Το κύμα (Γερμανικά: Die Welle, Αγγλικά: The Wave)

Το κύμα (Γερμανικά: Die Welle, Αγγλικά: The Wave) είναι μία γερμανική ταινία του 2008. Είναι ένα κοινωνικό πολιτικό θρίλερ[5] σε σκηνοθεσία του Ντένις Γκάνζελ με πρωταγωνιστές τους Φρέντερικ Λάου, Τζένιφερ Ούλριχ και Μαξ Ρίμελτ.[6] Το σενάριο συνέγραψαν ο σκηνοθέτης και ο Κρίστιαν Μπέκερ.[7] Ο τελευταίος ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας για λογαριασμό της Rat Pack Filmproduktion. H ταινία σημείωσε επιτυχία στους γερμανικούς κινηματογράφους, προσελκύοντας πάνω από 2.6 εκατομμύρια θεατές[8] και απέσπασε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Β΄ Ανδρικού Ρόλου (Φρέντερικ Λάου) στο Γερμανικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου το 2008.[5] Βασίζεται στο κοινωνικό πείραμα του δασκάλου Ρον Τζόουνς, ο οποίος κατείχε συμβουλευτικό ρόλο στη δημιουργία της ταινίας. Το πείραμά του, που ονομάστηκε Το Τρίτο Κύμα, πραγματοποιήθηκε σε ένα σχολείο της Καλιφόρνια το 1967.[9] Επειδή οι φοιτητές του δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν πως κάτι όπως ο εθνικοσοσιαλισμός θα μπορούσε να συμβεί πάλι, εισήγαγε στην τάξη ένα ολοκληρωτικό, αυστηρά οργανωμένο "κίνημα", με σκληρές ποινές, το οποίο διοικούνταν αυταρχικά από τον ίδιο. Η αίσθηση του ότι παίρνανε μέρος σε κάτι σπουδαίο δημιούργησε ένα κύμα ενθουσιασμού, όχι μόνο στους δικούς του φοιτητές, αλλά και σε φοιτητές άλλων τάξεων οι οποίοι αργότερα συμμετείχαν στο πρόγραμμα. Ο Τζόουνς αργότερα παραδέχτηκε ότι απολάμβανε να έχει τους φοιτητές του ως οπαδούς. Τελικά, ο Τζόουνς ματαίωσε το πρόγραμμα την πέμπτη ημέρα και έδειξε στους φοιτητές του τις ομοιότητες με το κίνημα της νεολαίας των Ναζί. Το 1976, ο Τζόουνς δημοσίευσε μια αφήγηση με τις εμπειρίες του με τίτλο "Το Τρίτο Κύμα",[10] το οποίο έγινε κινηματογραφική ταινία με τον ίδιο τίτλο το 1981.[11] Την ίδια χρονιά, ο Τοντ Στράσερ δημοσίευσε το βιβλίο του "Το Κύμα",[12] το οποίο δημοσιεύτηκε στη Γερμανία το 1984, και έκτοτε έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία ως λογοτεχνικό κείμενο. Έχει πουλήσει συνολικά πάνω από 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Η ταινία, έχει ακόμη επηρεάσει πολλά έργα και ρόλους έργων παγκοσμίως. Το Κύμα δεν είναι η μόνη ταινία που μετέτρεψε ένα πραγματικό κοινωνικό πείραμα σε μυθιστορηματική πλοκή. Το Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ που πραγματοποιήθηκε το 1971 στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιήθηκε το 2001 για την παραγωγή του Das Experiment από τον Όλιβερ Χίρσμπίγγελ[13] και την παραγωγή του 2015 σε σκηνοθεσία της Κάιλ Πάτρικ Άλβαρεζ The Standford Prison Experiment.

Η εκπαίδευση για το θάνατο: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί

 Η γέννηση ενός ναζί .Το αντι-ναζιστικό animation μικρού μήκους από τον Ντίσνεϊ

Ο μικρός Χανς είναι ένα αγόρι που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατράφηκε για να γίνει άξιος στρατιώτης της Άριας φυλής. Ταγμένος από τη γέννησή του στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζιστικού Κόμματος, ο Χανς ανατρέφεται έτσι ώστε να βλέπει τους Χίτλερ, Γκαίριγκ και Γκαίμπελς ως Αγία Τριάδα και τη Δημοκρατία ως κακιά μάγισσα. Στον κόσμο που μεγαλώνει, δεν επιτρέπονται ο οίκτος, η ευαισθησία, το χάδι. Ο ναζισμός φυτεύεται στο κεφάλι του ανεπιστρεπτί.

Το 10λεπτο βιντεάκι «Εκπαίδευση θανάτου: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί» παρουσιάζει την ανατροφή των παιδιών στο καθεστώς της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γκρέγκορ Ζίμερ, κυκλοφόρησε το 1943 από τον Γουόλτ Ντίσνεϊ και δυστυχώς παραμένει επίκαιρο.

Δείτε το βίντεο εδώ

   

Η εκπαίδευση για τον θάνατο: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί from N S on Vimeo.

Αναδημοσίευση:http://teleytaiothranio.blogspot.gr/2015/10/video-animation.html

Νεοσατανισμός και ναζιστική ιδεολογία

Πρωτοπρ. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Επίκ. Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Είναι γνωστό ότι για κάθε χριστιανό και για κάθε λογικό άνθρωπο, ότι η ναζιστική ιδεολογία υπήρξε μία από τις πλέον εγκληματικές και ειδεχθείς ιδεολογίες που γνώρισε η παγκόσμια ιστορία. Τον ίδιο όμως εγκληματικό και απαίσιο χαρακτήρα έχει και ο νεοσατανισμός που αποτελεί την πλέον φρικτή, αποκρουστική και επικίνδυνη έκφραση  καταστροφικής λατρείας (destructive cults).

Είναι γνωστή στην έρευνα  η σχέση του Χίτλερ και άλλων στελεχών του Ναζιστικού καθεστώτος  με διάφορους αποκρυφιστικούς χώρους και πρακτικές. Δυστυχώς η ίδια σχέση μεταλλαγμένη συνεχίζεται και μετά το τέλος του εγκληματικού και αιμοσταγούς ναζιστικού μορφώματος μέχρι τις ημέρες μας, καθώς πολλά στοιχεία της ναζιστικής υποκουλτούρας έχουν υιοθετηθεί από διάφορες νεοσατανιστικές οργανώσεις.

Στο άρθρο μας αυτό θα επισημάνουμε, αναφέροντας ορισμένα αντιπροσωπευτικά παραδείγματα, την σχέση που υπάρχει σήμερα  ανάμεσα στη ναζιστική ιδεολογία και υποκουλτούρα με νεοσατανιστικες οργανώσεις. Πώς, δηλαδή, ορισμένες οργανωμένες εκφράσεις του νεοσατανισμού σχετίζονται με την εγκληματική ναζιστική κοσμοθεωρία και ιδεολογία.

Στην ιστορική αφετηρία τους οι διάφορες νεοναζιστικές οργανώσεις  δανείστηκαν υλικό από  αποκρυφιστικούς χώρους και παρήγαγαν  φανταστικά έργα και λαϊκά διηγήματα συνδεδεμένα με την ναζιστική υποκουλτούρα. Στη συνέχεια, όμως, διάφορες νεοσατανιστικές οργανώσεις, που όπως και άλλες ακραίες αποκρυφιστικές κινήσεις αρέσκονται να αποκαλούνται ως «Τάγματα η Ναοί», άντλησαν υλικό και εμπνεύστηκαν από τη ναζιστική ιδεολογία.

Ο Anton Szandor Lavey (1930- 1997), ο ιδρυτής της λεγόμενης «Εκκλησίας του Σατανά» (Church of Satan), υπήρξε ο πρώτος που κατά τρόπο απροκάλυπτο  εμπνεύστηκε από τη ναζιστική υποκουλτούρα και υιοθέτησε τελετουργικό για την οργάνωσή του προερχόμενο από ναζιστικές πηγές. Η πρακτική του δανεισμού  ναζιστικών συμβόλων, ιδεών και τελετουργικού  θα εισαχθεί  γρήγορα και σε άλλες σατανιστικές οργανώσεις.

Τη δεκαετία του 1970 θα ακολoυθήσει την ίδια πρακτική ο Michael Aquino, ο ιδρυτής τη σατανιστικής οργάνωσης «Temple of Set», ενώ την ίδια περίοδο θα χρησιμοποιήσει υλικό από την ναζιστική υποκουλτούρα για το δικό της  τελετουργικό η σατανιστική οργάνωση «Οrder of the Trapezoid».

  Τήν ίδια πρακτική, στα τέλη της δεκαετίας του 1970,  θα εφαρμόσει και στην Αγγλία η  νεοσατανιστική κίνηση «Order of Nine Angles» που έχει στενή σχέση με το βρεττανικό νεοναζιστικό χώρο.

  Στίς δύο τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα   πάνω από 12 αποκρυφιστικές οργανώσεις θα χρησιμοποιούν ναζιστικό συμβολισμό και μεθόδους προπαγάνδας.Ένας μεγάλος αριθμός τέτοιων κινήσεων θα συνεργάζεται και θα συστεγάζεται κάτω από τη διεθνή νεοναζιστική -σατανιστική οργάνωση ομπρέλλα « Λευκό Τάγμα της Θούλης» (White Order of Thule). Η εν λόγω σατανιστική – ναζιστική  ιδρύθηκε το 1994 από τον Kerry Bolton (Ψευδώνυμο: Faustus Scorpius). Ο ιδρυτής της  υπήρξε για ένα χρονικό διάστημα ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος της Νέας Ζηλανδίας. Από την ηγεσία του ακροδεξιού κόμματος παραιτήθηκε τη δεκαετία του 1980 για να ασχοληθεί κατά τρόπο πιο συστηματικό με τον αποκρυφισμό και μάλιστα με την πλέον φρικτή και ακραία μορφή του που είναι ο νεοσατανισμός.

Αποτέλεσμα αυτής της ενασχόλησής του με την πλέον σκληρή μορφή του αποκρυφισμού υπήρξε το 1992 η δημιουργία της νεοναζιστικής σατανιστικής οργάνωσης « Order of the Left Hand», η οποία μετονομάστηκε το 1994 σε «Ordo Sinistra Vivendi ».

Την ίδια χρονιά ο Kerry Bolton σε συνεργασία με πολλούς εκπροσώπους του νεοναζιστικού σατανισμού από διάφορες χώρες της υφηλίου θα ιδρύσουν τη διεθνή νεοναζιστική – σατανιστική οργάνωση «Βlack Order » (Μαύρο Τάγμα), η οποία το 1997 θα αλλάξει ονομασία και θα υιοθετήσει τη σημερινή ονομασία της «Λευκό Τάγμα της Θούλης»  για να διακριθεί από μία άλλη ρατσιστική οργάνωση στις Η. Π.Α. που θα φέρει την ίδια ονομασία. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η ονομασία «Λευκό Τάγμα της Θούλης» παραπέμπει ευθέως στην ανάλογη γερμανική ρατσιστική και αποκρυφιστική οργάνωση του μεσοπολέμου με την οποία είχαν συσχεστιστεί πολλά στελέχη του ναζιστικού χώρου.

Το 1997 η επίσημη έδρα της εν λόγω νεοσατανιστικής ναζιστικής οργάνωσης μεταφέρθηκε στο Richmond της Virginia των Η.Π.Α. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα διεθνές δίκτυο νεοναζί σατανιστών που δραστηριοποιείται στις χώρες: Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Σουηδία, Φιλλανδία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Η.Π.Α.

Ναζιστικά στοιχεία συναντά κάποιος σήμερα σε περιοδικά, διαδικτυακούς τόπους, μικρούς εκδοτικούς οίκους, περιθωριακά συγκροτήματα μουσικής του σατανιστικού  χώρου  που αποτελούν  την πλέον φανερή απόδειξη για το πως η εγκληματική ναζιστική ιδεολογία είναι παρούσα και έχει μπολιάσει την πλέον ακραία και σκοτεινή, σύγχρονη καταστροφική λατρεία που είναι ο νεοσατανισμός.

*Σημείωση: Για τη σύνταξη του παρόντος άρθρου βασιστήκαμε στα κάτωθι: α) Guido und Michael Grandt, Schwarzbuch Satanismus, 1996, β) A.Ottens – R. Myer, Satanism: Rumor , Reality, and Controversy, 1998, γ) J.M.Greer, The Element Encyclopedia of Secret Societies, 2006

Πηγή/Αναδημοσίευση: http://www.pemptousia.gr/2015/02/neosatanismos-ke-nazistiki-ideologia/

Η προσπάθεια του Χίτλερ να μεταλλάξει τα Χριστούγεννα, για να μη γιορτάζει την ειρήνη και τη γέννηση ενός Εβραίου!

Τα Χριστούγεννα ήταν ένας από τους πρώτους στόχους των Ναζί, όταν ανέλαβαν την εξουσία, το 1933 και από την προπαγάνδα τους δε γλίτωσε ούτε ο Άγιος Βασίλης!

Τον Δεκέμβριο του 1941, ο Αδόλφος Χίτλερ οργάνωσε ένα πλούσιο χριστουγεννιάτικο πάρτι, για τα κορυφαία στελέχη του ναζιστικού κόμματος.
Πολιτικοί και στρατηγοί συγκεντρώθηκαν μπροστά από ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο, για να γιορτάσουν και να ανταλλάξουν δώρα, υπό την παρουσία εκατοντάδων δόκιμων των SS, με τις χαρακτηριστικές ψηλές τους μπότες.
Στις εικόνες που διασώθηκαν, από τον προσωπικό φωτογράφο του Φύρερ, ο Χίτλερ μοιάζει λίγο κατηφής, που παρίστατο σε τέτοια εκδήλωση. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, πόσο ακατάλληλη θα ήταν για τον ίδιο, που ήταν επικεφαλής μιας γενοκτονίας και μίας φιλοπόλεμης δικτατορίας, η γιορτή της γέννησης ενός Εβραίου!

Ωστόσο, παρά την έκφρασή του, ο Χίτλερ εμφανίζεται σε αυτές τις εικόνες ως κατακτητής, όχι μόνο της ηπειρωτικής Ευρώπης, αλλά και των Χριστουγέννων –μιας γιορτής που κατάφερε μέσα σε μόλις έξι χρόνια, να μετατρέψει σε ένα ισχυρό εργαλείο προπαγάνδας.

Ειρήνη στον Κόσμο!

Τον καιρό του Β “Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν κυρίως χριστιανικός, συνεπώς, όπως και τώρα, τα Χριστούγεννα ήταν δημοφιλής γιορτή για τους κατοίκους της.

Μάλιστα, το σύγχρονο χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει τις ρίζες του στη Ρηνανία, τον 16ο αιώνα. Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ήταν πολύ σημαντικά για τους Γερμανούς, ώστε να τα «ξεφορτωθούν» οι Ναζί, παρά το ότι αντιπροσώπευαν, όσα απεχθανόταν ο Χίτλερ: τη χριστιανική ηθική της ειρήνης στη Γη. Εφόσον δε μπορούσε να απαλλαγεί από αυτά, θα προσπαθούσε να τα κάνει δικά του.
Σε ένα κείμενο προπαγάνδας του 1937, με τίτλο «Νέες Έννοιες για τα Έθιμα που Κληρονομήσαμε», περιγράφονται οι ψυχικές ασκήσεις αεροβικής, που έπρεπε να περάσουν οι Ναζί, για να μετατρέψουν τα Χριστούγεννα σε μια γιορτή, που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν.
Τα Χριστούγεννα θεωρούνται παραδοσιακά ως «διακοπές, για να υπάρχει ειρήνη σε όλη την ανθρωπότητα» -μια ερμηνεία, που έπρεπε να απορριφθεί, με βάση το άρθρο. Άλλωστε, είναι παράδοξο να εύχεσαι ειρήνη σε όλο τον κόσμο και να στοιβάζεις εκατομμύρια ανθρώπους σε θαλάμους αερίων.
Έτσι, ο συγγραφέας επεσήμανε, πως οι Γερμανοί θα έπρεπε να εύχονται τα Χριστούγεννα για ειρήνη στη Γερμανία. «Μια ειρήνη, που θα μπορούσε πιθανώς να επιτευχθεί, μόνο με την απαλλαγή από τους εχθρούς του κράτους, όπως οι Εβραίοι, οι Τσιγγάνοι, οι κομμουνιστές, και οι ομοφυλόφιλοι.

Η άγρια νύχτα του «Σωτήρα Φύρερ»!

Η προπαγάνδα δεν τελειώνει εδώ. Ο Χίτλερ προσπάθησε, με κάθε τρόπο, να «βγάλει» τον Χριστό από τα Χριστούγεννα, που ονομάζονται «Weihnachten» (Άγια Νύχτα) στη Γερμανία, στοιχείο που βόλευε πολύ τον Φύρερ. Ωστόσο, οι Ναζί διάλεξαν ένα άλλο όνομα: «Rauhnacht» (Άγρια Νύχτα), ώστε να υπάρχει κι ένας υπαινιγμός βίας!

Ευτυχώς για τον Χίτλερ, οι Γερμανοί είχαν το χειμερινό ηλιοστάσιο, το οποίο γιόρταζαν πολύ πριν ο Χριστιανισμός φθάσει στη χώρα κι έτσι, ήταν εύκολο για τους Ναζί, να ισχυριστούν ότι η «Weihnachten» ήταν μία παγανιστική γιορτή.

Οι εμπνευστές του Ολοκαυτώματος, Χάινριχ Χίμλερ και Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ, άλλαξαν ακόμη και τους στίχους στα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, όπου αναφερόταν ο Ιησούς, όπως η «Άγια Νύχτα» και τα μετέτρεψαν σε ύμνους στον Εθνικοσοσιαλισμό. Κάθε αναφορά του Ιησού αντικαταστάθηκε από τον «Σωτήρα Φύρερ»!

Ο Χριστός «αφαιρέθηκε», αλλά τα πράγματα ήταν δυσκολότερα με τον Άγιο Βασίλη, τον Έλληνα χριστιανό επίσκοπο Νικόλαο του 4ου αιώνα στη Μικρά Ασία, ο οποίος μόνο Άριος δεν ήταν.
Ακόμη και οι Ναζί δε μπορούσαν να του κηρύξουν τον πόλεμο, ωστόσο του άλλαξαν το όνομα. Ισχυρίστηκαν ότι η φιγούρα με τη γενειάδα, που μοιράζει δώρα τα Χριστούγεννα στα σπίτια, ήταν ο παγανσιτικός Θεός Οντίν. Οι Χριστιανοί τον είχαν κλέψει, αλλά τώρα το όνομά του αποκαταστάθηκε.

Τα στολίδια των Χριστουγέννων

Έπρεπε, όμως, να αλλάξει και το χριστουγεννιάτικο δέντρο, παρά το γεγονός ότι ήταν απόλυτα γερμανική επινόηση. Το αστέρι στην κορυφή ενοχλούσε τους Ναζί, είτε είχε έξι αιχμές και παρέπεμπε στο άστρο του Δαβίδ, είτε είχε πέντε αιχμές και θύμιζε το κομμουνιστικό αστέρι. Οι Ναζί έβαζαν στη θέση του μία σβάστικα, έναν κεραυνό των SS, ή ένα γερμανικό τροχό.

Άλλαξε επίσης η διακόσμηση του δέντρου, με τα στολίδια να παραπέμπουν στον πόλεμο, όπως αντίγραφα χειροβομβίδων και αυτόματων όπλων, αλλά και στον σωβινισμό. Έχουν διασωθεί στολίδια όπως ασημί μπάλες με συνθήματα: «Sieg Heil», κόκκινοι λαμπτήρες που καλύπτονται από σβάστικες, και ομοιώματα σιδερένιων σταυρών και αετών. Δεν έλειπαν φυσικά οι μινιατούρες με τη μορφή του Χίτλερ, οι οποίες όμως δεν του άρεσαν και τις απαγόρευσε με νόμο.

Το 1939, τα Χριστούγεννα είχαν σχεδόν μετατραπεί σε ένα εργαλείο ναζιστικής προπαγάνδας, όπως μαρτυρά ένα άρθρο της εποχής: «Όταν γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, έχουμε συμπεριλάβει στον κύκλο της οικογένειας, όσους έχουν γερμανικό αίμα και δέχονται ως γιορτή τη «Germanethnicity», εκείνους που η τύχη δεν τους επέτρεπε να ζουν εντός των συνόρων του Ράιχ, ή κάνουν το καθήκον τους σε ξένους λαούς».

Το 1937, ο προπαγανδιστής Φρίντριχ Ρεμ έγραφε: «Δεν μπορούμε να δεχτούμε, ότι γερμανικό χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει να κάνει με μια φάτνη σε ένα παχνί στη Βηθλεέμ. Είναι αδιανόητο για μας ότι τα Χριστούγεννα και όλο τα βαθύ ψυχικό τους υπόβαθρο, είναι το προϊόν μιας ανατολικής θρησκείας».

Πάντως, η μετάλλαξη των Χριστουγέννων από τον Χίτλερ δεν κράτησε πολύ. Κατά την επέλαση των Συμμάχων το 1944, η χριστιανική επιρροή για τα Χριστούγεννα ήταν το μικρότερο πρόβλημα των Ναζί, που τα «ξαναβάφτισαν» ως ημέρα μνήμης, για όσους είχαν χάσει στον πόλεμο.

Ήταν η τελευταία χρονιά των ναζιστικών Χριστουγέννων. Μετά από τέσσερις μήνες, ο Φύρερ ήταν νεκρός και οι ύμνοι του Χίμλερ, που τραγουδήθηκαν λίγο στη μεταπολεμική Γερμανία, είχαν την ίδια τύχη με κάθε ναζιστική ιδέα. Αποκηρύχθηκαν και θάφτηκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!

Ίσως αυτό να εξηγεί και τη θλιβερή έκφραση του Χίτλερ στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ανάμεσα στους συνεργούς του το 1941. Πιθανόν να προέβλεπε το φάντασμα των Χριστουγέννων του μέλλοντος.
Πηγή

Μας χρειάζεται δικτατορία; (Άγγελος Τερζάκης)

Μου έχει τύχει πάμπολλες φορές σε συζήτηση να ακούω κάποιον να λέει, όταν οι διαπιστώσεις φαίνονται να φτάνουν σε αδιέξοδο: «Μωρέ εμάς μας χρειάζεται δικτατορία!…» και δυο – τρεις άλλοι γύρω να συμφωνούν κουνώντας επιδοκιμαστικά τα κεφάλια τους. Τότε κάτι μαραίνεται μέσα μου με κυριεύει αθυμία. Όχι γιατί οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται, κατά τη γνώμη μου, σε πλάνη. Αλλά γιατί βλέπω πόσο εύκολα απεμπολούν οι άνθρωποι τις ελευθερίες τους, τα ευγενέστερα δικαιώματά τους, ό,τι με τόσο αγώνα έχει κατακτηθεί στο βάθος της ιστορίας, με τόσο αίμα. Και πόσο πρόθυμοι είναι είναι να την ανταλλάξουν με μια αβασάνιστη, κοντόθωρη αμεριμνησία που δεν τους εξασφαλίζει –όπως νομίζουν- τα κεκτημένα αλλά τους δίνει την ψευδαίσθηση πως τα εξασφαλίζει.

Για να γίνει ένας λαός άξιος της δημοκρατίας πρέπει να πάψει πρώτα να πιστεύει στο χωροφύλακα. Να βλέπει σε αυτόν το σύμβολο της εξουσίας και όχι την ενσάρκωσή της. Να μην τον κρίνει απαραίτητο σε κάθε του βήμα, επιτηρητή και παιδαγωγό. Ένας λαός άξιος της δημοκρατίας δίνει εξετάσεις καθημερινά όχι μόνο μπροστά στην κάλπη.

Δίνει εξετάσεις στα πιο μικρά πράγματα της καθημερινής ζωής: σέβεται τη θέση του στην «ουρά», προσέχει να μην ενοχλεί το διπλανό του, πιστεύει πως έχει πρώτα καθήκοντα και έπειτα δικαιώματα. Η κοινωνική αγωγή είναι βασική προϋπόθεση της δημοκρατίας. Όταν ακούω τους παραπάνω κυρίους να λένε πως τους χρειάζεται δικτατορία, χαμογελώ μέσα μου, παρ’ όλη μου την αθυμία, γιατί συλλογίζομαι πως δεν το καταλαβαίνουν τι λένε πραγματικά: ότι τους λείπει η αγωγή. Πως μπορεί να νοηθεί δημοκρατία δίχως το σεβασμό του διπλανού σου;

Άγγελος Τερζάκης, Προσανατολισμός στον Αιώνα

Το τρίτο κύμα

Το Τρίτο Κύμα ήταν ένα πείραμα πάνω στη φύση του φασισμού και των αιτίων της υποστήριξής του από απλούς ανθρώπους, που έγινε τον Απρίλιο του 1967 σε ένα γυμνάσιο του Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια από το δάσκαλο Ρον Τζόουνς (Ron Jones). Αν και ξεκίνησε σαν απλή άσκηση πειθαρχίας, το πείραμα προς το τέλος του ξέφυγε από τον έλεγχο, και τέλειωσε με πρωτοβουλία του δασκάλου με έναν διδακτικό, όσο και οδυνηρό τρόπο.

Ιστορικό

Ο Τζόουνς δίδασκε σύγχρονη ιστορία, και φθάνοντας στο κεφάλαιο για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και συγκεκριμένα στο Ολοκαύτωμα, είδε ότι δε μπορούσε να απαντήσει σε μια βασική ερώτηση των μαθητών του: Πώς ήταν δυνατόν απλοί άνθρωποι να υποστηρίξουν ένα καθεστώς όπως αυτό του Ναζισμού, να τηρήσουν στάση σιωπής ή και συμμετοχής στις ωμότητες που διεξάγονταν, και επιπλέον όταν όλα τελείωσαν να αρνηθούν ότι είχαν έστω και γνώση για αυτά που γίνονταν; Ο Τζόουνς αποφάσισε να απαντήσει, δίνοντας ένα μικρό δείγμα στην πράξη.

Δύναμη από την πειθαρχία

Έτσι, κάποια Δευτέρα, ξεκίνησε το μάθημα επιχειρηματολογώντας για τα πλεονεκτήματα της πειθαρχίας και τα αισθήματα ικανοποίησης και αυτοελέγχου που αυτή γεννά. Προχωρώντας, επέβαλε μια συγκεκριμένη στάση με την οποία θα έπρεπε όλοι να κάθονται μέσα στην τάξη (τα πόδια σε ευθεία με το πάτωμα, τα γόνατα σε γωνία ενενήντα μοιρών και τα χέρια πιασμένα πίσω από την πλάτη), αλλά και συγκεκριμένες, αυστηρές διαδικασίες με τις οποίες γίνονταν ερωτήσεις και απαντήσεις στη διάρκεια του μαθήματος.

Το περίεργο ήταν ότι όλοι όχι μόνο δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα τους νέους κανόνες που ίσχυσαν στην τάξη, αλλά έσπευσαν να τελειοποιήσουν την ορθότητα και ταχύτητα της εκτέλεσης των εντολών από μέρους τους. Μάλιστα, η συμμετοχή στο μάθημα, στις ερωτήσεις, τις απαντήσεις και τη συζήτηση, έγινε καθολική, από μερική που ήταν προηγουμένως, και υπόθεση όλων μόλις εφαρμόστηκαν οι νέοι κανόνες ερωταπαντήσεων.

Δύναμη από την Κοινότητα

Τη δεύτερη μέρα, βλέποντας ότι η τάξη τηρούσε τους κανόνες της προηγούμενης χωρίς καμία υπενθύμιση από μέρους του, αποφάσισε να προχωρήσει το πείραμα εισάγοντας την έννοια της Κοινότητας, επιχειρηματολογώντας για τη δύναμη και την ικανοποίηση που αντλείται από το να δουλεύεις, μαζί με άλλους, για έναν σκοπό. Όλη η τάξη φώναξε με ρυθμό και επί πολλή ώρα συνθήματα όπως "Δύναμη από την πειθαρχία" και "Δύναμη από την Κοινότητα". Στο τέλος του μαθήματος, καθιερώθηκε και ο χαιρετισμός μεταξύ των μελών της κοινότητας αυτής: Το δεξί χέρι υψωμένο στον ώμο, με τα δάχτυλα λυγισμένα σαν κύμα που ετοιμάζεται να σκάσει. Ο Τζόουνς ονόμασε τον χαιρετισμό αυτό "Τρίτο Κύμα", γιατί υποτίθεται ότι το τρίτο κύμα που φθάνει στην ακτή είναι και το δυνατότερο, είναι προφανής όμως η σχέση τόσο με το Τρίτο Ράιχ, όσο και με το χαιρετισμό ανάμεσα σε μέλη του Ναζιστικού Κόμματος. Παρ' όλα αυτά, η τάξη υιοθέτησε το χαιρετισμό αυτό, και σύντομα άλλοι μαθητές, παρατηρώντας το χαιρετισμό έξω από την τάξη, ρωτούσαν περί τίνος πρόκειται, και αν θα μπορούσαν και αυτοί να γίνουν μέλη στο Τρίτο Κύμα.

Δύναμη από τη δράση

Την επόμενη μέρα το Κύμα, καθώς, όπως εξήγησε ο δάσκαλος, η πειθαρχία και η Κοινότητα είναι άχρηστες δίχως την πράξη, πέρασε στη δράση. Εκδόθηκαν κάρτες μέλους για κάθε μέλος του κινήματος, τις οποίες δεν αρνήθηκε να πάρει κανένα παιδί. Επίσης, όλοι προμηθεύτηκαν μαύρα περιβραχιόνια που έπρεπε να φορούν για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους.

Ειδικά καθήκοντα ορίστηκαν για τον καθένα, όπως η απομνημόνευση των στοιχείων όλων των μελών του Κύματος, η πληροφόρηση του δασκάλου για κάθε αντι-κυματική δραστηριότητα και κουβέντα, η εγγραφή άλλων ατόμων στο Κύμα, και άλλα. Φτιάχτηκαν μεγάλα πανό του Τρίτου Κύματος που κρεμάστηκαν σε όλο το σχολείο, ενώ κατά τον Τζόουνς ένας ολοένα μεγαλύτερος αριθμός παιδιών ζητούσε να γίνει δεκτός στην τάξη του και το Τρίτο Κύμα. Οι μαθητές συνέχισαν όχι μόνο να στηρίζουν το Κύμα μέσω της δράσης τους, αλλά και να αναλαμβάνουν καθήκοντα από μόνοι τους. Ένας από τους πιο αδύνατους και ακοινώνητους μαθητές της τάξης του ανακοίνωσε ότι θα ήταν στο εξής ο σωματοφύλακάς του.

Οι ανησυχίες του ραββίνου, μιας από τις μαθήτριες καθησυχάστηκαν αμέσως με τη δικαιολογία ότι η τάξη απλά μελετούσε την "προσωπικότητα των Γερμανών". Με ανάλογο τρόπο αντιμετωπίστηκαν και οι επιφυλάξεις κάποιων γονιών. Υπήρχαν επίσης και αντιδράσεις από μαθητές, κυρίως άλλων τάξεων, και μερικές ενέργειες κατά του Κύματος. Οι περισσότερες αντιδράσεις όμως και διαφωνίες προλαμβάνονταν, καθώς από τη μια το δίκτυο των πληροφοριοδοτών είχε πλέον αρκετά μέλη, αφετέρου υπήρχε αυστηρός έλεγχος, με την απαγγελία συνήθως κατασκευασμένων κατηγοριών από τον Τζόουνς προς μέλη του Κύματος, που συνήθως οδηγούσαν στον "εξορισμό" τους στη βιβλιοθήκη του σχολείου, μετά από δημόσια "δίκη". Πάντως, αναλογιζόμενος το γεγονός ότι η κατάσταση μέσα στο σχολείο είχε αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχο, ο Τζόουνς αποφάσισε να σταματήσει σιγά-σιγά το πείραμα.

Δύναμη από την περηφάνια
Τη μέρα αυτή φανερώθηκε στους μαθητές ο "πραγματικός" λόγος ύπαρξης του Τρίτου Κύματος: Αποτελούσε ένα πανεθνικό κίνημα στρατολόγησης νέων που ήθελαν να παλέψουν μέσω της πειθαρχίας, της κοινότητας, της δράσης και της περηφάνιας για την αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος. Και όχι μόνο: Με την αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος θα ερχόταν και η αλλαγή στην ανώτερη εκπαίδευση, την οικονομία, την κοινωνία, την ίδια τη μοίρα του έθνους. Το Κύμα είχε έναν αρχηγό, υποψήφιο για την Προεδρία της Αμερικής που, ανακοινώνοντας την επομένη την δημιουργία ενός προγράμματος για τους νέους με βάση το Τρίτο Κύμα, θα έδινε το σύνθημα για μια επίδειξη δύναμης από μέλη του κινήματος σε πάνω από χίλια σχολεία σε όλη τη χώρα. Το ραντεβού για την επίδειξη δόθηκε σε ένα αμφιθέατρο την επομένη στις 12:00, αυστηρά για μέλη του Κύματος, παρουσία "δημοσιογράφων", δηλαδή φίλων του δασκάλου μεταμφιεσμένων σε εκπρόσωπους του τύπου.

Τελευταία μέρα: Δύναμη μέσα από την κατανόηση

Το αμφιθέατρο είχε συγκεντρώσει μαθητές, που περίμεναν με αγωνία την τηλεοπτική συνέντευξη τύπου του αρχηγού του Κύματος. Μετά από μια επίδειξη της εκπαίδευσής τους στον "τύπο", όπου το σύνθημα "Δύναμη από την πειθαρχία" φωνάχτηκε δυνατά πολλές φορές, ο Τζόουνς άνοιξε μια τηλεόραση και τους ανακοίνωσε την έναρξη της συνέντευξης τύπου. Για πέντε λεπτά, το ακροατήριο έμεινε να κοιτά μια άδεια οθόνη, περιμένοντας. Όταν διαλύθηκε και η τελευταία ελπίδα ότι αυτό που περίμεναν θα συνέβαινε, ο δάσκαλος ανακοίνωσε στους μαθητές την πραγματικότητα: Δεν υπήρχε αρχηγός, ούτε κίνημα, και οι ίδιοι είχαν ανταλλάξει την ελευθερία τους να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να δρουν προκειμένου να γίνουν μέλη μιας ελίτ.

Την ίδια ώρα προβλήθηκε το "μέλλον τους", όπως τους πληροφόρησε ο Τζόουνς: Ένα φιλμ με σκηνές από τη Ναζιστική Γερμανία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη φρίκη του πολέμου. Το τέλος του φιλμ, και ο λόγος του Τζόουνς για το πως, τις προηγούμενες μέρες, είχαν δει το φασισμό να αναβιώνει όχι απλά σαν ένα ιστορικό φαινόμενο, αλλά σαν κάτι κρυμμένο μέσα στον καθένα τους, διάλυσε τη συγκέντρωση μέσα σε σοκ για πολλούς μαθητές, και προβληματισμό για όλους. Το όλο ζήτημα δεν ξανασυζητήθηκε ποτέ από το δάσκαλο ή τους μαθητές, για πολλά χρόνια.

Επίδραση

Οι λεπτομέρειες του "πειράματος" αυτού δεν έγιναν γνωστές για αρκετά χρόνια, παρά το μεγάλο ενδιαφέρον του. Το 1972 ο Τζόουνς δημοσίευσε ένα διήγημα όπου περιέγραφε ορισμένες λεπτομέρειες, και το 1981 διασκευάστηκε σε ταινία (κερδίζοντας βραβείο Έμμυ). Ο συγγραφέας Τοντ Στράσσερ, με το ψευδώνυμο Μόρτον Ρου, έγραψε το μυθιστόρημαΤο Κύμα, βασισμένο πάνω στην ταινία αλλά και τη διήγηση του Τζόουνς. Το βιβλίο γνώρισε επιτυχία, και στη Γερμανία προτεινόταν σαν ανάγνωσμα στα σχολεία. Διασκευάστηκε σε θεατρικό έργο και μιούζικαλ. Αργότερα, ο Τζόουνς αποκάλυψε την πλήρη δική του εκδοχή της ιστορίας, ορισμένες λεπτομέρειες από την οποία αμφισβητήθηκαν, κυρίως για το μέγεθος που απέκτησε το φαινόμενο μέσα στο σχολείο, αλλά και το κατά πόσον οι μαθητές μέλη του Κύματος συμμετείχαν όλοι σοβαρά. Το πείραμα προσέλκυσε το ενδιαφέρον του ψυχολόγου Φίλιπ Ζιμπάρντο, που αρκετά αργότερα διεξήγαγε το πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ, που και αυτό αφορούσε συνθήκες υπακοής/καταπίεσης.

Πηγές: wikipedia , διαδίκτυο

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ναζισμός και χριστιανοί - Θανάσης Παπαθανασίου

Ο ομιλητής, καθηγητής Θεολογίας κ.Θανάσης Παπαθανασίου,
επιχειρηματολογεί υπέρ του ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ διαχωρισμού χριστιανικής πίστης και μισαλλοδοξίας.
Αναλύει χαρακτηριστικά ότι, ''..ολόκληρο το βάρος του Ευαγγελίου αντιτάσσεται στον φασισμό'' όπως επισήμανε.
Αναφέρεται επίσης στον Αβραάμ, πατέρα της Ορθόδοξης πίστης, αλλά και μετανάστη, στον Κύριλλο Αλεξανδρείας που οριοθετούσε την αγάπη προς τον πλησίον μέσα από το ομογενές (δηλαδή ολόκληρο το ανθρώπινο γένος) και όχι από το ομοεθνές,
τονίζει ότι είναι αντι-Ευαγγελικές οι έννοιες ρατσιστικού διαχωρισμού φυλής και DNA και μιλά για τον βασικό υπερασπιστή της αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, την εκκλησία.

Πηγή:http://www.youtube.com/watch?v=V1ylrEISZoM&feature=player_embedded

Α, Έλληνας είσαι;

Τρίτη πρωί στο μετρό. Τα δρομολόγια έχουν αραιώσει απότομα, τώρα που το ημερολόγιο γράφει Αύγουστος, αλλά και πάλι δεν γεμίζουν. Μπροστά μου, όρθιο, με την πλάτη στην πόρτα που δεν ανοίγει, στέκεται ένα παλληκάρι. Είναι πιο νέος από μένα, πιο γυμνασμένος και διαβάζει ένα από αυτά τα περιοδικά τύπου Man’s Health με συμβουλές για το πώς να κάνεις μπράτσα και πώς να κρατάς περισσότερο στο σεξ. Στα ελληνικά. Επίσης είναι μαύρος, κατράμι. Σάμιουελ Τζάκσον λέμε.
Καθώς πλησιάζουμε Μοναστηράκι εμφανίζεται άλλος τύπος, κάπως μυστήριος. Έχει ένα κόψιμο κάτω από το μάτι που φέρνει στο μυαλό το Fight Club. Στέκεται, κοιτάει το μαύρο με λίγο ειρωνικό, τσαμπουκαλεμένο ύφος. Πριν ανοίξουν οι πόρτες του μιλάει δείχνοντας προς την πόρτα «Μουβ, ντορς όπεν νάου.» Το παλληκάρι του απαντάει, χωρίς ίχνος προφοράς.
- Θα κατέβω κι εγώ φιλαράκι.
- Α, Έλληνας είσαι;
- Ναι.
- Έχετε γίνει πολλοί, πού να σε καταλάβω.
Παύση. Ο μαύρος ήδη αναρωτιέται αν θα βγάλει άκρη. Ο μυστήριος επιδεικνύει την διακριτικότητα που ταιριάζει σε όλα τα κλισέ για τους ρατσιστές.
- Έλληνας, ε; Δηλαδή, έχει βγάλει υπηκοότητα, διαβατήριο όλα
- Ναι, Έλληνας, κανονικά. (πιθανότατα να γεννήθηκε και να μεγάλωσε εδώ, αν κρίνω από την προφορά, αλλά δεν μπαίνει στη διαδικασία να εξηγήσει).
- Μπράβο, μπράβο. Ωραίος. Εσύ είσαι ωραίος. Τους άλλους δεν τους γουστάρω, δεν τους θέλω καθόλου.
Οι πόρτες ανοίγουν, κατεβαίνουμε. Για ώρες τριγυρνάει στο κεφάλι μου το σκηνικό, το θράσος με το οποίο ο μυστήριος είπε ευθέως σε έναν άνθρωπο ότι δεν σε γουστάρω εκτός κι αν έχεις βγάλει υπηκοότητα. Θυμάμαι και τον Ισοκράτη και τον Πανηγυρικό του. Άλλη μια ημέρα που το θράσος του ρατσιστή μοιάζει φυσιολογική καθημερινότητα.
Την επομένη στο Σύνταγμα, Χρυσαυγίτες μοιράζουν την freepress φυλλάδα τους και τρόφιμα (αφού αποδείξεις ότι είσαι Έλληνας). Τους κοιτάω ανακατωμένος κι έχω γεμίσει απορίες. Αυτοί οι μαυροφορεμένοι τύποι τι δουλειά κάνουν και γιατί δεν είναι στη δουλειά τους τέτοια ώρα; (εκτός κι αν η δουλειά τους είναι η παράταξή τους). Σε τέτοιες εποχές, από ποιους βρίσκουν λεφτά για να τυπώνουν εφημερίδες και να αγοράζουν τρόφιμα για μοίρασμα; Με άλλα λόγια, τι σόϊ δραστηριότητες χρηματοδοτούν τους Χρυσαυγίτες; Και σε μικρά πρακτικά θέματα: αν εγώ με καμιά πενηνταριά φίλους πήγαινα να πιάσω την πιο κεντρική πλατεία της χώρας, πιστεύετε ότι ο Δήμος θα με άφηνε; Η Αστυνομία ίσως; Το ΣΔΟΕ θα παρακολουθούσε χαλαρό την δωρεάν διανομή αγαθών, χωρίς κανένα παραστατικό; Δεν ξέρω από πού πήραν την άδεια να περιφέρουν μες τη μούρη μας τη μαζικότητά τους, ξέρω όμως ότι κάθε μέρα που τους βλέπουμε και απλά τραβάμε προς την δουλειά μας είναι μια ακόμα μέρα που συνηθίζουμε την φάτσα του κτήνους. Τους κτήνους που αλλάζει γνώμη για σένα μόνο αν «Α, Έλληνας είσαι».
Όχι ρε, δεν πάει έτσι. Έλληνας είμαι, ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ίδιοι. Δεν έχω καμία σχέση μαζί σου, με την απαίδευτη, πρόχειρη, μισαλλόδοξη εικόνα σου για τον κόσμο, την λανθασμένη ιδέα του τι συνιστά μαγκιά (π.χ. μάγκας είναι ένας 30άρης, γυμνασμένος, με εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων, να κοπανάει μπουκέτα σε μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μάνα του). Δεν έχεις καταλάβει τίποτα από το τι συμβαίνει, δεν έχεις καταλάβει τίποτα από το πόσο υποτιμητικό είναι να διαλέγεις τον ρόλο του μέλους της αγέλης αντί για τον ρόλο του πολίτη, δεν έχεις πάρει χαμπάρι ότι ο πεινασμένος άνθρωπος είναι πεινασμένος, είτε έχει ελληνική υπηκοότητα είτε όχι. Σου φταίει για την δυστυχία σου ο διπλανός σου και όχι όλα όσα έχεις κάνει σε όλη σου την ζωή. Και στην τελική, διαιωνίζεις μια ηλιθιότητα που όταν την εφαρμόζουν Γερμανοί, Ολλανδοί, Άγγλοι και δεν συμμαζεύεται εις βάρος μας (ναι, μας), ενοχλείσαι. Γιατί; Δεν βλέπεις ότι κάνεις ακριβώς το ίδιο;

«One of the worst things about racism is what it does to young people.»

Alvin Ailey

Παύση για στεναγμό απογοήτευσης. Πριν λίγες δεκαετίες οι αμόρφωτοι είχαν επίγνωση της αμορφωσιάς τους και ντρεπόντουσαν. Προσπαθούσαν ή να την κρύψουν ή να την αναιρέσουν, μέσω της μόρφωσης. Τώρα, σε αυτούς τους άσχημους καιρούς, η αμορφωσιά φοριέται σαν παράσημο

Πηγή: http://mpampakis.wordpress.com/2012/08/02/a-ellinas-eisai/

"Άκου ανθρωπάκο “, Βίλχελμ Ράϊχ

«Δε σʼαγαπούν ανθρωπάκο, σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό σου.
Σε ξέρουν απʼ έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ.
Σε θυσίασαν σʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σʼ εξουσιάζουν. Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους. Στο είπαν κατάμουτρα: «Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη». Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις «ζήτω, ζήτω»» ……»

Σε φοβάμαι, ανθρωπάκο.
 Σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γιʼ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ʽχες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου»….…..»

Θα σου πω γιατί γελούν μαζί σου, ανθρωπάκο: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά. To σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο.

Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα ‘χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό.
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα της σκέψης σου:
«Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες.
«Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ.
«Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς.
«Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;» Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις.
Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή».
«Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ.
«Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή».
«Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;»
«Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και δια-περαστικό βλέμμα. Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες».
«Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ’ έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;»
«Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής…»
«Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος; To αίμα του δε διαφέρει από το αίμα των άλλων. Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνη ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού. Και μια και το ‘φερε η συζήτηση, έχεις δει Γερμανοεβραίους;»
«Μοιάζουν με τους Γερμανούς».
«Τι είναι ο Γερμανός;»
«Ο Γερμανός ανήκει σιη βόρεια φυλή των Αρίων».
«Οι Ινδοί είναι Άριοι;»
«Ναι».
«Είναι βόρειοι;»
«Όχι».
«Είναι ξανθοί;»
«Όχι».
«Βλέπεις; Δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο Εβραίος και τι ο Γερμανός».
«Μα, υπάρχουν Εβραίοι!»
«Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν Χριστιανοί και Μωαμεθανοί».
«Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, την εβραϊκή θρησκεία».
«Ήταν Ολλανδός ο Ρούσβελτ;»
«Όχι».
«Και γιατί ονομάζεις τον Εβραίο απόγονο του Δαβίδ κι όχι τον Ρούσβελτ Ολλανδό;» «Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό».
«Σε τι διαφέρει;»
«Δεν ξέρω».
Τέτοιες κουταμάρες λες, ανθρωπάκο.

Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώνουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος.
Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος.
Αισθάνεσαι ανώτερος, επειδή νιώθεις κατώτερος. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ’ αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. Αποκαλείς Εβραίο όποιον σου εμπνέει είτε υπερβολικό, είτε ελάχιστο σεβασμό. Σαν να ‘σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτισμικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι’ αυτό. ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου.»….…….»

Όταν ζεις για μακρύ διάστημα στο βάθος μιας σκοτεινής σπηλιάς
θα σιχαθείς το φως του ήλιου. Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά
τα μάτια σου θα χάσουν τη δύναμη αν αντέχουν.
Να γιατί καταλήγουμε να μισούμε το φως του ήλιου.»…

Ο Βίλχελμ Ράιχ (1897 – 1957) ήταν Αυστριακός ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και ερευνητής. Υπήρξε ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους διανοητές της σύγχρονης εποχής. Πέθανε στιγματισμένος και περιθωριοποιημένος στη φυλακή. Το βιβλίο ‘’άκου ανθρωπάκο’’, γράφηκε το 1948

Αναδημοσίευση: http://www.ksm.gr/

Συλλογή υπογραφών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού.

Η Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού ξεκίνησε τη συλλογή υπογραφών με σκοπό την ενίσχυση του αιτήματός της προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την ξεκάθαρη Πνευματική Καταδίκη του Εθνοφυλετισμού, του Νεοναζισμού και του Νεοφασισμού (το κείμενο θέσεων της Πρωτοβουλίας δημοσιοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2012).

Πρόκειται γία μία ιδιαίτερα σημαντική Πρωτοβουλία που ξεκίνησε από το διαδίκτυο, ως μία ομάδα στο facebook, αλλά, εκ των πραγμάτων, απλώνεται στην ζωή, στην καθημερινότητά μας και δεν αφήνει κανένα μας ανεπηρέαστο.

Αναγκαία, όσο ποτέ άλλοτε, για την πατρίδα και την αξιοπρέπειά μας.

Χρυσή Αυγή και Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αντίθετες, αντικρουόμενες, παρουσίες στον κόσμο μας, καθώς η μεν πρώτη πρεσβεύει τις διακρίσεις, η δε δεύτερη, όχι απλώς τις καταργεί, αλλά κυριολεκτικά τις σαρώνει διδάσκοντας ότι δεν υπάρχει πλέον διάκριση ανάμεσα στους λαούς, ανάμεσα στα φύλα, ανάμεσα στην κοινωνική ή οικονομική κατάσταση, ανάμεσα στις θρησκευτικές παραδόσεις. Όλοι είμαστε εικόνες του Χριστού και ως τέτοιες η Εκκλησία μας τιμά και μας σέβεται.

Αναδημοσίευση: http://amoustakis.wordpress.com/2012/11/29/petiton_protovoulia/

Ο Μητροπολίτης Σιατίστης απαντά στην Χρυσή Αυγή

Γράφει ο Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος

Διάβασα μέ πολλή προσοχή τό Δελτίο Τύπου τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς τό ὁποῖο ἀφορᾶ στό πρόσφατο κείμενο μου καί θέλω νά παρατηρήσω τά κάτωθι.

Εἶναι  ἕνα κείμενο ἤρεμο, πολύ μελετημένο, ἀλλά καί πολύ ἀποκαλυπτικό. Τώρα μπορῶ νά εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος γιά τήν ὀρθότητα καί τήν ἀναγκαιότητα τῆς παρεμβάσεως μου.

Τονίζεται στό κείμενο καί μάλιστα δύο φορές ὅτι «ἡ Χρυσή Αὐγή στηρίζει τήν Ὀρθοδοξία σάν ἀπαραίτητο συστατικό τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας».

Τό πρῶτο ὅμως ἐρώτημα πού γεννιέται εἶναι γιά τό ποιά «Ὀρθοδοξία» μιλάει ἡ Χρυσή Αὐγή; Γιά τήν Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας ἤ γιά τήν «Ὀρθοδοξία» τή δική Της;

Βασικό περιεχόμενο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι Ἀγάπη. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικές μερικές ἐπισημάνσεις ἀπό τό Εὐαγγελικό κείμενο:
Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη!

Ἐφόσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ΕΜΟΙ ἐποιήσατε! Ἤμουν ΞΕΝΟΣ καί συνηγάγετέ με!
Εἶδες τόν Ἀδελφό σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου!

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος δέν μᾶς ἀφήνει περιθώρια ψευδαισθήσεων: «Αὐτός πού λέει  ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό καί μισεῖ τόν ἀδελφό του εἶναι ψεύτης! Πῶς μπορεῖς νά ἀγαπᾶς τόν Θεό πού δέν τόν εἶδες καί νά κακοποιεῖς τόν ἀδελφό σου πού τόν βλέπεις καθημερινά;» (Α Καθολ. Ιωάννου δ, 20)

Αὐτά καί πολλά ἄλλα συνιστοῦν τήν Ὀρθοδοξία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ πιο χαρακτηριστική διαφοροποίηση τοῦ παλαιοῦ ἀπό τό νέο κόσμο ἐκφράζεται μέ τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις: ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου καί μισήσεις τόν ἐχθρόν σου.

Ἐγώ δέ λέγω  ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. Ε 43-44)

Τό ἐρώτημα λοιπόν τό ἁπλό καί καίριο πρός κάθε κατεύθυνση εἶναι ποιά σχέση ἔχουν ὅλα αὐτά μέ τίς πρακτικές καί τίς συμπεριφορές τῆς Χ.Α;

Ἔχει καμμία σχέση ἡ «Ὀρθοδοξία» τῆς Χ.Α μέ τήν πίστη, τό βίωμα  καί τήν Ὀρθοδοξία τοῦ Εὐαγγελίου; Εἶναι εὐθέως ἀντίστροφες καί ἀλληλοαποκλειόμενες.

Ἡ παρέμβαση μου λοιπόν ἦτο ἄκρως ἀπαραίτητη διότι ὁριοθετοῦσε τήν ἀληθινή εὐαγγελική ἀλήθεια ἀπό τήν πλάνη καί ἀποκάλυπτε τό γιατί δέν συμβιβάζεται ἡ ὀρθόδοξη πίστη μέ τίς ἀπόψεις καί τίς πρακτικές τῆς Χ.Α.

Δέν πολιτικολογῶ λοιπόν ἀπέναντι ἑνός ὁρισμένου κόμματος, ὅπως μέ κατηγορεῖτε, ἀλλά θεολογῶ ὑπερασπιζόμενος τήν ἀληθινή Ὀρθοδοξία. Τά ἐπιχειρήματά μου δέν τά ἀντλῶ ἀπό τήν τοποθέτηση καί τίς ἀρχές ἑνός ἄλλου κόμματος, ἀλλά ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

Τό παραμύθι περί πολιτικολογίας καιρός νά σταματήσει ἀπό ὅλους. Δέν πρόσεξαν ἄραγε οἱ συντάκτες τοῦ Δελτίου Τύπου ὅτι στό ἴδιο τό κείμενο ἀσκῶ δριμύτατη κριτική καί σέ ἄλλους πολιτικούς σχηματισμούς;

Ἄς διαβάσουν τουλάχιστον παλαιότερα κείμενα μου καί θά τό διαπιστώσουν.

Μία ἀκόμη παρατήρηση: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι τοῦ Ἔθνους. Μιά Ἐθνική Ἐκκλησία πού μπορεῖ νά μάχεται τά μέλη μιᾶς ἄλλης Ἐκκλησίας λόγῳ τοῦ χρώματος τῶν μελῶν της εἶναι μιά αἱρετική Ἐκκλησία.

Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σαφής «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ, πάντες γάρ ἡμεῖς  εἷς ἐστέ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».(Γαλάτ. 2, 28).

Εἶναι προτιμότερο νά εἶσαι ἄθεος ἀπό τό νά μπερδεύεις ἤ νά χρησιμοποιεῖς τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία γιά νά παγιδεύσεις τούς ἀνθρώπους.

Χαίρομαι πού ἀποδοκιμάζετε τίς ἀπειλές καί τίς χυδαιολογίες οἱ ὁποῖες ἄλλωστε δέν μέ φοβίζουν, ἀλλά ἐκθέτουν ὅσους τίς ἐξακοντίζουν.

Βέβαια προσφέρετε καί μία σημαντική εἴδηση. Ὅτι στίς ἐκδηλώσεις συμμετείχατε προσκεκλημένοι ἀπό τούς διοργανωτές. Εἶναι πλέον εὐθύνη δική τους νά ἀπαντήσουν, ἄν τό ἐπιχείρημά σας εἶναι ἀληθές ἤ ψευδές.

Ἀσφαλῶς ἔχετε κάθε δικαίωμα νά ἔχετε τίς ἀπόψεις σας καί ἀσφαλῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχει ὑποχρέωση νά ὁριοθετεῖ τήν ἀλήθεια Της.

Αναδημοσίευση: http://www.romfea.gr/foni-ierarxon/14214-siatistis-apanta-sti-xrisi-augi

Πυρά Σιατίστης Παύλου για ''Corpus Christi'' και ''Χρυσή Αυγή''

Δύο λόγια νοιώθω την ανάγκη να πω ξέροντας πως θα ενοχλήσουν πολλούς. Αφορμή τα όσα διαδρατίστηκαν με ένα άθλιο κινηματογραφικό έργο.

Μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα η αντικειμενική κριτική είχε αποφανθεί ότι πρόκειται για ένα έργο αμφιβόλου καλλιτεχνικής αξίας, για μια μετριότητα.

Η δεύτερη πληροφορία που είχαμε είναι ότι οι συντελεστές του, θα επεδίωκαν την σύγκρουση με την Εκκλησία για καθαρά διαφημιστικούς και εισπρακτικούς λόγους.

Ήδη κάποιοι γνωστοί, αγανακτισμένοι πάντα με τους άλλους και ποτέ με τον εαυτό τους, ρωτούσαν τι κάνει η Ιερά Σύνοδος.

Η Σύνοδος όντως απασχολήθηκε με το θέμα, το συζήτησε, είχε τις πληροφορίες για την επιδιωκόμενη σύγκρουση εκ μέρους των συντελεστών της ταινίας και αποφάσισε να αντιδράσει με σύνεση, χωρίς όμως να τους προσφέρει την επιδιωκόμενη ευκαιρία.

Πάντα όμως υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν μόνο τη γνώμη τους σωστή. Εκείνοι που πιστεύουν ότι κάθε άποψη διαφορετική από τη δική τους είναι προδοτική.

Λησμόνησαν ότι το καλό πρέπει να γίνεται καλά για να είναι καλό.

Τελικά οι θλιβεροί συντελεστές του έργου πέτυχαν στο στόχο τους.

Διαφημίστηκαν, παρουσιάστηκαν σαν θύματα οι πραγματικοί θύτες, παρουσίασαν σαν τέχνη, την χυδαιότητα του εσωτερικού τους κόσμου, τέθηκαν υπό την προστασία του γνωστού λόμπυ Τατσόπουλος-Ρεπούση και σία και έτσι πέτυχαν οι δήθεν υπερασπισταί του Χριστού να γίνουν οι καλύτεροι διαφημιστές μιας χυδαίας μετριότητας.

Να παρουσιαστεί σαν τέχνη το άτεχνο, σαν σημαντικό το ασήμαντο, να φανούν σαν σπουδαίοι οι μετριότητες, να παριστάνουν τους ηθο-ποιους οι φθορείς και διαφθορείς του ήθους και της αξιοπρέπειας, ανήγαγαν σε μεγέθη ασήμαντα τα θλιβερά ανθρωπάκια.

Ναι είμαι θυμωμένος με αυτούς τους ψευτο-ομολογητές και ψευτο-ήρωες.

Να τα πάρω όμως τα πράγματα με την σειρά.

Θά με ερωτήσετε: Δεν σε ενόχλησε αυτό το άθλιο έργο; Ασφαλώς και πολύ.

Όταν ξέρεις ποιός είναι ο Χριστός που αγαπάς και πιστεύεις και Τον διακονείς σε όλη σου τη ζωή ενοχλείσαι. Ενοχλείσαι από το κατάντημα των ανθρώπων, από την απίστευη διαστροφή της ψυχής τους, από τα θλιβερά απωθημένα και τις μειονεξίες τους.

Λυπάσαι για τη φτήνεια τους, που προσπαθούν να την πουλήσουν για τέχνη. Όμως ξέρεις: Ο Χριστός σου δεν έχει καμμία σχέση με το περιεχόμενο αυτού του έργου. Ότι ο Χριστός σου ΔΕΝ κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια, από τα γυναικάρια και τα ανδρεικελα που ισχυρίζονται ότι κάνουν τέχνη.

Ο καθένας ο,τι έχει δίνει και όλοι αυτοί δείχνουν τι έχουν και ποιοί είναι. Δείχνουν μόνοι τους την ποιότητα τους και ρεζιλεύονται.

Αν οι θερμόαιμοι δεν τους είχαν διαφημίσει, θα είχαν περάσει απαρατήρητοι. Το μόνο που κατάφεραν η θλιβερή θιασάρχης και η παρέα της είναι να επιβεβαιώσουν την γνωστή προφητεία του Γέροντος Συμεώνος για τον Χριστό. «Ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών και εις σημείον αντιλεγόμενον». Δυστυχώς γι’αυτούς κείται εις πτώσιν.

Το δεύτερο που περιμένω να με ρωτήσετε είναι: Μα δεν πρέπει να υπερασπίσουμε την πίστη μας, τον υβριζόμενο Χριστό μας; Ναι, αλλά πως;

Την μέθοδο που χρησιμοποίησαν οι «αγωνιστές» την έχει αποδοκιμάσει ο ίδιος ο Κύριος μας.

Είναι η μέθοδος του Πέτρου που πήγε να υπερασπισθεί το Χριστό με ένα μαχαίρι. Το ίδιο λοιπόν κάνουν και οι σημερινοί που είναι ικανοί να καταστρέψουν, να κτυπήσουν και πιθανώς να λυντσάρουν τους υβριστές στο όνομα της πίστης.

Τι θλιβερό. Αλλά και πόσο επίκαιρο. Ο Χριστός αποδοκιμάζει τη μέθοδο τους. Θα μπορούσε ο Χριστός να υπερασπισθεί τον εαυτό Του μόνος Του.

Με τις λεγεώνες των Αγγέλων Του. Θα μπορούσε να ρίξει φωτιά και να τους κάψει. Αμφιβάλλετε; Δεν είναι όμως αυτό το πνεύμα Του.

Ο Χριστός δεν κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια. Δεν κινδυνεύει από την αναισχυντία των άθεων και των διεφθαρμένων.

Η Πίστη κινδυνεύει από την αμετανοησία των χριστιανών, από την απουσία αγιασμού και αρώματος χάριτος σ’ αυτούς που θέλουν να λέγονται πιστοί.

Κινδυνεύει από την εκκοσμίκευση της πνευματικής ζωής των χριστιανών που αντικατέστησαν τον αγιασμό και το μαρτύριο για την πίστη, αυτή είναι η πνευματική αντίσταση, με το λυντσάρισμα των απίστων.

Δεν θυμίζει αυτό κάτι από Ιερά Εξέταση και μουσουλμανισμό η κάνω λάθος; Αφήσαμε τα βαρύτερα του νόμου και κυνηγάμε τα εντυπωσιακά και τα εύκολα.

Η απάντηση στη βλασφημία και τον χλευασμό της πίστης είναι η αναπλήρωση της πτώσεως των ταλαίπωρων χλευαστών με το περίσσευμα της δικής αγάπης και του δικού μας αγιασμού.

Θέλω όμως να πω και δυό λόγια και στους «επαγγελματίες» υπερασπιστές κάθε χυδαιότητας στο όνομα της τέχνης.

Με τέτοιους υπερασπιστές δεν μεταποιείται η χυδαιότητα, αδικείται η τέχνη, αλλά και αποκαλύπτεται η πνευματική πτωχεία των δήθεν προοδευτικών.

Η ταύτιση της χυδαιότητας με την τέχνη δεν τιμά αυτούς που το επιχειρούν. Ελευθερία του λόγου είναι και η βλασφημία και η αισχρολογία και η ρυπαρότητα.

Είτε όμως μας αρέσει είτε όχι η γλώσσα πάντα λαλεί από το περίσσευμα της καρδιάς και έτσι οι άνθρωποι δεν δείχνουν την ανύπαρκτη ελευθερία τους, αλλά την θλιβερή ποιότητα και το περιεχόμενο της καρδιάς τους και αυτορεζιλεύονται πέρα από τους τίτλους και τους τύπους τους.

Κανένα επιχείρημα δεν αποκτά ουσία και αλήθεια κρυπτόμενο πίσω από το βαρύγδουπο τίτλο του Πανεπιστημιακού Καθηγητή σε μια εποχή που μια τέτοια εκλογή επιτυγχάνεται με την υποστήριξη συντεχνιών ποικίλης μορφής, πολύ περισσότερο όταν κάποιοι αληθινά ικανοί απερρίφθησαν γιατί δεν ανήκαν στην «ομάδα», γιατί τους απέρριψε ο ιδεολογικός Προκρούστης.

Η χυδαιότητα και η αισχρότητα ούτε τέχνη είναι, ούτε πολιτισμός.

Άφησα τελευταία τη «Χρυσή Αυγή» που στην πραγματικότητα είναι «μαύρη νύκτα».

Είναι θλιβερό ότι κάποιοι «χριστιανοί αγωνιστές» ταυτίστηκαν με τη χρυσή αυγή για να υπερασπιστούν τον Χριστό.

Τον Χριστό που η «χρυσή αυγή» τον διώκει, τον προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα, των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών.

Ξεχάσατε αγαπητοί μου χριστιανοί το λόγο του Χριστού «εφόσον εποιήσατε, ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε;»

Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος και εάν είναι; Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας, ελάχιστος αδελφός του Χριστού;

Δεν είναι ο «πλησίον» της Παραβολής του Καλού Σαμαρείτη; Σύμφωνα λοιπόν με την χρυσαυγίτικη αντίληψη θα έπρεπε ο Σαμαρείτης βλέποντας τον πληγωμένο Ιουδαίο να τον πετάξει στα σκουπίδια, τότε θα ήταν «καλός».

Κάθε εναγκαλισμός και χάϊδεμα χριστιανού η πολύ περισσότερο ιερωμένου προς την Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης.

Κανείς δεν μπορεί να παίζει «εν ου παικτοίς». Ο λόγος του Θεού έχει απόλυτο και αιώνιο κύρος.

Είναι άλλο το θέμα των προσφύγων και των προβλημάτων που μια ανίκανη πολιτική ηγεσία άφησε να δημιουργηθούν και άλλο η απόλυτη αξία του ανθρώπινου προσώπου.

Δεν θα ακυρώσουμε την αλήθεια του Θεού για να λύσουμε τα προβλήματα μας. Αντιθέτως τα προβλήματα δημιουργήθηκαν γιατί την αλήθεια του Θεού την αντικαταστήσαμε με την αλαζονεία μας και την επιπολαιότητα μας.

Στώμεν λοιπόν καλώς! Στώμεν μετά φόβου! Η άκρη του κουβαριού είναι του Χριστού το θέλημα και όχι οι αυθαιρεσίες και οι εξυπνάδες των ανθρώπων!

Αναδημοσίευση: http://www.romfea.gr/epikairotita/14101-corpus-christi

Κιβωτός: Η κυρά-Ματίνα και τα τρία "προσκοπάκια" ...

         Η κυρά-Ματίνα έγινε την Κυριακή των εκλογών 80 χρόνων. Είχε γεννηθεί στις 6 Μαϊου του 1932 στην Αθήνα του Μεσοπολέμου. Ήταν το πρώτο παιδί του Μιχάλη που'χε το ραφτάδικο στην Κολοκυνθούς και της Χαρίκλειας που'χε έρθει με μια εικόνα της Παναγιάς τυλιγμένη σε δυο μαντήλια προσφυγοπούλα από τον Πόντο. Αγαπιόντουσαν πολύ οι γονείς της, το θυμόταν καλά γιατί της έχει μείνει η εικόνα του πατέρα της να γυρνάει όταν πια είχε βραδιάσει και τη μητέρα της να τον περιμένει στη σιδερένια πόρτα της αυλίτσας και να τον φιλάει γλυκά στο στόμα κι εκείνος να της λέει "καρδιά μου". Η μητέρα της τής έλεγε ιστορίες από την Σαμψούντα κι από το μεγάλο σπίτι με τα λουλούδια στα περβάζια, για τα γλυκά και τις γιορτές. Ποτέ δεν της μίλαγε για τα χρόνια τα μαύρα που ήρθαν. Κι ο πατέρας της που ήξερε πόσο πόναγε η γυναίκα του όταν τα θυμόταν την έπαιρνε αγκαλιά και της έλεγε πως θα βγάλει μια μέρα λεφτά και θα πάνε να μείνουν όλοι μαζί σε ένα μεγάλο σπίτι με λουλούδια στα περβάζια, με γλυκά και γιορτές. Της το' λεγε κάθε μέρα και η γυναίκα του τον πίστευε όπως και η Ματίνα που έπαιζε με τον μικρό αδερφό της στα χώματα. Τον πίστευαν όλοι, όμως μετά ήρθε ο πόλεμος. Κι ο Μιχάλης έφυγε για το μέτωπο και η μητέρα της δεν περίμενε πια στη σιδερένια πόρτα, μόνο καθόταν στην καρέκλα σκεφτική κι έπλεκε. Μα ο πατέρας της γύρισε ένα πρωινό του Μάη λίγες μέρες πριν τα δέκατα γενέθλιά της. Κούτσαινε γιατί του' χαν κόψει 2 δάχτυλα από το δεξί του πόδι και ξύπναγε τις νύχτες φωνάζοντας για μήνες μετά. Όπως και να'χε όμως ήταν πάλι κοντά τους. Μέχρι το βράδυ της 8ης Οκτωβρίου που η Ματίνα ξύπνησε τρομαγμένη και δεν πρόλαβε να πολυκαταλάβει τι έγινε. Θυμάται μόνο άνδρες ψηλούς, γεροδεμένους, με άγρια πρόσωπα και βροντερές φωνές να πιάνουν τον πατέρα της δυνατά από τα μπράτσα και να τον σέρνουν από το κρεβάτι στην αυλίτσα και μετά για πάντα μακριά της. 

        Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε. Ορφάνια, φτώχεια, έρωτες, παιδιά, εγγόνια. Τα παιδιά της ξενιτεύτηκαν, το ένα μένει στην Αγγλία, από τότε που'χε πάει για σπουδές και η κόρη της χρόνια πολλά τώρα μένει στη Θεσσαλονίκη. Μάταια προσπαθούσαν να την πείσουν να αλλάξει γειτονιά. Εκείνη γεννήθηκε, μεγάλωσε κι έζησε όλη της τη ζωή στο Μεταξουργείο κι εκεί θα πεθάνει. Άλλωστε δεν τα πηγαίνει κι άσκημα με την κυρά-Γιοβάννα που μένει στον πρώτο που'ναι από την Ρωσία. Η κυρά-Ματίνα είναι η μόνη στη γειτονιά που την πιστεύει όταν της λέει ότι στο χωριό της κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία είχαν το πιο μεγάλο σπίτι, με αυλή και λουλούδια στα περβάζια. 

           Στα γενέθλιά της μάλιστα φέτος αποφάσισε να πάει να ψηφίσει. Δε θα πήγαινε κανονικά αλλά αυτά τα τρία καλά παιδιά που τη βοηθάνε να περάσει το δρόμο και να φτάσει στην τράπεζα να πάρει τη σύνταξή της αξίζουν να τους δείξει την ευγνωμοσύνη της.

             Τη Δευτέρα το βράδυ αφού μίλησε στο τηλέφωνο με παιδιά κι εγγόνια για τις εκλογές είπε να κάτσει στην αγαπημένη της πολυθρόνα και να ακούσει τις ειδήσεις. Δεν κατάλαβε καλά γιατί ο γιος της και η κόρη της την είχαν μαλώσει τόσο, τα τρία παλικάρια ποτέ δεν της είχαν πει τίποτα για φασισμό κι όταν τους έλεγε πως δεν ήταν όλοι οι ξένοι επικίνδυνοι γιατί η κυρά-Γιοβάννα ήταν φίλη της έδειχναν να την καταλαβαίνουν. Και ξάφνου βλέπει στην οθόνη έναν ψηλό γεροδεμένο άνδρα σε μια πόρτα, με άγριο πρόσωπο και βροντερή φωνή να λέει κάτι που δεν άκουσε καλά αλλά της φάνηκε γνώριμο, κι ένιωσε ένα κόμπο στο λαιμό και γύρισε σε μια στιγμή εβδομήντα χρόνια πίσω σε μια κάμαρα στο Μεταξουργείου, ένα βράδυ του Οκτώβρη. Έκλεισε την τηλεόραση κι έκλαψε τον πατέρα της ακόμα μια φορά.

Αναδημοσιευμένο από το ιστολόγιο της συναδέλφου Χρύσας Παπαδοπούλου.