλα τρια κεριά
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ   Η ΕΛΠΙΔΑ»  
...με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας, και ξανάναψε όλα τα άλλα…  …



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...