"Praying for us" - αλλιώτικο graffiti στην Αθήνα!

Προχτές που πέρασα από την Ομόνοια, 

είδα το τεράστιο graffiti με τα χέρια που προσεύχονται, 

και μου έφτιαξε τη μέρα!!!

 Η τοιχογραφία βρίσκεται έξω από το δεκαώροφο ξενοδοχείο Vienna επί της Πειραιώς 20. 

Είναι αντίγραφο ενός έργου του Άλμπρεχτ Ντύρερ. 

Τα χέρια που προσεύχονται δεν στρέφονται προς τα πάνω, μα προς τα κάτω. 

Κάποιοι είπαν ότι είναι σαν ο ίδιος ο Θεός να προσεύχεται 

να σωθεί αυτή η πόλη και οι κάτοικοί της.

 Πρόκειται για την καλλιτεχνική πρόταση του φοιτητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Παύλου Τσάκωνα που υλοποιήθηκε από τους ζωγράφους  

Μανώλη Αναστασάκο και  

Δημήτρη, Μπάμπη και Θανάση Κρέτση. 

Εντάσσεται στη δράση "Εικαστικές παρεμβάσεις στο Δημόσιο Χώρο" 

και αποτελούν πιλοτικό πρόγραμμα που σκοπό έχει 

τη μεταστροφή του κλίματος στην παλιά Αθήνα.

Καλά... μ' αρέσει πάρα πολύ!!!

Είναι επιβλητικό και υποβλητικό. Στέλνει μηνύματα.

Σε μένα το μήνυμα ήταν:

"Η προσευχή θα σώσει τον κόσμο".

Πιστεύω στη δύναμη της προσευχής κι έτσι μετέφρασα το έργο.

Σε σας άραγε, ποιο μήνυμα στέλνει;

 

Αναδημοσίευση: http://efivikimatia.blogspot.gr/2012/05/praying-for-us-graffiti.html

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. (του Παναγιώτη Ασημακόπουλου)

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Να ψάχνουν μαζί με τον άστεγο και το φτωχό κάτι να φάει και κάτι να βάλει από πάνω του για να ζεσταθεί. Σε μια κοινωνία της οποίας η παγωμάρα και η ατσάλινη κυνικότητα υπερβαίνει το χειμωνιάτικο κρύο. Κι αυτοί εκεί, αθεράπευτα ιδεολόγοι και ρομαντικοί εκφραστές του μηνύματος του Χριστού, ενός άλλου Χριστιανισμού με κοινωνικό πρόσωπο και κρυστάλλινη αγάπη. Να τα δίνουν όλα για τους ενδεείς (Μ. Βασίλειος). Να στηρίζουν σκανδαλιστικά τους λεπρούς (Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος). Να τα βάζουν στα ίσια με την δυνατή και ανάλγητη κοσμική εξουσία για το φτωχικό μιας χήρας (Ιω. Χρυσόστομος).

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάνε τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Εκεί πετάνε τον ύπουλο συμβιβασμό σε θεολογικά ζητήματα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια σε θέματα πίστης και ζωής της Εκκλησίας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους γράφουν τις αβροφροσύνες και τα δείπνα πολυτελείας με την εξουσία (Ιω. Χρυσόστομος) και τις γλυκανάλατες ισορροπίες με τους πλουσίους και τους ισχυρούς του κόσμου τούτου (και οι τρεις).

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάμε τις αρχές και τις ιδέες τους για μια αληθινή παιδεία και έχουμε φτιάξει ένα εγκεφαλοκρατούμενο εκπαιδευτικό σύστημα που συνδέεται με την εξυπηρέτηση του τρίπτυχου «παράγω – καταναλώνω – υπάρχω». Ανθρωπιστικές ιδέες, ήθος, υπαρξιακό νόημα, ψυχικές αρετές, στην καλύτερη περίπτωση γίνονται κούφια λόγια σε μαθητικές εκθέσεις ή πυροτεχνήματα για μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Ακόμη και η γιορτή τους από αφιέρωμα στην παιδεία και από αφορμή για αναθεώρηση της στάσης μας γίνεται για ορισμένους ευκαιρία για δουλειές, ψώνια και βόλτες με την επίκληση του ασαφούς όρου «σχολική αργία».

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Κι εμείς απέναντι με τη λουστραρισμένη αποστείρωση μιας νοσηρής θρησκευτικότητας, με την εκνευριστική αφασία της κοινωνικής μας νωθρότητας, με την παράφωνη αντικατάσταση της παιδείας από την εκπαίδευση, πραγματικά σκουπίδια σε ένα κόσμο που φτιάχτηκε για να είναι «κόσμος».

Χρόνια πολλά σε όσους αποτελούν την εξαίρεση, καλή συναίσθηση σε όσους εξακολουθούν να υπηρετούν το σύστημα….

Αναδημοσίευση: http://theologosnaf.blogspot.gr/2012/01/blog-post_25.html?spref=fb

Δημητριάδος Ιγνάτιος προς τους Εκπαιδευτικούς: «Σηκώστε τείχος απέναντι στο ρατσισμό»

«Η μόνη μας ελπίδα για το μέλλον μας είναι η
Παιδεία μας. Σε πολλά άλλα επίπεδα έχει δυστυχώς αποτύχει η γενιά μας. Στα
χέρια σας κρατάτε τα παιδιά που ή θα υποστούν τις συνέπειες αυτής της εποχής
ή θα πετάξουν για καινούριους ορίζοντες και θα ξαναφέρουν την Ελλάδα εκεί
που τής αρμόζει. Υπερήφανη και γενναία. Πέρα από τις γνώσεις δώστε στα
παιδιά και ήθος, αγάπη για την πατρίδα, σεβασμό στην ιστορία και στην
παράδοση. Ενότητα μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία μας. Διδάξτε στα
παιδιά ότι ο άνθρωπος από όπου και αν προέρχεται δε παύει να είναι μια
ζωντανή εικόνα του Θεού. Σηκώστε το τείχος απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού,
ναζισμού και περιθωριοποιήσεως ανθρώπων. Κρατήστε όρθια την Ελληνορθόδοξη
παράδοσή μας που σέβεται τον κάθε άνθρωπο και ενώνει το λαό».

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Τα χέρια του ιερέα στη ζωή μας

Όταν έμπαινε στο Ναό της Ιερουσαλήμ η Παναγία μας, κρατώντας στην αγκαλιά της βρέφος 40 ημερών τον Ιησού, μαζί με τις άλλες μητέρες που έρχονταν εκεί για να καθαριστούν μετά τον τοκετό και να παρουσιάσουν τα πρωτότοκά τους παιδιά, κανένας δεν μπορούσε να διακρίνει κάτι το ξεχωριστό σ’ αυτό το παιδί! Μόνο ένας, ο πρεσβύτης Συμεών, ειδοποιημένος από το Άγιο Πνεύμα, έτρεξε να υποδεχτεί Εκείνον που τόσα χρόνια περίμενε πρώτα να δει με τα σωματικά του μάτια κι έπειτα να πεθάνει…
Η πολυπόθητη στιγμή είχε φτάσει! Πήρε στα χέρια του το βρέφος, τον Ιησού, και ζήτησε από το Θεό τώρα πια να πεθάνει, αφού είδαν τα μάτια του το σωτήρα όλου του κόσμου, το Χριστό!
Κι αυτή η συγκλονιστική στιγμή ζωντανεύει στο διάβα των αιώνων κάθε φορά που ένα αντρόγυνο φέρνει στο Ναό το νεογέννητο παιδί της, για να «σαραντίσει» όπως λέμε, για να διαβάσει, δηλαδή, ο ιερέας ειδικές ευχές στη μητέρα του παιδιού και να πιάσει στα χέρια του, όπως και τότε ο Πρεσβύτης Συμεών, το μικρό παιδί…
Στα χέρια του Ιερέα! Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο μεγάλη σχέση έχει η ζωή μας με τα χέρια του ιερέα;
Η πρώτη έξοδος του νεογέννητου παιδιού από το σπίτι του γίνεται την ημέρα του σαραντισμού. Το παιδί μας κάνει την πρώτη επίσκεψή του στο σπίτι του Ουράνιου Πατέρα Του! Εκεί θα το πρωτοπιάσει ο ιερέας στα χέρια του και θα το οδηγήσει στον πρώτο του εκκλησιασμό. Θα το βάλει μπροστά στις εικόνες του τέμπλου, μετά μέσα στο Ιερό Βήμα, αν είναι αγόρι. Θα εκφωνήσει τα λόγια του Συμεών «Νυν απολύεις με Δέσποτα» και θα το παραδώσει στη μητέρα του.
Αργότερα, πάλι θα φέρει η μητέρα το παιδί στο Ναό. Τώρα για τη βάφτισή του, τη δεύτερη γέννα του από την κολυμβήθρα, την κοιλιά της άλλης Μάνας, της Εκκλησίας! Πάλι θα πιάσει στα χέρια του το παιδί ο ιερέας, να το αλείψει με λάδι αρχικά, να το βαπτίσει στο νερό, να το ντύσει, να το κουρέψει, να το χρίσει, τέλος, με το άγιο Χρίσμα, δίνοντάς του τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αναδεικνύοντάς το γνήσιο παιδί της Εκκλησίας.
Στη συνέχεια, όχι μόνο τρεις φορές, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν και κάνουν μερικοί, αλλά πολλές φορές, πάλι έχοντας στο χέρι του τη λαβίδα θα του μεταδίδει τη θεϊκή τροφή… Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού κι όχι το μελάκι ή το χρυσό δοντάκι, όπως πάλι εντελώς ανόητα λένε κάποιοι στα παιδιά, αλλά τον ίδιο το Χριστό, ολοζώντανο, θα βάζει με το τίμιο χέρι του ο ιερέας στο στόμα του παιδιού, για να συγχωρούνται οι αμαρτίες του και να ζει αιώνια! Γιατί τέτοια είναι αυτή η ζωή, η νέα ζωή που πήρε με το βάπτισμα, αιώνια! Χωρίς τέλος, χωρίς ημερομηνία λήξεως!
Κι όσο θα μεγαλώνει θα το μάθει ο νονός ή η νονά του, ότι όταν θα λερώσει με τις αμαρτίες, τις κακίες, τις ζήλειες, τα ψέματα, τις κλεψιές, της ψυχής το λευκό φόρεμα, που απέκτησε με τη Βάπτισή του, τότε πάλι θα τρέξει στον ιερέα! Για να του ομολογήσει τα σφάλματά του, με ειλικρίνεια και μετάνοια πραγματική, για ν’ απλώσει πάλι κι εκείνος μετά με το χέρι του το πετραχήλι πάνω του, να του διαβάσει τη συγχωρητική ευχή, να τον σκεπάσει ολόκληρο η Χάρη του Θεού!
Όταν έρθει η ευλογημένη ώρα του γάμου, πάλι ο ιερέας θα πιάσει τα χέρια των νέων πια κι ώριμων παιδιών μας, θα τα ευλογήσει εξ ονόματος του ίδιου του Χριστού, Εκείνου που φέρνει τον ένα στον άλλο κοντά και ενώνει τα διαιρεμένα και θα τα ενώσει σφιχτά, τόσο σφιχτά, ώστε κανένας να μην μπορεί να μπει ανάμεσά τους, κανένας να μην μπορεί να χωρίσει αυτό το αντρόγυνο. Με τα χέρια του πάλι θα στεφανώσει το γαμπρό και τη νύφη, για τον αγώνα που έκαναν να φθάσουν αγνοί μέχρι το γάμο, θα τους δώσει αργότερα να πιουν κρασί από το κοινό ποτήρι, με τα χέρια του ύστερα θα τους σύρει στο χορό του Ησαΐα, στο χορό της γαμήλιας χαράς! Και λίγο πριν τελειώσει το μυστήριο του γάμου, πάλι με τα χέρια του θ’ αναλάβει τα στέφανά τους και θα χωρίσει τα χέρια τους, βάζοντας ανάμεσά τους το Ευαγγέλιο, δείχνοντάς τους ταυτοχρόνως, ότι μόνο αν ο Χριστός παραμένει ανάμεσά τους κι αγωνιστούν για να εφαρμόζουν όλες τις ημέρες της ζωής τους το λόγο Του, θ’ αξιωθούν να πάρουν και τα στεφάνια του Παραδείσου, τη μεγάλη κείνη ημέρα και την επιφανή!
Κι αν το παιδί μας δεν πάρει το δρόμο του γάμου κι αποφασίσει να αφιερωθεί «ψυχή τε και σώματι» στο Θεό, τότε πάλι στα χέρια του Ιερέα θα δώσει τρεις φορές το ψαλίδι για τον κείρει μοναχό! Τα χέρια του ιερέα θα τον ντύσουν τα μοναχικά ενδύματα! Κι αν προχωρήσει και στην ιεροσύνη, τα χέρια του Αρχιερέα τώρα θα του μεταδώσουν τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, που θεραπεύει τα ασθενή και τα ελλείποντα αναπληρώνει! Θα τον ντύσουν τα ιερατικά άμφια, θα του παραδώσουν στα δικά του χέρια την «καλήν παρακαταθήκην», το Σώμα του Χριστού, που θα του ζητήσει ο ίδιος ο Χριστός την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας Του!
Τέλος, όταν θα έρθει η ώρα να κλείσουμε κι εμείς τα μάτια μας εδώ στη γη και να τ’ ανοίξουμε στην άλλη ζωή, στην ποθεινή μας πατρίδα, πάλι ο ιερέας θα πάρει με τα χέρια του το χώμα να ραντίσει το άψυχο πια σώμα μας, λέγοντας τα λόγια του ίδιου του Θεού «γη ει και εις γην απελεύση», χώμα είσαι δηλαδή και πάλι στο χώμα γυρνάς, θα ρίξει πάνω μας το λάδι ή το κρασί και θα βάλει στο στόμα μας έναν κέρινο μικρό σταυρό, για να βρεθεί στα χείλη μας η καλή απολογία όταν θα συναντήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό…
Πόσο μεγάλη στ’ αλήθεια σημασία δεν έχουν για τη ζωή μας, και την εδώ και την πέρα του τάφου, τα χέρια του Ιερέα! Γι’ αυτό να τα φιλούμε ευλαβικά! Να τα ασπαζόμαστε αναλογιζόμενοι κάθε φορά τα πάρα πολλά που χρωστούμε σ’ αυτά τα χέρια!
Και να προσευχόμαστε για τους ιερείς μας και για τους αρχιερείς μας αδελφοί! Όπως κι εκείνοι υψώνουν νύχτα και ημέρα τα χέρια τους στις δικές τους προσευχές και μεταφέρουν τις προσευχές μας στο Θεό, τα αιτήματά μας, τα βάσανά μας, τα προβλήματά μας, το καθετί που μας απασχολεί, έτσι κι εμείς να μην ξεχνάμε να ζητάμε γι’ αυτούς το φωτισμό, τη δύναμη, τη χάρη, την προστασία του Θεού… Γιατί μεγάλο έργο και βαρύ αναλογεί στον καθένα τους!
Κι ακόμη, να προσευχόμαστε ν’ αναδεικνύει κι άλλους εργάτες στον αμπελώνα Του ο Κύριός μας, γιατί ο θερισμός είναι πολύς και οι εργάτες ολίγοι! Γιατί οι χώρες είναι έτοιμες για θερισμό, γιατί διψάνε οι ψυχές των ανθρώπων για Χριστό, γιατί κι άλλα πρόβατα έχει, που δεν έχουν ακόμη ποιμένα, γιατί είναι έτοιμο το δείπνο Του στη Βασιλεία των ουρανών και πρέπει να γεμίσουν όλες οι θέσεις!

Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων
Πηγή: agiameteora.net

Αναδημοσίευση: http://fdathanasiou.wordpress.com

The colors of Jerusalem

 Μια πόλη σύμβολο τριών θρησκειών...

Ένα βίντεο που μας οδηγεί στα τρία μεγάλα προσκυνήματα

        

...Η παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, περιβαλλόμενη από έναν οχυρωμένο τοίχο και διαιρεμένη σε τέσσερις συνοικίες: την αρμένικη, την χριστιανική, τη μουσουλμανική και την εβραϊκή.

Λόγω των Αγίων Τόπων παρουσιάζει σημαντική τουριστική κίνηση. 

Αξιοθέατα της αποτελούν το Κάστρο (24 π.Χ.), ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιακώβου του 12ου αιώνα, το Όρος του Ναού (Χαράμ αλ-Σαρίφ), το τέμενος Αλ-Ακσά (705–715), ο Τρούλος (ή Θόλος) του Βράχου, το Δυτικό τείχος, το Φρούριο Αντωνία, ο Ναός του Πανάγιου Τάφου, ο κήπος της Γεσθημανής, οι Τάφοι των Βασιλέων και το Όρος των Ελαιών... 

(Πηγή: Ιερουσαλήμ - Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια)

Αναδημοσίευση: http://nzals.blogspot.gr/2013/02/the-colors-of-jerusalem.html

Φοβάμαι ενώ - Κατερίνα Τσιλιλή

Πόσο δύσκολο είναι να κρατάς ισορροπίες,

να είσαι και να νιώθεις συνέχεια σαν ακροβάτης σε τσίρκο

χωρίς μάλιστα προστατευτικό δίχτυ από κάτω

η παραμικρή λάθος κίνηση σε οδηγεί στο κενό….

οι άλλοι  γύρω σου  σε κοιτάνε συνέχεια με κομμένη την ανάσα

περιμένοντας ή να περάσεις απέναντι ή να γκρεμιστείς

περισσότερο ενδιαφέρονται βέβαια για την πτώση σου παρά

για την επιτυχία σου… είναι  πιο θεαματικό να αποτυγχάνεις…

κάνεις μεγαλύτερο θόρυβο….

όσο δύσκολο είναι να βαδίζεις  σε ένα τεντωμένο σκοινί..                                                           είναι εξίσου κοπιαστικό
 
να πατάς στη γη και να είσαι σε ισορροπία με τον κόσμο, με σένα,

ακροβατείς … καθημερινά σε πρόσωπα και καταστάσεις…

αγωνίζεσαι να πετύχεις , προσπαθείς να μην πληγώνεις, εύχεσαι να μη σε             πληγώσουν

και στο τέλος της ημέρας έχεις δώσει ακόμα μια καταπληκτική παράσταση..

( από τη συλλογή ΜΕΡΕΣ ΔΙΤΤΕΣ,εκδόσεις  μανιφέστο)

Αναδημοσίευση: http://katerinalou.wordpress.com

Πάμε μια βόλτα μέχρι την Ιερουσαλήμ;

Κλικ στην εικόνα και ... καλό ταξίδι!!!!!!

Ένα παιχνίδι με σύμβολα και εικόνες των θρησκειών

Χτυπήστε το ρολόι και επιλέξτε εικόνες που σχετίζονται με κάθε θρησκεία πριν ο χρόνος σας εξαντληθεί

.

Υπάρχει θέση για τη θρησκεία στην κοινωνία;

Η νεότερη γενιά θα μπορέσει να κατασκευάσει ένα νέο κόσμο καλύτερο από αυτό που έχουμε; Μέσα από μια διαδικασία συζήτησης και διαλόγου, είκοσι νέοι συζητούν σχετικά με το δίκαιο, την πνευματική και θρησκευτική ζωή στην κοινωνία. Μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στην αναρχία, την εξουσία και τη δημοκρατία, το επιχειρηματικό πνεύμα διαλόγου και της ισότητας, καθώς και το ενδεχόμενο να μην υπάρχει θρησκεία. Στους 20 συμμετέχοντες περιλαμβάνονται  Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί, Σιχ και  Ινδουιστές καθώς και κάποιοι  αγνωστικιστές και  άθεοι.

Οι Ιουδαϊκές γιορτές μέσα από τα μάτια των πιστών

>Το Γιόμ-Κιπούρ, η Ημέρα του Εξιλασμού, είναι ημέρα σκέψης, προσευχής και νηστείας.Το Γιόμ-Κιπούρ μας εξιλεώνει για αμαρτήματα μόνο απέναντι στο Θεό και όχι για τις άσχημες πράξεις μας απέναντι στους συνανθρώπους μας. Γι' αυτό και είναι σημαντικό πριν το Γιόμ-Κιπούρ, να ζητάμε συγγνώμη και συγχώρεση από συγγενείς, φίλους και γνωστούς, πριν κληθούμε να ζητήσουμε την συγγνώμη του ίδιου του Θεού προς το πρόσωπό μας. Οπως όταν ένας άνθρωπος συγχωρεί κάποιον άλλο, εκφράζει τα πιό αγνά αισθήματα της αγάπης και της μεγαλοψυχίας, έτσι και η συγχώρεση του Θεού είναι η εκδήλωση της αιώνιας αγάπης Του προς τον εκλεκτό λαό Του. Το Γιόμ-Κιπούρ, ο Θεός μας στέλνει απλόχερα την Συγγνώμη Του, που ίσως να είναι και το μεγαλύτερο δώρο Του προς εμάς και συνεπώς, από μόνο του το γεγονός αυτό, καθιστά την άγια αυτή ημέρα μία από τις πιο χαρούμενες ημέρες του χρόνου.

Το Χανουκά, η Γιορτή των Φώτων (Χάγκ Αουρίμ) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 25 του Εβραϊκού μήνα Κισλέβ και διαρκεί οκτώ ημέρες . Στην Συναγωγή εισάγουμε το "Αλ Ανισίμ" στην Αμιντά και των τριών καθημερινών προσευχών (Σσαχαρίτ, Μινχά & Αρβίτ) ευχαριστώντας τον Θεό για το θαύμα που πραγματοποίησε ενώ μετα την Αμιντά του Σσαχαρίτ και πριν το Καντίς Τιτκαμπάλ τραγουδάμε τον ευχαριστήριο ύμνο Αλέλ που αποτελείται από συγκεκριμένους ψαλμούς του Δαυϊδ.

Στο σπίτι, ανάβουμε την Χανουκιγιά μόνον όταν πέσει η νύχτα και χρησιμοποιούμε ελαιόλαδο ή κεριά από παραφίνη αρκετά μεγάλα ώστε να μένουν αναμμένα τουλάχιστον μισή ώρα μετά το άναμμά τους. Αυτό συμβολίζει την θέλησή μας να φωτίσουμε το σκοτάδι που υπάρχει στον κόσμο μέχρις ότου, όπως λέει και ο Προφήτης Ησαϊας "ο κόσμος γεμίσει από την γνώση του Θεού". Ολα τα μέλη κάθε Εβραϊκής οικογένειας πρέπει να είναι παρόντα στο άναμμα της Χανουκιγιά, η οποία πρέπει να τοποθετείται ή μπροστά από ένα παράθυρο ή δίπλα στην είσοδο του σπιτιού έτσι ώστε να είναι ορατή από το δρόμο. Αυτό συμβολίζει ότι δεν πρέπει να "κρατάμε" το φώς μόνο για μάς αλλά πρέπει να το διαδίδουμε όσο πιο μακριά μπορούμε.

Το Πέσαχ αρχίζει την 15η ημέρα του εβραϊκού μήνα Νισσάν  και διαρκεί οκτώ ημέρες. Πρόκειται για την πρώτη από τις τρεις εορτές προσκυνήματος, με διττό χαρακτήρα: ιστορικό και αγροτικό, τις επονομαζόμενες Ρεγκαλίμ. (Οι άλλες δύο είναι το Σσαβουότ και το Σουκότ). Σε ό,τι αφορά τον αγροτικό χαρακτήρα το Πέσαχ χαιρετίζει την αρχή του θερισμού. Μεγαλύτερη όμως σημασία δίνεται στον ιστορικό χαρακτήρα αφού, το Πέσαχ γιορτάζουμε την Έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο και την απελευθέρωση τους ύστερα από μακρόχρονη δουλεία. Η γιορτή αυτή είναι γνωστή με τέσσερις διαφορετικές ονομασίες.
Η πρώτη είναι, Χαγκ Χαπέσαχ. Η λέξη «πέσαχ» σημαίνει «προσπερνώ» και αναφέρεται στο πέρασμα του Θεού πάνω από τα σπίτια των Εβραίων ,όταν θανάτωσε όλα τα πρωτότοκα παιδία των Αιγυπτίων. Άλλη ονομασία είναι ,Χαγκ Χαματσότ,η Γιορτή των Ματσότ ή των άζυμων, επειδή οφείλουμε να τρώμε μόνο Ματσότ. Η τρίτη ονομασία είναι Χαγκ Χααβίβ, η Γιορτή της Άνοιξης, καθώς συμπίπτει πάντα με την Άνοιξη στο Βόρειο ημισφαίριο . Άλλωστε στην Τορά συσχετίζεται αρκετές φορές η Έξοδος των Εβραίων από την Αίγυπτο με τον μήνα Αβίβ (Άνοιξη). Τέλος το Πέσαχ ονομάζεται Ζμαν Χερουτένου, η Εποχή της Απελευθέρωσης μας, καθώς όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από το πέρασμα του εβραϊκού λαού από την σκλαβιά στην ελευθερία.

Πηγή - αναδημοσίευση : http://aspectsofreligion.wikispaces.com/Jewish+holidays

Μια γιορτή .... με μια άλλη ματιά

Ιερουσαλήμ, η πόλη λάφυρο

Το σημείο σύγκρουσης των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών είναι ο γόρδιος δεσμός για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή






Η Ιερουσαλήμ είναι ανεπιτήδευτα και απροκάλυπτα γοητευτική. Αυτό εν μέρει ίσως οφείλεται στη χαρακτηριστική μπεζ-ροζ πέτρα με την οποία είναι χτισμένα τα περισσότερα κτίρια, νέα και παλαιά.

Αλλά και στα πολλά λουλούδια που με κόπο καλλιεργούνται στον άνυδρο τόπο. Και σίγουρα στα κορυφαία λατρευτικά μνημεία που στολίζουν το αστικό της τοπίο, ανατολίτικο ή σύγχρονο, με τρούλους χριστιανικών εκκλησιών, μουσουλμανικούς μιναρέδες και εβραϊκές επτάφωτες λυχνίες. Με ιστορία χιλιετηρίδων, «λογικά» η Ιερουσαλήμ δεν διαθέτει τίποτα που να την καθιστά αυτονόητα μήλον της Εριδος ανά τους αιώνες. Καθώς όμως εδώ συγκρούονται οι «τεκτονικές πλάκες» των τριών μεγαλυτέρων μονοθεϊστικών θρησκειών, είναι η κατ΄ εξοχήν πόλη-λάφυρο του πλανήτη. Οχι για λόγους στρατιωτικούς, αλλά για κάτι πολύ ισχυρότερο: για το φαντασιακό της βάρος στα μυαλά δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Για το ανεπόπτευτο συμβολικό της εκτόπισμα.
Είναι «απλό»: ποτέ δεν θα υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή αν δεν βρεθεί μια λύση για την ιερή πόλη, αποδεκτή τόσο από τους Παλαιστινίους όσο και από τους Ισραηλινούς. Η τελευταία διαμάχη αφορά την απόφαση του πρωθυπουργού του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου να οικοδομηθούν παράνομα 1.600 σπίτια για εβραίους αποίκους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, τον κατ΄ εξοχήν αραβικό τομέα. Η πρόκληση εξόργισε ακόμη και τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. «Θυμάμαι την πόλη όταν ήταν διαιρεμένη, από το 1948 ως το 1967» μας είπε ο καθηγητής Νάζμιαλ Τζουμπέχ , τον οποίο συναντήσαμε στην Ιερουσαλήμ πριν από λίγα χρόνια. «Ηταν η λιγότερο ανεπτυγμένη πόλη στη χώρα». Οταν επανενώθηκε, στη μεν Δυτική Ιερουσαλήμ ζούσαν αποκλειστικά Ισραηλινοί, Εβραίοι και Αραβες, ενώ στην Ανατολική Παλαιστίνιοι. Τότε άρχισε η δημογραφική αλλοίωσή της, η οποία περνά αναπόφευκτα και από το Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Γιατί; Διότι είναι ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης στην πόλη. Σε δική του γη χτίστηκε η Κνεσέτ, η ισραηλινή Βουλή, όταν οι Αρχές του Ισραήλ μετέφεραν την πρωτεύουσά τους από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, χωρίς όμως να καταφέρουν να αναγνωριστεί ως πρωτεύουσα του Ισραήλ από τη διεθνή κοινότητα. Σήμερα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ με τους 253.395 παλαιστινίους κατοίκους ζουν 190.000 εβραίοι έποικοι. Ο ανταγωνισμός για τη γη είναι εμφανής. Οι άραβες μαγαζάτορες εκφράζουν την οργή τους για όσους συναδέλφους τους πωλούν μαγαζιά και σπίτια «για τα χρήματα». Καταγγέλλουν το «ισραηλινό σχέδιο να μας έχουν διώξει από την παλαιά πόλη σε μερικές δεκαετίες». Οι παλαιστίνιοι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, όπως ο Αλ Τζουμπέχ, έχουν το καθεστώς «μόνιμων κατοίκων» του Ισραήλ όχι όμως και πολιτών του. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να ζουν, να εργάζονται, να πληρώνουν φόρους και να λαμβάνουν υπηρεσίες από τον Δήμο της Ιερουσαλήμ. «Το Ισραήλ επενδύει το 90% του δημοτικού προϋπολογισμού στη Δυτική Ιερουσαλήμ.Εμείς ψηφίζουμε στις δημοτικές,όχι όμως και στις εθνικές εκλογές» λέει. «Για να ταξιδέψω στο εξωτερικό, χρησιμοποιώ το ιορδανικό μου διαβατήριο». Σήμερα, το Τείχος που έχτισε το Ισραήλ έχει αποκόψει δεκάδες χιλιάδες παλαιστινίους κατοίκους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ από την πόλη τους, η οποία έχει γίνει απροσπέλαστη για τους Παλαιστινίους της Δυτικής Οχθης. Στην παλαιά πόλη τίποτα δεν θυμίζει τη διαμάχη που παίζεται πάνω στη γη. Ομως τα φαινόμενα απατούν. «Στην Ιερουσαλήμ κάθε σπιθαμή είναι πάρα πολύ σημαντική. Οι πάντες διεκδικούν την παραμονή τους ως κάτοχοι γαιών και λατρευτικών χώρων» είχε πει ο Πατριάρχης Θεόφιλος όταν τον συναντήσαμε στην Ιερουσαλήμ πριν από τέσσερα χρόνια.

Μια πάντα επίκαιρη αλήθεια: θα μπορούσε να είχε ειπωθεί εφέτος αλλά και πριν από 10 αιώνες! Ισως και πριν από 20 αιώνες... Μνημεία-σύμβολα για τρεις θρησκείες



Το Τείχος των Δακρύων: Στα ερείπια του ναού του Σολομώντα Για τους εβραίους είναι το δυτικό τείχος του ναού του Σολομώντα. Ο «πρώτος ναός» χτίστηκε από τον βασιλιά Σολομώντα το 957 π.Χ. και αποτέλεσε το κέντρο λατρείας του αρχαίου ιουδαϊσμού. Καταστράφηκε από τους Βαβυλωνίους. Ο δεύτερος ναός που χτίστηκε στη θέση του κάηκε και καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τους λεγεωνάριους του ρωμαίου αυτοκράτορα Τίτου. Εκτοτε, ο χώρος του Ναού έμεινε ερειπωμένος και άχρηστος ως την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τους Αραβες.



Το Τέμενος του Αλ Ακσά: Ο τρίτος πιο ιερός τόπος του Ισλάμ Τo Χαράμ αλ Σαρίφ, που στα αραβικά σημαίνει «Ευγενές Ιερό» βρίσκεται στην καρδιά του αραβικού τομέα της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ. Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι το τζαμί του Αλ Ακσά, στο νότιο μέρος του, χτίστηκε από τον προφήτη Ιακώβ, γιο του Ισαάκ, ως οίκος του Αλλάχ. Είναι ο τρίτος πιο ιερός τόπος μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα. Ο ευρύτερος χώρος γύρω από το τέμενος διεκδικείται και από τους εβραίους, οι οποίοι τον ονομάζουν Τέμενος του Βράχου.


Ο Ναός της Αναστάσεως: Πανάγιος Τάφος για τη χριστιανοσύνη Είναι κτισμένος στον λόφο του Γολγοθά εκεί όπου σύμφωνα με τις Γραφές έγιναν η Σταύρωση, η Ταφή και η Ανάσταση του Χριστού. Ο ναός της εποχής του Μ. Κωνσταντίνου δεν σώζεται. Η σημερινή εξωτερική του μορφή είναι της εποχής των Σταυροφοριών (12ος αι.) Μόνο τρεις εκκλησίες, το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο, το Τάγμα των Φραγκισκανών μοναχών και το Αρμένικο Πατριαρχείο, έχουν κυριαρχικά δικαιώματα στο κτίριο και στα προσκυνήματά του.


Βόλτα στην Οδό του Μαρτυρίου Στην Πύλη της Γιάφα, έξω από τα τείχη που περιβάλλουν την Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ,επικρατεί πάντα πολύχρωμος συνωστισμός.
Είναι η κύρια είσοδος στα στενά σοκάκια της Παλαιάς Πόλης όπου τουρίστες όλων των θρησκειών κυκλοφορούν ανάμεσα σε άραβες μαγαζάτορες που πουλούν σουβενίρ και μπουκαλάκια με τον πανταχού παρόντα αγιασμό από τον Ναό της Αναστάσεως και οι οποίοι συχνά γνωρίζουν μερικές ελληνικές φράσεις- λόγω του πυκνού θρησκευτικού τουρισμού από την Ελλάδα.
Ιδίως τις ημέρες του Πάσχα. Οι πιστοί χριστιανοί ακολουθούν την Οδό του Μαρτυρίου και προσκυνούν στις 14 στάσεις της,καθεμία συνδεδεμένη με ένα στιγμιότυπο από τη διαδρομή του Χριστού ως τον Γολγοθά: εδώ συνα ντήθηκε με τον Πόντιο Πιλάτο, παρακάτω ο Σίμων ο Κυρηναίος τού κουβάλησε τον σταυρό.
Η οδός είναι ευανάγνωστα σηματοδοτημένη- «Via Dolorosa» αναφέρεται στις ταμπέλες-, όπως και οι στάσεις της.Οι πέντε τελευταίες βρίσκονται μέσα στον Ναό της Αναστάσεως,ένα δαιδαλώδες συνονθύλευμα από ναΐσκους χτισμένους γύρω από τον Πανάγιο Τάφο,το μέρος όπου πιστεύεται ότι θάφτηκε ο Χριστός.Κάθε τμήμα του ναού ανήκει σε διαφορετική χριστιανική εκκλησία: στους καθολικούς, στους ρώσους ορθοδόξους, στους φραγκισκανούς,καμιά δεκαριά το σύνολο
.Ο Πανάγιος Τάφος,το ιερότερο σημείο του, ανήκει στο ελληνικό Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ. Πού είναι όμως ο Γολγοθάς; Μην περιμένετε να δείτε κάποιο λόφο. Μάλλον έχει ισοπεδωθεί από τις ανά τους αιώνες επιχωματώσεις. Το μόνο που απομένει από αυτόν είναι ένας βράχος καδραρισμένος πίσω από ένα τζάμι εντός του Ναού της Αναστάσεως.
«Αν κοιτάξεις εδώ προσεκτικά,θα δεις την πατημασιά του Χριστούλη», μου λέει ένας έλληνας καλόγερος από τους πολλούς που κυκλοφορούν στον ναό.
Εξω ακούγεται ο μουεζίνης που καλεί τους πιστούς να προσευχηθούν στα τζαμιά του μουσουλμανικού τομέα της Παλαιάς Πόλης.
Παρακάτω,στον εβραϊκό,ευλαβείς προσκυνητές χτυπούν το μέτωπό τους στο Δυτικό Τείχος,οι άνδρες από ΄δώ,οι γυναίκες από ΄κεί.
Ο τέταρτος τομέας,ο αρμενικός,είναι ο πιο ήσυχος και ίσως ο πιο γραφικός. Στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ τίποτε δεν θυμίζει τον «χαμηλής έντασης πόλεμο» που μαίνεται,με εξάρσεις και υφέσεις,λίγα χιλιόμετρα μακριά.Ούτε έχει πραγματοποιηθεί ποτέ βομβιστική επίθεση.Είναι υπερβολικά ιερό μέρος για αιματοχυσίες...
Σούρουπο Παρασκευής στην Παλιά Πόλη Την ώρα που δύει ο ήλιος, το βράδυ της Παρασκευής, οι δρόμοι της Παλιάς Πόλης γεμίζουν με κόσμο που κατευθύνεται να προσκυνήσει στο Τείχος των Δακρύων- ή Δυτικό Τείχος όπως το αποκαλούν οι εβραίοι. Ολοι κινούνται με τα πόδια, ακόμη και αν έχουν ξεκινήσει από την άλλη άκρη της νέας πόλης.
Οι ευλαβείς εβραίοι δεν χρησιμοποιούν κανένα μηχανικό μέσο το Σάββατο, που διαρκεί από τη δύση του ηλίου της Παρασκευής ως τη δύση του ηλίου του Σαββάτου. Το κατάλαβα με τον πιο περίεργο τρόπο: πήγα να πατήσω το κουμπί του ασανσέρ Παρασκευή βράδυ και είδα ότι δεν λειτουργούσε. Το ξενοδοχείο είχε προγραμματίσει τα ασανσέρ ώστε να ανεβοκατεβαίνουν σταματώντας σε όλους τους ορόφους επί ένα 24ωρο και οι πελάτες να μην χρειάζεται να πατούν κουμπιά για να εξυπηρετηθούν. Στο ίδιο πνεύμα, είχε σβήσει τις μηχανές του καπουτσίνο. Ολοι μας, εβραίοι και μη, έπρεπε να αρκεστούμε σε καφέ φίλτρου ετοιμασμένο από πριν και ακουμπισμένο σε θερμαινόμενες πλάκες για να διατηρηθεί ζεστός επί μία ημέρα.
 Η Ιερουσαλήμ έχει πολύ θρησκευτικό τουρισμό, όλων των θρησκειών της. Κυρίως όμως εβραϊκό. Κανένα ξενοδοχείο δεν θα «επιζούσε» αν δεν τηρούσε ευλαβικά την αργία του Σαββάτου. Θα το καταφρονούσαν όλα τα γκρουπ από την Αμερική.
 Η Ιερουσαλήμ είναι η πιο ευλαβική πόλη στο Ισραήλ- κάθε μέρα και όχι μόνο το Σάββατο.
 Στους δρόμους κυκλοφορούν περισσότεροι ορθόδοξοι εβραίοι απ΄ όσοι στο Τελ Αβίβ, αυτοί με τα κοτσιδάκια (οι άντρες) και τα μακρυμάνικα χειμώνα-καλοκαίρι (οι γυναίκες) που συνευρίσκονται έχοντας ανάμεσά τους ένα σεντόνι με μια τρύπα στο επίμαχο σημείο.
 Είναι η πόλη όπου διοργανώνονταν διαδηλώσεις έξω από τα Μακ Ντόναλντς, την πρώτη αλυσίδα φαστ φουντ που τόλμησε να πουλήσει τσίζμπουργκερ στην Ιερουσαλήμ. Το τσίζμπουργκερ ισούται περίπου με μίασμα διότι ο συνδυασμός κρεατικών και γαλακτοκομικών στο ίδιο γεύμα απαγορεύεται σύμφωνα με την εβραϊκή θρησκεία. Πριν από δύο μήνες άνοιξε το πρώτο πραγματικά «κόσερ Μακ Ντόναλντς», με τη βούλα των ραβίνων, στον σταθμό λεωφορείων της πόλης. Περιμένοντας, ακόμη, τον δεύτερο Σαλαδίνο...

Ετος 1187 μ.Χ., Σεπτέμβριος. Οι χριστιανοί κάτοικοι της Ιερουσαλήμ βλέπουν τρομοκρατημένοι τον Σαλαδίνο να καταφθάνει με τον στρατό του έξω από τα τείχη.
Οι μουσουλμάνοι εμίρηδες ορκίζονται πίστη στο όνομα του σουλτάνου, που θα πάρει επιτέλους εκδίκηση για την άλωση της Ιερής Πόλης από τους σταυροφόρους. Ο Σαλαδίνος στήνει τη σκηνή του στο Ορος των Ελαιών και ύστερα από σκληρές μάχες μπαίνει θριαμβευτής πάνω στο άσπρο άλογο στην Ιερουσαλήμ.
 Στη μνήμη των Αράβων εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να είναι το σύμβολο της νίκης του Ισλάμ επί των απίστων, ο απελευθερωτής της Ιερουσαλήμ, που έγινε ξανά πόλη αραβική. Στα κάγκελα του μικρού, μισοσκότεινου κελιού της Παλαιάς Πόλης, εκεί όπου έζησε ταπεινά ο Σαλαδίνος τα τελευταία χρόνια της ζωής του, υπάρχει η επιγραφή «Αλλάχ, Μωάμεθ, Σαλαντίν». Θεός, Προφήτης, Απελευθερωτής
 Η ιστορία του είναι ζωντανή στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Στις προσευχές της Παρασκευής είναι συνηθισμένη η επίκληση να εμφανιστεί ένας δεύτερος Σαλαδίνος για να διώξει τους απίστους από τα αραβικά εδάφη.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάρα της Ιερουσαλήμ: όταν χτυπάνε οι καμπάνες και ο ήχος τους αναμειγνύεται με το κάλεσμα του μουεζίνη και με τους ψαλμούς των ορθόδοξων εβραίων, η Αγία Πόλη ζει ξανά την ιστορία της όπως τη βλέπουν στα όνειρα και στη φαντασία τους οι κάτοικοί της, εβραίοι, μουσουλμάνοι και χριστιανοί.



Πηγή - Αναδημοσίευση: Εφημερίδα Το Βήμα, 03/04/2010, ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ

Έχει η θρησκεία θέση στα σχολεία;

Επτά νέοι ενήλικες από επτά διαφορετικές θρησκείες συζητούν για το αν η θρησκεία έχει μια θέση στα σχολεία. Η ομάδα μοιράζεται πολλές διαφορετικές οπτικές σε πνεύμα κατανόησης και της διαφάνειας. Οι συμμετέχοντες προέρχονται από τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ, τον Ιουδαϊσμού, τον Ζαϊνισμό, τον Ινδουισμό και τον αγνωστικισμό.