Ενωτική Εκκλησία - Sun Myung Moon (1920-2012) ΜΕΡΟΣ 2ο

Στις 3-9-2012 η παγκόσμια κοινή γνώμη πληροφορήθηκε το θάνατο του υπερήλικα νοτιοκορεάτη ψευδομεσσία Sun Myung Moon, ο οποίος είχε ιδρύσει μία από τις μεγαλύτερες και τις πλέον αμφιλεγόμενες παραθρησκευτικές κινήσεις παγκοσμίως (κατ’άλλους ένα νέο θρησκευτικό κίνημα), τη λεγόμενη Ενωτική Εκκλησία (Unification Church), γνωστή επίσης και ως σέκτα του Moon.
Ο αρχικός πυρήνας της Ενωτικής Εκκλησίας (Unification Church), δημιουργήθηκε το 1954. Ανήκει στις παραθρησκευτικές οργανώσεις που συνδυάζουν ταυτοχρόνως και ένα ποικιλόμορφο οικονομικό ακτιβισμό1 ενώ δραστηριοποιείται διεθνώς με περισσότερες από εκατό θυγατρικές οργανώσεις-δορυφόρους2.
Η κίνηση του Sun Myung Moon οργανώθηκε και λειτουργεί σαν μία πολυεθνική οργάνωση. Δραστηριοποιείται ταυτοχρόνως στο εμπόριο, ίδρυσε εταιρεία παραγωγής όπλων, στις επενδύσεις, στα Μ.Μ.Ε, στο χρηματοοικονομικό και πολιτικό επίπεδο (π.χ. συστηματική και οργανωμένη διεθνώς αντικομμουνιστική δραστηριότητα) σε συδυασμό πάντα με τη δημιουργία θρησκευτικών, εκπαιδευτικών και πολιτιστικών οργανισμών και δράσεων και όλα αυτά με τη μορφή των συγκοινωνούντων δοχείων3.
Επίσημο κείμενο της σέκτας αποτελεί το βιβλίο του ψευδομεσσία «Θεϊκές Αρχές», με πολλές εκδόσεις μέχρι σήμερα και διάφορες παραλλαγές. Από το σύνολο των θρησκευτικών δοξασιών της οργάνωσης, θα αναφερθούμε συνοπτικά στις θέσεις του ψευδομεσσία μόνο για το πρόσωπο του Χριστού. Κατά τους ισχυρισμούς του Sun Myung Moon του αποκαλύφθηκε ο Χριστός σε ηλικία 16 χρονών και του ζήτησε να ολο- κληρώσει το έργο Του4.
Έτσι ο Sun Myung Moon θεωρείται για την Ενωτική Εκκλησία και κατά τις διακηρύξεις του ο νέος Μεσσίας που θα ολοκληρώσει το έργο του Χριστού και θα υποτάξει τον σατανά πλήρως και θα ενώσει την ανθρωπότητα σε μία οικογένεια, γιατί το σωτηριώδες έργο του Χριστού ήταν κατ’ αυτόν ανεπαρκές5.


Τα θαύματα του Μωυσή ήταν μεγαλύτερα από του Χριστού6. Ο Χριστός απέτυχε να ολοκληρώσει το έργο Του7. Ο ίδιος ο Sun Myung Moon ισχυριζόταν ότι αυτός είναι το νέο όργανο, μέσω του οποίου ο Θεός αποκαλύπτει στον κόσμο την ουράνια αγγελία. Αυτοχαρακτηριζόταν και θεωρείται από τους οπαδούς του ως “Τρίτος Αδάμ” και “Κύριος της Δευτέρας Παρουσίας“8.
Ο Sun Myung Moon διαπίστωνε στη ζωή και το έργο του Χριστού δύο βασικά λάθη τα οποία τον εμπόδισαν να ολοκληρώσει την αποστολή του. Τα δύο αυτά λάθη ήταν πρώτον το ότι δεν παντρεύτηκε και έτσι δεν μπόρεσε να δημιουργήσει την τέλεια και ιδανική οικογένεια9 και δεύτερον, το ότι, δεν απέφυγε την σταύρωση10. Το πάθος του Χριστού δεν έχει καμμία σωτηριολογική σημασία η αξία, στερείται περιεχομένου, ήταν απλώς, κατά τους ισχυρισμούς του Sun Myung Moon, μια αποτυχία11.
Η σταύρωση του Χριστού και η θέση της στο όλο σωτηριο- λογικό έργο Του χαρακτηρίζεται ως τραγωδία. Η πίστη σ’ αυτήν είναι μια πλάνη πάνω στην οποία , έλεγε ο Sun Myung Moon, οικοδομήθηκε ο χριστιανισμός12.
Η παραδοσιακή χριστιανική κατανόηση του σωτηριολογικού έργου του Θεανθρώπου, κατά τις αντιλήψεις της Ενωτικής Εκκλησίας, αποτελεί μια μεγάλη παρεξήγηση τόσο του σκοπού του Θεού, όσο και της αποστολής του Χριστού. Υποστήριζε μάλιστα ότι πρέπει οι χριστιανοί να απελευθερωθούν απ’αυτές τις εσφαλμένες κατανοήσεις και να αποδεχθούν το δικό του τρόπο κατανόησης των γεγονότων13. Ουδεμία επίσης σημασία έχει στο σύστημα του Sun Myung Moon και η Ανάσταση του Χριστού.
Εν προκειμένω είναι επιβεβλημένο να επισημανθεί κάτι ακόμα πιο παράδοξο. Ο ιδρυτής της Ενωτικής Εκκλησίας είχε συγκρίνει τον Χριστό με τον Χίτλερ. Κατά τον Sun Myung Moon ο Χίτλερ είχε πάρα πολλές ομοιότητες με τον Χριστό. Λόγω των ομοιοτήτων τους ο Χίτλερ ήταν ένας τύπος του Χριστού, αλλά στη σατανική του εκδοχή. Τους διαφοροποιούσε μόνο η θέλησή τους, που ήταν αντίθετες15.
Θα ολοκληρώσουμε τη μικρή αυτή αναφορά μας με μία ακόμη καίρια επισήμανση σχετικά με το χριστιανικό προσωπείο που χρησιμοποιεί προς τα έξω η κίνηση. Οι προτεσταντικές Ομολογίες της Κορέας στη διακήρυξή τους στις 12-5-1975 αναφέρουν ότι η Ενωτική Εκκλησία (Unification Church) δεν ανήκει στον χριστιανικό κόσμο καθώς αμφισβητεί την Τριαδικότητα του Θεού, τη θεότητα του Χριστού και σπουδαιότητα της σταύρωσής Του.
Και στην περίπτωση Sun Myung Moon ισχύει στο ακέραιο η θέση του αγίου Ιουστίνου Φιλοσόφου και Μάρτυρος, «πολλοί γαρ και άθεα και βλάσφημα και άδικα εν ονόματι αυτού παραχαράσσοντες εδίδαξαν, και τα από του ακαθάρτου πνεύματος διαβόλου εμβαλλόμενα ταις διανοίαις αυτών εδίδαξαν και διδάσκουσι μέχρι νυν»16.

Σημειώσεις:
1.Βλ. Νeue Jugendreligionen, Bewegungen indischer Herkunft, neue Weltanschauungsgru -ppen, 19863, σ.5.
2. Αναλυτικά τις οργανώσεις – δορυφόρους της Ενωτικής Εκκλησίας βλ. Jugendreligiöse Institutionen und deren Co- Organisationen, Guruistische Bewegungen und Psychokulte, 1986, σσ. 129 – 139. Fr - W. Haack, Jesus Christus und/ oder San Myung Mun, 1989, σσ. 37 -40 .
3. Βλ. J.G. Melton, Encyclopedic Handbook of Cults in America,1992, σσ.301-304.
4. Βλ. Georg Scmid – Georg Otto Scmid (Hrgs ), Kirchen – Sekten- Religionen, 2003, σ.231.
5 . Οπ. π., σ. 231. Πρβλ. Fr – W. Haack, Die neuen jugendreligionen, 197918 , σσ .28, 32 .
6. Βλ . Ein Prophet spicht heute. Die Worte des Rev.San Myung Mun, (Hrgs: Vereinigung Kirche e.V), 19762 , σ. 119 .
7. Βλ. Ein Prophet spicht heute, οπ.π., σ. 127 .
8. Βλ. Nigel Scotlad, A Pocket Guide to Sects & New Religions , 2005, σ. 197.
9. Βλ. Ein Prophet spicht heute, οπ.π., σ. 127 .
10. Βλ. Fr – W. Haack, Die neuen jugendreligionen, οπ. π., σσ. 29-20 .
11. Bλ. Ein Prophet spicht heute, οπ.π., σ.123 .
12. Βλ. Rev.San Myung Mun, Die Zukunft des Christentums, 1975, σ.97 .
13. Βλ. Rev.San Myung Mun, Die Zukunft des Christentums, οπ.π., σ.97.
14. Βλ. Fr – W. Haack, Die neuen jugendreligionen, οπ.π., σ. 31.
15. Βλ. O Sek – Keun, Der Volksglauben und das Christentum in Korea, 1979, σ. 612. Πρβλ. Fr-W.Haack,Jesus Christus und/ oder San Myung Mun, οπ.π., σ.15 .
16. Βλ. Αγ.Ιουστίνου, Διάλογος, 82 , PG 6,669 C .
Αντιγραφή (εκτός από το video) από http://www.pemptousia.gr
Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/sun-myung-moon-1920-2012-2.html

Ενωτική Εκκλησία - Sun Myung Moon (1920-2012) ΜΕΡΟΣ 1ο

 

 

Οργάνωση του ψευδομεσσία Σαν Μουν, ενός από τους 50 μεγαλύτερους κεφαλαιούχους στον κόσμο. Αυτός και η τέταρτη σύζυγός του Χαν Χακ Τζα αυτοαποκαλούνται "Αρνίο και Νύμφη" και ισχυρίζονται ότι με τον "τέλειο γάμο" τους έγινε η Δευτέρα Παρουσία και σώθηκε η ανθρωπότητα!
Συχνά τελούν ομαδικούς γάμους οπαδών, αποφασίζοντας ποιος θα παντρευτεί ποιόν, ενώ γαμπροί και νύφες είναι κατά κανόνα άγνωστοι μεταξύ τους.

 

Η «Ενωτική Εκκλησία» ιδρύθηκε το 1960 από τον San Μοοn (Μun) , που γεννήθηκε το 1920 στη Βόρεια Κορέα. Ισχυρίζεται πως το 1936 παρουσιάστηκε σ' αυτόν ο Χριστός και πως έζησε την πραγματικότητα των πνευματικών όντων, ιδιαίτερα του Σατανά. Αποτέλεσμα των «αποκαλύψεων» αυτών ήταν ένα ιδιαίτερο θρησκευτικό σύστημα, που αργότερα ονομάστηκε «Θεϊκές Αρχές».
Το 1945 άρχισε να κηρύττει τις δοξασίες του. Φυλακίσθηκε για άγνωστο λόγο και έγινε φανατικός αντικoμμoυνιστής. Το 1950 αποφυλακίσθηκε και το 1954 ίδρυσε στη Σεούλ την «Εταιρία του Αγίου Πνεύματος για την ενοποίηση της Παγκόσμιας Χριστιανοσύνης».
Το έτος 1960 ο San Myung Μun διακήρυξε πως είναι ο τελευταίος αγγελιοφόρος του Θεού, ο Χριστός.
Xώρισε από την τρίτη γυναίκα του, με την οποία είχε τρία παιδιά και παντρεύτηκε τη δεκαοχτάχρονη Han Hak Ja (Χαν Χακ Τζα). Οι οπαδοί του πιστεύουν ότι ήταν ο «γάμος του Αρνίου» (Αποκ. ιθ' 7), ο «τέλειος γάμος», με τον οποίο ο Μουν «εκπλήρωσε για πρώτη φορά το σκοπό της δημιουργίας» και σχημάτισε το πρωτοκύτταρο «του σωσμένου μέλλoντoς κόσμου» την «καινούργια οικογένεια».
Ο Μουν και η τωρινή γυναίκα του λoγίζovται «τέλειοι» και «αληθινοί γονείς», οι φυσικοί γονείς βρίσκονται κάτω από την επίδραση του Σατανά. Το έτος αυτό (1960), που λογίζεται έτος ιδρύσεως της «Ενωτικής Εκκλησίας», άρχισε για την ανθρωπότητα η νέα, χρυσή εποχή.
Ο Μουν ίδρυσε σ' όλο τον κόσμο πάνω από 100 οργανώσεις που συνδέονται «αφανώς» με την «Ενωτική Εκκλησία».
(Α' Λυκείου ΔΕ 40. Τέσσερα παραδείγματα - προκλήσεις)
Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/sun-myung-moon-1920-2012-1.html

Όλα τα δάκρυα δεν είναι καθαρά. Υπάρχουν και θολά...

Όλα τα δάκρυα δεν είναι καθαρά. Υπάρχουν και θολά...                                                                  π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

Έπεσες, αμάρτησες, αστόχησες δηλαδή δεν υπάρχεις σε πληρότητα ζωής όπως ο Χριστός μας αποκάλυψε.

Τώρα πλέον έχεις χάσει την χαρά σου. Ναι γιατί η χαρά σου ήταν τα κατορθώματα σου, όχι ο Θεός.

Τώρα πλέον νιώθεις ανάξιος. Ναι γιατί πριν αισθανόσουν άξιος όχι Χάρι της αγάπης, της αποδοχής του Θεού και της θυσίας Του, αλλά χάριν των φαντασιακών αρετών σου.

Τώρα αισθάνεσαι ενοχές. Ναι, γιατί δεν πίστεψες ποτέ στην δικαιοσύνη του Θεού που είναι Έλεος και Αγάπη, όπως λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, αλλά στην δική σου δικαιοσύνη, στο νόμο του Εγώ σου.

Τώρα αισθάνεσαι αποτυχημένος, γιατί δόμησες την επιτυχία σου στην έξωθεν καλή μαρτυρία και όχι στην έσωθεν ειρήνη με τον Θεό σου.

Νιώθεις ντροπή. Ναι γιατί έμαθες να κρίνεσαι στο βλέμμα του άλλου, στην γνώμη του άλλου, και όχι στο βλέμμα το ιλαρό και απόλυτα αγαπητικό του Χριστού μας.

Τώρα αισθάνεσαι ότι πλέον δεν σε αγάπάει ο Θεός, αλλά ξεχνάς ότι ο Θεός που μας απεκάλυψε ο Ιησούς Χριστός, βρέχει επί δικαίους και αδίκους, και κατά τους πατέρες της εκκλησίας, είναι αμετάβλητος και απαθής. Δεν μεταβάλεται, δεν έχει συναισθήματα, δεν σε αγαπάει σήμερα περισσότερο γιατί είσαι «καλό παιδί» και αύριο λιγότερο γιατί είσαι «κακό». Μόνο σε αγαπάει. Πάντα το ίδιο παράφορα, ως μανικός εραστής, κατά Άγιο Μάξιμο Ομολογήτη.

Εσύ προσπάθησε να συνδεθείς μαζί Του και να αισθανθείς την αγάπη Του. Δεν άλλαξε Εκείνος, εσύ δεν μπορείς να αλλάξεις για να αισθανθείς της αγαπητική Παρουσία Του.

Τώρα θρηνείς και κλαις. Γιατί; Γιατί έχασες την σχέση με τον Θεό; Σε ενδιαφέρει πραγματικά το πρόσωπο Του; Για δες μήπως κλαις, γιατί δεν είσαι πια αυτός που πίστευες ότι είσαι ή εκείνος που θα ήθελες να είσαι; Κι αυτό ενοχλεί την ιδεατή σου εικόνα. Η παντοκρατορία του Εγώ σου τρέμει. Γιατί πάνω κι από τον Θεό πίστεψες στα κατορθώματα σου. Άλλωστε όλα τα δάκρυα δεν είναι καθαρά. Υπάρχουν και θολά!!!

Πηγή: http://plibyos.blogspot.com/2014_01_01_archive.html

Αναδημοσίευση

Η εξομολόγηση ως συμφιλίωση

 Η εξομολόγηση ως συμφιλίωση

Μητροπολίτη Άντονυ του Σουρόζ

Όταν προσερχόμαστε στην εξομολόγηση σπεύδουμε πρόσωπο με πρόσωπο προς ένα φίλο. Δεν πρόκειται να μας κρίνει και να μας καταδικάσει κανείς. Ας πολεμήσουμε τον φόβο που μας διακατέχει γι’ αυτό που πρόκειται να συμβεί. Ερχόμαστε στον Ένα της Τριάδος που, όντας Θεός, επέλεξε από αγάπη για μας να γίνει Άνθρωπος, ν΄αναλάβει πάνω Του την ανθρώπινη φθορά και να δώσει τη ζωή Του για μας. Η ζωή και ο θάνατος Του είναι η απόδειξη ότι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη, ώστε να μπορούμε να τον πλησιάσουμε χωρίς δισταγμό, με την προσδοκία ότι σε κάθε περίπτωση θα αγκαλιάσει την αδυναμία μας, πέρα από ηθικές αξιολογήσεις. Ας είσαστε βέβαιοι ότι εάν κάποιος πρόκειται να θρηνήσει για την αναξιότητα και την αμαρτία μας σε συμπόνια, έλεος, αγάπη δεν είναι παρά Εκείνος που θα ήταν πρόθυμος να σαρκωθεί και να πεθάνει έστω και για έναν μόνο αμαρτωλό, γιατί δεν μπορεί να υπομείνει των απώλεια κανενός.Αυτός, λοιπόν, είναι ο Χριστός στον οποίο προερχόμαστε κατά την εξομολόγηση. Προσδοκά την ίαση, την παραμυθία, την στήριξη μας – όχι την κρίση και καταδίκη μας.
Και τότε ποιος είναι ο ρόλος του ιερέως; Στην ευχή που διαβάζει ο κληρικός πριν το μυστήριο ονομάζεται «μάρτυρας». Καλείται από τον Κύριο να παρευρίσκεται ενώπιον του αμαρτωλού, για να μαρτυρήσει το γεγονός της αγάπης του Χριστού για εκείνον, να βεβαιώσει ότι ο Κύριος είναι παρών και η μόνη επιθυμία και πρόθεση Του είναι η σωτηρία και η αιώνια ευφροσύνη του μετανοούντος. Επίσης, ο ιερέας παρευρίσκεται στο όνομα του αμαρτωλού, για να ικετεύσει και να μεσιτεύσει στον Κύριο για τη συμφιλίωση του ανθρώπου με την Εκκλησία.
Ας αλλάξουμε, λοιπόν, τον τρόπο της εξομολόγησης: ας διώξουμε τον φόβο της τιμωρίας ή της απόρριψης κι ας βρούμε το θάρρος να ελαφρώσουμε την καρδιά μας από κάθε αμφιβολία. Ο Χριστός δεν πρόκειται να μας αρνηθεί. Ίσως η εξομολόγηση μας να είναι για Εκείνον ένας νέος σταυρός, αλλά θα τον δεχθεί, αφού μας αγαπά πέρα από κάθε κρίση, μέχρι θανάτου: Ο θάνατος του έγινε η δική μας ζωή – ζωή μέσα στο χρόνο και ζωή στην αιωνιότητα.
Η εξομολόγηση πριν από όλα είναι συνάντηση και συμφιλίωση. Είναι συνάντηση με τον Χριστό που ποτέ δεν μας στρέφει τα νώτα, παρόλο που εμείς φεύγουμε μακριά. Μερικές φορές μια τέτοια συνάντηση μπορεί να γίνει έμπνευση για ολόκληρη τη ζωή και να μας δώσει δύναμη και κουράγιο να διάγουμε το υπόλοιπο του βίου. 
Αναδημοσίευση: http://isagiastriados.com/

Μεγάλη Παρασκευή - Η ελευθερία της θυσίας

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Η Μεγάλη Παρασκευή μας φέρνει ενώπιον των Παθών του Κυρίου μας. Ο Χριστός υποφέρει, σταυρώνεται και πεθαίνει, για να μας οδηγήσει στην σωτηρία, την απαλλαγή από την φθορά και την αμαρτία που διαποτίζει την ύπαρξή μας και να μας δώσει την Ζωή. Στους Μακαρισμούς, που ψάλλουμε μετά την έξοδο του Εσταυρωμένου, διαβάζουμε χαρακτηριστικά: "Εσταυρώθης δι' εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν. Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι". Η συγγνώμη του Σταυρού και η ανάβλυση της ζωής μέσα από το Πάθος, μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ότι αληθινή ελευθερία δεν νοείται χωρίς θυσία.
Σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι η επιβίωση. Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί για να ζήσει και να ζήσει καλύτερα. Η επιστήμη μπαίνει στην υπηρεσία του ανθρώπου με σκοπό να αντιμετωπίσει τις ασθένειές του, να παρατείνει τη δυνατότητα να χαρεί το φως της ζωής, να τον συνδράμει στην όσο το δυνατόν υπέρβαση του θανάτου. Η παραίτηση από τη ζωή θεωρούνταν και δεν παύει να είναι μια τρέλα! Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ζει.
Ελάχιστα όμως συνειδητοποιούμε την διαφορά ανάμεσα στην έννοια της επιβίωσης και την έννοια της ζωής. Επιβιώνω σημαίνει τρώω, πίνω, κοιμάμαι, εργάζομαι, βγάζω χρήματα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, εκτονώνομαι, αναπαράγομαι, ξεκουράζομαι, χαίρομαι ή λυπάμαι, όπως άλλοι. Ζω σημαίνει ότι όλες αυτές τις βιολογικές και κοινωνικές λειτουργίες τις μεταποιώ σε νόημα και στάση ζωής. Τρώω όσο μου χρειάζεται για την βιολογική μου υπόσταση, στερούμαι εκούσια την τροφή γιατί ξέρω ότι "ουκ επ' άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος". Εργάζομαι για να θεραπεύσω τις βιοτικές ανάγκες, αλλά εργάζομαι και το καλό και την αρετή. Συστήνω οικογένεια γιατί είμαι κοινωνικό ον, αλλά αγαπώ τον άλλο περισσότερο από μένα, γιατί μόνο μέσα από την σχέση έχει νόημα η κοινωνικότητα.
Η θυσία του Χριστού στο Γολγοθά ήταν άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης, καθώς ο Χριστός ως Θεάνθρωπος και αναμάρτητος μπορούσε να μην πεθάνει. Ήταν όμως η σπουδαιότερη κατάφαση της ζωής, από την ίδια τη Ζωή. Όπως λέει ένα από τα πιο όμορφα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, σαν τον πελεκάνο, που, όταν τα παιδιά του δηλητηριάζονται από το τσίμπημα του φιδιού, τρυπά τα πλευρά του και τους μεταγγίζει το αίμα του για να τα σώσει, πεθαίνοντας ο ίδιος, έτσι κι ο Χριστός μας δίνει το αίμα Του, για να σωθούμε από το δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου και να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα της ύπαρξής μας.
Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την ατομική επιβίωση και αυτάρκεια. Η Εκκλησία μας προτείνει την θυσία του Χριστού ως τον τρόπο εκείνο που θα μας καταστήσει αληθινά ελεύθερους. Γιατί μόνο όταν παραιτείται κανείς από την απλή επιβίωση, για να πλημμυρίσει η ύπαρξή του από τη ζωή της πίστης, της σωτηρίας, της αγάπης για το Χριστό και το συνάνθρωπο, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτός ο δρόμος, τότε ζει την πραγματική ελευθερία. Κι αυτή η παραίτηση και ζωή της θυσίας, η υπέρβαση του εαυτού μας εξαιτίας της αγάπης, βιώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, μέσα από την σταύρωση των παθών και την Ανάσταση της αρετής και του τρόπου που ο Χριστός έγινε πρότυπό του.

Αναδημοσίευση από : http://synodoiporia.blogspot.com/2012/04/blog-post_8264.html

Δος μοι τούτον τον ξένον

Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας
και το καταπέτασμα του ναού διαρραγέν
τω του Σωτήρος θανάτω, ο Ιωσήφ θεασάμενος
προσήλθε των Πιλάτω και καθικετεύει λέγων:
"Δός μοι τούτον τον ξένον,
Τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον ομόφυλοι, μισούντες θανατούσιν ως ξένον.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου τον ξένον.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
όστις οίδε ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
Ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον η μήτηρ ορώσα νεκρωθέντα εβόα:
Ω Υιέ και Θεέ μου, ει και τα σπλάχνα τριτρώσκομαι
και καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορώσα
αλλά τη ση αναστάσει θαρρούσα μεγαλύνω".
Και τούτοις τοις λόγοις δυσωπών τον Πιλάτον
ο ευσχήμων λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα,
ο και φόβω εν σινδόνι ενειλήσας και σμύρνη,
κατέθετο εν τάφω τον παρέχοντα πάσι
ζωήν αιώνοιν και το μέγα έλεος.

(Μετάφραση :Τον ήλιο που έκρυψε τις ίδιες του τις ακτίνες
και το καταπέτασμα του ναού που διερράγη,
λόγω του θανάτου του Σωτήρος,
 ο Ιωσήφ όταν (τα) είδε, προσήλθε στον Πιλάτο και θερμά ικετεύει λέγοντας:
 Δώσε μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο.
 Δώσε μου τούτο τον ξένο, που παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το (παρά)ξενο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που ήξερε να φιλοξενεί τους πτωχούς και τους ξένους.
 Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι Εβραίοι από φθόνο τον απεξένωσαν από τον κόσμο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, για να κρύψω σε τάφο, που σαν ξένος δεν είχε που να γείρει το κεφάλι. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που βλέποντάς τον νεκρό η Μητέρα φώναζε: Ω, Υιέ μου και Θεέ μου, αν και στα σπλάχνα πληγώνομαι και στην καρδιά σπαράζω που σε βλέπω νεκρό, αλλά αναθαρρώντας από την ανάστασή σου, δοξάζω.
 Και με τούτα τα λόγια ικετεύοντας τον Πιλάτο ο άρχοντας λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα, που και με φόβο το τύλιξε σε σεντόνι και σε σμύρνα και το έβαλε σε τάφο, αυτόν που παρέχει σε όλους ζωή αιώνια και το μεγάλο έλεος.)
----------------------------------------------------------------------------------

Ο Άγίος Επιφανίος, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (4ος - 5ος αι.),στον λόγο του στη θεόσωμη ταφή του Κυρίου, αρχίζει και επαναλαμβάνει την φράση:

«δος μοι τούτον τον ξένον»:

Φαντάζεται τον Ιωσήφ την ώρα, που προσέρχεται προς τον Πιλάτο για να ζητήση το πανακήρατο Σώμα του Ιησού προς ενταφιασμό, και βάζει στο στόμα του τα εξής υπέροχα λόγια:

«Αλλά τι; Αίτησίν τινα οικτράν, ω κριτά, και τοις πάσι μικράν αιτούμενος προς σε παραγέγονα· δος μοι νεκρόν προς ταφήν το σώμα εκείνου, του παρά σου κατακριθέντος Ιησού του Ναζωραίου, Ιησού του πτωχού, Ιησού του αοίκου, Ιησού του γυμνού, Ιησού του ευτελούς, Ιησού του τέκτονος υιού, Ιησού του δεσμίου, Ιησού του αιθρίου, Ιησού του ξένου και επί ξένοις αγνωρίστου και ευκαταφρονήτου και επί πάσι κρεμαμένου.

Δος μοι τούτον τον ξένον· τι γαρ σε λοιπόν ωφελεί το σώμα αυτού;

Δος μοι τούτον τον ξένον· εκ μακράς γαρ ήλθε της χώρας ώδε, ίνα σώση τον ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον· κατήλθε γαρ εις γην σκοτεινήν ανενέγκαι τον ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον· αυτός γαρ και μόνος υπάρχει ξένος. Δος μοι τούτον τον ξένον, ούτινος την χώραν αγνοούμεν οι ξένοι. Δος μοι τούτον τον ξένον, ούτινος τον Πατέρα αγνο-ούμεν οι ξένοι.

Δος μοι τούτον τον ξένον, ούτινος τον το-πον και τον τόκον και τον τρόπον αγνοούμεν οι ξένοι.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον ξένην ζωήν και βίον ζήσαντα επί ξένης.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον μη έχοντα ώδε που την κεφαλήν κλίνη.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον ως ξένον επί ξένης άοικον και επί φάτνης τεχθέντα.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εξ αυτής της φάτνης ως ξένον εξ Ηρώδου φυγόντα.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εξ αυτών των σπαργάνων εν Αιγύπτω ξενωθέντα.

Δος μοι τούτον τον ξένον, τον ου πόλιν, ου κώμην, ουκ οίκον, ου μονήν, ου συγγενή, επ'; αλλοδαπής δε χώρας την οίκησιν έχοντα και τα πάντα κατέχοντα».



Πηγή:http://psifides.pblogs.gr/2009/03/o-megalos-xenos-dos-moi-toyton-ton-xenon.html

Απο το Γολγοθά ως την Ανάσταση

Γολγοθάς

Οδρόμος ανηφορικός
Μ΄αγκάθια στο κεφάλι,
Του ανθρώπου η διαδρομή
Μικρή είναι η μεγάλη.

Σταύρωση

Σταυρός σημαίνει βάσανα
Σταυρός είναι ο πόνος,
Όπου περνάει ο άνθρωπος
Κάθε στιγμούλα μόνος.

Θάνατος

Θάνατος ειναι η στιγμή
Που θα βρεθείς στον πάτο,
Τότε τα πόδια σου κτυπάς
Να ρθούν τα πάνω κάτω.

Ανάσταση

Σαν η ψυχή γευτεί χαρά
Και νιώσει την γαλήνη,
Έρχεται η Ανάσταση,
Μες την καρδιά να γίνει.

Ναταλία Μήτσιου


stixoi.info

Οι πόνοι της Παναγίας

Οι Πόνοι Της Παναγιάς

Που να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί τ' Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις.
Ξέρω πως θα 'χεις τη καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις.
Συ θα 'χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.

Tη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου 'τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κι ύστερ' απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι
Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μη τη πεις!

Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!

Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή σα την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

Ερμηνεία της εικόνας της Σταύρωσης

Όταν η Παναγιά συνάντησε τη Μάνα του Ιούδα

Οι δύο Μητέρες
Με αργό το βήμα η Παναγιά, με αμέτρητο τον πόνο
την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο
τον Ιωάννη πλάι της μες στο σκοτάδι εκείνο
και οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο.
Γύρω, τριγύρω σιγαλιά, βουβός είναι ο δρόμος
θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος.
Και όσο βαδίζουν σαν σκιές στα άχαρα εκείνα μέρη
και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει τα λέει
και ο αντίλαλος από όπου και αν διαβαίνει
κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει.
Πώς να μην κλάψει που ‘γινε για αυτήν σκοτάδι η μέρα;
Κ’αν είναι Αυτός θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα.
Και να που ακόμη μια φωνή την ερημιά ταράζει.
Αχ,τι φωνή λυπητερή. Ποιος και γιατί στενάζει;
Ποιος σαν Αυτή άλλος πονεί και μοιρολόγια λέγει
μη του παιδιού της το χαμό και άλλη μανούλα κλαίει;
Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή,
που μονάχη στην άκρη απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ
Και τούτη σαν τη Μαριάμ, τον γιό της έχει χάσει
και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει.
Η Μαριάμ τον Ιησού τον είδε σταυρωμένο
και τούτη είδε τον γιόκα της στο δέντρο κρεμασμένο
Και κλαίει, μα το κλάμα της δεν συγκινεί κανέναν,
νιώθει όμως τον πόνο της η Παναγιά η Παρθένα,
που την ακούει τραβά και πάει να την γνωρίσει
λόγια αγάπης να της πεί, να την παρηγορήσει
Με ένα γλυκό χαμόγελο συμπόνοια γεμάτο
μάνα της κράζει, δύστυχη μη σέρνεται εδώ κάτω.
Δεν είσαι μόνη που έχασες το φώς των ματιών σου,
είμαι κ’εγώ, μην δέρνεσαι ποιος ήταν πες μου ο γιός σου;
Και αυτή δειλά, σαν ένοχος της απαντά:
αδελφή μου, Ιούδας ονομάζεται το σπλάχνο το παιδί μου.
Μόνο μια μανα μόνο αυτή, σε όλο τον κόσμο ξέρει
ποιο κοφτερό νιώθει βαθιά στα σπλάχνα της μαχαίρι
Στους πέντε δρόμους ρίχτηκα, παιδί μου σαν ζητιάνα,
Αχ κάλλιο να μην έσωνα Θεέ να γίνω μάνα
Η Παναγιά κατάλαβε, τον γιό της τον γνωρίζει
μα σαν μητέρα του Χριστού, δεν φεύγει, δεν γογγύζει.
Τον δικό της τον καϋμό ξεχνά την ώρα εκείνη
και για τη μάνα τώρα αυτή τα δάκρυά της χύνει
Σκύβει και την ασπάζεται, χαιδεύει τα μαλλιά της,
και την κρατάει με στοργή πιστά στην αγκαλιά της
Της λέει λόγια της καρδιάς και την γλυκομερώνει,
της δίνει θάρρος, δύναμη και απάνω την σηκώνει.
Έλα και μείνε σπίτι μου την νύχτα να περάσεις,
εκεί και οι δυό τον πόνο μας, τον μητρικό να πούμε,
το δάκρυ μας να σμίξουμε και να προσευχηθούμε.
Η μια στης άλλης το πλευρό σκυφτές συλλογισμένες,
οι δυό μανάδες περπατούν αδελφαγκαλιασμένες.
Ο Ιησούς που στον Γολγοθά κρεμάται έδωσε τέτοια εντολή:
Αλλήλους ν’ Αγαπάτε!
Πηγή/Αναδημοσίευση: Το Ζωντανό Ιστολόγιο

Σήμερα μαύρος ουρανός.....

"Το μοιρολόι της Παναγιάς"

Σήμερα μαύρος ουρανός,
σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβονται
και τα βουνά λυπούνται
Σήμερα το βαλαν βουλή
για να σταυρώσουν το Χριστό
των πάντων βασιλέα
Η Παναγιά η Δέσποινα
καθόταν μοναχή της
την προσευχή της έκανε
για τον μονογενή της.
Φωνή ακούει εξ ουρανού
κι απ' αρχαγγέλου στόμα!
"Σώνουν κυρά μου οι προσευχές
σώνουν και οι μετάνοιες
τον γιο σου τον επιάσανε
και σαν φονιά τον πάνε.
Σαν κλέφτη τον δικάζουνε
και στον χαλκιά τον πάνε"
Κι η Παναγιά σαν τ΄άκουσε
πέφτει, λιγοθυμάει....
σταμνιά νερό της χύνανε
τρια κανάτια μόσχο.
Κι αφού της ήρθε ο λογισμός
κι αφού της ήρθε ο νους της
ζητεί μαχαίρι να σφαχτεί
φωτιά να πάει να πέσει.
Τηρά δεξιά, τηρά ζερβά,
κανέναν δεν γνωρίζει.
Τηρά και δεξιώτερα
βλέπει τον Άγιο Γιάννη
-Άη Γιάννη μου αφέντη μου
και μαθητή του γιού μου
μην είδες το παιδάκι μου
και σέ το δάσκαλό σου;
"Τον βλέπεις κείνο το γυμνό
τον παραπόνεμένο;
Όπου φορεί στην κεφαλή
στεφάνι αγκαθένιο;"
Η Παναγιά τον σίμωσε
και τον γλυκομιλούσε...
"Δεν μου μιλάς παιδάκι μου
δε μου μιλάς παιδί μου;"
"Τι να σου πω μανούλα μου;
τι να σου μολογήσω;
Ητανε θέλημα Θεού
βούληση του Πατέρα
μόνο το Μεγα Σάββατο
κοντά στο μεσονύχτι
όταν λαλήσει ο πετεινός
σημάνουν οι καμπάνες
κι ανάψουνε στις εκκλησιες
ολόχρυσες λαμπάδες
τότε κι εσυ μανούλα μου
να πας να με παντέσχεις



Και μια άλλη εκδοχή :

Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,

σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,

σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,

οι άνομοι και τα σκυλιά κι' οι τρισκαταραμένοι

για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Αφέντη Βασιλέα.

Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι

να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.

Κι' η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,

τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της.

Φωνή τους ήρθ' εξ Ουρανού απ' Αρχαγγέλου στόμα:

-Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν κι' οι μετάνοιες,

το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε

και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε.

-Χαλκιά-χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.

Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτάχνει πέντε.

-Συ Φαραέ, που τά 'φτιασες πρέπει να μας διδάξεις.

-Βάλε τα δυο στα χέρια του και τ' άλλα δυο στα πόδια,

το πέμπτο το φαρμακερό βάλε το στην καρδιά του,

να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.

Κι' η Παναγιά σαν τάκουσε έπεσε και λιγώθη,

σταμνί νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο

για να της ερθ' ο λογισμός, για να της έρθει ο νους της.

Κι' όταν της ηρθ' ο λογισμός, κι' όταν της ηρθ' ο νους της,

ζητά μαχαίρι να σφαγεί, ζητά φωτιά να πέσει,

ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το μονογενή της.

-Μην σφάζεσαι, Μανούλα μου, δεν σφάζονται οι μανάδες

Μην καίγεσαι, Μανούλα μου, δεν καίγονται οι μανάδες.

Λάβε, κυρά μ' υπομονή, λάβε, κύρά μ' ανέση.

-Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,

που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.

Κι' η Μάρθα κι' η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα

και του Ιακώβου η αδερφή, κι' οι τέσσερες αντάμα,

επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι

και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.

-Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.

Κι' η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.

Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,

τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη,

Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου,

μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;

-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,

δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.

Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,

οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,

οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;

Αυτός είναι ο γυιόκας σου και με ο δάσκαλός μου!

Κι' η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.

-Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;

-Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις·

μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,

που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,

τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη!

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα Ουράνια,

σημαίνει κι' η Άγια Σοφία με τις πολλές καμπάνες.

Όποιος τ' ακούει σώζεται κι' όποιος το λέει αγιάζει,

κι' όποιος το καλοφουγκραστεί Παράδεισο θα λάβει,

Παράδεισο και λίβανο απ' τον Άγιο Τάφο.

Η προσευχή του Χριστού

του π. Σιλουανού Πεπονάκη

«Η εν Γεσθημανή προσευχή του Χριστού είναι αναμφιβόλως η υψίστη πασών των προσευχών κατά την εσωτερικήν αυτής αξίαν και την κοσμοσωτήριον δύναμιν...Ως ιστορικόν γεγονός δεν διήρκεσεν επί μακρόν' ως πνευματική όμως πράξις Θείας αγάπης έλαβεν αρχήν πρό καταβολής κόσμου (βλ. Α’ Πέτρ. α’ 20), και δεν παύει να ενεργή μέχρι σήμερον». Αυτά γράφει ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ στο βιβλίο του «Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί», περί της Γεσθημανίου προσευχής του Ιησού.

Τό γεγονός αυτό, που αποτελεί κατά τον ίδιο μία από τις πολυτιμότερες αποκαλύψεις περί Θεού και ανθρώπου, εικονίζεται από τούς δύο μεγάλους καλλιτέχνες Μιχαήλ Αστραπά και Ευτύχιο στον κύκλο του Πάθους, στο νότιο τοίχο της νότιας κεραίας του Σταυρού στην εκκλησία της Παναγίας της Περιβλέπτου στην Αχρίδα, (σήμερα Άγιος Κλήμης). Είναι επιβλητική και κατέχει εξέχουσα θέση στον κύκλο αυτό.

Ο Κύριος, συνεχίζει ο μακαριστός γέροντας, συμπεριέλαβε σ’ αυτή την προσευχή πάν ό,τι εγένετο από της εμφανίσεως στην ζωή του Πρώτου Αδάμ μέχρι του εσχάτου ανθρώπου, ο οποίος πρόκειται να γεννηθή εκ γυναικός. Αυτός που έκτισε την Θεία κοσμική αρμονία δεν μπορούσε να μήν θλίβεται συναντώντας παντού την αφόρητη διαστροφή του πρωτόκτιστου κάλλους από τις αισχρές και εγκληματικές ανθρώπινες πράξεις. Όλοι γνωρίζουμε ότι όσο βαθύτερα αγαπάμε, τόσο οδυνηρότερα ζούμε και την ελάχιστη ακόμη σύγκρουση. Τί όμως αισθανόταν Αυτός, η προαιώνιος Αγάπη, όταν με τόσο μίσος απέρριψαν την μαρτυρία Του περί του Πατρός; Αυτός τον οποίο η Εκκλησία ονομάζει Ήλιον της Δικαιοσύνης, παρέδωκε Εαυτόν εις την πονηρά κρίση εκείνων οι οποίοι Τόν κατεδίκασαν σε θάνατο. Αυτός, η Υποστατική Αλήθεια, συκοφαντήθηκε, ατιμάστηκε αναιδώς, επλήγη ασπλάχνως και χλευάστηκε χυδαίως.

Γιά να προσεγγίσουμε συνειδητά έστω και λίγο για την κατανόηση του γεγονότος εκείνων των τραγικών ημερών για όλη την ιστορία του κόσμου, για να κατοπτεύσουμε υπαρκτικώς έστω και «δι’εσόπτρου εν αινίγματι» την οδό που διήλθε ο Χριστός, είναι αναγκαίο να υποστούμε πλήθος δοκιμασιών.

Τά διαδοχικά επεισόδια στην παράσταση τιτλοφορούνται' «Η Προσευχή», «Η Ραθυμία», «Η Δευτέρα Προσευχή», και με χωρία, από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο (39&40) σημειώνονται η προσευχή και ο λόγος του Χριστού προς τούς Μαθητές. Ο φωτεινός και καθάριος όγκος του Όρους των Ελαιών, με όμορφες συστάδες δέντρων και θάμνων προσφέρει με πλατιές καμπύλες τον ανήσυχο τόπο του δράματος. Ένα ζεύγος μικρών αγγέλων Του παραστέκεται εκφραστικό. Οι μαθητές κοιμούνται αποκαμωμένοι και ο Κύριος έρχεται δεξιά και απευθύνει το λόγο στον Πέτρο που ξυπνά ταραγμένος. Τό ίδιο και ο Ιωάννης απέναντι , και πιό πέρα ο άλλος μαθητής που απλώνει το χέρι και εγείρει τον κοντινό του στο κέντρο. Οι ζωηρές και πολύτροπες στάσεις των Αποστόλων αποδίδουν με φυσικότητα αλλά και με επιτήδευση πληθωρικού δραματικού τόνου, που μεταφέρουν με πλαστική αντήχηση οι πτυχές στα φορέματα την ταραχή και τον φόβο που αποτύπωσε ο ύπνος. Ξεχωρίζει η στάση του Πέτρου που ανακάθεται ξαφνιασμένος με τα νώτα στον θεατή.

Η προσευχή είναι ατελεύτητος δημιουργία ανωτέρα πάσης τέχνης ή επιστήμης. Διά της προσευχής εισερχόμαστε σε κοινωνία με το Άναρχο Όν. Ή αλλιώς η ζωή του όντως Όντος Θεού εισχωρεί εν ημίν διά του αγωγού της προσευχής. (Αρχιμ. Σωφρονίου' Περί προσευχής). Ο Κύριος προσηύχετο μέχρι αιματηρού ιδρώτα όχι για την δική του αμαρτία, αλλά για την δική μας απώλεια. Παρ’ όλα αυτά και ο Ίδιος κατά την ανθρώπινη φύση Του έπρεπε να διέλθη τον αγώνα της πλήρους κενώσεως όπως αυτή ήταν στον ουρανό ήδη τετελειωμένη στην θεότητά Του εν σχέσει προς τον Πατέρα. Περί του «ποτηρίου» τούτου προσευχόταν ο Κύριος ως άνθρωπος. Δι’ Αυτού απεκαλύφθη εις ημάς ο χαρακτήρας του Θεού της Αγάπης. Η τελειότητα αυτής της αγάπης έγκειται στο ότι η αγάπη αυτή είναι ταπεινή, δηλαδή προσφέρεται άνευ επιφυλάξεως. Ο Πατήρ εν τή γεννήσει του Υιού κενούται ολοτελώς .Αλλά και ο Υιός επιστρέφει το πάν εις τον Πατέρα. Αυτή ακριβώς την πράξη της τελείας κενώσεως τέλεσε ο Κύριος εν τή σαρκώσει Αυτού εν τή Γεσθημανή και επί του Γολγοθά. (Αρχιμ. Σωφρονίου' Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί).

«Η καθαρά προσευχή δεν δίνεται σε όσους μελετούν πολύ».(Αρχιμ. Σωφρονίου' Περί πνεύματος και ζωής). «Όταν επισκεφθή τον άνθρωπο έστω και σκιά τις της Γεθσημανίου προσευχής, θραύονται τα δεσμά του εγωϊστικού ατόμου και εισάγεται ούτος εις νέαν μορφήν προσωπικού, υποστατικού είναι, κατ’ εικόνα της υποστάσεως του Μονογενούς Υιού...Εάν τις ενωθή μετ’ Αυτού διά της ομοιώσεως του θανάτου εν βαθεία υπέρ του κόσμου προσευχή και αφορήτω δίψη διά την σωτηρία των ανθρώπων, προγεύεται την ομοίωσιν της αναστάσεως». (Αρχιμ. Σωφρωνίου' Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί).

εδώ

Αναδημοσίευση: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2014/04/blog-post_6201.html#ixzz2z45MolCl

Σήμερον Κρεμάται Επί Ξύλου

 Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς...

 

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Από τον όρθρο της Μ. Παρασκευής - Αντίφωνον, από την Ακολουθία των μεγάλων Ωρών « Σήμερον κρεμάται επί ξύλου. » Ήχος πλάγιος δ'.
Ψάλλει ο Πρωτοψάλτης κος Ευγένιος Χαρδαβέλλας. 

Αναδημοσίευση: http://stixo-mythia.blogspot.gr/2014/04/blog-post_17.html

O Θάνατος του Ιησού Χριστού.

Πεθαίνει ο Χριστός γιατί έχει ουσιαστικά ταυτίσει τον Εαυτό Του με μάς, έχει κυριολεκτικά επωμιστεί την τραγωδία της ανθρώπινης ζωής. Ο Θάνατος Του, λοιπόν, είναι η μεγαλειώδης αποκάλυψη της φιλανθρωπίας και της αγάπης Του. Και επειδή ο Θάνατός Του είναι αγάπη, ευσπλαχνία, φιλανθρωπία, αλλάζει αυτόματα η φύση του θανάτου. Από τιμωρία γίνεται πράξη που αντανακλά αγάπη και συγχώρεση, δηλαδή ο θάνατος γίνεται το τέλος της αποξένωσης από τον Θεό και της μοναξιάς. Η καταδίκη μετατρέπεται σε συγγνώμη, σε ζωή...


Τελικά, ο Θάνατος του Ιησού Χριστού είναι σωτήριος θάνατος επειδή εκμηδενίζει την πηγή του θανάτου: το Κακό. Ο Χριστός δέχεται το θάνατο από αγάπη για τον άνθρωπο, και προσφέρει τον Εαυτό Του στους φονευτές Του, οι οποίοι κερδίζουν φαινομενικά τη νίκη. Όμως στην ουσία αυτή η νίκη είναι η ολοκληρωτική και αποφασιστική ήττα του Κακού.
Για να θριαμβεύσει το Κακό θα πρέπει να εκμηδενίζεται το Καλό και να αποδεικνύει το Κακό σαν τέλεια αλήθεια για τη ζωή, να δυσφημίζεται το Καλό και, με μια λέξη, να φανερώνει το Κακό την υπεροχή του. Αλλά ύστερα από όσα έπαθε ο Χριστός, είναι ο μόνος που θριαμβεύει. Το Κακό δεν έχει την παραμικρή δύναμη επάνω Του, γιατί δεν είναι δυνατόν ο Χριστός να δεχτεί το Κακό σαν αλήθεια.
Έτσι με τον Χριστό η υποκρισία αποκαλύπτει το αληθινό πρόσωπό της σαν υποκρισία, ο φόνος σαν φόνος, ο φόβος σαν φόβος, και καθώς ο Ιησούς Χριστός σιωπηλά πορεύεται προς το Σταυρό και το Τέλος, η ανθρώπινη τραγωδία φτάνει στην αποκορύφωσή της.
Ο θρίαμβος του Χριστού, η νίκη Του κατά του Κακού, η δόξα Του γίνονται όλο και περισσότερο εμφανή. Βλέπουμε δε σταδιακά αυτή τη νίκη να την αναγνωρίζουν, να την ομολογούν και να την διακηρύσσουν πρώτα η γυναίκα του Πιλάτου, ύστερα ο συσταυρωμένος ληστής και ο κεντηρίωνας. Και καθώς ο Χριστός πεθαίνει στο Σταυρό, αφού αποδέχτηκε ολόκληρη τη φρίκη του θανάτου: την απόλυτη μοναξιά («Θεέ μου, Θεέ μου ίνα τι με εγκατέλειπες;»), δεν έμεινε παρά να ακουστεί η τελευταία ομολογία: «αληθώς Θεού Υιός ην ούτος»...
Αυτός, λοιπόν, είναι ο Θάνατος, αυτή είναι η Αγάπη, η Υπακοή και η πληρότητα της Ζωής που καταστρέφει ό,τι έκανε το θάνατο παγκόσμιο μοιραίο προορισμό. «Και τα μνημεία ανεώχθησαν, και πολλά σώματα των κεκοιμημένων αγίων ηγέρθη...» (Ματθ. 27:53). Ήδη αρχίζει να ακτινοβολεί η Ανάσταση... Αυτό είναι το διπλό μυστήριο της ημέρας αυτής, της Μεγάλης Παρασκευής, και οι ακολουθίες με τους υπέροχους ύμνους το αποκαλύπτουν και μάς καλούν να συμμετέχουμε σ’ αυτό.

- του π. Alexander Schmemann (+1921-1983)
από το βιβλίο:
Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ:
Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας
Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ
Aπο το διαδίκτυο.

Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/o.html

Η πραγματικότητα του σταυρού στη ζωή μας

Η πραγματικότητα του σταυρού στη ζωή μας

Σάββα Αλεξάνδρου

Ο άνθρωπος θα δικαιωθεί ή θα κατακριθεί, ανάλογα με το πόσο θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς κράτησε σ' αυτή τη ζωή το Σταυρό του

Ο προπτωτικός άνθρωπος ήταν συνδεδεμένος υπαρκτικά και ουσιαστικά με το Θεό του, που είναι κατά τη θεολογία του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή, «Φύσις μακαρία, απαθής και αγαθή». Γι' αυτό το λόγο και ήταν μακάριος και απαθής, εντελώς άσχετος με οτιδήποτε μπορούσε να του επιφέρει θλίψη ή πόνο.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αποφαίνεται χαρακτηριστικά: «Οι άνθρωποι, ώσπερ άγγελοι διητώντο εν τω παραδείσω». Οι άνθρωποι δηλαδή, ζούσαν αγγελική βιωτή μέσα στον παράδεισο. Με το προπατορικό αμάρτημα που κατά το μακαριστό Γέροντα Πατέρα Ιουστίνο Πόποβιτς δεν ήταν τίποτε άλλο παρά «η προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει Θεός χωρίς Θεόν και εναντίον του Θεού», υπεισέρχεται στη ζωή του μεταπτωτικού ανθρώπου η τραγική πραγματικότητα του οντολογικού δυϊσμού, των παθών, των θλίψεων και τέλος αυτός ο ίδιος ο θάνατος.

Ο άνθρωπος βιώνει πλέον μια άλλη πραγματικότητα, την πραγματικότητα του Σταυρού. Ο Μέγας Βασίλειος, επισημαίνοντας αυτή την πραγματικότητα, θα πει χαρακτηριστικά: «Μηδενός των ανθρώπων ο βίος όλος μακάριος εστίν. Το γαρ διά παντός ευ πράττειν, μόνον Θεού εστίν». Δηλαδή, κανενός πλέον ανθρώπου η ζωή δεν είναι ταυτόσημη με τη διαρκή χαρά και την ευτυχία, αλλά μάλλον είναι ζυμωμένη με τον πόνο και τις θλίψεις. Μόνο ο Θεός, όντας απαθής, βιώνει μια κατάσταση διαρκούς χαράς και μακαριότητας.

Η πραγματικότητα του Σταυρού στην Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία μας, έχει διάφορες πτυχές. Πρώτη πτυχή της είναι ο πόνος: σωματικός και ψυχικός. Ο πόνος μπορεί να προέρχεται από πλείστες όσες αιτίες. Αρρώστιες, βίωση της απόρριψης, της αχαριστίας, της κακής συμπεριφοράς, της μοναξιάς κλπ. Είναι γεγονός πως στις μέρες μας, πλήθυναν οι περιπτώσεις ανθρώπων που υποφέρουν από ανίατες αρρώστιες, κάθε λογής. Επιπρόσθετα, παρατηρείται μια έξαρση των ψυχικών νοσημάτων, με αποτέλεσμα να γίνεται λόγος για έφηβους ακόμη και για παιδιά με έντονα ψυχολογικά προβλήματα, που προκύπτουν από το σύγχρονο τρόπο ζωής, που έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό και τον παραγκωνισμό του ανθρωπίνου προσώπου. Και στις δύο περιπτώσεις ο Σταυρός της ασθένειας (σωματικής και ψυχικής), γίνεται κατά την Πατερική Θεολογία, «Παιδεία ομολογουμένη». Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος που δέχεται το Σταυρό του πόνου και στις δύο όψεις του, θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς λογίζεται κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας μιμητής Χριστού.

Λέει κάπου χαρακτηριστικά ένας μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: «Σκοπήσωμεν, πώς τον θεόν δοξάσωμεν. Δοξάζεται δε Ούτος δια του Σταυρού, ήτοι δια του πόνου, των θλίψεων, των ασθενειών. Εάν γαρ ταύτα πάντα εν υπομονή πολλή υποφέρωμεν, τα του Χριστού παθήματα μιμούμεθα και ούτω γινόμεθα Υιοί Θεού χάριτι και συγκληρονόμοι Χριστού». Ας δούμε δηλαδή πώς δοξάζεται ο Θεός. Δοξάζεται με το Σταυρό, δηλαδή τον πόνο, τις θλίψεις, τις αρρώστιες. Αν λοιπόν δεχτούμε αυτού του είδους το Σταυρό με υπομονή, τότε γινόμαστε μέτοχοι των παθών του Χριστού, είμαστε παιδιά του Θεού κατά χάρη και συγκληρονόμοι Χριστού.

Οι Χριστιανοί δεν χαίρονται ασφαλώς στις αρρώστιες και στον πόνο, αλλά και από την άλλη δεν απελπίζονται, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά τη θέση του Μεγάλου Αθανασίου πως: «Εκ του συσταυρωθήναι εστίν, το συμβασιλεύσαι και συνδοξασθήναι».

Ο Ιώβ προβάλλεται στην Παλαιά Διαθήκη, σαν το πρόσωπο εκείνο που βίωσε στον ύψιστο βαθμό, τον ψυχικό και σωματικό πόνο. Λέει λοιπόν γι' αυτόν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ότι δεν ήταν τόσο σπουδαίος, όταν ήταν ενάρετος και απείχε από κάθε κακό, αλλά πραγματικά σπουδαίος και αληθινά μεγάλος και φιλόσοφος, ήταν ακριβώς όταν κρατούσε το Σταυρό του πόνου (ψυχικού και σωματικού) θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς: «Ουκ ην ούτω λαμπρός, ότε απείχε από παντός κακού, αλλά ότε εν ταις θλίψεσιν υπέμεινεν, τότε φιλόσοφος ην». Εξ άλλου, άλλη διάσταση του Σταυρού, κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά είναι και «το Σταυρώσαι την σάρκα συν τοις παθήμασιν και ταις επιθυμίαις». Σταυρός δηλαδή είναι, και το να προσπαθεί ο άνθρωπος να δαμάσει τα πάθη και τις κακές επιθυμίες ή συνήθειες του. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, τότε θα διαπιστώσει το πόσο μεγάλο Σταυρό σηκώνουν τα παιδιά εκείνα, που αγωνίζονται για να απεξαρτηθούν από τις ναρκωτικές ουσίες, τον αλκοολισμό ή άλλα πάθη. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο επιβάλλεται ώστε οι υπόλοιποι γύρω τους (οικογένεια, πολιτεία, Εκκλησία) να τους συμπαρασταθούν με αγάπη και στοργή και όχι ασφαλώς να τους περιθωριοποιήσουν ή να τους απορρίψουν.

Επιπρόσθετα σαν Σταυρός θα μπορούσε να λογιστεί και ο εργασιακός χώρος ενός ανθρώπου, όταν σ' αυτόν βιώνει τη μονοτονία, την πίεση ή την κακή συμπεριφορά των ανωτέρων του.

Οικονομία

Τέλος, μια άλλη πραγματικότητα του Σταυρού στη ζωή μας, είναι και η οικονομική στενότητα που βιώνει ένας άνθρωπος, που μπορεί να έχει πολυμελή οικογένεια ή άλλες οικονομικές ανάγκες, που με πολλή δυσκολία καλύπτονται από το μισθό του. Σε τούτο το είδος του Σταυρού, ο Μέγας Αθανάσιος συστήνει στον άνθρωπο που υποφέρει, υπομονή, τον παρηγορεί δε με τη θέση πως «Ο έχων την ανάπαυσαν εν τω κόσμω τούτω, την αιωνίαν ανάπαυσιν, μη ελπιζέτω μηδέ αναμενέτω ευρείν». Αυτός δηλαδή που σ' αυτή την ζωή του έρχονται όλα βολικά και είναι πλήρως αναπαυμένος, την ουράνια και αιώνια ανάπαυση να την ξεχάσει και να την διαγράψει.

Θα λέγαμε λοιπόν σαν κατακλείδα, πως η πραγματικότητα του Σταυρού συμφαίνεται με τη Σωτηρία ή την καταδίκη του ανθρώπου, αφού κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, ο άνθρωπος θα δικαιωθεί ή θα κατακριθεί, ανάλογα με το πόσο θεοπρεπώς και αξιοπρεπώς κράτησε σ' αυτή τη ζωή το Σταυρό του.

Αναδημοσίευση: http://isagiastriados.com/2012-02-29-11-12-55/682-27-03-2014.html

Amish: Οι άνθρωποι επέλεξαν να ζουν στο παρελθόν!

Ίσως τους έχετε ακούσει ή κάποια απίθανη θεωρία που να σχετίζεται με αυτούς... η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος ζωής τους προκαλεί πολλά ερωτήματα στους "απέξω"! Οι Amish της αμερικανικής επαρχίας είναι μια θρησκευτική ομαδά ανθρώπων, (βασικά πολλές καθώς ζουν σε διάφορες περιοχές), που έπελεξε να ζει διαφορετικά και αυτή η επιλογή τους έχει γεννήσει πολλές θεωρίες για τον "μυστικιστικό" τρόπο ζωής τους και έχει εξάψει την φαντασία πολλών!



Απόλυτα φυσικό θα έλεγα καθώς η εικόνα ανθρώπων ντυμένων με ρούχα εποχής που μοιάζουν βγαλμένα από κάποια χολιγουντιανή ταινιά, που κυκλοφορούν με άμαξες που τις σέρνουν άλογα και δεν συναλλάσονται πέρα από κάποια εμπορικά παρέ δώσε με τον υπόλοιπο πληθυσμό δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη!!
Ποια είναι όμως στην πραγματικότητα αυτή η ομάδα που επέλεξε να ζει στον παρελθόν;;
Οι Amish είναι μια παραδοσιακή χριστιανική(;) ομάδα γνωστοί για την απλή ζωή τους,τον απλό ρουχισμό τους και την απροθυμία τους να υιοθετήσουν τις ανέσεις της σύγχρονης τεχνολογίας .

Η ιστορία του ναού Amish ξεκίνησε με ένα σχίσμα στην Ελβετία μέσα σε μια ομάδα της Ελβετίας και της Αλσατίας Anabaptists το 1693 υπό την ηγεσία του Jakob Ammann . Εκείνοι που ακολούθησαν Ammann έγιναν γνωστοί ως Amish.
Στις αρχές του 18ου αιώνα, πολλοί Amish μετανάστευσαν στην Πενσυλβανία για διάφορους λόγους. Σήμερα, οι πιο παραδοσιακοί απόγονοι των Amish συνεχίζουν να μιλούν γερμανικά που ονομάζονται Ολλανδικά της Πενσυλβάνια. Αλλα δεν διαμένουν μόνο σε αυτή την περιοχή πια. Εκτιμούν την αγροτική ζωή , τη χειρωνακτική εργασία και την ταπεινότητα.
Μέλος της εκκλησίας Amish γίνεται κάποιος Amish με την βάπτιση που πραγματοποείται μεταξύ των ηλικιών 16-25.Τα μέλη προέρχονται από παιδιά ήδη μελών, δεν είναι σύνηθες να γίνονται μέλη άτομα που δεν μεγάλωσαν Amish. Και αν και οι πλειοψηφία των απογόνων των Amish παραμένουν στην εκκλησία και ακολουθούν τον τρόπο ζωής των γονιών τους, δεν είναι υποχρεχρεωμένοι να το κάνουν.

Μάλιστα υπάρχει ένα "τελετουργικό" που κάθε Amish έφηβος περνάει και είναι η δοκιμασία αυτή που καθορίζει αν θέλει να ζήσει την ζωή του ως Amish ή όχι. To Rumspringa πέρνει μέρος στην ηλικία 14-16 και τελειώνει με την βάπτιση του μέλους και την ενσωμάτψση του στην εκκλησία... αλλά όπως προείπα δεν επιστρέφουν όλοι. Κατα το Rumspringa οι νεαροί και νεαρές αφήνονται να εξερευνήσουν το έξω κόσμο και τους πειρασμούς του! Εκείνοι που θα τον απορρίψουν θα επιστρέψουν για να λάβουν την θέση τους στην εκκλησία των Amish, εκείνοι που θα αποδεκτούν δεν θα επιστρέψουν ποτέ.

Στην πραγματικότητα όσο περίεργοι κι αν φαίνονται και όσο κι αν μας προβληματίζουν οι κλειστές κοινωνίες τους και ο συντηριτικός τρόπος ζωής του, απλά οι Amish επελέξαν να διαφορετικά από εμάς!
Αναδημοσίευση: http://samakos9.blogspot.gr/2014/04/amish.html

Ιερός Νιπτήρας. Πράξη αγάπης – συμβολική – διδακτική.

Ο Νιπτήρας είναι πράξις ταπεινώσεως. Όλη η ζωή του Χριστού κάτω στη γη είναι μια ταπείνωση, μια συγκατάβαση. Ο Χριστός είναι η αληθινή ταπείνωση. Η ταπείνωση του ανθρώπου, κι όταν είναι αληθινή κι όχι υποκριτική, δεν έχει μεγάλη αξία. Γιατί; Ταπεινώνεται κάποιος, που είναι ήδη ταπεινός, δηλαδή, χαμηλός, μικρός και αμαρτωλός. Με την ταπείνωσή του, δηλαδή, απλώς κατεβαίνει στα μέτρα που του αρμόζουν. Ενώ ο Χριστός! Είναι ο Μέγας και Ύψιστος και Αναμάρτητος. Η ταπείνωσή του είναι κατάβαση, συγκατάβαση. Είναι ταπείνωση με απροσπέλαστα ύψη. Ο Χριστός είναι η Άκρα Ταπείνωση.

Εκδηλώσεις της ταπεινώσεως του Χριστού: Η ενανθρώπησή του, η σάρκωσή του. Κατέβηκε τη σκάλα της ταπεινώσεως, φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα και ήρθε στη γη. Αυτή η ταπείνωση του Χριστού, όπως φαίνεται στην ενανθρώπησή του, ονομάζεται κένωση. «Εν μορφή Θεού υπάρχων ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα Θεώ, αλλ’ εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,6-7).

Κατέβηκε από ταπείνωση στη γη. Αλλά και ανέβηκε από ταπείνωση στο Σταυρό, «Εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2,8). Φάτνη και Σταυρός, αρχή και τέλος της επίγειας παρουσίας του, δυό τόποι άκρας ταπεινώσεως. Φάτνη: Ένας Θεός σπαργανούται. Ταπεινώνεται και κρύβεται μέσα στην ανθρώπινη μορφή, τυλιγμένη στα άχυρα τού σταύλου. Σταυρός: Ένας Θεός ταπεινώνεται και φορτώνεται πάνω του τα αμαρτήματα όλου του κόσμου. Ένας Θεός ταπεινώνεται και καταδέχεται «αναιρεθηναι εν ξύλω». Ο Αναμάρτητος και Αθώος καταδέχεται και καρφώνεται πάνω στο Σταυρό σαν ένοχος και κακούργος.

Μια εκδήλωση της ταπεινώσεως του Χριστού και η πράξη της αποψινής βραδιάς, Το θεωρείτε απλό αυτό που έκανε ο Χριστός; Σαν δούλος και υπηρέτης ενδύεται το λέντιο, την υπηρετική ποδιά, παίρνει το νιπτήρα και .σκύβει και πλένει τα πόδια των δώδεκα μαθητών του. Αν η ταπείνωση της σαρκώσεως έχει βαθειά θεολογική σημασία, αν η ταπείνωση της σταυρώσεως έχει μεγάλη σωτηριολογική και λυτρωτική σημασία, η ταπείνωση του νιπτήρος έχει μεγάλη ανθρωπολογική και κοινωνική σημασία.

Πράξη αγάπης

Από πολλή αγάπη κάλεσε τους μαθητές του στο τελευταίο δείπνο. Από αγάπη θα τους προσφέρει σε λίγο τη γλυκύτερη τροφή του κόσμου. Από αγάπη τους υποδέχεται μ’ αυτό τον τρόπο, με το πλύσιμο των ποδιών τους. Όταν η γυναίκα η αμαρτωλή του έπλυνε τα πόδια με τα δάκρυα της και το πολύτιμο μύρο της, ο Χριστός είπε: «Αφέωνται αυτής αι αμαρτίαι αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ» (Λουκ. 7,47). Και ο Χριστός από πολλή αγάπη στους μαθητές του τους πλένει τα πόδια,

Και την αγάπη αυτή τη δείχνει και στον Ιούδα. Θαυμάστε την αγάπη και τη μακροθυμία του Χριστού. Σκύβει και πλένει ποιά πόδια; Τα πόδια εκείνα, που ύστερα από λίγο θα τρέξουν στους εχθρούς του Χριστού για να τον προδώσουν. Και σε λίγο θα δείξει την αγάπη του ο Χριστός στον Ιούδα και μ’ άλλο τρόπο. Θ’ αποθέσει τον άγιο Άρτο στα χέρια του! Στα χέρια εκείνα, που θ’ απλωθούν για να εισπράξουν τα τριάκοντα αργύρια, Και προχωρεί η αγάπη του Χριστού στον Ιούδα. Σε λίγο θα προσφέρει το ποτήριο με το θείο Αίμα στο στόμα του! Στο στόμα εκείνο, που θα δώσει το φίλημα της προδοσίας.

Ω, η αγάπη του Χριστού! Οι διαστάσεις της είναι άπειρες. Προεκτείνατε τις τέσσερις κεραίες του Σταυρού στο άπειρο, για να δήτε τις διαστάσεις της αγάπης εν Χριστώ Ιησού.

Πράξη συμβολική.

Είχαν οι μαθητές ανάγκη πλυσίματος. Είχαν ανάγκη καθαρμού. Μετά από λίγο θα πάρουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μέσα τους. Πώς; Ακάθαρτοι; Όχι! Ο Χριστός τους καθαρίζει.

Ο Χριστός καθαρίζει όλους τους πιστούς. Τους καθαρίζει από το μόλυσμα της αμαρτίας. Το πλύσιμο, που έκανε ο Χριστός με τον ιερό νιπτήρα, συμβολίζει το άλλο, το μεγάλο πλύσιμο, που θα γίνει ύστερα από λίγες ώρες. Είναι το πλύσιμο, που νοστάλγησαν οι αιώνες, «Λούσασθε και καθαροί γίνεσθε», παραγγέλλει ο προφήτης Ησαΐας (1,16). Αλλά πώς; Όλα τα ιαματικά και αγιασμένα και πεντακάθαρα νερά του κόσμου να χρησιμοποιήσουμε, μια αμαρτία μας δεν εξαλείφεται.

Ένα είναι το λουτρό των αμαρτιών μας: το λουτρό του Αίματος. Έπλυνε τα πόδια των μαθητών με νερό. Ύστερα από λίγο όχι τα πόδια, όχι τα χέρια, όχι το σώμα, αλλά κάτι ανώτερο, την ψυχή, ολόκληρο τον άνθρωπο θα τον πλύνει, θα τον καθαρίσει, θα τον λευκάνει μέσα στο Αίμα του Σταυρού του. «Το Αίμα Ιησού Χριστού του Υιού του Θεού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α΄ Ιωάν, 1,7).

Σε κάποια αγορά κεντρικής πόλεως είχαν μαζευτεί μικροί και μεγάλοι γύρω από ένα τραπεζάκι, περίεργοι να δουν αυτό που διαλαλούσε ένας μικροπωλητής:

- Περάστε, κόσμε. Μόνο με πέντε δραχμές! Όλα τα πλένει, όλα τα καθαρίζει, όλα τα λευκαίνει!.. Όλοι αγόραζαν το υγρό, που κατά τον πωλητή όλα τα καθαρίζει, όλα τα λευκαίνει.

Οπωσδήποτε υπερβολικός ο λόγος. Πραγματικός όμως πέρα για πέρα, όταν λέγεται από την Εκκλησία:

- Ελάτε, άνθρωποι, όλα τα πλένει, όλα τα καθαρίζει, όλα τα λευκαίνει. Όλοι οι λεκέδες της ψυχής σβήνουν. Όλα τα αμαρτήματα, και τα πιο μεγάλα και τα πιο ακάθαρτα, τα εξαλείφει. Φτάνει μια σταγόνα από το Αίμα του Χριστού να πέσει πάνω στην ψυχή, για να λευκανθεί και να γίνει αγγελική. Με το Αίμα του Χριστού γίνεται πραγματικότητα αυτό που λέει ο προφήτης Ησαΐας: «Και εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινι­κούν, ως χιόνα λευκανώ. Εάν δε ώσιν ως κόκκινον, ως έριον λευκανώ» (Ησ. 1,18).

Ο Χριστός προσφέρει την κάθαρση δωρεάν και δίνει άπειρες ευκαιρίες για καθαρισμό. Γι’ αυτό απαιτεί νάμαστε καθαροί. Εμείς όμως! Είμαστε υποκριτές. Καθαρίζουμε το «έξωθεν του ποτηρίου». Καθαρίζουμε το σώμα μας. Φροντίζουμε να μοσχοβολά το σώμα, ενώ τη ψυχή την αφήνουμε άπλυτη και ακάθαρτη.

Απαιτεί νάμαστε πάντοτε καθαροί. Μα ιδιαίτερα όταν προσερχόμαστε στο Μυστικό Δείπνο, όταν ετοιμαζόμαστε για τη θεία Κοινωνία. Είσαι καθαρός; Λούσθηκες στο λουτρό της Εξομολόγησε ως; Έλα, πλησίασε, όχι μόνο τη Μεγ. Πέμπτη, όχι μόνο το Πάσχα, αλλά κάθε Κυριακή, κάθε μέρα. Δεν είσαι καθαρός; Δεν εξομολογήθηκες; Μη πλησιάσεις. Ο Χριστός μάς κοιτάζει, εκείνος που «ετάζει καρδίας και νεφρούς» (Ψαλμ 7,9). Μας κοιτάζει με το ίδιο βλέμμα που κοίταξε το βράδυ εκείνο τους μαθητές και τον Ιούδα, και λέει: «Υμείς καθαροί έστε, αλλ’ ουχί πάντες» (Ιωάν. 13,10). – Κάποιος δεν είναι καθαρός. Πώς τολμά να πλησίασει; Κι όμως, ασυνείδητος ο Ιούδας, τόλμησε, και προσήλθε και έλαβε τον άγιο Άρτο. Ακάθαρτος ο Ιούδας, κοινώνησε. Φωτιά έβαλε μέσα του. -Κάποιοι δεν είναι καθαροί, ξαναλέει ο Κύριος, βλέποντας τόσους να συνωθούνται το πρωί της Μεγ. Πέμπτης, για να κοινωνήσουν. Πώς θα πλησιάσουν; Επειδή είναι Μεγ, Πέμπτη; Επειδή έρχεται το Πάσχα; Δεν καθαρίζουν οι ημέρες. Το Αίμα του Χριστού καθαρίζει. Και η κάθαρση δίνεται σ’ εκείνους που μετανοούν και εξομολογούνται.

Πράξη διδακτική.

Τέλος η πράξη του νιπτήρος έχει και ένα άλλο χαρακτήρα. Τον τονίζει ιδιαίτερα ο Χριστός. Γιατί έπλυνε τα πόδια των μαθητών του; Απαντά ο ίδιος: «Υπόδειγμα δέδωκα υμίν, ίνα καθώς εγώ εποίησα υμίν, και υμείς ποιήτε… Ει ταύτα οϊδατε, μακάριοι έστε εάν ποιήτε αυτά» (Ιωάν. 13,15.17). -Σας δίνω υπόδειγμα, παράδειγμα προς μίμηση. Σεις με φωνάζετε Διδάσκαλο και Κύριο. Και καλά κάνετε. Διότι είμαι και ο Διδάσκαλος και ο Κύριος. Αν, λοιπόν, εγώ, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, έπλυνα τα πόδια τα δικά σας, και σεις οφείλετε να πλένετε ο ένας του άλλου τα πόδια (Ιωάν. 13,13-14).

Η πράξη αυτή του Χριστού είναι πράξις εκπαιδευτική. Τούτο τονίζεται σ’ ένα από τα καθίσματα της ακολουθίας: «Ο λίμνας και πηγάς και θάλασσας ποιήσας. ταπείνωσιν ημάς εκπαιδεύων αρίστην, λεντίω ζωννύμενος, μαθη­τών πόδας ένιψε», θέλει να μας εκπαιδεύσει στο δυσκολότερο μάθημα: στο μάθημα της ταπείνωσεως. Όλοι θέλουμε νάμαστε κύριοι, προϊστάμενοι, αφεντικά. Κανένας δεν θέλει νάνε υπηρέτης και διάκονος. Δεν καταδεχόμαστε να κάνουμε ευτελείς δουλειές.

Έλα συ, που θεωρείς εξευτελισμό να κάνεις ταπεινωτικές δουλειές, χειρωνακτικές δουλειές, γιατί τάχα έμαθες λίγα γράμματα και πήρες ένα πτυχίο, έλα να δεις, ποιός φοράει, το λέντιο. Ο Χριστός!

Έλα συ, που τα περιμένεις όλα από τους άλλους και δεν προσφέρεις τίποτε και όλο δικαιώματα διεκδικείς, έλα να δεις ποιός σκύβει και διακονεί τούς μαθητές; Ο Χριστός.

Η κοινωνία, για να ορθοποδήσει, θέλει λέντιο. Όχι σκήπτρο, θέλει διακόνους, όχι αφεντικά.

(Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, «Στη Μεγάλη Εβδομάδα») Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

Αναδημοσίευση: http://blogs.sch.gr/kantonopou/

Πάνω σ' έναν ξένο στίχο: Ταξιδεύοντας στην Μεγάλη Πέμπτη με την ποίηση του Γ. Σεφέρη

Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε πώς έγινε τούτο το φονικό ^. την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια, το στέγνωμα της αγάπης ^. Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε... τη γνώμη των δυνατών ποιος θα μπορέσει να τη γυρίσει; ποιος θα μπορέσει ν’ ακουστεί; Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων. («Σαλαμίνα της Κύπρος»)

Η προδοσία είναι το στέγνωμα της αγάπης. Ξεκινάς με την κλήση του Ξεχωριστού. Η καρδιά σου νιώθει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από την αγάπη. Και γίνονται θαύματα και σε σένα και στον κόσμο, επειδή η αγάπη. Μα αν η αγάπη δεν σε κάνει να νικήσεις το ένα και μοναδικό πάθος που είναι αρκετό για να σε κυριεύσει, τότε ανοίγει ο δρόμος της προδοσίας. Η αγάπη ζητά την αποκλειστικότητα. Γίνεται ιδιοτελής γιατί θέλει ο άλλος να είναι όπως τον θέλεις. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ιδιοτέλεια, να μην μπορείς να δεχτείς αυτό από το οποίο συνηρπάγης: το Ξεχωριστό. Και δεν αλλάζει ο δρόμος της προδοσίας. Μπορεί να φέρει μεταμέλεια, η μετάνοιά όμως είναι για τους λίγους. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν να φέρουν πίσω το Ξεχωριστό, όπως έχει μεταποιηθεί στην ψυχή.

Ο αγαπημένος γίνεται εχθρός σου. Χωρίς να σε έχει βλάψει. Μόνο γιατί δεν είναι όπως τον θέλεις, πρέπει να είναι εχθρός σου. Αλλιώς, καλείσαι και πάλι να αλλάξεις εσύ. Και δεν το αντέχεις. Είναι πολύ πιο πάνω από την ελευθερία σου. Ή, όπως την νομίζεις. Καθένας άλλωστε χωριστά ονειρεύεται. Δεν μπορεί να ακούσει τα όνειρα των άλλων. Ούτε καν τι τους πνίγει.

Κύριε, βοήθησον. Να σε θέλουμε όπως είσαι, όπως μας κάλεσες. Να γίνουμε αγάπη. Όχι δύναμη. Όχι γνώμη. Όχι αστέρια. Ούτε πρώτοι. Πάντων έσχατοι. Να γίνουμε η αγάπη μαζί Σου. Ξεριζώνοντας κάθε στέγνωμα που ο χρόνος κρύβει.  
Πηγή/Αναδημοσίευση:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2014/04/5.html

Πάνω σ' έναν ξένο στίχο: Ταξιδεύοντας στην Μεγάλη Τετάρτη με την ποίηση του Γ. Σεφέρη

 

Τη φλόγα τη γιατρεύει η φλόγα όχι με των στιγμών το στάλαγμα αλλά μια λάμψη, μονομιάς . όπως ο πόθος που έσμιξε τον άλλο πόθο κι απόμειναν καθηλωμένοι ή όπως ρυθμός της μουσικής που μένει εκεί στο κέντρο σαν άγαλμα αμετάθετος («Πάνω σε μια χειμωνιάτικη αχτίνα»)

Η ζωή είναι έρωτας. Οι πολλοί ξέρουμε τον έρωτα για το πρόσωπο. Για το σώμα. Για την ευχαρίστηση που δίνουμε και παίρνουμε. Ο άνθρωπος όμως πλάστηκε για τον έρωτα του ανέφικτου. Του απόλυτου. Αυτού που υπερβαίνει την δύναμή του. Και στον ανθρώπινο έρωτα υπάρχει η υπόσχεση του ανέφικτου. Της υπέρβασης της μοναξιάς και της πληρωτικής κοινωνίας. Της δημιουργίας που βγαίνει από τη συγχώρεση. Της ανοχής και του φορτώματος του σταυρού που είναι ο Άλλος. Όμως, όσο κι αν το ανέφικτο μοιάζει να το συλλαμβάνουμε με τη χούφτα μας, τόσο ο χρόνος μας δείχνει ότι λαθεύουμε. Υπάρχει η αγάπη στη συνήθεια. Δεν υπάρχει όμως το απόλυτο Ένα.
Κι ύστερα έρχεται η λύπη. Και η εκζήτηση και πάλι του ανέφικτου. Όμως την φλόγα τη γιατρεύει μόνο η φλόγα. Αυτή της συνάντησης. Της στιγμής που αλλάζει τα πάντα. Της συναίσθησης του όντως προσώπου μας. Και των δακρύων. Του μοιράσματος της καρδιάς και της ζωής. Ακόμη και των αμαρτιών. Στη διάρκεια μιας λάμψης γίνεται πράξη το ανέφικτο. Και κρατά όσο μια λάμψη. Γιατί το ανέφικτο σε συναρπάζει, αλλά δεν μπορεί να σε κρατήσει καθηλωμένο πάνω από μία στιγμή. Είναι η μοίρα του να κινείται. Μόνο στην κοινωνία μαζί Του όμως το ανέφικτο αποκτά διάρκεια. Γιατί η Αγάπη Του δεν σταματά. Ξεκίνησε προ καταβολής κόσμου. Και ουδέποτε θα τελειώσει. Γιατί πηγάζει από τον Ένα, Εκείνον που αγαπά τον καθέναν μας. Πιστό κι άπιστο, μορφωμένο και απλό, πρώτο και έσχατο. Αρκεί η αγάπη μας να έχει ένα ίχνος από την δική Του. Μεγαλόπρεπη, γενναιόδωρη, συγχωρητική. Και πάνω απ’ όλα, ταπεινή. Πηγή/Αναδημοσίευση: Πηγή

Τα κόκκινα αυγά της μεγάλης Πέμπτης !

Της Ελένης Μπετεινάκη

Μια παράδοση αιώνων σε όλο σχεδόν τον κόσμο είναι το βάψιμο των αυγών. Την Μεγάλη Πέμπτη είναι το κατ εξοχήν έθιμο που κυριαρχεί. Το επικρατέστερο χρώμα είναι το κόκκινο, γιατί  είναι το χρώμα της χαράς, της Ανάστασης, της ελπίδας, της Αναγέννησης  αλλά και της αποτροπής. Σχέδια, τρόποι βαψίματος και μύθοι για την επικράτηση αυτής της παράδοσης υπάρχουν αρκετά.
 Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, το Πάσχα βάφουμε κόκκινα αβγά επειδή συμβολίζουν το αίμα του Χριστού που έδωσε για τη σωτηρία του κόσμου.
Υπάρχει ένας μύθος που λέει πως μια μέρα μετά την Ανάσταση του Χριστού, η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τιβέριο Καίσαρα και του ανακοίνωσε ότι αναστήθηκε ο Κύριος και ότι ακριβώς  συνέβη. Δίπλα τους εκείνη τη στιγμή υπήρχε ένας άνθρωπος που κρατούσε ένα καλάθι με αυγά. Ο  Καίσαρας έδειξε απορημένος και είπε στη Μαγδαληνή ότι, εάν αυτό που λέει, είναι αλήθεια, τότε τα αβγά, από άσπρα που είναι, να γίνουν κόκκινα. Έτσι κι έγινε  και ο Καίσαρας έμεινε άναυδος.

Στην Ελλάδα πάλι και συγκεκριμένα στην Κέρκυρα λένε πως, όταν αναστήθηκε ο Χριστός, πρώτα πρώτα το άκουσαν κάτι αυγά . Αμέσως άρχισαν την τρεχάλα να το διαδώσουν παντού. Από το πολύ το τρέξιμο έγιναν κατακόκκινα!


Σε ότι αφορά το κόκκινο χρώμα λένε πάλι πως όταν ο Χριστός ήταν πάνω στο Σταυρό και τρυπήθηκε στο πλευρό από τον στρατιώτη που ήθελε να επιβεβαιώσει τον θάνατό του, έπεσαν σταγόνες αίματος στην γη κι όλα τα λουλούδια που ήταν κάτω έγιναν κόκκινα κι έτσι πήραν το χρώμα τους οι παπαρούνες!
Ή πως η Παναγία πήρε ένα καλάθι αυγά και τα πρόσφερε στους φρουρούς Του Υιού της, ικετεύοντάς τους να του φέρονται καλά! Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, αυτά βάφτηκαν κόκκινα.
Λένε ακόμα πως το αυγό συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός , όπως το περίβλημα του αυγού , αλλά έκρυβε μέσα του τη «Ζωή», αφού από αυτόν βγήκε ο Χριστός και αναστήθηκε!
Το αυγό, πανάρχαιο σύμβολο της γένεσης του κόσμου, της γέννησης της ζωής, το συναντάμε σε

πολλές λατρείες, τόσο πρωτόγονες, όσο και περισσότερο εξελιγμένες.
Είναι στη λαϊκή και μυθολογική φαντασία το σύμβολο της ζωής .Έχει μέσα του δύναμη ζωική και πίστευαν πως μπορούσε να την μεταδώσει στους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά. Μερικοί υποθέτουν ότι τα κόκκινα αυγά του Πάσχα, διαδόθηκαν στην Ευρώπη, την Ασία και την Κίνα από ένα έθιμο των Καλανδών κι άλλοι θεωρούν αρχική κοιτίδα τους την Αίγυπτο.
Στη νύχτα του κόσμου ένα αυγό άνοιξε στα δύο και από μέσα του βγήκε ο κόσμος, διηγούνται οι Πέρσες. Στο έπος των Φιλανδών «Καλεβάλα», το αυγό που περιείχε τον κόσμο, έπεσε από τον ουρανό στην αγκαλιά της μάνας των νερών. Αλλού, το κοσμικό αυγό γονιμοποιείται από τον ήλιο, και στην αρχαία Αίγυπτο, το αυγό, ως Λόγος Δημιουργός, ταξιδεύει στην προαιώνια θάλασσα.
Στην Κίνα συνηθίζονταν οι προσφορές αυγών την Άνοιξη για γονιμότητα και αναγέννηση. Στην πανάρχαια Ουρ της Μεσοποταμίας, προσφέρανε αυγά στους νεκρούς.

Στην ελληνική αρχαιότητα αποθέτανε αυγά στα χέρια ειδωλίων του Διονύσου ως σύμβολα αναγέννησης.
Στην ελληνική μυθολογία η Λήδα, από την ένωσή της με τον Δία, γέννησε ένα αυγό από όπου αναδύθηκαν οι Διόσκουροι.
Στους Εβραίους, τα αυγά ήταν τροφή πένθους. Τροφή που δεν είχε ολοκληρωθεί ως ζωή.
Στα λαϊκά παραμύθια, μέσα σε ένα αυγό, καλά φυλαγμένο, κρύβεται η ζωή ενός γίγαντα ή ήρωα.
Τα χρωματιστά αυγά και ιδιαίτερα τα κόκκινα μνημονεύονται για γιορταστικούς σκοπούς, στην Κίνα ήδη από τον 5ο αιώνα και στην Αίγυπτο από το 10ο.
Το 17ο αιώνα τα βρίσκουμε τόσο στους Χριστιανούς όσο και στους Μωαμεθανούς (Μεσοποταμία, Συρία).
Στο Μεσαίωνα, βάφονταν αυγά για να δοθούν σαν δώρα το Πάσχα.
Κατά τον 17ο αιώνα, ο Πάπας Παύλος ο 5ος ευλόγησε το ταπεινό αυγό με μια δέηση: "Ευλόγησε Ύψιστε το δικό σου αυτό δημιούργημα, το αυγό, το οποίο μπορεί να γίνει μια ευεργετική τροφή των δικών σου πιστών τρώγοντας και ευγνωμονώντας Σε, ένεκεν της Ανάστασης του Κυρίου μας".
Κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντίλια κρεμούσαν τη Μεγάλη Πέμπτη στην Καστοριά οι γυναίκες για το καλό.
Κόκκινο πανί έβαφαν μαζί με τα αυγά τους στη Μεσημβρία και το κρεμούσαν στο παράθυρο για σαράντα μέρες, για να μην τους πιάνει το μάτι.

Το βάψιμο των αυγών γινόταν τη Μεγάλη Πέμπτη γι αυτό και τη λέγαν Κόκκινη Πέφτη ή Κοκκινοπέφτη.
Παλιότερα το συνήθιζαν κι αποβραδίς, πάντοτε τα μεσάνυχτα, με το ξεκίνημα της νέας μέρας. Καινούρια πρέπει να ήταν η κατσαρόλα που θα έβαφαν τα αυγά και ο αριθμός τους ορισμένος και τη μπογιά τη φύλαγαν σαράντα μέρες και δεν την έχυναν, ακόμα και τότε, έξω από το σπίτι. Τα χρώματα για τα αυγά τα έφτιαχναν από διάφορα φυτά:Από φλούδες κρεμμυδιών γινόταν το μελί, από άχυρο ή από φύλλα αμυγδαλιάς το κίτρινο, το ανοικτό κόκκινο από παπαρούνες, από μαϊντανό πράσινο, από ζαφορά το κίτρινο και από βιολέτες το μοβ. Επίσης για το βάψιμο των αυγών χρησιμοποιούσαν το βάρτζι, ένα είδος κόκκινου ξύλου. Το κόκκινο όμως χρώμα ήταν και είναι πάντα το πιο αγαπημένο χρώμα για τα Πασχαλινά αυγά.
Τα παλιότερα χρόνια διάλεγαν φύλλα από φυτά και λουλούδια και έβαζαν από ένα πάνω σε κάθε αυγό. Στη συνέχεια, τύλιγαν τριγύρω μια παλιά κάλτσα, την οποία στερέωναν με μια κλωστή και έβαφαν τα Πασχαλινά αυγά.
Το πρώτο αυγό που έβαφαν ήταν της Παναγίας και το έβαζαν στο εικονοστάσι. Με αυτό σταύρωναν τα παιδιά από το κακό το μάτι.
Σε μερικά μέρη έβαζαν σε ένα κουτάκι τόσα αυγά όσα ήταν τα μέλη της οικογένειας και τα πήγαιναν το

βράδυ στην εκκλησία, για να διαβαστούν στα 12 Ευαγγέλια. Τα άφηναν κάτω από την Αγία Τράπεζα ως την Ανάσταση και τότε καθεμιά έπαιρνε τα δικά της. Αυτά τα αυγά ήταν "ευαγγελισμένα" και τα τσόφλια τους τα παράχωναν στους κήπους και τις ρίζες των δέντρων για να καρπίσουν. Παρόμοια τύχη είχαν και τα αυγά που έκαναν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη. Άμα η κότα ήταν μαύρη, ακόμα καλύτερα. Είχαν θαυμαστές ιδιότητες και μπορούσαν να διώξουν κάθε κακό. Τα αυγά τα Μεγαλοπεφτιάτικα  περνούσαν τον πονόλαιμο, φύλαγαν το αμπέλι από το χαλάζι, έδιωχναν μακριά το σκαθάρι.

Οι γυναίκες και τα κορίτσια στόλιζαν τα αυγά, τα "έγραφαν", τα "κεντούσαν". Πάνω στα άσπρα αυγά έγραφαν με λειωμένο κερί ευχές, σχεδίαζαν σκηνές από τη ζωή του Χριστού, πουλιά κ.ά. Έριχναν μετά τα αυγά στην κόκκινη μπογιά και μέχρι να λειώσει το κερί έμεναν τα γράμματα και τα σχέδια άσπρα. Τα "ξομπλωτά" ή "κεντημένα" αυγά, που τα λέγαν στη Μακεδονία και "πέρδικες", μια και συχνά είχαν πάνω τους πουλιά, ή ίσως και γιατί ξεχώριζαν, όπως κι οι πέρδικες, για την ομορφιά τους, θύμιζαν συχνά μικρογραφίες. Το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο. Αυτά έστελναν δώρο οι αρραβωνιασμένες στο γαμπρό και οι βαφτισιμιές στους νονούς και τις νονές τους, σε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα. Άλλοτε πάλι τα κορίτσια πρόσθεταν στα αυγά φτερά από χρωματιστό χαρτί, ουρά και μύτη από ζυμάρι και τα κρεμούσαν στο ταβάνι, έτοιμα να πετάξουν.

ΠΗΓΕΣ :
Έθιμα του Πάσχα - ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Αρχείο 10^ου Νηπιαγωγείου Ηρακλείου
Ελληνικές Γιορτές και Έθιμα της Λαϊκής Λατρείας, Γ.Α. Μέγα., εκδ. ΕΣΤΙΑ

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr 

Μεγάλη Πέμπτη …Σήμερον κρεμάται επί ξύλου …

Η σημασιολογία της Ημέρας, τα έθιμα και οι παραδόσεις της !

Μεγάλη Πέμπτη κορύφωση του θείου Δράματος απόψε. Μέρα ιδιαίτερη μέρα που στη θρησκεία μαςΛάβετε, φάγετε, τούτο εστί το Σώμα μου, το υπέρ υμών κλώμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Μετά το δείπνο, έλαβε το ποτήρι με το κρασί και είπε: «Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο εστί το Αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το υπέρ υμών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Άλλο γεγονός της ημέρας είναι η Προσευχή του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών και η Προδοσία του Ιούδα καθώς και η Τελετή της Σταύρωσης .
« τοποθετείται» ο Μυστικός δείπνος δηλαδή η παράδοση σχετική με το  Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.  Ο Χριστός παρέθεσε στους μαθητές Του  το τελευταίο Δείπνο πριν τον σταυρικό θάνατό Του. Τους παρέδωσε το Σώμα Του και το Αίμα Του, την αιώνια πνευματική τροφή, που παραθέτει η Εκκλησία στους πιστούς σε κάθε λειτουργική σύναξη. Τους είπε, λοιπόν, δείχνοντας το ψωμί: «
Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης γίνεται η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Το βράδυ ψάλλετε ο όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής και διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια. Ανάμεσα στο 5ο και 6ο ψάλλεται  το αντίφωνο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…» και ο Εσταυρωμένος λιτανεύεται από τους ιερείς.
Την μεγάλη Πέμπτη αρχίζουν τα περισσότερα έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδας.  Πρώτη μεγάλη ασχολία των νοικοκυράδων ήταν το ζύμωμα . Ζυμώνουν τις κουλούρες της Λαμπρής με διάφορα μυρωδικά και τις στολίζουν με ξόμπλια, δηλαδή στολίδια φτιαγμένα από ζυμάρι και ξηρούς καρπούς.
Τα ονόματα στις κουλούρες ποικίλουν ανάλογα με το σχήμα και τις περιοχές. Φτιάχνονται κι εκείνα τα ψωμιά που χαρίζουν στα παιδιά,τις κουτσούνες, κουζουνάκια, κοφίνια, αυγούλες, δοξάρια ή και λαζαράκια και στην Κρήτη τα λέμε και κουκουναρές.
Αυτά όλα φτιάχνονται με λάδι με αμύγδαλα και γλυκάνισο και στη μέση βάζουν ένα κόκκινο αυγό. Τα στολίζουν και τα δίνουν στα παιδιά το Μεγάλο Σάββατο . Η δύναμη αυτών των αρτοσκευασμάτων είναι  τόσο κυρίαρχη στη συνείδηση του κόσμου που τους απέδωσαν και διάφορες άλλες ιδιότητες.
Την κόκκινη Πέφτη ή  Μεγάλη Πέμπτη  που θα ζυμώσουν θα κάνουν και τρία μικρά κουτσουνάκια με σταυρό και θα τα αφήσουν στο εικόνισμα. Αν κάποιο από τα σκυλιά του σπιτιού λυσσάξει του το δίνουν και όλα  περνούν. Τούτοι τη μέρα ζυμώνουν και το κουλούρι της πρωτομαγιάς.
Αλλά η κυρίαρχη ασχολία είναι το βάψιμο των αυγών.
Πάσχα χωρίς τα κόκκινα αυγά, δεν είναι Πάσχα. Η εθιμοτυπία αλλάζει όπως και οι τρόποι βαψίματος  ανάλογα με την περιοχή. Οι δεισιδαιμονίες δίνουν και παίρνουν. Το δοχείο που βάφουν τα αυγά πρέπει να  είναι καινούργιο. Την βαφή δεν την βγάζουν από το σπίτι ούτε κάνει να την χύσουν. Τις πιο θαυμαστές ιδιότητες τις έχει το πρώτο αυγό το λεγόμενο αυγό της Παναγίας. Μ αυτό  οι γυναίκες σταυρώνουν τα παιδιά ενώ μερικές φορές το αυγό έχει και κάποιες ανατρεπτικές ιδιότητες. Όπως για παράδειγμα, αν είναι τριών χρόνων και τοποθετηθεί στην κοιλιά εγκύου γυναίκας ή ζώου, αποτρέπεται το ενδεχόμενο αποβολής .

Στα χωριά της Καρδίτσας, πιστεύουν ότι το πασχαλινό αυγό έχει θεραπευτικές ικανότητες. Λένε μάλιστα ότι όσοι έχουν αιματώδη στίγματα στο ασπράδι των ματιών τους και σπάσουν το φυλαγμένο από πέρσι πασχαλινό αυγό και βάλλουν επάνω τον κρόκο, θα βρουν τη γιατρειά τους.
Εξαιρετικές ιδιότητες έχουν και τα ευαγγελισμένα αυγά, εκείνα δηλαδή που στέλνονται στην εκκλησία για να λειτουργηθούν.
Στη Σινώπη, βάφονται τόσα αυγά όσα τα άτομα του σπιτιού και ένα της Παναγίας. Το βράδυ τα βάζουν σε ένα κουτάκι και τα πηγαίνουν στην Εκκλησία για να διαβαστούν. Τα τοποθετούν κάτω από την Αγία Τράπεζα ή πίσω από θρόνο του Δεσπότη και  τα αφήνουν εκεί έως την Ανάσταση. Τα τσόφλια των αυγών τα έβαζαν στις ρίζες των δέντρων και έτσι θα έπιαναν καρπό.

Στον ίδιο σκοπό, αποβλέπει και το έθιμο των χωρικών της Δυτικής Μακεδονίας, όπου το αυγό που θα πρωτοβάψουν τη Μεγάλη Τετάρτη τα μεσάνυχτα, γιατί τότε βάφονται τα αυγά) θα ταφεί στην πρώτη αυλακιά του χωραφιού, εκεί ακριβώς όπου θα πρωταρχίσει το αλέτρι. Αυτό γίνεται για να βλαστήσει ο σπόρος με τη ζωτική δύναμη που έχει μέσα του το αυγό.
Η σύμπτωση ασκεί πάντα ιδιαίτερη γοητεία στο πνεύμα του λαού. Έτσι όσα αυγά, γεννήσουν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη και μάλιστα αν τύχει η κότα να είναι μαύρη ή πρωτόγεννη θα  έχουν εξαιρετικά θαυμαστές ιδιότητες και θα  αποτρέπουν κάθε κακό.
Στο Σοποτό των Καλαβρύτων, τα αυγά που γεννιούνται τη Μ. Πέμπτη, τα πηγαίνουν στην Εκκλησία την ίδια μέρα, και αφού διαβαστούν, τα θάβουν πάλι την ίδια μέρα σταυρωτά στο αμπέλι για να μην το τρώει το σκαθάρι ή για να μην πέσει χαλάζι. Το ίδιο έθιμο  υπάρχει και σε όλη την Αρκαδία.
Στην Κορώνη, τα φυλάνε στο σπίτι και τα τρώνε όποτε τους πονάει ο λαιμός, γιατί πιστεύουν ότι κάνουν πολύ καλό.
Οι παραδόσεις επίσης που ισχύουν σχετικά με το χρώμα και το βάψιμο των αυγών ποικίλουν πάλι από περιοχή σε περιοχή .
Εκτός τις ήδη γνωστές λένε επίσης πως την Κοκκινοπέφτη βάφανε τα αυγά και τα βουτούσαν μαζί με ένα πανί. Αυτό βαφόταν κόκκινο και το κρεμούσαν έξω από το παράθυρο για σαράνατ μέρες , στην Καστοριά άπλωναν στα παράθυρα κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντήλια.
«…Η εξαιρετική ιερότητα των όσων τελούνται στις λειτουργίες της Μ. Πέμπτης και της Μ. Παρασκευής, προσδίδει κατά τη λαϊκή πίστη, σε όλα τα αντικείμενα της λατρείας, (ύψωμα, λάδι, λουλούδια, κεριά) ξεχωριστή θεία δύναμη.
Έτσι, το ύψωμα της Μεγάλης Πέμπτης, οι γυναίκες σε πολλά μέρη της εβδομάδας, το βάζουν σε ένα σακουλάκι που έχει μέσα λουλούδια και το φυλάγουν πίσω από τα εικονίσματα για θεραπευτικές χρήσεις…» λέει ο μεγάλος λαογράφος Γ. Μέγας .
Η « λειτουργία » που ζυμώνεται σε ορισμένες περιοχές όπως στη Ζάκυνθο, γίνεται με τρόπο μαγικό και θα έπρεπε επτά αγνές παρθένες να καθαρίσουν το σιτάρι ανά κόκκο, να το πλύνουν και το απλώσουν στον ήλιο, να το αλέσουν και το ζυμώσουν την ίδια μέρα για  να είναι « μονοήμερο». Στην Κορώνη την Μεγάλη Πέμπτη γίνεται ευχέλαιο και στα σπίτια και οι παπάδες με τρία ριγανόξυλα μύρωναν όσους παρευρίσκονταν και στη συνέχεια οι νοικοκυραίοι τα φύλασσαν στο εικονοστάσι και όταν έφτιαχναν καινούργιο σπιτικό τα βάζανε στα θεμέλια ή στις γωνιές. Και το λάδι και το κρασί που καίνε στο φλιτζάνι αφού τα αφήνανε να καεί ως το τέλος το ξέπλεναν μόνο στο γιαλό.
Όταν διαβάζονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια καίνε συνήθως 12 κεριά. Έχουν και τούτα ιδιαίτερες ιδιότητες. Το κερί αυτό, που μένει άκαυτο, το φυλάνε για φυλαχτό και όταν  το χειμώνα  βροντά και βρέχει δυνατά, το ανάβουν για να μην πέσει κοντά τους αστροπελέκι.
Οι γυναίκες πάλι τούτη τη βραδιά θεωρούν την  ιδανικότερη στιγμή για τον αγιασμό ειδών καθημερινής χρήσης, για την τέλεση μαγγανειών για την αποτροπή ασθενειών και για την παρασκευή φυλαχτών. Για το λόγο αυτό σε πολλές περιοχές, κάθε οικογένεια φέρνει στην Εκκλησία ψωμί, αλάτι, αυγά και νερό σε φιάλη για να αγιαστούν.
Στη Λήμνο, στο τρισκέλι που ακουμπούσε ο παπάς  δένανε  ένα σπάγκο και εκεί κρεμούσαν τα τσεμπέρια των παιδιών για να τα φυλάει ο Χριστός. Φέρναμε την ώρα που διαβάζονταν τα Δώδεκα Ευαγγέλια μπουκάλια με νερό κάτω από την Αγία Τράπεζα και τα έπαιρναν πίσω μόνο τη Λαμπρή. Αν κάποιος που ήταν άρρωστος πλενόταν με τούτο το νερό και σαραντίζονταν   με ένα κλωνάρι βασιλικού θα γίνονταν καλά. Το  ίδιο έκαναν και στα ζώα. Στην Αγιάσο Λέσβου, οι γυναίκες στα Δώδεκα Ευαγγέλια κάθε φορά που τέλειωνε ένα από αυτά , έφτιαχναν με το κερί ένα σταυρό. Μάζευαν 12 σταυρούς και τους κολλούσαν στις γωνίες του σπιτιού για να ψοφήσουν οι ψύλλοι και οι κοριοί.
Υπάρχει η κοινή πίστη  ότι οι ψυχές των νεκρών την Μεγάλη  Πέμπτη, όταν ο Σωτήρας κατεβαίνει στον Αδη, λυτρώνονται και ξανασαίνουν. Για αυτό και οι συγγενείς τους την ημέρα αυτή, ή τις επόμενες, επισκέπτονται τα νεκροταφεία και αφήνουν πάνω στους τάφους προσφορές ή μοιράζουν στη μνήμη τους τροφές.
Στη Ρόδο, τη Μεγάλη Πέμπτη, στα Δώδεκα Ευαγγέλια, ανάβονται φωτιές με χοντρούς κορμούς πεύκων, στις οποίες τα παιδιά πηδούν και καίνε το «Μαρτάκι» τους.

Στη Μονή της Πάτμου, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, γίνεται στο ύπαιθρο αναπαράσταση του ιερού νιπτήρα και της προσευχής του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών. Το βράδυ, την ώρα της ανάγνωσης των Δώδεκα Ευαγγελίων, ανάβουν φωτιά, απομίμηση της φωτιάς στην αυλή του Καϊάφα, όπου ήταν παρών ο Απόστολος Πέτρος.
Στις Κυδωνίες οι πιο θρήσκοι, τρώνε μια φορά τη μέρα, μόνο το μεσημέρι, γιατί μια φορά έγινε ο Μυστικός Δείπνος.
Στην Θράκη, την Κόκκινη Πέμπτη και τις δυο επόμενες, δεν πλένονται ούτε απλώνονται ρούχα, διότι καταστρέφονται τα αμπέλια και τα σπαρτά. Και στο Γύθειο άνοιγαν την κασέλα για τα ποντίκια ώστε να μην πλησιάζουν . Δεν σκούπιζαν επίσης για να μην  γεμίσει ο τόπος μυρμήγκια.
Τέλος στην Κρήτη το έθιμο την Μεγάλης Πέμπτης θέλει στεφάνια πλεγμένα  να αφιερώνονται την εκκλησιά για το Σταυρό και ιδιαίτερο βάρος να πέφτει στις γυναίκες ,με βασική υποχρέωση τους, τούτο το βράδυ,  στα μικρά κρητικά χωριά να ξενυχτούν ένα ακόμη νεκρό. Εκεί χωρίς ιδιαίτερες τυποποιημένες τελετουργίες αρχινούσε ο θρήνος , τα θυμιάματα και το μοιρολόι που συνήθως ήταν αυτοσχέδιο.
…Σήμερον μαύρος ουρανός,σήμερον μαύρη μέρα,
σήμερον εσταυρώσανε,τον πάντων βασιλέα.
Σήμερον όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται.
Σήμερον έβαλαν βουλήν οι άνομοι Εβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά οι τρισκαταραμένοι…

ΠΗΓΕΣ :
Ελληνικές Γιορτές και έθιμα Λαϊκής Λατρείας, Γ. Α. Μέγας, εκδ. ΕΣΤΙΑ
Wikipedia.org
 Μουσείο Μπενάκη, εκπαιδευτικά προγράμματα
Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη, έθιμα στον κύκλο του Χρόνου, Νίκος Ψιλάκης, εκδ. Καρμάνωρ.
Φώτης Κόντογλου, Σήμερον κρεμάται, Ανέστης Χριστός.

Δημοσιεέυτηκε στο cretalive.gr : http://www.cretalive.gr/history/view/megalh-pempth-shmeron-krematai-epi-julou/158255