Ο αγώνας των βατράχων

Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων με στόχο να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου. Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν να τους παρακολουθήσουν. Και ο αγώνας άρχισε. Ο κόσμος όμως δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν: “Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…” Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους. Ο κόσμος συνέχιζε.”Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…”Και οι βάτραχοι,ο ένας μετά τον άλλο,παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχιζε να σκαρφαλώνει.

Στο τέλος μόνο αυτός,και μετά απο μεγάλη προσπάθεια, κατόρθωσε να φτάσει στην κορυφή. Ένας από τους χαμένους βάτραχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πώς τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή. Τότε συνειδητοποίησε ότι ο νικητής….ήταν κουφός.

Αν θέλεις να κατακτήσεις τα όνειρά σου,πρέπει να σιγάσεις την εσωτερική μουρμούρα του μυαλού σου,που θα κάνει τα πάντα για να σου αποδείξει πόσο μικρός είσαι. Μπορείς επίσης να κάνεις delete (διαγραφή) στα μέσα μαζικής καταστροφολογίας, γιατί με απλά λόγια θα στο πω, θα σε στείλουν πριν την ώρα σου με μαθηματική ακρίβεια. Τέλος, μην ασχολείσαι με ανθρώπους που έχουν τη συνήθεια να είναι συνεχώς αρνητικοί & επικριτικοί, γιατί πρόκειται για άτομα που ΔΕΝ κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα,και έμαθαν ότι δεν είναι εφικτό. Είναι απόλυτα ορθολογιστές και κυνικοί, πιστεύουν ότι τα όνειρα είναι μόνο για τους ρομαντικούς & τους ονειροπόλους. Μα αλλίμονο αν έλειπαν κι αυτοί οι “χαζονειροπόλοι”. Ο κόσμος θα βρισκόταν υπό το “καθεστώς” μιας αιώνιας πνευματικής σκλαβιάς.Κάνε τη διαφορά κλείσε τα αυτιά σου σε όλες τις Σειρήνες. Μια ψιθυριστή φωνούλα μέσα σου, ξέρει τον δρόμο. Ξέρει τον τρόπο.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/09/o-agonas-ton-vatraxon/#ixzz2j8pooleI

Χόρχε Μπουκάι: ο τρομερός εχθρός

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα βασίλειο μακρινό και απομονωμένο, ήταν ένας βασιλιάς που του άρεσε πολύ η δύναμη της εξουσίας. Όμως, δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος του για εξουσία απλώς και μόνο κατέχοντας την. Είχε και την ανάγκη να τον θαυμάζουν όλοι για τη δύναμη του.

Έτσι, —όπως η μητριά της Χιονάτης που δεν της έφτανε μόνο να βλέπει την ομορφιά της—, χρειαζόταν κι αυτός να κοιτάζεται σ’ έναν καθρέφτη που να του λέει πόσο δυνατός ήταν. Δεν είχε μαγικούς καθρέφτες, αλλά ένα σωρό αυλικούς και υπηρέτες τους οποίους ρωτούσε αν ήταν αυτός ο πιο δυνατός άνδρας του βασιλείου.

Απαράλλαχτα, όλοι του απαντούσαν:
«Μεγαλειότατε, είσαι πολύ δυνατός, αλλά ξέρεις ότι ο μάγος έχει μια δύναμη που κανένας άλλος δεν κατέχει. Αυτός, γνωρίζει το μέλλον».

Εκείνη την εποχή, αλχημιστές, φιλοσόφους, στοχαστές, ιερείς και αποκρυφιστές τους αποκαλούσαν, γενικεύοντας, «μάγους».

Ο βασιλιάς ζήλευε πολύ το μάγο του βασιλείου, ο οποίος όχι μόνο είχε τη φήμη ανθρώπου καλού και γενναιόδωρου, αλλά και αγαπητού στο λαό που τον θαύμαζε και γιόρταζε που υπήρχε αυτός ο άνθρωπος και ζούσε εκεί.

Τα τρία σοφά γνωμικά

Μια μέρα, ένας δερβίσης πήγε σε ένα μικρό χωριό. Καθώς στεκόταν στη πλατεία του χωριού φώναξε δυνατά: “Ω , κάτοικοι αυτού του χωριού! Θέλει κανείς να ακούσει τρία γνωμικά και να μου χαρίσει το σπίτι του για αντάλλαγμα;”

Ό κόσμος εμβρόντητος γύρισε να τον κοιτάξει. Άλλοι γελούσαν και άλλοι τον κορόιδευαν.

Μέσα από το πλήθος όμως εμφανίστηκε ένας κάτοικος του χωριού και είπε στον Δερβίση
“Έλα στο σπίτι μου να σε φιλοξενήσω”

Καθώς έμπαιναν στο σπίτι ο χωριάτης είπε “αυτό το σπίτι είναι όλη μου η περιουσία, αλλά

θα σου το δώσω αρκεί να μου πεις τα τρία γνωμικά”

Το βράδυ, αφού είχαν φάει, ο Δερβίσης είπε:
“Το πρώτο γνωμικό είναι: Ο μεγαλύτερος πλούτος και η μεγαλύτερη δύναμη είναι να αποκτήσει κανείς εγκράτεια”
“Το δεύτερο είναι: Καμία ευτυχία δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η γαλήνη του πνεύματος”
“Και το τρίτο είναι: Η έννοια που ρυθμίζει τη ζωή μας είναι η… επιείκια”

Τα λόγια αυτά καρφώθηκαν σαν βέλη στην καρδιά του χωριάτη…

Σιωπηρός, έτεινε το χέρι με τα κλειδιά του σπιτιού του.

“Δεν θέλω το σπίτι σου, ήθελα απλά να βρω κάποιον που ήταν έτοιμος να δώσει το σπίτι του για να ακούσει αυτά τα γνωμικά”, είπε ο δερβίσης.
Πριν προλάβει να απαντήσει ο χωριάτης, ο δερβίσης άνοιξε τη πόρτα και έφυγε…

Πηγή

Ο πολύτιμος λίθος

Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο.

Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της.

Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο.

Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της.

Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της, ο ταξιδιώτης είδε τον πολύτιμο λίθο και εντυπωσιάστηκε.

Παρακάλεσε λοιπόν τη γυναίκα να του τον χαρίσει.

Εκείνη χωρίς δισταγμό ή δεύτερες σκέψεις

Οι πολυάσχολοι...

Είπε ένας Γέροντας:
"Όπως ακριβώς σ΄ έναν δρόμο, όπου πηγαινοέρχονται πολλοί πεζοί, ποτέ δεν φυτρώνει χορτάρι ούτε κι αν το σπείρεις, γιατί πατιέται το χώμα, έτσι συμβαίνει και με μας.

Παραιτήσου από τις πολλές και περιττές φροντίδες και θα δεις να φυτρώνουν αυτά, που δεν γνώριζες ότι βρίσκονταν μέσα σου, επειδή πάνω σ΄ αυτά περπατούσες".

Πηγή

Τι σημαίνει κόσμος;

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Ησαϊα:
"Πώς πρέπει να ησυχάζει κανείς μέσα στο κελί; "
Και αποκρίθηκε ο Γέροντας:
"Το να ησυχάζει κανείς στο κελί σημαίνει να εκθέτει συνεχώς τον εαυτό του ενώπιον του Θεού και να επιστρατεύει όλη του τη δύναμη για να αντιστέκεται σε κάθε λογισμό που σπέρνει ο εχθρός, γιατί αυτό σημαίνει αναχώρηση από τον κόσμο".
Και είπε ο αδελφός:
"Τι σημαίνει κόσμος; "

▪ "Κόσμος είναι -απάντησε ο Γέροντας-

Από αγάπη...

Κάποτε ο αββάς Σιλουανός με τον υποτακτικό του Ζαχαρία έφθασαν σε ένα μοναστήρι. Οι αδελφοί του μοναστηριού, πριν οι δύο επισκέπτες συνεχίσουν το δρόμο τους, από αγάπη και μόνο θέλησαν να τους προσφέρουν λίγο φαγητό.
Αφού έφαγαν, ξεκίνησαν πάλι για τον προορισμό τους. Βαδίζοντας μέσα στην έρημο, ο υποτακτικός είδε μία πηγή με νερό και ρωτάει τον γέροντά του:

-Γέροντα, είναι ευλογημένο να πιω λίγο νερό;
-Παιδί μου Ζαχαρία, σήμερα νηστεύουμε, του απαντά ο γέροντας.
Ο υποτακτικός, σαστισμένος κάπως από την απάντηση του γέροντας , ξαναρωτάει:
-Μα, γέροντα, πριν λίγο δεν φάγαμε στο μοναστήρι;
-Ναι, φάγαμε. Αλλ’ εκεί φάγαμε από αγάπη για τους αδελφούς. Τώρα εμείς θα συνεχίσουμε την νηστεία μας.

Πηγή

Τι είναι υποκριτής;

Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Ποιμένα
 "Τι είναι υποκριτής;"
Του λέγει ο γέρων:
"Υποκριτής είναι όποιος διδάσκει τον πλησίον τουν κάτι , όπου ο ίδιος δεν έφθασε.Γιατί είναι γραμμένο: "Tί βλέπεις το κάρφος το ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου καί ἰδού ἡ δοκός ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου;" Και τα υπόλοιπα.


Από το βιβλίο "Είπε Γέρων...", εκδοτικός οίκος Αστήρ, σελ: 213-214

Ο άπιστος και ο χωρικός..

Ένας που καμώνονταν τον πολύ σοφό συνάντησε κάποτε στο δρόμο του έναν απλοικό χωρικό που πήγαινε στην εκκλησία.
-Για που με το καλό; τον ρώτησε.
-Πάω στην εκκλησία,του απάντησε ο χωρικός.
-Και δε μου λές,του λέει ειρωνικά ο σοφός.Μήπως ξέρεις να μου πείς,ο Θεός σου είναι μεγάλος η μικρός;
-Κι από τα δύο.
-Δε γίνεται να είναι και τα δύο!
-Γίνεται,κύριε.Να,είναι τόσο μεγάλος,που δεν τον χωρούν ούτε οι ουρανοί,αλλά και τόσο μικρός,που μπορεί να κατοικεί μέσα στην καρδιά μου.
Κι ο σοφός τα'χασε με τη σοφή απάντηση του απλοίκού μα πιστού χωρικού.

Πηγή/Αναδημοσίευση:http://trelogiannis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_7279.html

Ο Χριστός και ο Μίσα!

Εικόνα: Η Γέννησις του Χριστού. Παρεκκλήσιον Αγίου Ιωάννου Θεολόγου.

Βατοπαιδινό Κελλί Αγίου Προκοπίου

Το παρακάτω περιστατικό συνέβη σ΄ένα ορφανοτροφείο στη Ρωσία, όπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα. Στο ορφανοτροφείο, λοιπόν, αυτό, πήγε παραμονές Χριστουγέννων ένας καθηγητής να μιλήσει στα παιδιά για τη μεγάλη αυτή γιορτή. Τα περισσότερα άπ’ αυτά άκουγαν για πρώτη φορά για το Χριστό και για τη Γέννηση του. Ένα αγοράκι έξι χρονών, ο Μίσα, άκουγε με ιδιαίτερη προσοχή τα λόγια του καθηγητή.

Στη συνέχεια δόθηκαν στα παιδιά υλικά για να φτιάξουν τη σπηλιά, τη φάτνη και όλα τα σχετικά.

Παρακολουθώντας ο καθηγητής τα χειροτεχνήματα των παιδιών, πρόσεξε κάτι πού του έκαμε εντύπωση σε εκείνο του Μίσα. Μέσα στη φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.

- Ο ένας είναι ο Χριστός, του είπε ο καθηγητής. Ποιό είναι το άλλο παιδάκι στην κούνια;

Τότε ο μικρός Μίσα άρχισε να του λέγει την ιστορία της Γέννησης του Χριστού πού πριν λίγο είχε ακούσει από το στόμα του καθηγητή, προσθέτοντας, όμως, και κάτι δικό του. Όταν έφτασε στο σημείο όπου η Θεοτόκος τοποθέτησε το βρέφος στη φάτνη συνέχισε με αυτά τα λόγια: «Τότε ο μικρός Χριστός γύρισε, με κοίταξε και με ρώτησε αν είχα ένα μέρος να μείνω. Εγώ του είπα ότι δεν έχω ούτε μητέρα, ούτε πατέρα, ούτε πουθενά για να μείνω. Τότε ο Χριστός μου είπε να μείνω μαζί του.

Εγώ τότε σκέφτηκα πώς δεν είχα κανένα δώρο να του δώσω, όπως οι άλλοι. Πώς θα με κρατούσε μαζί του;

Το μόνο δώρο πού μπορούσα να του προσφέρω ήταν να τον κρατήσω ζεστό. Γι΄ αυτό τον ρώτησα:

- Αν σε κρατάω ζεστό, είναι για σένα αυτό ένα καλό δώρο; Ο Ιησούς μου απάντησε:

- Αν με κρατήσεις ζεστό, αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο πού μου έχει δώσει κανείς ποτέ.

Έτσι μπήκα στη μικρή κούνια, κι αφού γύρισε και με κοίταξε ο Ιησούς μου είπε ότι μπορούσα να μείνω μαζί του για πάντα».

Όταν τέλειωσε την ιστορία ο μικρός Μίσα, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα πού έτρεχαν ασυγκράτητα στα μαγουλάκια του. Έσκυψε πάνω στο τραπέζι, κάλυψε το πρόσωπο με το χέρι κι έκλαιγε γοερά. Το μικρό ορφανό είχε βρει, επί τέλους, κάποιον πού δε θα τον εγκατέλειπε ποτέ, πού δε θα τον κακοποιούσε. Κάποιον πού θα του έλεγε να μείνει μαζί του για πάντα.

Πηγή: Το δώρο του Μίσα, σελ. 57-59, σελ. 241-242, Περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, περίοδος β΄, έτος ιη΄, αρ. 12, Δεκέμβριος 2008

Σε παρακαλώ Χριστέ μου, έχε στην Κούνια σου όλα τα ορφανά του κόσμου!

 

πηγή http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2013/12/blog-post_3611.html?spref=bl

Αναδημοσίευση: http://theologosgr.blogspot.gr/2013/12/blog-post_19.html

Ο «γεροπόρνος» μοναχός

Από το: Θρησκευτικά και Μουσική

Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.
Και όπως από κάθε λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες. Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.
Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή. Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει.
Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή για χριστιανό;
Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον αποχαιρετήσει;
Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο! Κάποιος γνώρισε σε κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. Κάποιες άλλες, απλά τους θυμίζαν κάτι απόμακρο.
Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους.
Τότε η πόλη έμαθε, ότι αυτός που νομίζαν ότι είναι το «σκάνδαλο» ήταν η αγνότητα, η άδολη αγάπη, η αυταπάρνηση, ο άνθρωπος, ο λόγος του Θεού, η προσευχή και η θέωση. Γιατί ο άνθρωπος του Χριστού δεν κρίνεται στη διάρκεια της ζωής του, αλλά στο τέλος της.


Από τον φίλο μου τον Περικλή

Το ψέμα στη ζωή μας

Θέμα 15: Το ψέμα στη ζωή μας

Στοχοθεσία: Α. Ο κόσμος και η ζωή μας στηρίζονται στο ψέμα που βαφτίζεται αλήθεια και δικαίωμα του ανθρώπου. Το ψέμα ευχαριστεί, η αλήθεια μας δυσκολεύει

Β. Η Εκκλησία προτείνει να ελέγχουμε τα μηνύματα της εποχής μας, αλλά και να μάθουμε να είμαστε ειλικρινείς τόσο έναντι του εαυτού μας όσο και στις σχέσεις μας. Κριτική, αλήθεια κι αγάπη είναι οι απαντήσεις στο ψεύτικο που μοιάζει αληθινό

 

Άγγελος Εξάγγελος

(Μουσική Μπόμπ Ντύλαν, στίχοι και τραγούδι Διονύσης Σαββόπουλος, από τον δίσκο Το Ξενοδοχείο)

Άγγελος Εξάγγελος μας ήρθε από μακριά γερμένος πάνω σ’  ένα δεκανίκι

Δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά και είχε γλώσσα μόνο για να γλύφει!

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας

Γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά και ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας!

Έστησε το κρεβάτι του πίσω από την αγορά και έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα

Μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα!

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα

Ώσπου κάποιο βραδάκι, βρε τι του ‘ρθε ξαφνικά, κι άρχιζε να φωνάζει με μανία:

«Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα.

Τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά, μ’ απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια».

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει και του  ‘παμε να φύγει μουδιασμένα.

Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει καλύτερα να μη μας πει κανένα!

Ερμηνευτικά σχόλια

Άγγελος Εξάγγελος: Είναι ένα τραγούδι του Μπόμπ Ντύλαν, διάσημου αστέρα της ροκ, με αρκετό κοινωνικό προβληματισμό στο στίχο και την μουσική του, ο οποίος τα τελευταία  χρόνια έχει κάνει βήματα προσέγγισης με την πίστη και τη θρησκεία. Το τραγούδι μας μιλά για το πόσο ωραία ακούγονται τα ψέματα στη ζωή μας. Ο άγγελος και ο εξάγγελος είναι όροι της αρχαίας τραγωδίας. Ο άγγελος είναι αυτός που έρχεται από έξω από τη ζωή μας, άρα εδώ είναι οι άλλοι, ενώ ο εξάγγελος ο μέσα από τη ζωή μας, άρα εδώ ο εαυτός μας!

Γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι: Το ψέμα δεν μπορεί να περπατήσει από μόνο του, χρειάζεται δεκανίκι!

Μιλά…γλύφει: Η ομιλία προϋποθέτει γνώση και πνεύμα, το γλύψιμο κολακεία και υποτέλεια. Ο αληθινός μιλά, ο ψεύτικος γλύφει!

Τα νέα…ησύχαζε η ψυχή μας: Με το ψέμα ο άνθρωπος ευχαριστιέται, δεν θίγεται η ζωή του , ο εγωισμός του, δεν ανησυχεί, αλλά πλάθει έναν φανταστικό κόσμο. Αυτό μπορεί να έχει σχέση με συγκεκριμένα γεγονότα ή με τον ίδιο μας τον εαυτό, που πολλές φορές είναι ψεύτικος (θυμηθείτε την πολύ ωραία ταινία «Κάλπικη Λίρα» με το Χορν και τη Λαμπέτη)

Έστησε…στέρνα: Το ψεύτικο μας κάνει να επαναπαυόμαστε και να περνά ο καιρός χωρίς να κάνουμε τίποτα ουσιαστικό, ώσπου έρχεται μια στιγμή που ο εαυτός μας βαριέται τα ψέματα και φανερώνεται η αλήθεια!

Τα πόδια μου…αλήθεια: Η αποκάλυψη της αλήθειας μας βρίσκει ανίκανους να τη δεχτούμε! Θυμίζει την ιστορία του Αισώπου με το βοσκό που φώναζε «λύκος» κι όταν ήρθε ο λύκος κανείς δεν τον πίστευε!

Αφού δεν είχε νέα…κανένα: Προτιμούμε το ψεύτικο και διώχνουμε την αλήθεια, προτιμούμε το διάβολο, τον πατέρα του ψεύδους και διώχνουμε το Θεό, την όντως Αλήθεια!

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1. Για την Εκκλησία το ψέμα προέρχεται από τον διάβολο. Ψέματα λέμε για να τύχουμε της τιμής και της επιδοκιμασίας των ανθρώπων ή για να αποφύγουμε την ταπείνωση

2. Μεγάλο πρόβλημα είναι τα ψέματα στην τηλεόραση και την πολιτική. Οι δημοσιογράφοι, ιδίως στα δελτία ειδήσεων, μεγεθύνουν κακές συμπεριφορές, λένε ψέματα για ανθρώπους για να συκοφαντήσουν, προβάλλουν το ψέμα ως αλήθεια, μας κάνουν να ζούμε σε έναν ψεύτικο κόσμο. Εξυπηρετούν συμφέροντα οικονομικά (όλων αυτών που ελέγχουν τα σύγχρονα πρότυπα ζωής) ή πολιτικά (αυτών που θέλουν να βλάψουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους) ή αποσκοπούν στην προσωπική τους δόξα. Υπάρχει, βλεβαια, και η καλή δημοσιογραφία. Αυτή που αγωνίζεται για την αλήθεια, ελέγχει την εξουσία, προβάλλει τα αιτήματα των καθημερινών ανθρώπων, ενημερώνει και δεν συκοφαντεί.  Όλα είναι θέμα επιλογής στάσης ζωής.

3. Η Εκκλησία θεωρεί ότι ψέματα μπορούμε να πούμε μόνο όταν χρειάζεται να απαλλάξουμε κάποιον άνθρωπο από κίνδυνο της ζωής του ή όταν θέλουμε να δώσουμε αγάπη και να αποφύγουμε τον σκανδαλισμό των άλλων. Κατά τα άλλα, μας καλεί σε αγώνα αλήθειας, δηλαδή να παλεύουμε να είμαστε γνήσιοι και ειλικρινείς.

4. Το ψέμα είναι κάτι ασυνήθιστο στη ζωή μας;  Για ποιους λόγους λέμε ψέματα;

5. Μήπως μια ψεύτικη εικόνα που έχουμε κατασκευάσει για τον εαυτό μας είναι ό,τι χειρότερο;

6.  Ποια είναι η επίδραση του ψέματος στις ανθρώπινες σχέσεις;

Βοηθητικά κείμενα

«Τίποτε δεν είναι πιο αδύνατο από το ψέμα, έστω κι αν το σκεπάζουν με αμέτρητα πολυτελή παραπετάσματα και ωραία λόγια. Γιατί με την ίδια ευκολία που θριαμβεύει, με την ίδια και καταρρέει» ( Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Πηγή 

                

Πώς καταντήσαμε έτσι;

....της Θεοδώρας Δαγκαλάκου

Λένε πώς η περίοδος της κρίσης θα μας έκανε πιο απλούς, πιο δοτικούς, πιο καλούς, πιο ουσιαστικούς, πιο "ανθρώπους".
Όχι απλώς δεν γίναμε καλύτεροι, αλλά θεωρώ ότι μας μεταμόρφωσε σε άγρια θηρία που για χάρη των στόχων μας μπορούμε να κατασπαράξουμε ό,τι σταθεί εμπόδιο στο δρόμο μας, σε μίζερους ανθρώπους χωρίς όνειρα, σε εγωκεντρικούς ναρκισσιστές με μόνo ενδιαφέρον το "θεαθήναι ", σε άπληστους, σε φιλοχρήματους, και, και, και.! Αυτό θέλουμε να είμαστε; Τι μας οδήγησε εδώ; Πώς καταντήσαμε έτσι;;;..


Μάλλον η κρίση μας έκανε να ξεχάσουμε τελικά. ξεχάσαμε να ζούμε ουσιαστικά, να μην χαλάμε φαιά ουσία σε μικροπράγματα! Ξεχάσαμε τη σημασία των λέξεων ζωή, ευτυχία, χαρά, αγάπη, ελπίδα, όνειρο, ανθρωπιά, ευαισθησία, συναίσθημα!
Προτεραιότητα μας έγινε το χρήμα. Χωρίς αυτό νιώθουμε ένα τίποτα, μα τόσο ικανοί για μια μάχη για χάρη του!
Κουραστήκαμε να ονειρευόμαστε, γιατί τα όνειρα πλέον αποτελούν πολυτέλεια!
Η αγωνία για το αν θα μπούμε ή θα "φάμε πόρτα" στα πιο "in" μαγαζιά της πόλης έχει γίνει καθημερινή μας έννοια!
Πιο πολύ φοβόμαστε μήπως δεν πληρωθούμε και δεν έχουμε λεφτά για ρούχα παρά για το αν θα έχουμε να φάμε. γιατί βλέπεις, και να μην να φάμε δεν πειράζει, το κορμί και τα ρούχα μετράνε!
Φερόμαστε στους ανθρώπους γύρω μας ανάλογα με το τι έχουμε να κερδίσουμε απ' αυτούς!
Ζητάμε συνεχώς χωρίς να δίνουμε!
Τα αντικείμενα αγαπιούνται και οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται!
Παραπονιόμαστε για την τροπή που έχει πάρει η ζωή μας μα δεν κουνιόμαστε από τον καναπέ για την αλλάξουμε! Κρυβόμαστε πίσω από μία οθόνη όπου φτιάχνουμε μια ψεύτικη ζωή αντί να βγούμε στον έξω κόσμο για να ζήσουμε την αληθινή! Πώς καταντήσαμε έτσι;.

Αυτή είναι η ζωή που ονειρευόσουν να ζήσεις; Να σου υπενθυμίσω λοιπόν πως το ρητό "Ζήσε την κάθε σου στιγμή σαν να είναι η τελευταία" δεν μοιάζει καθόλου με όλα τα παραπάνω! Κάθε άλλο.
Ζωή είναι να εκτιμάς το γεγονός και μόνο που σήμερα ξύπνησες, ζωή είναι ν 'αγαπάς την οικογένειά σου, τους φίλους σου, την κοπέλα σου, το αγόρι σου, να τους το δείχνεις, να τους το λες, να ζεις γι 'αυτούς μαζί μ' αυτούς. Να μην αναλώνεσαι σε πράγματα που δεν σε γεμίζουν πραγματικά ή σου προσφέρουν παροδική ευτυχία! Καλό το χρήμα δεν λέω, χωρίς αυτό η ζωή είναι δύσκολη μα όχι αβίωτη, γι αυτό μην περιστρέφεσαι μόνο γύρω απ' αυτό!
Κλείσε τα μάτια και τα αφτιά σου στα πρότυπα που σου πασάρει το χαζοκούτι που λέγεται τηλεόραση!
Δεν είμαστε όλοι μοντέλα και δεν θα γίνουμε και αυτό είναι το ωραίο!
Αφιέρωσε χρόνο στο να τα βρεις με τον εαυτό σου, να θέσεις στόχους για την ζωή σου, να ζήσεις την πραγματική ζωή και όχι την πραγματικότητά σου!

Αναρωτήσου λοιπόν. Πώς καταντήσαμε έτσι;
Φταίει η κρίση που φτάσαμε ως εδώ τελικά ή μήπως ήμασταν πάντα έτσι; Αλλάξανε όλα γύρω μου ή άλλαξα εγώ τρόπο να βλέπω τα πράγματα;

http://dubiumn.blogspot.gr/

Αναδημοσίευση:http://samakos9.blogspot.gr/2014/09/blog-post_8.html

Τι ζητάμε από το Θεό;

 

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

Θέμα 7: Τι ζητάμε από το Θεό;

Στοχοθεσία: Α. Η προσευχή δεν είναι ένα τυπικό καθήκον του χριστιανού, αλλά πράξη και ανάσα ζωής. Ο άνθρωπος βγάζει τον εσωτερικό του κόσμο στη σχέση με το Θεό, την ώρα της προσευχής

Β. Να βοηθηθούν τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν προσευχόμαστε μόνο όταν έχουμε ανάγκες ή το αισθανόμαστε, αλλά με τάξη και συνεχώς

Προσευχή

(Μουσική, στίχοι και τραγούδι Χάρις Αλεξίου από το δίσκο Οδός Νεφέλης 88)

Δώσ’  μου ένα σύνορο να περπατώ

Δώσ’  μου ένα όνομα να μη χαθώ

Δώσ’  μου ένα όνειρο να κρατηθώ

Δώσ’  μου ένα όραμα να αντισταθώ

Δώσ’  μου ένα παιδί να εξομολογηθώ

Δώσ’  μου ένα φιλί να πλύνω το κακό

Ξύπνησέ με το πρωί μ’  έναν σκοπό

Που να λέει χαλάλι στη ζωή που ζω!

Ερμηνευτικά σχόλια

Δώσ’ μου: Η προσευχή έχει χαρακτήρα προσωπικό, μιλά ο άνθρωπος με το Θεό. Είναι απαιτητική, παρακλητική, αλλά και ουσιαστική. Ο Χριστός λέει ότι όποιος ζητά λαμβάνει και όποιος ψάχνει βρίσκει από το Θεό!

Σύνορο: το πιο ουσιαστικό σημείο του ανθρώπου στη σχέση του με το Θεό, το όριο που μπορεί να το περπατήσει, να το υπερβεί, αν και η παρουσία του Θεού στη ζωή του ανθρώπου δεν έχει όρια, αγάπη χωρίς όρια! «Αγάπα και κάνε ό,τι θες», λέει ο Ιερός Αυγουστίνος.

Όνομα: Ο Θεός μας δίνει το όνομα, όνομα έχει αυτός που αναφέρεται σε κάποιο, σχετίζεται μαζί του! Όποιος έχει  όνομα σε σχέση με το Θεό, δεν χάνεται!

Όνειρο: Η πίστη μας στο Θεό μας κάνει να ονειρευόμαστε, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια, την αγάπη! Αυτό όλα μας κρατάνε όρθιους!

Όραμα: Η προσευχή στο Θεό μας γεμίζει οράματα, και η ζωή κοντά στο Θεό μας κάνει να αντιστεκόμαστε στο κακό, την αμαρτία, την αναξιοπρέπεια του κόσμου!

Παιδί: Η εξομολόγηση κάνει την ψυχή μας να καθαρίζει σαν του παιδιού, γινόμαστε αγνοί!

Φιλί: Με την αγάπη και τη φιλία ξεπλένεται το κακό και η αμαρτία!

Σκοπό: Η πίστη στο Θεό, η προσευχή και η πνευματική ζωή δίνουν νόημα στη ζωή μας και σκοπό!

Χαλάλι στη ζωή που ζω: Είναι σπουδαίο να έχει η ζωή μας αξία και νόημα κι αυτό υπάρχει χάρη στην αγάπη και το Θεό. Αν ζητά κανείς τη βασιλεία των ουρανών, τα πάντα του κόσμου θα μας δοθούν!

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1. Η προσευχή είναι το μεγαλύτερο όπλο του ανθρώπου στη ζωή του. Με την προσευχή ο άνθρωπος πλησιάζει το Θεό. Με την προσευχή ο άνθρωπος τηλεφωνεί απ’ ευθείας στο Θεό!
2. Υπάρχει η νοερά προσευχή, το «Κύριε ημών Ιησού Χριστέ ελέησόν με, τον αμαρτωλό». Υπάρχουν κι άλλες προσευχές. Χαρακτηριστικό το σημείο του σταυρού.
3. Η προσευχή είναι η προσωπική, που γίνεται από τον καθένα μας προς το Θεό, και η λειτουργική προσευχή, αυτή που γίνεται στο ναό (πρόγραμμα ακολουθιών, Μεσονυκτικό, Όρθρος, Ώρες, Εσπερινός, Απόδειπνο). Η κορύφωση της προσευχής είναι στη Θεία Λειτουργία.
4. Η προσευχή δεν είναι ίδιον των μοναχών και των ιερέων, αλλά εντολή του Θεού για τον κάθε άνθρωπο. Ο Απόστολος Παύλος μας προτρέπει «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».
5. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής καθιστά την προσευχή πάρεργο ή συνήθεια της παιδικής μας ηλικίας. Η προσευχή  δεν είναι κίνηση εξόδου από την όπια ανάγκη μας, αλλά στάση ζωής.
6. Πόσο προσευχόμαστε στη ζωή μας; (θα ήταν σπουδαίο τουλάχιστον το πρωί και το βράδυ να ξεκινάμε και να κλείνουμε την ημέρα μας ανφερόμενοι στο Θεό)
7. Πόσο προσευχόμαστε στο Θεό να δώσει νόημα στη ζωή μας;

Βοηθητικό κείμενο

Ρώτησαν κάποτε τον Αββά Μακάριο πώς πρέπει να προσευχόμαστε. Ο γέροντας τους λέγει: « Δεν χρειάζονται περιττά λόγια, αλλά να απλώνετε τα χέρια και να λέτε: Κύριε, όπως θέλεις και όπως γνωρίζεις, ελέησέ με. Και όταν έρχεται πειρασμός, να λέτε: Κύριε, βοήθησέ με. Εκείνος γνωρίζει τι είναι καλό για μας και μας ελεεί»! (Γεροντικό)

Πηγή

Σπουδή στην μετάνοια

 

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

Θέμα 8: Σπουδή στην μετάνοια

 

Στοχοθεσία: Α. Να καταλάβουν τα παιδιά ότι το αληθινό νόημα της αμαρτίας είναι η αποτυχία του ανθρώπου να αγαπήσει το Θεό και η επιλογή άλλων ειδών «αγάπης»  που τον παραδίδουν στα πάθη

Β.  Ο Θεός περιμένει πάντοτε τον άνθρωπο να επιστρέψει, γιατί ουδέποτε μειώνεται η αγάπη Του προς τον πεπτωκότα  

Τύψεις

(Μουσική και τραγούδι Μάνος Χατζιδάκις, ποίηση Ντ. Χριστιανόπουλος, από τον δίσκο Μ. Χατζιδάκις 2000 μ.χ.)

Όσες περνούν οι μέρες και μακραίνει

η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι

τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου

από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:

δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια,

φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα,

λόγια πιο πρόστυχα κι απ’  τις χειρονομίες-

μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου,

όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω

μ’  ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει

βουβή, ξαγρυπνισμένη και χλομή.

Ερμηνευτικά σχόλια

Μακραίνει η ηλικία της σεμνότητας: Είναι ένα τραγούδι που μιλάει για την αποτυχία του ανθρώπου να ζήσει, για την αμαρτία και τις τύψεις που προκαλεί αυτή στον άνθρωπο, κυρίως μέσα από τα πρόσωπα που αγαπούμε. Η ηλικία της σεμνότητας αποτελεί την νεανική ηλικία του ανθρώπου, την ηλικία της αγνότητας και της αθωότητας που δυστυχώς στη ζωή μας μακραίνει, ξεφεύγουμε απ’  αυτήν…

Αισθάνομαι τις ανεπαίσθητες ραγισματιές: Η αμαρτία αφήνει ραγισματιές στην ψυχή του ανθρώπου, δεν του επιτρέπει να είναι όπως ήταν. Μάλιστα, αυτές οι ραγισματιές είναι ανεπαίσθητες, ο άνθρωπος δεν τις συνειδητοποιεί εύκολα, αλλά λειτουργούν στο υποσυνείδητό του, με αποτέλεσμα να τον αρρωσταίνουν, να περνούν ως λογισμοί, να μην ξέρει τι του συμβαίνει και δεν είναι ευτυχισμένος…

Δρόμοι-φώτα-λόγια: Είναι εικόνες από τη ζωή του ανθρώπου, οι δρόμοι που παίρνει, για τους οποίους δεν είναι σίγουρος ή δεν αποφασίζει ο ίδιος γι’ αυτούς, αλλά άλλοι του τους επιβάλλουν, τα φώτα που πέφτουν επάνω του, το γλέντι, η διασκέδαση ή ό,τι κάνει για να φανεί ο εγωισμός του, αλλά, κυρίως τα λόγια, που πληγώνουν τους άλλους, που είναι ψεύτικα, όπως και το ήθος του ανθρώπου. Λόγια, εγωισμός και πράξεις, οι τρόποι με τους οποίους δουλεύει η αμαρτία στη ζωή μας…

Η όψη της μητέρας μου: Η αμαρτία συνειδητοποιείται από τον άνθρωπο όταν ενοχλεί αυτούς που αγαπάει και κυρίως, αυτούς που τον αγαπάνε! Η αμαρτία ενοχλεί και το Θεό, ωστόσο ο Θεός περιμένει , όπως η μητέρα του τραγουδιού, με αγωνία την επιστροφή του πλανημένου, αγωνία γιατί αγαπά τον καθέναν μας προσωπικά!

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1.     Ο άνθρωπος αποτυγχάνει στη ζωή του να αγαπήσει το Θεό και τον συνάνθρωπο. Αντιθέτως, βλέπει τον εαυτό του να παραδίδεται στα πάθη, τις εξαρτήσεις, τον εγωισμό, με αποτέλεσμα η εσωτερική του κατάσταση να μην του επιτρέπει να αισθάνεται ευτυχισμένος. Ικανοποιεί τις επιθυμίες του ή έχει απωθημένα όταν δεν μπορεί να το κάνει, αλλά διαπιστώνει πως όσο κι αν χρησιμοποιεί την ελευθερία του όπως θέλει, δεν μπορεί να γευθεί την αληθινή χαρά. Μόνο εκτονώνεται, χωρίς να έχει η χαρά του μόνιμη ισχύ στην καρδιά του.

2.    Έρχονται στιγμές που ο άνθρωπος διαπιστώνει τα λάθη του, όπως επίσης και ότι δεν είναι πραγματικά ελεύθερος. Τότε νιώθει τύψεις κι ενοχές, ιδίως όταν διαπιστώνει ότι έχει στενοχωρέσει αυτούς που αληθινά τον αγαπούν. Εκείνες τις στγιμές είναι σπουδαίο ο άνθρωπος να βρει το δρόμο της μετάνοιας, της αλλαγής νου και τρόπου ζωής, της επιστροφής

3.    Η Εκκκλησία έχει ορίσει το μυστήριο της μετάνοιας και εξομολόγησης, όχι απλώς για να τακτοποιήσει ο άνθρωπος τις ενοχές και τις τύψεις του, λαμβάνοντας άφεση αμαρτιών, αλλά για να γευτεί την αγάπη του Θεού και να επιστρέψει στην οικία του Πατέρα Του που είναι η Εκκλησία. Γι’ αυτό ο άνθρωπος εξομολογείται, από την άποψη ότι αναφέρει τα λάθη του, τους προβληματισμούς του, ό,τι τον κάνει να ντρέπεται στον πνευματικό πατέρα, που είναι ο εντεταλμένος από τον Θεό και την Εκκλησία ιατρός της ψυχής, για να αναγνωρίσει ενώπιόν του τα λάθη του και να ταπεινωθεί γλυκά, επιστρέφοντας στην αγάπη του Θεού

4.    Ο πνευματικός δεν απορρίπτει κανέναν. Συζητά με ολους και δεν αλλάζει γνώμη για τον άνθρωπο ό,τι κι αν έχει κάνει. Τον αγαπά ακόμη περισσότερο μετά την εξομολόγηση και του δίνει να κατανοήσει την σημασία της πατρότητας. Δεν είναι ψυχολόγος και ψυχαναλυτής, παρότι συζητά και γνωρίζει τι λένει οι δύο αυτές επιστήμες για την ανθρώπινη ψυχή. Είναι πρωτίστως πατέρας και συμπάσχει με τον αμαρτωλό, καθότι και ο ίδιος εξομολογείται και ο ίδιος έχει αμαρτίες

5.    Πρακτικά σημεία της εξομολόγησης: ποια είναι η αξία της, ποια η σημασία του ρόλου του πνευματικού στη ζωή μας, πώς μπορεί κανείς να εξομολογηθεί;

6.    Τι θέλει ο Θεός από μας; Υπάρχουν αμαρτίες που δεν συγχωρούνται; Αισθανόμαστε τύψεις για τον τρόπο ζωής μας;

Βοηθητικό κείμενο

«Ασχολήθηκες σήμερα με ένα σωρό λεπτομέρειες, ενώ παρέλειψες το κυριότερο πράγμα, δηλαδή δεν ανέφερες τις πιο βαρειές απ’ όλες τις αμαρτίες, γιατί δεν παραδέχθηκες, ούτε έγραψες εις το χαρτί, ότι δεν αγαπάς τον Θεό, ότι μισείς τον πλησίον σου, ότι δεν πιστεύεις εις τον Λόγον του Θεού, και ότι είσαι γεμάτος από υπερηφάνεια και φιλοδοξία, γεγονότα που αποτελούν την τετραπλή μάζα του κακού και τα οποία είναι η αιτία όλων των άλλων αμαρτημάτων μας. Αυτά είναι οι τέσσαρες κυριώτερες ρίζες, από τις οποίες φυτρώνουν όλα τα άλλα αμαρτήματα ειςτα οποία πέφτουμε όλοι»

(Οι Περιπέτειες ενός προσκυνητού, Εκδ. Αστέρος, Αθήνα 1999, σ. 166)

Πηγή

 

Σπουδή στη σύγχυση της εποχής μας

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

 

Θέμα 9: Σπουδή στη σύγχυση της εποχής μας

Στοχοθεσία: Α. Να καταλάβουν τα παιδιά ότι η εποχή μας λειτουργεί τελείως αντιφατικά. Από την μια αμφισβητεί κι από την άλλη δεν προτείνει ουσιαστικά τίποτα, μόνο μια αλλοπρόσαλλη σχέση με τον κόσμο και τον άνθρωπο, με βάση τα δικαιώματά μας

Β. Η Εκκλησία προτείνει ως βάση της ζωής μας το «εμείς», το ν’ αφήσουμε πίσω τον εαυτό μας και να σκεφτούμε ότι μόνο με τους άλλους μπορούμε να ζήσουμε

Μοιάζουμε

(Μουσική και Τραγούδι Μιχάλης Χατζηγιάννης, στίχοι Ελεάνα Βραχάλη, από τον δίσκο «Μιχάλης Χατζηγιάννης LIVE»)

Πες μου τι θες δεν κυνηγάω πια σκιές και με τρομάζουν οι αλλαγές

δεν είναι η αγάπη ένα παιχνίδι ασφαλές

Τέτοιες βραδιές μπαίνουμε μέσα σε φωτιές σ’ ένοχες σκέψεις μυστικές

λόγια κουβάρια που τυλίγουν τις καρδιές

Άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ

μια τολμάω να πεθάνω μια σκοτώνω εγώ

Άλλα λες κι εσύ καρδιά μου κι άλλα εννοείς

αν κοιτάξεις  πιο βαθιά μου, μοιάζουμε, θα δεις...

Δύσκολα αφήνεσαι, δίνεις, δε δίνεσαι, ας πλησιάσουμε κι ας μην τρομάζουμε

γίναμε καρδιά μου ίδιοι μες στο ίδιο μας παιχνίδι

μοιάζουμε, πόσο μοιάζουμε...

Τέτοιες βραδιές τι λεν τα βλέφαρά μας πες που ‘ναι γεμάτα αστραπές

δεν έχει η αγάπη μόνο όψεις τρυφερές

Εγωισμοί, δειλές κι αμήχανες σκηνές, δικές μας άμυνες σκληρές

δεν είναι η αγάπη ένα παιχνίδι ασφαλές 

Άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ

μια τολμάω να πεθάνω μια σκοτώνω εγώ

Άλλα λες κι εσύ καρδιά μου κι άλλα εννοείς

αν κοιτάξεις  πιο βαθιά μου, μοιάζουμε, θα δεις...

Ερμηνευτικά Σχόλια

Δεν κυνηγάω πια σκιές: το τραγούδι μιλά για τη σύγχυση που ζούμε οι νέοι άνθρωποι σήμερα, αλλά και ο κόσμος μας, καθώς δεν μας είναι εύκολο να διακρίνουμε ποιες είναι οι βασικές αξίες που ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας προβάλλει. Αυτή η σύγχυση έχει περάσει έντονα και στις σχέσεις μας με τους άλλους, με αποτέλεσμα ούτε εμείς να ξέρουμε τι θέλουμε από αυτούς ούτε οι άλλοι από μας. Βασικό στοιχείο η αναζήτηση της σταθερότητας στη ζωή μας. Ακόμα κι αν δεν περνάμε καλά είτε στη σχολική τάξη είτε στην κατεύθυνση που διαλέγουμε είτε στην σχολή που περάσαμε είτε στη σχέση, την παρέα, τη φιλία, οι αλλαγές μας τρομάζουν. Και ξέρουμε ότι ούτε η αγάπη είναι ένα ασφαλές παιχνίδι, γιατί έχουμε να πάρουμε και να δώσουμε, και το δόσιμο μας φοβίζει, είτε γιατί πρέπει να δούμε κατά πρόσωπο τον χαρακτήρα μας είτε γιατί αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε να δώσουμε και πολλά. Επομένως, αγκιστρωνόμαστε στους άλλου και περιμένουμε να πάρουμε τα ψίχουλα  που μας δίνουν ή μένουμε προσωρινά ευχαριστημένοι που μας δίνουν την εξωτερική εμφάνιση, την προσοχή, την απόλαυση

Άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ: ένας στίχος που αποτυπώνει κατά τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση των περισσότερων από μας. Άλλα λέμε, άλλες είναι οι πράξεις μας και άλλα θα θέλαμε να δείξουμε στους άλλους. Η σύγχυση είναι πρωτίστως εσωτερική, στον εαυτό μας, στον μέσα κόσμο μας κι αυτό γιατί δεν διαθέτουμε ταυτότητα ούτε μας λένε ότι χρειάζεται να αποκτήσουμε

Μια τολμάω να πεθάνω μια σκοτώνω εγώ: η σύγχυσή μας  έχει ως αποτέλεσμα να πεθαίνουμε ή να σκοτώνουμε, να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας στη σχέση, στην αγάπη, στους δρόμους της ζωής ή και να είμαστε σκληροί, να σκοτώνουμε τα αισθήματα των άλλων, προκειμένου να επιβιώσουμε ή να περάσουμε καλά εμείς

Άλλα λες κι εσύ καρδιά μου...μοιάζουμε: το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας, είναι όλων. Γι’ αυτό μοιάζουμε ως παιδιά του σύγχρονου πολιτισμού

Εγωισμοί, δειλές κι αμήχανες σκιές, δικές μας άμυνες σκληρές: η μόνη αντίδραση στην σύγχυσή μας οι εγωισμοί μας, οι σκιές που υπάρχουν στην ύπαρξή μας, αυτό που θα θέλαμε κι αυτό που δεν έχουμε, η άμυνά μας όταν ο άλλος μας αγαπάει και θέλει να μας δώσει μηνύματα, ελπίδα, τον εαυτό του. Φοβόμαστε να μας αγαπήσουν για να μην πληγωθούμε ή για να μην αναγκαστούμε να αποκαλύψουμε τον εαυτό μας, δηλαδή να δούμε ότι δεν είμαστε τέλειοι

Συμπεράσματα-Ερωτήσεις

1. Ο πολιτισμός μας στηρίζεται στη σύγχυση. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε μας περνάει αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες αξίες. Παράδειγμα, η ανάγκη για αγάπη, μοίρασμα, κοινή ζωή που την εντοπίζει όμως μόνο στην απόλαυση, στην προσωρινότητα, στην αποφυγή ανάληψης πολλών ευθυνών με την αίσθηση ότι δεν είμαστε έτοιμοι, άρα, φόβος απέναντι στη ζωή και όχι ρίσκο αγάπης.  Αξία έχει να μπορείς να καταναλώνεις, από προϊόντα, διακοπές, διασκέδαση, μέχρι ανθρώπους. Τα πάντα είναι αναλώσιμα. Όταν όμως δεν βρίσκεις χαρά κι ευτυχία σ’ αυτά η λύση δεν είναι να δεις τα δικά σου λάθη, αλλά για όλα φταίνε οι άλλοι. Τα πάντα, ακόμη, στη ζωή μετριούνται με το χρήμα, το συμφέρον και την ιδιοτέλεια. Ακόμη και η πίστη στο Θεό και τις θρησκείες. Πιστεύω, γιατί με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα και μόνο όταν αισθάνομαι καλύτερα

2. Κέντρο του κόσμου είναι το εγώ μας. Λύση όμως δεν υπάρχει στο πρόβλημα, γιατί συνήθως η μοναξιά μας περιμένει, όταν κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας. Το πρόβλημα είναι ότι μας φαίνεται δύσκολο να ξεπεράσουμε τον εγωισμό μας, τις σκιές μας, τις σκληρές μας άμυνες. Μοιάζουμε όλοι

3. Η Εκκλησία προτείνει ως λύση το «εμείς». Το να βρούμε τον εαυτό μας στη σχέση μας με το Χριστό, αλλά και με τους άλλους. Μέσα από τις σχέσεις ανακαλύπτουμε κατ’ αρχάς ποιοι είμαστε. Και τότε, αντί να μελαγχολήσουμε ή να τα φορτώσουμε στους άλλους για να επιβιώσουμε, καλούμαστε με γενναιότητα να  κάνουμε μερικά βήματα. Να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, τις ελλείψεις του χαρακτήρα μας και να προχωρήσουμε σε μετάνοια κι αγώνα για περισσότερη αγάπη

4. Την ταυτότητά μας θα τη βρούμε όταν σκεφτούμε όχι μόνο τι θα μας κάνει ευτυχισμένους σε σχέση με τον εαυτό μας, αλλά, κυρίως, όταν καταλάβουμε τι είναι οι άλλοι για μας

5. Πώς σχολιάζετε την άποψη ότι το «ποιοι είμαστε φαίνεται μέσα από τις σχέσεις μας»;

6. Προσπαθούμε να έχουμε ολοκληρωμένη άποψη για την κριτική μας έναντι του κόσμου, της κοινωνίας, της Εκκλησίας ή βολευόμαστε απορρίπτοντας και χωρίς να έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις που να μας κάνουν να παλεύουμε μέσα και όχι απ’ έξω;

7. Πόσο θα άξιζε να είμαστε υπεύθυνοι όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για όσους σχετίζονται μαζί μας; 

Πηγή 

                    

Η φυγή δεν είναι λύση ή μήπως είναι;

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

Θέμα 10: Η φυγή δεν είναι λύση ή μήπως είναι;

Στοχοθεσία: Α. Να σπουδάσουμε τι βρίσκουν τα παιδιά στην λατρεία της μηχανής, του αυτοκινήτου, της συνεχούς βόλτας, της εξόδου από την αγχωτική καθημερινότητα

Β. Να μιλήσουμε στα παιδιά για την πρόταση της Εκκλησίας να παλεύουν τα προβλήματά τους με υπευθυνότητα και να χαίρονται ό,τι τους δίνεται από το Θεό και την εποχή μας, χωρίς να τα θεοποιούν

Το Διθέσιο

(Μουσική Ν. Αντύπας, στίχοι Λ. Νικολακοπούλου, τραγούδι Άλκηστις Πρωτοψάλτη, από τον δίσκο Σαν ηφαίστειο που ξυπνά)

Ακριβό μου διθέσιο, καλό μου αμάξι

που περνάς απ’  τα’ απαίσιο ξυστά

Κινητήρα και πλαίσιο στα  ‘χω πειράξει

Για να τη βγεις πιο μπροστά

Τη στιγμή που σ’  αγόραζα για να τριπάρω,

το κενό μου εξαγόραζα δειλά

Την καρδούλα που χώριζα ίσως να πάρω

σ’  άλλη ζωή, πιο καλά

Μην με πας απ’  το σπίτι, τ’ ακούς, στο Θεό να με πας

Μυρωδιά καταλύτη, εσύ μοναχά μ’  αγαπάς

Α ρε χρόνε  αλήτη π’ ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς

Μη με φέρνετε σπίτι – τ’  ακούς Κάπου αλλού να με πας

Στον λευκό σου αερόσακο θα ξαγρυπνήσω

μ’ αφημένο το πρόσωπο σκοπιά

Σ’  ένα πάρκινγκ απρόσωπο θ’  αποφασίσω

 ποιον εαυτό θα ‘χω πια.

Θα γυαλίζουν οι ζάντες σου με το φεγγάρι

Δοκιμή στις αβάντες σου μικρό

Το μηδέν στο διακόσια μας  ποιος θα το πάρει

 μ’  όλη τη γη στο φτερό;

Μην με πας απ’ το σπίτι…

Ερμηνευτικά σχόλια

Ακριβό μου διθέσιο: ένα πολύ δυνατό τραγούδι, το οποίο μας βοηθά να προβληματιστούμε πάνω στο αίσθημα της φυγής από την πραγματικότητα, που είναι σήμα κατατεθέν της εποχής μας, ιδίως για τους νέους ανθρώπους. Αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, Φόρμουλα 1, τηλεοπτικές διαφημίσεις, εφημερίδες, περιοδικά, μιλούν για τα τροχοφόρα που αποτελούν προέκταση του εαυτού μας. Ιδίως γι’ αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να αγοράζουν ακριβά μοντέλα, τα τροχοφόρα αποτελούν τον ίδιο τον εαυτό τους. Αλλά κι όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για τέτοιες αγορές, δεν παύουν να ονειρεύονται τέτοιες επιδείξεις

Καλό μου αμάξι: το αμάξι αυτό είναι γεμάτο από όλα τα αξεσουάρ που το κάνουν πλούσιο, γρήγορο, κατάλληλο για όποια επίδειξη, μοντέρνο, με τον αερόσακο, τον καταλύτη, τις ζάντες του, με δυνατό κινητήρα, διθέσιο, έχει τα πάντα που το κάνουν κάτι ξεχωριστό, πειραγμένο για να τρέχει πιο πολύ

Το κενό μου εξαγόραζα δειλά: Το αμάξι ταυτίζεται με όσα έχουμε, ο άνθρωπος σήμερα είναι ό,τι έχει, ό,τι φορά, ό,τι φαίνεται, ακόμα και στις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμα και στην αγάπη. Κι επειδή αυτό δεν φέρνει ευτυχία, ο άνθρωπος εξαγοράζει το κενό του με ό,τι φαίνεται, με την επίδειξη, το τρέξιμο, την φυγή τελικά, χωρίς και πάλι να βρίσκει λύση

Μυρωδιά καταλύτη εσύ μοναχά μ’ αγαπάς: Παρά τα όσα έχουμε, τελικά ζούμε την απόλυτη μοναξιά. Το αμάξι μας αγαπά γιατί δεν έχει αισθήματα, δεν μπορεί να μας πληγώσει, δεν το φοβόμαστε και δεν μας φοβάται. Γι’ αυτό οι άνθρωποι αγαπούν σήμερα τα αυτοκίνητα, τα μηχανάκια, τους θορύβους, τις εξατμίσεις, τους υπολογιστές, ακριβώς γιατί τίποτε απ’ αυτά δεν τους πληγώνουν. Ακόμα και στις καφετέριες, οι νέοι πηγαίνουν για να κάνουν παρέα μέσα στους ήχους της μουσικής, συζητούν χωρίς νόημα αλλά με πολύ κουτσομπολιό, για να μην ακούν το κενό που πολλές φορές νιώθουνε

Ποιον εαυτό θα ‘χω πια: αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα για τους νέους. Ποιος είναι τελικά ο εαυτός τους, τι θέλουν από τους άλλους, τι μπορούν να προσφέρουν στην κοινωνία. Γιατί κάνουν καταλήψεις ή αδιαφορούν για το σχολείο, για τη ζωή, γιατί ενώ δεν μπορούν εύκολα να κουβεντιάσουν τους αρέσει ν’  ακούν; Ίσως γιατί δεν έχουν αποφασίσει ποιον εαυτό θα ’χουν πια και δεν παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Αντίθετα, καθημερινά αναλώνονται σε μικροκαβγάδες και μικροενασχολήσεις χωρίς ουσία. Η ταχύτητα και η φυγή αποτελούν προσπεράσεις του κομβικού ερωτήματος της προσωπικής ταυτότητας

Α ρε χρόνε αλήτη που ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς: Πολλές φορές νιώθουμε αδύναμοι μπροστά στο χρόνο που περνά και μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι οι άνθρωποι με τους οποίους σχετιζόμαστε και οι αγάπες που νομίζουμε ότι ζούμε δεν χαρακτηρίζονται από γνησιότητα, θυσία, ωριμότητα  συνειδητοποιούμε  ο άλλος τι είναι και τότε τρομάζουμε μπροστά του, τον απορρίπτουμε και πάμε γι’  άλλες πολιτείες. Τι γίνεται όμως όταν τρομάξουμε με τον εαυτό μας;

Στο Θεό να με πας: Στην Εκκλησία διασώζεται η γνησιότητα των ανθρώπινων σχέσεων που συνίσταται στην ανοχή στις αδυναμίες του άλλου, που δίνει προτεραιότητα όχι στο «έχειν», αλλά στο «είναι». Ο άνθρωπος της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι κλεισμένος στον εαυτό του, αλλά ψάχνει να βρει το Θεό στο πρόσωπο του Άλλου, με λογική και ωριμότητα, ανοχή και διάθεση προσφοράς. «Μονάχα όσα έδωσες, αυτά για πάντα είναι δικά σου», λέει ένα άλλο τραγούδι. Ο άνθρωπος δεν διαλέγει τότε την φυγή με τα τροχοφόρα ως επιστροφή στον ουρανό δια του θανάτου, αλλά επιστρέφει ολόκληρος, ως ψυχοσωματική ύπαρξη στον αληθινό Θεό, κατανοώντας ότι μόνο Εκείνος τον αγαπά. Γιατί αν δεν αγαπήσεις το Θεό, δεν μπορείς να αγαπήσεις τον συνάνθρωπο ούτε τον εαυτό σου. Και όλη αυτή η αγάπη βιώνεται δια της επιστροφής στην Εκκλησία

Συμπεράσματα – Ερωτήσεις

1.  Μια μηχανή κι ένα αυτοκίνητο, εκτός από μέσα εξυπηρέτησης για το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δουλειά, είναι και μέσα που μας κάνουν να εξαγοράζομε τα κενά μας. Τα τροχοφόρα εμπνέουν τους νέους, χωρίς να το καταλαβαίνουν, γιατί τους δίνουν την αίσθηση της ταχύτητας, της φυγής, της απομάκρυνσης από το το άγχος της ζωής

2. Παράλληλα, η μηχανή, το αυτοκίνητο, ο υπολογιστής,τα καλά ρούχα, η διασκέδαση που μπορούμε να εξαγοράσουμε, μας κάνουν να αισθανόμαστε κάποιοι, να βρίσκουμε ένα πρόσωπο, να έχουμε ταυτότητα. Σημασία άλλωστε σήμερα έχει «ό,τι έχεις», όχι «ό,τι είσαι». Γι’ αυτό εντυπωσιάζουμε τους άλλους, γι’ αυτό έχουμε επιτυχίες στις σχέσεις μας μαζί τους, γι’ αυτό γινόμαστε αποδεκτοί. Μας προσέχουν και αισθανόμαστε ότι μπορούν να μας αγαπήσουν

3. Το πιο δύσκολο είναι να υποτάξουμε το χρόνο, που σκορπά ανθρώπους κι αγάπες.  Εκεί, στο χωρισμό, στην αίσθηση της ματαιότητας, στην προδοσία και την εγκατάλειψη το μέσο επίδειξης και ταυτότητας είναι αυτό μόνο που μας αγαπά, γιατί είναι ακίνδυνο. Αν μας πάει στο Θεό, δηλαδή μπορέσουμε δια της φυγής να ξεπεράσουμε την ψευτιά στην οποία ζούμε, θα ήταν σπουδαίο. Αυτό σημαίνει ότι μέσα από τη φυγή θα ψάξουμε τον εαυτό μας

4. Η Εκκλησία μιλά για την αγάπη στο Θεό και τον συνάνθρωπο, που ανοίγει δρόμους για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε. Όταν δεν κρατάς για τον εαυτό σου αυτό που έχεις (άλλωστε ο Θεός ή σου το έδωσε ή επέτρεψε να το έχεις), τότε αρχίζεις να βρίσκεις το πραγματικό σου πρόσωπο. Όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου, τα αισθήματά σου, τις ιδέες σου, τα όνειρά σου, ακόμη και τις αμαρτίες σου, τότε σπάει η μοναξιά σου.

5. Η φυγή μπορεί να είναι προσωρινή λύση, αν δεν συνοδεύεται από μοίρασμα της ζωής. Μπορεί όμως να γίνει αφορμή για δημιουργία, αν συνοδεύεται από ησυχία, προβληματισμό, σκύψιμο στον εαυτό μας. Γι’ αυτό και οι όποιες διακοπές, εκδρομές, βόλτες είναι σπουδαίο να έχουν και λίγη συζήτηση για τη ζωή μας

6.  Στην αναζήτηση του εαυτού μας βοηθά η καλή μουσική, η μελέτη και πρωτίστως, η προσευχή

7. Στην εφηβεία που βρισκόμαστε ποιες είναι οι προτεραιότητές μας, ποιοι είναι οι στόχοι μας;

8. Σε ποια βάση κινείται ο κόσμος μας, ο πολιτισμός μας, η κοινωνία μας; Μας ενδιαφέρει ο άλλος ή είμαστε ευχαριστημένοι με το να περνάμε εμείς καλά;

9. Η όποια φυγή μαρτυρεί δίψα γι’ αγάπη και ζωή. Αξίζει να το ψάξουμε στο άγχος του διαβάσματος και στην καθοδήγηση της ζωής από τα ΜΜΕ;

Βοηθητικό κείμενο

«Έλεγε ο αββάς Πέτρος για τον αββά Μακάριο: Πήγε κάποτε σε έναν αναχωρητή και τον βρήκε άρρωστο. Τον ρώτησε τι θα προτιμούσε να του φέρει να φάει, γιατί τίποτε δεν υπήρχε στο κελλί. Κι όταν του είπε «παστέλι», δεν δίστασε ο καρτερόψυχος εκείνος άνδρας να πάει ως την Αλεξάνδρεια και να το φέρει στον ανήμπορο αδελφό. Και το θαυμαστό: δεν το έμαθε κανείς το γεγονός αυτό».

(Ησυχαστήριον «Το Γενέσιον της Θεοτόκου», Μέγα Γεροντικό, τόμος Δ’, σελ. 251)

Πηγή