Τα προσόντα ενός προοδευτικού δασκάλου κατά Paulo Freire

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Paulo Freire* «Δέκα Επιστολές προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν» εκδ. Επίκεντρο, Αθήνα, 2006

Φωτό: http://biblioo.info

"Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω, τα οποία θεωρώ απαραίτητα για τον προοδευτικό δάσκαλο, είναι προσόντα που αποκτώνται σταδιακά, μέσα από την καθημερινή πρακτική. Επιπλέον, αναπτύσσονται μέσα από την πρακτική, παράλληλα με την πολιτική απόφαση ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι εξαιρετικής σημασίας. Έτσι, τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω δεν μπορούμε να τα έχουμε εκ γενετής ούτε μπορούν να μας δοθούν με διάταγμα ή ως δώρο. Επίσης, η σειρά με την οποία τα παρουσιάζω εδώ δεν αφορά την αξία τους. Είναι όλα εξίσου αναγκαία για μια προοδευτική εκπαιδευτική πράξη.

Θα αρχίσω με την ταπεινοφροσύνη, χωρίς να υπονοείται με κανένα τρόπο η έλλειψη αυτοσεβασμού, η μοιρολατρία ή η δειλία. Αντίθετα, η ταπεινοφροσύνη προϋποθέτει θάρρος, αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό και σεβασμό για τους άλλους.

Η ταπεινοφροσύνη μας βοηθά να καταλάβουμε μια προφανή αλήθεια: κανείς δεν τα ξέρει όλα. Κανείς δεν τα αγνοεί όλα. Όλοι ξέρουμε κάτι. Όλοι αγνοούμε κάτι. Κάποιος χωρίς ταπεινοφροσύνη δεν μπορεί καν να ακούσει με σεβασμό εκείνους που θεωρεί πολύ κατώτερους του δικού του επιπέδου ικανοτήτων […]

Μια από τις ελλείψεις που μπορεί να έχει ο εκπαιδευτικός είναι η ανικανότητα να παίρνει αποφάσεις. Μια τέτοια αναποφαστικότητα εκλαμβάνεται από τους μαθητές είτε ως ηθική αδυναμία είτε ως επαγγελματική ανικανότητα. Οι δημοκρατικοί εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να ακυρώνουν τον εαυτό τους στο όνομα της δημοκρατικότητάς τους. Αντίθετα, μολονότι δεν μπορούν να πάρουν την αποκλειστική ευθύνη για τη ζωή των μαθητών τους, δεν πρέπει στο όνομα της δημοκρατίας να αποφύγουν την ευθύνη της λήψης αποφάσεων. Παράλληλα, δεν πρέπει να αυθαιρετούν στις αποφάσεις τους […]

Μολονότι αναγνωρίζω ότι αυτές οι σκέψεις περί προσόντων είναι ανολοκλήρωτες, θα ήθελα επίσης να αναφέρω με συντομία τη χαρά της ζωής, που τη θεωρώ θεμελιώδη αρετή για τη δημοκρατική εκπαιδευτική πρακτική.

Είτε είμαστε πρόθυμοι να ξεπεράσουμε παραλείψεις ή ασυνέπειες είτε όχι, με ταπεινοφροσύνη, με στοργική αγάπη, με θάρρος, ανοχή, ικανότητα, αποφαστικότητα, υπομονή – ανυπομονησία και λεκτική φειδώ, συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός ευτυχισμένου, χαρούμενου σχολείου. Εργαζόμαστε για ένα σχολείο – περιπέτεια, ένα σχολείο που πάει μπροστά, που δεν φοβάται να ριψοκινδυνεύει, που απορρίπτει τη στασιμότητα. Είναι ένα σχολείο που σκέφτεται, συμμετέχει, δημιουργεί, μιλά, αγαπά, φαντάζεται, αγκαλιάζει με πάθος και λέει ναι στη ζωή. Δεν είναι ένα σχολείο που σιωπά και παραιτείται.

Πράγματι, ο εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που ορθώνονται από την κυβερνητική περιφρόνηση και την αυθαιρεσία των αντιδημοκρατικών αρχών είναι η μοιρολατρική παραίτηση, στην οποία πολλοί από εμάς καταφεύγουμε. «Και τι μπορώ να κάνω; Είτε με αποκαλούν δάσκαλο είτε στοργική μητέρα, εγώ πάλι είμαι κακοπληρωμένος, αγνοημένος και παραμελημένος. Ας είναι, λοιπόν». Στην πραγματικότητα αυτή είναι η πιο βολική θέση, αλλά είναι και η θέση αυτού που παραιτείται από τον αγώνα, που παραιτείται από την ιστορία. Είναι η θέση εκείνων που αποκηρύσσουν τη σύγκρουση, η έλλειψη της οποίας υπονομεύει την αξιοπρέπεια της ζωής. Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή ή ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς αγώνα και σύγκρουση. Η σύγκρουση ενυπάρχει στη συνείδησή μας. Αν αρνηθούμε τη σύγκρουση παραβλέπουμε τις πιο θεμελιακές όψεις της φυσικής και της κοινωνικής μας εμπειρίας. Προσπαθώντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, συντηρούμε

το στάτους κβο. Δεν βλέπω, συνεπώς, άλλη εναλλακτική λύση για τους εκπαιδευτικούς από την ενότητα μέσα στην ποικιλομορφία των ενδιαφερόντων τους για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους. Αυτά τα δικαιώματα περιλαμβάνουν το δικαίωμα της ελευθερίας στη διδασκαλία, το δικαίωμα να λένε τη γνώμη τους. Το δικαίωμα για καλύτερες συνθήκες στην άσκηση του παιδαγωγικού τους έργου, το δικαίωμα να παίρνουν πληρωμένες ετήσιες άδειες για επιμόρφωση, το δικαίωμα να είναι συγκροτημένοι. Το δικαίωμα να κρίνουν τις αρχές χωρίς το φόβο αντίποινων (που συνεπάγεται το καθήκον να κρίνουμε ειλικρινά). Το δικαίωμα στο καθήκον να είναι σοβαροί και σαφείς και να μην ψεύδονται για να επιβιώσουν.

Πρέπει να αγωνιζόμαστε ώστε αυτά τα δικαιώματα όχι μόνο να αναγνωριστούν, αλλά και να γίνουν σεβαστά και να εφαρμοστούν. Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να αγωνιστούμε στο πλευρό των συνδικαλιστικών οργανώσεων κι άλλες φορές εναντίον τους, αν η ηγεσία τους είναι σεχταριστική, είτε είναι αριστερή είτε δεξιά. Άλλες φορές πάλι μπορεί να πρέπει να αγωνιστούμε ως προοδευτική διοίκηση ενάντια στην οργισμένη αντίδραση της συντήρησης, των προσηλωμένων στις παραδόσεις και εναντίον των νεοφιλελεύθερων που βλέπουν τον εαυτό τους ως το απαύγασμα της ιστορίας […]

Οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν είναι μόνο δάσκαλοι – κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί – δεν είναι μόνο ειδικοί της διδασκαλίας. Είμαστε πολιτικοί αγωνιστές, επειδή είμαστε δάσκαλοι. Η δουλειά μας δεν τελειώνει στη διδασκαλία των μαθηματικών, της γεωγραφίας, του συντακτικού, της ιστορίας. Η δουλειά μας είναι να διδάξουμε αυτά τα πράγματα με σοβαρότητα και επιδεξιότητα, αλλά και να συμμετέχουμε, να αφιερωθούμε στον αγώνα για να νικηθεί η κοινωνική αδικία."

*Ο Paulo Freire (1921 - 1997) είναι ένας από τους κορυφαίους στον κόσμο σύγχρονους εκπαιδευτικούς, κοινωνιολόγους και φιλόσοφους. Το παιδαγωγικό σύστημα του Freire, οι ιδέες του και η πράξη που προτείνει μπορούν να βοηθήσουν παντού όπου οι οικονομικές και οι πολιτισμικές συνθήκες δημιουργούν τέτοιες παγιωμένες καταστάσεις που ο λαός χάνει τη φωνή του.

Πηγή: http://tvxs.gr

Αναδημοσίευση: http://teleytaiothranio.blogspot.gr/2015/04/paulo-freire.html

Οσοι διδάσκουν την αγάπη

Όσοι προσπαθούν να μιλήσουν στους ανθρώπους για αγάπη ,αλλά την ίδια στιγμή τους φανατίζουν να πολεμούν όσους πιστεύουν κάτι διαφορετικό, για αγάπη τίποτε δεν ξέρουν.
Όταν κάποιος σας μιλάει για αγάπη, αλλά την ίδια στιγμή σας φανατίζει , να πολεμάτε οτιδήποτε διαφορετικό, τι είναι αγάπη δεν γνωρίζει.
Επειδή γνωρίζει ότι είναι λίγος, φτιάχνει φανατικούς για να υπερασπίζονται αυτά που λέει.
Η αγάπη δεν φοβάται τον αντίλογο.
Η αγάπη δεν έχει όρια, χρώμα και πιστεύω.
Δεν είναι προνόμιο κάποιου λαού μονάχα.
Είναι ενέργεια που καλύπτει όλον τον πλανήτη.
Ανήκει σε όλους τους ανθρώπους της Γής.
Και σε όλους πρέπει να την δίνουμε.
Αυτό μας δίδαξε ο Χριστός.
Και αυτό πρέπει να διδάσκουμε .
Δεν φταίνε οι μαθητές….. φταίνε οι δάσκαλοι που διδάσκουν χωρίς να γνωρίζουν την αγάπη.

John Fenix

Πώς να επανακκινήσετε τους μαθητές σας μετά τις διακοπές των εορτών

Παππά Άνναδασκάλα – συγγραφέας

Η επιστροφή στο σχολείο, μετά τις διακοπές, είναι δύσκολη για τους περισσότερους μαθητές.
Μετά από δύο εβδομάδες ξεκούρασης, παιχνιδιού, φαγητού και καλοπέρασης, η προοπτική της βύθισης στη σχολική ρουτίνα είναι δύσκολα αποδεκτή από τα παιδιά.
Ως δάσκαλοι, είναι σπουδαίο αλλά και επιβεβλημένο να βρούμε τρόπους ώστε να παρακινήσουμε τους μαθητές μας, μετά το μακρύ διάλειμμα των διακοπών, να επανέλθουν στην σχολική ζωή και στα καθήκοντά τους.
Η διαδικασία δεν είναι δύσκολη, είναι λίγο πολύ κοινή, και περιλαμβάνει βραχυπρόθεσμους στόχους με συναρπαστικό υλικό, όπως μικρές εργασίες που χρησιμοποιούν την νέα τεχνολογία.
Μία μικρή σειρά από μικρές εργασίες θα επαναδραστηριοποιήσει και τους λιγότερο δραστήριους μαθητές.

1. Βραχυπρόθεσμοι στόχοι
Είναι απαραίτητοι γιατί διευκολύνουν τους μαθητές να επιστρέψουν στα καθήκοντά τους.
Οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι πρέπει να είναι ανάλογοι με το πόσο χρονικό διάστημα έλειψαν οι μαθητές. Ένα καλό ξεκίνημα είναι μία επίσκεψη σε έναν ενδιαφέροντα χώρο και η εκπόνηση μιας εργασίας που έχει σχέση με τον χώρο.
Άλλη μία ιδέα είναι να ασχοληθείτε για λίγο με κάτι που εκπονήσατε ήδη, πριν από τις διακοπές.
Με τον τρόπο αυτό θα ανακτήστε την χαμένη σας ταχύτητα.

2. Βρείτε κάτι συναρπαστικό 
Τέτοιο μπορεί να είναι ένα ντοκιμαντέρ που μπορεί να προβληθεί στην τάξη και να αποτελέσει τη βάση μιας εργασίας, ή κάποιο ενδιαφέρον γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια των διακοπών και που μπορεί, επίσης, να γίνει αντικείμενο εργασίας.

3. Ξεκινήστε με κάτι μικρό
Αυτό που εμείς θεωρούμε μικρό και ασήμαντο μπορεί να είναι μεγάλο και σημαντικό για τα παιδιά. Παρακινείστε τους μαθητές σας να ανταλλάξουν, μέσα από τους δρόμους της κοινωνικής δικτύωσης, τις εμπειρίες που βίωσαν τα Χριστούγεννα, καθώς και τι περιμένουν από το νέο έτος.
Άλλες δραστηριότητες μπορεί να περιλαμβάνουν παρουσίαση βιβλίων ή παραμυθιών που έχουν διαβάσει τα παιδιά τις ημέρες που ήταν στο σπίτι ή ο σχολιασμός μίας ταινίας ή ενός ντοκιμαντέρ που είδαν στην τηλεόραση.

4. Δραστηριοποιηθείτε 
«Φυσήξτε τη σκόνη» της τάξης, με άλλα λόγια προσπαθήστε να επαναφέρετε τις δραστηριότητες που κάνουν τους μαθητές να εργάζονται ομαδικά, όπως είναι οι συζητήσεις για θέματα που τους αφορούν, ακόμη και οι συζητήσεις για ευρύτερα ζητήματα.
Και πάλι η χρήση των νέων μέσων θα βοηθήσει τους μαθητές να αρχίσουν να παράγουν έργο με δικό τους περιεχόμενο, μέσα στην τάξη.
Όταν ξαναβρούν τον τρόπο να παράγουν δικό τους έργο τότε να είστε βέβαιοι ότι η τάξη σας έχει βρει το ρυθμό της και την απόδοσή της, που ίσως να είναι πιο παραγωγική από πριν.

πηγή: Edudemic

Η αγάπη είναι η μόνη δημιουργική δύναμη

LOVE: The One Creative Force by Eric Butterworth

Ένας καθηγητής κολεγίου ζήτησε από τους μαθητές του της κοινωνιολογίας να πάνε στις φτωχογειτονιές της Βαλτιμόρης και να εξετάσουν το ιστορικό 200 νεαρών αγοριών.
Τους ζήτησε, επίσης, να κάνουν μια γραπτή εκτίμηση σχετικά με το μέλλον του καθενός από τ’ αγόρια αυτά.
Σ’ όλες τις περιπτώσεις οι φοιτητές έγραφαν: «Δεν έχει καμιά πιθανότητα εξέλιξης».

Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, ένας άλλος καθηγητής κοινωνιολογίας έτυχε να ανακαλύψει αυτήν την παλιότερη έρευνα. Ζήτησε από τους μαθητές του να τη συνεχίσουν και να ψάξουν να βρουν ποια εξέλιξη είχαν αυτά τα παιδιά.
Με εξαίρεση είκοσι που είτε είχαν ξενιτευτεί είτε είχαν πεθάνει, από τους υπόλοιπους 180, σύμφωνα με ότι ανακάλυψαν οι φοιτητές, οι 176 ήταν επιτυχημένοι δικηγόροι, γιατροί και επιχειρηματίες, με βαθμό επιτυχίας μάλιστα πολύ πάνω από τον μέσο.

Έκπληκτος, ο καθηγητής αποφάσισε να συνεχίσει την έρευνα σε μεγαλύτερο βάθος. Ευτυχώς όλοι αυτοί που αφορούσε η έρευνα ζούσαν στην ίδια περιοχή και μπόρεσε να μιλήσει με τον καθένα ξεχωριστά και να τον ρωτήσει, 

«Πού αποδίδεις την επιτυχία σου;»

Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση ήταν επενδυμένη με συναίσθημα. 

«Σε μια δασκάλα μου».
Η δασκάλα ζούσε ακόμα, έτσι ο καθηγητής πήγε και τη βρήκε. Ρώτησε την ηλικιωμένη, αλλά με καθαρή σκέψη γυναίκα, ποια ήταν η μαγική συνταγή που χρησιμοποίησε για να ανασύρει αυτά τα παιδιά από τα χαμόσπιτα και να τα εκτοξεύσει στα ύψη που είχαν φτάσει.
Στα μάτια της δασκάλας φάνηκε μια λάμψη και στα χείλη της άνθισε, αχνά, ένα χαμόγελο. «Είναι πολύ απλό», είπε.

 «Τα αγάπησα αυτά τα παιδιά».

Eric Butterworth

enallaktikidrasi

LOVE: The One Creative Force by Eric Butterworth

A college professor had his sociology class go into the Baltimore slums to get case histories of 200 young boys. They were asked to write an evaluation of each boy's future. In every case the students wrote, "He hasn't got a chance."
Twenty-five years later another sociology professor came across the earlier study. He had his students follow up on the project to see what had happened to these boys. With the exception of 20 boys who had moved away or died, the students learned that 176 of the remaining 180 had achieved more than ordinary success as lawyers, doctors and businessmen.The professor was astounded and decided to pursue the matter further. Fortunately, all the men were in the area and he was able to ask each one, "How do you account for your success?"
In each case the reply came with feeling, "There was a teacher." The teacher was still alive, so he sought her out and asked her what magic formula she had used to pull these boys out of the slums into successful achievement.
Her eyes sparkled and her lips broke into a gentle smile. "It's really very simple," she said. "I loved those boys." This is an example of how she might have LOVED…unconditionally.
perfectpeacet

 http://hamomilaki.blogspot.gr

Δάσκαλος, ο ισόβιος μαθητής …

Άννα Παππά     δασκάλα-συγγραφέας

Ο Seymour Papert το θεμελίωσε δογματικά. “Ο καλός δάσκαλος δεν λειτουργεί ως δάσκαλος αλλά ως μαθητής, που συνεχίζει να μαθαίνει μαζί με τους μαθητές του”.

Ο ολοκληρωμένος δάσκαλος δεν περιορίζεται σε ό,τι πιο νέο υπάρχει γύρω από την εκπαίδευση. Αυτό είναι το όριο της αναζήτησης ενός, μάλλον, άχρωμου δασκάλου.
Ο ολοκληρωμένος δάσκαλος αιωρείται σε μεγαλύτερα ύψη. Από εκεί ατενίζει τους μακρινούς ορίζοντες της παιδείας.
Ο αληθινός δάσκαλος δεν είναι αναμεταδότης των γνώσεων που έλαβε κάποτε από τον δικό του δάσκαλο. Δεν έχει την άποψη ότι ό,τι είχε να μάθει το έμαθε εδώ και πολύ καιρό και τώρα βρίσκεται σ’ αυτή την σχολική αίθουσα για να πει αυτά που έμαθε κάποτε. Δεν μιμείται καν τον δικό του δάσκαλο, όσο σπουδαίος και αν ήταν. Αν, παρά ταύτα, το κάνει τότε αποποιείται την προσωπικότητά του, δεν έχει ταυτότητα και εκπέμπει ξένα μηνύματα σε κλειστούς δέκτες, που είναι οι μαθητές του.

Ο αληθινός δάσκαλος έχει δικό του όραμα.
Δεν είναι στατικός. Βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση και βελτίωση.
Ανανεώνει και εμπλουτίζει τις γνώσεις του όσο ζει.
Τελειοποιεί την προσωπικότητά του αενάως.
Παραμένει φρέσκος και αυθεντικός σαν φρούτο που δεν έχει υποστεί μετάλλαξη.

Δεν υπάρχει για να υπηρετεί τις δικές του ανάγκες, αλλά τις ανάγκες των μαθητών του. Και το πετυχαίνει καλύτερα όσο περισσότερο ταυτίζεται μαζί τους. Όσο παραμένει και αυτός μαθητής. Ένας ισόβιος μαθητής.

Ο δάσκαλος, ως ισόβιος μαθητής μαθαίνει αποκρυπτογραφώντας το νόημα των πραγμάτων. Δεν το κάνει για λογαριασμό του. Το κάνει για τους μαθητές του. Μελετώντας συστηματικά ο ίδιος και αναζητώντας την ουσία, κάποτε θα τη βρει και θα τη μεταγγίσει στους μαθητές του.

Αν ο δάσκαλος μάθει πώς να μαθαίνει, αν συνεχίσει να μαθαίνει, αν δεν αποβάλλει ποτέ την μόνιμη ιδιότητα του μαθητή, θα μάθουν και οι μαθητές του, αυτόματα, πώς να μαθαίνουν. Και θα μαθαίνουν μόνον τα θετικά. Θα αποχτούν καθαρή σκέψη και έτσι θα μπορούν να αντιδρούν και να καθορίζουν τα μελλοντικά γεγονότα.

(απόσπασμα από το βιβλίο της συγγραφέως “Ο αληθινός δάσκαλος” Εκδόσεις Φυλάτος)

Πηγή:http://pappanna.wordpress.com

Δέκα βασικά και αποτελεσματικά μαθήματα που θα μπορούσε να πάρει ο γονιός από τον δάσκαλο

1. Ο δάσκαλος…ξεκαθαρίζει τους ρόλους
Ο δάσκαλος πάντα βάζει ξεκάθαρους όρους. Εκείνος είναι ο δάσκαλος, (και ο γονιός) η δουλειά του είναι να τους κάνει μάθημα και η δουλειά των παιδιών να μάθουν το μάθημά τους.

2. Ο δάσκαλος θέτει όρια
Τα παιδιά πάντα δοκιμάζουν τα όρια μας. Όταν λοιπόν τα παιδιά κάνουν χαζά πράγματα οι δάσκαλοι τα κοιτάζουν απλώς στα μάτια.

3. Ο δάσκαλος έχει ξεκαθαρισμένο μέσα του ότι δεν είναι φίλος με τα παιδιά
Αν ήταν έτσι θα τον φώναζαν Γιώργο ή Μαρία κι όχι «κύριο» και «κυρία». Το ίδιο ξεκαθαρίστε κι εσείς μέσα σας. Τα παιδιά έχουν ήδη φίλους, γονείς χρειάζονται

4. Ο δάσκαλος δεν υψώνει τη φωνή στην τάξη. Γιατί ξέρει ότι όσο δυνατά και να φωνάξει τα παιδιά πάντα μπορούν να φωνάξουν δυνατότερα. Κάντε το κι εσείς: Μιλήστε χαμηλόφωνα, χωρίς κορώνες και εξάρσεις στη φωνή. Αν χρειαστεί να φωνάξετε για να επιβάλετε την τάξη, μην το κάνετε παραπάνω από μια φορά την ημέρα.

5. Ο δάσκαλος απασχολεί δημιουργικά τα παιδιά . Γιατί ξέρει ότι αν είναι απασχολημένα δεν θα κάνουν φασαρία.

6. Ο δάσκαλος ξέρει να επιβραβεύει το φιλότιμο των παιδιών. Πάντα οι δάσκαλοι επαινούν την τάξη τους και δεν παραλείπουν να πουν στα παιδιά πόσο περήφανοι είναι γι’ αυτά, ότι είναι παιδιά με προοπτική και ότι μπορούν να γίνουν ότι θελήσουν στη ζωή τους.Δοκιμάστε την επιβράβευση και τον έπαινο και θα δείτε τη διαφορά!

7. Ο δάσκαλος δεν φοβάται να πει «δεν ξέρω» Και τα παιδιά το εκτιμούν αυτό. Αυτό που χρειάζονται δεν είναι ανθρώπους ξερόλες, αλλά αληθινούς ανθρώπους γύρω τους

8. Ο δάσκαλος ξέρει ότι η εκπαίδευση ενός παιδιού είναι λειτούργημα Όπως άλλωστε και η μητρότητα και η ανατροφή του επίσης

9. Ο δάσκαλος ξέρει τη σημασία των σωστών προτύπων.Η αυτοπειθαρχία του δασκάλου είναι πρότυπο προς αντιγραφή. Το ίδιο και του γονιού

10. Ο δάσκαλος χρησιμοποιεί θετικά και υγιή μηνύματα για να διορθώσει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά
Για παράδειγμα αποφεύγει τους μειωτικούς χαρακτηρισμούς και αναφέρονται στην πράξη και όχι στην προσωπικότητα του παιδιού. Οι χαρακτηρισμοί στην προσωπικότητα παγιώνουν τις αρνητικές συμπεριφορές.

Πηγή: http://www.imommy.gr
Αναδημοσίευση: http://teleytaiothranio.blogspot.gr/2013/12/blog-post_10.html

Ο δάσκαλος που ονειρευόμαστε....

Ο δάσκαλος που ονειρευόμαστε by giannisver

Πηγή

Πάντα παρών!

Είμαι ο δάσκαλος του παιδιού σου.
Είμαι παρών για να το παραλάβω. Είμαι παρών κι όταν εσύ αργείς να ‘ρθεις γιατί κάτι σου έτυχε … ξέρω, είναι ανθρώπινο.
Είμαι παρών στην τάξη …με τα χίλια μάτια και τα δυο χιλιάδες αυτιά μου.
Είμαι παρών για να του πιάσω το χεράκι όταν ο γραμμούλες χορεύουν.
Είμαι παρών για να του μάθω το “τ-α τα”. Είμαι παρών για να του μάθω τι είναι “Σύνταγμα”, “αλληλεγύη”, “ευθύνη”.
Είμαι παρών όταν ρωτάει. Δεν έχω όλες τις απαντήσεις, μα του μαθαίνω πώς να τις αναζητά.
Είμαι παρών όταν ανοίγει η μύτη του, όταν ανεβάζει πυρετό, όταν του βγαίνει το δοντάκι.
Είμαι παρών όταν χρειάζεται βοήθεια και ενθάρρυνση.
Είμαι παρών όταν νιώθει στενοχωρημένο.
Είμαι παρών στην αυλή , στο διάδρομο, στις σκάλες,για να σιγουρευτώ ότι είναι ασφαλές.
Είμαι παρών για να προλάβω ή να διαχειριστώ τους καβγάδες.
Είμαι παρών για να φροντίσω το γρατζουνισμένο γόνατο, να δέσω τα λυμένα κορδόνια, να του θυμίσω να φορέσει ζακέτα ή καπέλο.
Είμαι παρών στα παρασκήνια, για να το καμαρώνω κι εγώ μαζί μ’ εσένα όταν παίζει θέατρο ή τραγουδά ή απαγγέλλει.
Είμαι παρών σ’ όλες τις διδακτικές επισκέψεις, όπου εσύ ίσως και να μην προλαβαίνεις να το πας: στο μουσείο, στη συναυλία, στη βιβλιοθήκη, στο θέατρο, στη φύση, στην εκκλησία.
Είμαι παρών για να αντιληφθώ αν κάποιο πεινάει,πονάει ή ...κάτι χειρότερο.
Είμαι παρών ...
Ξέρεις ότι είμαι παρών ...πάντα παρών!
Μην πιστέψεις κανέναν που θα σου πει το αντίθετο.

Πηγή: Παιδίον Τόπος

Η Προσευχή της δασκάλας , της Άννας Παππά

Κάνε, Κύριε, να βλέπω κάθε πρωί τον ήλιο

και ύστερα άλλους σαράντα ήλιους λαμπρούς,
που είναι τα ματάκια των μαθητών μου.

Κάνε τα μάτια μου ήρεμα κεριά αναμμένα,
που αντανακλώνται στα μάτια των μαθητών
και που ζεσταίνουν τις άκακες καρδιές τους.

Κάνε να γίνω ο υπηρέτης της περιέργειας,
που κατακλύζει τον δραστήριο νου τους
και όχι ο υπηρέτης της δικής μου περιέργειας.

Κάνε να έχω ασίγαστη διάθεση προσφοράς
κάθε ώρα, κάθε λεπτό για κάθε μαθητή μου.
Κάνε με αποδέκτη της παιδικής χαράς.

Έχω θετικό δεσμό με κάθε έναν μαθητή μου;
Έχω, έστω έναν και μόνο αρνητικό δεσμό;
                                                            Κάνε, Κύριε, να αντιληφθώ το λάθος μου.


Κάνε να εμπιστεύομαι τους μαθητές μου,
να μην αμφιβάλλω για την καλή τους πρόθεση.
Διαφορετικά, πώς θα με εμπιστευτούν εκείνοι;


Κάνε με να κατανοήσω τις δυνατότητές τους.
Κάνε με να κατανοήσω τον κόσμο του παιδιού,
για να μην του προσφέρω τον δικό μου κόσμο.


Κάνε τη διδασκαλία μου εμπειρία ζωής.
Κάνε τις αξίες μελωδία της διδασκαλίας μου.
Κάνε τη διδασκαλία μου οξυγόνο της ψυχής.


Κάνε, να βγάζω, από μέσα προς τα έξω,
τις ευγενέστερες και καλύτερες ιδιότητες
που κρύβονται μέσα σε κάθε μαθητή μου.


Κάνε με καταφύγιο στον άκαρδο τούτο κόσμο.
Κάνε με πατρική, μητρική και στοργική.
Γέμισέ με με αγάπη, που είναι η δύναμη για όλα.


Κάνε με γέφυρα να περάσει απέναντι ο μαθητής.
Όταν περάσει γκρέμισέ με. Θα πέσω χαρούμενα.
Κοίταξε, Κύριε, ο μαθητής μου χτίζει τη γέφυρά του.

ΑΝΝΑ ΠΑΠΠΑ

Αναδημοσίευση:http://akrasakis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_6.html?spref=fb

Είσαι δάσκαλος; Είσαι γεννημένος να κάνεις τη διαφορά… δεν είναι ακατόρθωτο

Είσαι δάσκαλος;
Είσαι γεννημένος να κάνεις τη διαφορά… δεν είναι ακατόρθωτο
Κάθε παιδί αξίζει τον δικό του υπερασπιστή.
Εάν εσύ είσαι ο υπερασπιστής του τότε να είσαι σίγουρος ότι θα αφήσεις πίσω σου ένα κληροδότημα που ποτέ δε θα χαθεί!!!!


               

Αναδημοσίευση:http://pappanna.wordpress.com

Παγκόσμια Ημέρα του Εκπαιδευτικού

Η 26η Σύνοδος της UNESCO καθιέρωσε την 5η Οκτωβρίου ως "Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού" με στόχο να προβάλει σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου τη σημασία του έργου που επιτελούν οι εκπαιδευτικοί για την ανάπτυξη των σύγχρονων κοινωνιών, για την ατομική και συλλογική πρόοδο και ευημερία καθώς και την πολύτιμη προσφορά τους στην παιδεία και τον πολιτισμό.

Έτσι, με την καθιέρωση της Ημέρας αυτής γίνεται μια προσπάθεια να τονιστεί προς όλες τις κατευθύνσεις ο σημαντικός και πολυδιάστατος ρόλος του εκπαιδευτικού σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης αλλά και η προσφορά του ευρύτερα στην κοινωνία.

Από το 1993 η Διεθνής Εκπαιδευτική Κοινότητα αξιώνει την παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης για όλους τους νέους, σε όλο τoν κόσμο και σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, ώστε να διαμορφώσουμε την κοινωνία της γνώσης.

Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα και με στοιχεία της UNESCO, χρειάζονται επιπρόσθετα 18 εκατομμύρια εκπαιδευτικών για να επιτευχθεί η λειτουργία σχολείων στοιχειώδους εκπαίδευσης σε παγκόσμια κλίμακα.

Εκπαιδευτικός σημαίνει εκπαίδευση, μια λέξη η οποία προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα εκπαιδεύω που σημαίνει για την παιδική ηλικία ανατρέφω, και στη συνέχεια μορφώνω και διαπαιδαγωγώ.

Ανατρέφω, γιατί εξασφαλίζω τη σωματική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού,

Μορφώνω, γιατί παρέχω το σύνολο των γνώσεων και

Διαπαιδαγωγώ, γιατί διαμορφώνω το χαρακτήρα με παιδευτικές μεθόδους.

Παράλληλα, στην επιστήμη της παιδαγωγικής, σημαίνει τη συστηματική και την οργανωμένη διαδικασία της αγωγής και της μάθησης, στοιχείο που την καθιστά αδιαπραγμάτευτο δημόσιο αγαθό.

Στη σημερινή σύγχρονη κοινωνία, στην Κοινωνία της Πληροφορίας, ο όγκος και η ταχύτητα διακίνησης των πληροφοριών, η διαχείριση τους, η κατάκτηση της γνώσης και τελικά ο διδακτικός μετασχηματισμός, απαιτούν διαρκή ενημέρωση και επιμόρφωση.

Ο ρόλος του σύγχρονου εκπαιδευτικού όπως περιγράφεται στις παιδαγωγικές θεωρίες αλλά κυρίως όπως απαιτείται στη μαθησιακή διαδικασία, είναι εμψυχωτικός, συμβουλευτικός,  καθοδηγητικός, δημιουργικός, συνεργατικός και αλληλεπιδραστικός.  Δίνει έμφαση στη μάθηση ως μία κοινωνική διαδικασία και όχι σαν συσσώρευση πληροφοριών.

Σέβεται και εκτιμά τη διαφορετικότητα, λειτουργεί στη διαπολιτισμική προσέγγιση της εκπαίδευσης. Ενθαρρύνει τα παιδιά να ενισχύσουν την αυτοαντίληψη και αυτοεκτίμηση τους και τα παρακινεί σε περιβάλλοντα δράσης και επικοινωνίας. Στα πλαίσια του συνεργατικού σχολείου δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον για την προώθηση της δημιουργικότητας, της φαντασίας, της κριτικής σκέψης των μαθητών, της καλλιέργειας της γλωσσικής ικανότητάς τους, δηλαδή της ικανότητας να διατυπώνουν τη σκέψη τους με ακρίβεια στο γραπτό και προφορικό λόγο. Κατακτούν το δημιουργικό αλφαβητισμό και λειτουργούν στην προοπτική και του τεχνολογικού αλφαβητισμού.

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού μπορεί να αναβαθμιστεί στη μαθησιακή διαδικασία αν ο ίδιος δεν αποτελεί μόνο φορέα μετάδοσης γνώσεων, αλλά πρότυπο ενεργοποίησης του μαθητή σε όλους τους τομείς της μάθησης, αξιοποιώντας τη διαθεματική προσέγγιση της γνώσης, συσχετίζοντας τα διαφορετικά μαθησιακά αντικείμενα με την καθημερινή ζωή και στην κατεύθυνση της ανάπτυξης της πολιτιστικής και κοινωνικής παιδείας.

Μαθαίνω για να ξέρω, μαθαίνω για να πράττω, μαθαίνω για να ζω μαζί με τους άλλους και μαθαίνω να υπάρχω.

Στις μέρες μας, στο σύγχρονο σχολείο των νέων τεχνολογιών, νέα πρόκληση για τον εκπαιδευτικό στην Ελλάδα, αποτελεί η "Ψηφιακή Τάξη" μια καινοτόμος πρωτοβουλία ενσωμάτωσης των Η/Υ και του εκπαιδευτικού λογισμικού στη διδασκαλία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ειδικότερα των τριών τάξεων του Γυμνασίου.

Έτσι τη στιγμή που το υπουργείο μας –ΥΠΕΠΘ- γίνεται πλέον Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, κρίνεται αναγκαία η διαρκής επιμόρφωση των εκπαιδευτικών με στόχο την αύξηση της γνώσης, των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων τους, ώστε να μπορούν με όραμα, δημιουργικά και αποτελεσματικά να επιτελέσουν το σημαντικό έργο τους, στο σύγχρονο σχολείο του 21^ου αιώνα, για να μπορέσουν, όλοι μαζί, να κτίσουν και να δημιουργήσουν το μέλλον του κόσμου.

Πηγή

Το βρήκα στον "τοίχο" της φίλης Άννας!!!

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών: "Μια κλήση για τους δασκάλους"

«Μια κλήση για τους δασκάλους!" είναι το σύνθημα της Παγκόσμιας Ημέρας Εκπαιδευτικών 2013 (5 Οκτωβρίου ) , την οποία γιορτάζει η UNESCO μαζί με τους εταίρους της, Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ ) , UNDP , UNICEF και Education International ( EI ).Δεδομένου ότι οι εκπαιδευτικοί είναι το πιο ισχυρό μέσο για την ισότητα , την πρόσβαση και την ποιοτική εκπαίδευση, μια κλήση για τους εκπαιδευτικούς σημαίνει έκκληση για ποιοτική εκπαίδευση για όλους .


Η ποιότητα της εκπαίδευσης προσφέρει ελπίδα και την υπόσχεση για ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο . Δεν υπάρχει ισχυρότερο θεμέλιο για διαρκή ειρήνη και βιώσιμη ανάπτυξη από ό, τι μια ποιοτική εκπαίδευση που παρέχεται από έναν καλά εκπαιδευμένο δάσκαλο, ο οποίος λαμβάνει την εκτίμηση, την υποστήριξη και τα κίνητρα που του πρέπουν.

Πηγή: http://www.unesco.org
Αναδημοσίευση:http://teleytaiothranio.blogspot.gr/2013/10/blog-post_828.html

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327 ) Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του. Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57,61 ).

Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, ( MG. 60,35-36 ). Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος. Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία. (MG. 61,404-406 ). Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62,402-403 ). Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)», (MG. 61 593-594).

Τα βασικά στοιχεία της αληθινής παιδείας για τους Τρεις Ιεράρχες είναι: η αγάπη, η ελευθερία και ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου. Και οι τρεις τονίζουν πως η σχέση παιδαγωγού μαθητή είναι μια σχέση ελευθερίας και δημιουργίας. Ο διάλογος είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο σκοπός της αγωγής. Η εξουσιαστικότητα και ο δογματισμός όχι μόνο δείχνουν έλλειψη αγάπης, (M.G. 62,404), αλλά και δε φέρνουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο εκπαιδευτικός οφείλει πρώτιστα να σέβεται το δώρο της ελευθερίας που χάρισε ο δημιουργός στα παιδιά και να μη φυλακίζει τις ανησυχίες τους, αλλά να ανοίγει δρόμους.

Πηγή: Ανδρέας Αργυρόπουλος, Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών, Αθήνα, 2009

Αναδημοσίευση από: Η θεολογία μεσοπέλαγα

Η συνομιλία του δασκάλου με τον εαυτό του

Άννα Παππά
Δασκάλα – Συγγραφέας

▫ Έχω εντοπίσει την ουσία της παιδείας ή τη συγχέω με την εκπαίδευση;
▫ Γνωρίζω ότι η προσωπικότητά μου, ως φορέα και μεταδότη των γνώσεων διαδραματίζει κεφαλαιώδη ρόλο στην όλη παιδαγωγική διαδικασία;
▫ Προβάλλω σύγχρονα ιδεώδη ή αναπαράγω τα παλαιά; Έχουν τα ιδεώδη μου τη φρεσκάδα της παιδικής ψυχής ή αναδίδουν τη δυσοσμία του κατεστημένου;
▫ Τίνος υπηρέτης είμαι;Του παιδιού ή άλλων;
▫ Τι έχω μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά μέχρι σήμερα ;
▫ Γνωρίζω ότι η παιδική ζωντάνια είναι παραφυάδα του ενθουσιασμού και ότι ο ενθουσιασμός είναι ισχυρότατο κίνητρο μάθησης;
▫ Το χρυσό ζητούμενο είναι ο θετικός δεσμός με κάθε έναν από τους μαθητές μου. Έχω τέτοιους δεσμούς; Έχω έστω και έναν αρνητικό δεσμό; Γιατί;
▫ Έχω φιλική διάθεση και δημοκρατικό πνεύμα για κάθε ένα παιδί;
▫ Προσπαθώ να κατανοήσω τον κόσμο και τις δυνατότητες του παιδιού, ή πασχίζω να προσφέρω στο παιδί τον δικό μου κόσμο;
▫ Πίσω από τις διάφορες εκδηλώσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς υπάρχουν εσωτερικά κίνητρα, που ωθούν προς αντίστοιχες ενέργειες. Ποια είναι τα δικά μου εσωτερικά κίνητρα;
▫ Συλλαμβάνω ευφάνταστους τρόπους προσέγγισης κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας μου, με τους οποίους να μπορώ την κάθε φορά να αποδίδω τη βαθύτερη ουσία των μαθημάτων;
▫ Διαθέτω την ξεχωριστή ικανότητα να ανάγω βαθύτερες ιδέες σε απλούστερους κατανοητούς όρους, έτσι ώστε το μάθημα να κεντρίζει το ενδιαφέρον όλων των μαθητών μου;
▫ Είναι η διδασκαλία μου μια πραγματική εμπειρία ζωής;
▫ Μπορώ να απορροφήσω την προσοχή των μαθητών μου, χωρίς τη γνωστή καταπίεση;
▫ Καταφέρνω ώστε οι μαθητές, όχι μόνο να μάθουν για τις αξίες αλλά να τις βιώσουν, να τις ζήσουν;
▫ Συναντιέμαι με τους μαθητές μέσα σε αμοιβαία ειλικρίνεια; Αντιμετωπίζω ουσιαστικά τα ζητήματα, εργάζομαι, ερευνώ και αναζητώ μαζί με τους μαθητές μου;
▫ Κατανοώ τον κόσμο του παιδιού ή προσφέρω στο παιδί τον δικό μου κόσμο;
▫ Ποιες διαστάσεις έχει η μορφή μου στη συνείδηση του παιδιού; Τι εκπέμπω; Τι ακτινοβολώ; Με έχει απασχολήσει αυτό;
▫ Εκπέμπω αυτοπεποίθηση και δικαιοσύνη; Εκπέμπω αγάπη;
▫ Κατέχω ένα σταθερό σύστημα αξιών;
▫ Κατέχω επαρκή γνώση της προσωπικότητας του κάθε μαθητή μου ξεχωριστά; Με βάση αυτό βελτιώνω τη σχέση μου με τον μαθητή;
▫ Είμαι σε θέση να αντιλαμβάνομαι, καταρχήν, τις ανάγκες των μαθητών, να λαμβάνω ταυτόχρονα τα μηνύματα των καιρών και περνώντας τα μέσα από τη διαπροσωπική μας σχέση να τους καθιστώ κοινωνούς πανανθρώπινων ιδεών και αξιών;
▫ Βοηθώ τους μαθητές μου, να οδηγηθούν από τα κατώτερα στάδια ηθικής ανάπτυξης, σε ανώτερα στάδια, που οδηγούν το άτομο στην αυτόνομη ηθική σκέψη;
▫ Γνωρίζω ότι η ελεύθερη προσωπικότητα είναι ανάγκη βιολογική και πνευματική;
▫ Βγάζω από μέσα προς τα έξω, τις ψηλότερες, ευγενέστερες και καλύτερες ιδιότητες που βρίσκονται έμφυτες στον κάθε μαθητή;
▫ Μπορώ να καλλιεργώ και να αναδεικνύω τις ευαισθησίες των μαθητών;
▫ Επιδιώκω την καλλιέργεια του ήθους σε συνδυασμό με την καθολικότητα των απαιτήσεων της ζωής, πάντα μέσα στο πλαίσιο των ηθικών αξιών;
▫ Δίνω προτεραιότητα στο να είσαι κάτι, παρά στο να έχεις κάτι;
▫ Αναπτύσσω τα αισθητικά κριτήρια των μαθητών μου, που τους κάνουν καλλιεργημένους πολίτες με ευγένεια ψυχής και ήθος ή μήπως φυτεύω στείρα δόγματα;
▫ Γεμίζω την παιδική ψυχή με πνευματικά στοιχεία ρουτίνας ή την καθοδηγώ ώστε να εκδηλώσει την εσωτερική της ενεργητικότητα, να αναπτυχθεί κατά τον εσωτερικό της νόμο και να αναπτύξει τις δημιουργικές της δυνάμεις;
▫ Ικανοποιώ την εσωτερική ανάγκη της ψυχής και του πνεύματος, που λέγεται μάθηση; ▫ Βοηθώ να ανακαλύψει με τη μάθηση το παιδί την άλλη του τάση που λέγεται περιέργεια και έρευνα;
▫ Προετοιμάζω τον μαθητή μου να ενεργεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε, σήμερα και αύριο, να είναι ωφέλιμος για τον εαυτό του και για το κοινωνικό σύνολο;
▫ Διανοίγω τους ορίζοντες των μαθητών; Δίνω πλατιά και μακροπρόθεσμη προοπτική για τον κόσμο και για τη ζωή του;
▫ Δίνω ευρύτερο νόημα στην καθημερινή ζωή των μαθητών μου;
▫ Ενεργώ ως όργανο αφύπνισης ή ως όργανο καταστολής;
▫ Θεωρώ κάποιο παιδί μειονοτικό; Γνωρίζω ότι τότε του στερώ την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του;
▫ Γνωρίζω ότι μεγάλο κομμάτι της ζωής του παιδιού εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από την προσωπική μου εκδήλωση και την προσωπική μου δράση; Ότι εξαρτάται από την προσωπικότητά μου, από τον χαρακτήρα μου, από την παιδαγωγική συγκρότησή μου και τέλος από την πείρα μου;
▫ Καταφέρνω να κάνω τους νέους να διατυπώνουν τις απόψεις τους, να είναι ελεύθερες προσωπικότητες, να ερευνούν και να διατυπώνουν τις σκέψεις τους χωρίς φόβο;
▫ Είμαι το καταφύγιό τους στον άκαρδο κόσμο;
▫ Είμαι πατρικός και στοργικός;
▫ Είμαι στοχαζόμενος, ερευνητής και καινοτόμος δάσκαλος;
▫ Πιστεύω ότι όλα τα πράγματα που κάνω στην καθημερινότητά μου τα υπαγορεύουν οι βαθύτερες πεποιθήσεις που έχω ως άνθρωπος;
▫ Πώς αντιδρώ όταν δέχομαι πιέσεις;
▫ Πιστεύω ότι η αγάπη είναι η δύναμη που τα κάνει όλα;
▫ Πιστεύω ότι η αγάπη είναι καλύτερος δάσκαλος από το καθήκον;
▫ Ποιο είναι το κυριότερό μου προτέρημα και ποιο το κυριότερό μου μειονέκτημα;
▫ Ποια είναι η καλύτερή μου αμοιβή; Η οικονομική ή η αγάπη των μαθητών μου;
▫ Όταν οι μαθητές μου με κοιτάζουν κατάματα ποια συναισθήματα με κατακλύζουν;
▫ Γνωρίζω ότι άμα καλλιεργώ για ένα χρόνο φυτεύω καλαμπόκι, άμα καλλιεργώ για δέκα χρόνια φυτεύω δέντρα και άμα καλλιεργώ για μια ζωή παιδαγωγώ ανθρώπους;
▫ Γνωρίζω τη ρήση του Καζαντζάκη που λέει ότι ιδανικός δάσκαλος, είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του κι όταν πια του έχει διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενος να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει τις δικές του γέφυρες;
απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο, της Άννας Παππά,  με τίτλο:”Ο αληθινός δάσκαλος”

Πηγή:

 http://pappanna.wordpress.com

“Η προσευχή της δασκάλας” Gabriela Mistral

“…Κάνε να είμαι πιο μάνα από τις μάνες
Για να μπορέσω να αγαπήσω
Και να υπερασπίσω όπως αυτές
Κάτι που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου…”
Οι στίχοι είναι από την “Προσευχή της δασκάλας”, της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946
Μετάφραση της Μαριάννας Τζανάκη
Αφιερωμένο σε κάθε δάσκαλο που όλα τα υπομένει και επιμένει να υπηρετεί το λειτούργημα μας, με σεβασμό και αγάπη.
Η προσευχή της δασκάλας
Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.
Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.
Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.
Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.
Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.
Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.
Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.
Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.
Δεν θ’ αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.
Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.
Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.
Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!
Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.
Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.
Gabriela Mistral
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη
“….τι εκπληκτική ιδέα να διαβαζόταν η «προσευχή» αυτή από τους δασκάλους, όχι αντί αγιασμού, είμαι υπέρ του να μην διαταράσσονται οι καθιερωμένες τελετουργίες της έναρξης, αλλά σαν μια επί πλέον ανάσα, «για να γεμίσει με πνεύμα το χτισμένο με τούβλα σχολειό”.
Το σχόλιο είναι της κυρίας Πόλυ Χατζημανωλάκη


Πηγή: http://ghteytria.blogspot.gr
Πηγή: http://pappanna.wordpress.com

Για όλα έφταιγε... το χαμόγελο!

Και μια ανάρτηση από το καταπληκτικό - νεοσύστατο ιστολόγιο της μαθήτριάς μου Μαρίας!!!!Αξίζει τον κόπο να το επισκεφτείτε!!!!!Θα το βρείτε εδώ

 Η Ειρήνη ήταν μια μέτρια μαθήτρια. Η φιλόλογος την είχε για τρίτη χρονιά στο λύκειο, στην έκθεση, και ποτέ δεν έγραψε κάτι που να αξίζει πάνω από 16. Συνήθως στην έκθεση οι αλλαγές προς το καλύτερο γίνονται αργά, βασανιστικά αργά, αν γίνουν και ποτέ εξ ολοκλήρου. Έτσι εκείνη τη μέρα που η Ειρήνη έφερε από το σπίτι μια έκθεση τουλάχιστον για 18, η καθηγήτρια της έγραψε από κάτω ένα κομψό: "ξένης χειρός όζει" και δεν μπήκε στον κόπο να το διορθώσει, χωρίς όμως να δώσει και συνέχεια. Όταν όμως η Ειρήνη ζήτησε το λόγο και επέμενε ότι ήταν δικό της, η φιλόλογος ξέχασε την κομψή διατύπωση και έγινε έξαλλη: "Δεν φτάνει, που εκμεταλλεύτηκες την εμπιστοσύνη μου, που σας αφήνω να γράφετε σπίτι, για να μπορώ εδώ να αξιοποιώ το χρόνο για μάθημα, αλλά έχεις και το θράσος να επιμένεις! Λες και δεν είμαι σε θέση να καταλάβω ότι αυτό δεν είναι δικό σου, μετά από 2 χρόνια που διαβάζω τις εκθέσεις σου!"
Η Ειρήνη ήταν ένα έντιμο πλάσμα, θα έπρεπε να την είχε πιστέψει, έστω να της δώσει το τεκμήριο της αμφιβολίας, και η εν λόγω καθηγήτρια δεν ήταν και το άκρον άωτον της στενοκεφαλιάς, αλλά εκείνη τη στιγμή, θα έβαζε το χέρι της στη φωτιά πως δεν ήταν το χέρι της Ειρήνης που έγραψε την έκθεση ή μάλλον το μυαλό της. Γιατί;
Γιατί όλη αυτή την ώρα που διαπληκτίζονταν, το τέρας είχε ένα τόσο ευτυχισμένο χαμόγελο, λες και είχε κερδίσει το λότο. "Κυρία, με αδικείτε" Κι ήταν σαν να έλεγε "Κυρία, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια"
Στην πορεία αποδείχτηκε πέρα για πέρα ότι την είχε αδικήσει. Οι εκθέσεις της δεν έπεσαν κάτω από 18 όλη την υπόλοιπη χρονιά και η Ειρήνη κατάφερε να περάσει με άνεση στη σχολή που ήθελε και μάλιστα χωρίς φροντιστήριο, που έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε εκεί.
Με τη δεύτερη καλή έκθεση που έδωσε, στο σχολείο αυτή τη φορά, η καθηγήτρια την κάλεσε και της ζήτησε συγνώμη, συνειδητοποιώντας, όπως έλεγαν οι φιλόσοφοι του διαλεκτικού υλισμού, ότι οι ποιοτικές μεταβολές συντελούνται πολλές φορές ξαφνικά, αφού έχουν "συσσωρευτεί" μακροχρόνιες ποσοτικές μεταβολές. Δεν τα είπε αυτά στο παιδί που δέχτηκε τη συγνώμη της με το ίδιο θριαμβευτικό χαμόγελο. "Μα, βρε κορίτσι μου, φταις κι εσύ, εγώ ήμουν έξαλλη, σου έλεγα τα χειρότερα κι εσύ χαμογελούσες σαν να με κορόιδευες!"
"Δεν σας κορόιδευα, κυρία, είχα τρελαθεί από τη χαρά μου, που δεν με πιστεύατε, ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι είχα γράψει καλά!".

Αναδημοσίευση από: http://thrania.blogspot.gr/2007/11/blog-post_23.html

Πηγή:  http://oneirodrama12.blogspot.gr

Είμαι δασκάλα και είναι όμορφο

Είμαι δασκάλα και ειναι όμορφο

...να έρχονται οι παλιοί σου μαθητές να σε αγκαλιάζουν ,να σε φιλάνε, να σου λένε πως σε αγαπάνε και θέλουν να τους κάνεις μάθημα πάλι..
 

...Να έρχονται σε σενα να τους ανοιγεις το μπουκαλάκι το νερό γιατί η κυρία όλα τα μπορεί....

Να τους μαθαίνεις να δένουν τα κορδόνια τους

Να ακους καθε πρωί "κυρία είσαι πολύ όμορφη" ενώ εσυ νιώθεις χάλια.

Να καταλαβαίνουν το καινουριο άρωμα σου και το καινουριο lip gloss.

Nα κόβεις απλά τις άκρες απο τα μαλλιά σου και όλα να ναι "μεγιές κυρία" ενω κανεις αλλος δεν το είχε παρατηρήσει.

Να θέλουν να παντρευτείς πιο πολύ και απο οσο θελει η μαμα σου.

Να θέλουν να κάτσουν όλα κοντά στην έδρα.

Οταν παίζετε μαζί να θέλουν να σου κρατούν το χέρι στον κύκλο.

Να σε κοιτάνε με ορθάνοιχτα μάτια να δείχνεις που είναι η Ικαρία που πήρε το όνομα της απο τον Ικαρο.


Να σου δίνουν  μια αγκαλιά ενώ τους διορθώνεις το γραπτό.

Να κλαίνε και να βρισκουν καταφύγιο στην αγκαλιά σου.

Να χτυπάνε το διάλειμμα και να θέλουν μόνο εσένα να τους καθαρίζεις την πληγή.

Να έχετε σχολάσει στις 1.15 και στις 1.20 να σε βλεπουν στο δρόμο και να σε χαιρετάνε...Και στις 1.22 και στις 1.25.


Να ζωγραφίζουν και στο τέλος ολες οι ζωγραφιές να ναι για σενα και με αφιέρωση.

Να μαθαίνουν όλα τη διαίρεση και να ξερεις πως τα βοήθησες εσύ.

Οταν κάτι σε απασχολεί να το καταλαβαινουν και να σου λένε "τι έχεις κυρία;"

Να σε καλούν στα πάρτυ τους.

Να ετοιμάζουν πάρτυ εκπληξη για τα γενέθλια σου

Να θέλει ένας μαθητής σου να σε παντρευτεί και να το ανακοινώνει παντού


Να παίρνεις πολλές  ευχές απο μια γιαγιά για ό,τι κανεις για το εγγόνι της.


Να χαίρονται που πλησιάζει η γιορτή σου.

Να τα μαλώνεις και να σε αγαπάνε

Να τα μαλώνεις και πάλι να εισαι η καλυτερότερη δασκάλα.

Να θυμουνται να πετάνε τα άχρηστα-χρησιμα στην ανακύκλωση.

Να παίζουν το διάλειμμα όλα μαζί αγαπημένα.

Να είσαι στην αυλή να κρυωνεις και να σου φερνει ενα μικρο το μπουφαν του "παρτο κυρία εγω δεν κρυώνω γιατι τρέχω"

Να σου λένε οι γονεις "ευχαριστω"
Nα σε λένε καταλάθος μαμά

Να σου λένε τα μυστικά τους.


Να θέλουν να σου πάνε την τσάντα στο γραφείο για να μην κουράζεσαι.

Να σου φτιάχνουν πάνω στην έδρα τα βιβλια της ημέρας.

Να σου προσφέρουν κάτι απο το φαγητό τους.

Να "σκοτώνονται" για το ποιος θα σου δανείσει το ψαλιδάκι του


Να σου λένε πως σ αγαπουν πολυυυυυυυ...

Να σου λένε πως σε αγαπούν οπως τη μαμα τους.

Να γράφουν πως απο ολο τον κοσμο εχουν εμπιστοσύνη στους γονεις τους και στην δασκάλα τους...

Να σου λένε πως όταν μεγαλώσουν θέλουν να γίνουν δάσκαλοι και δασκάλες

Να σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά που δεν μπορείς να αναπνεύσεις....

Να λάμπουν απο χαρά όταν παίζεις μαζί τους στην αυλή....

Να τρώτε μαζί υγεινό πρωινό στην τάξη

Να φτιαχνετε μαζί κουλουράκια ....

Να σου λενε τι ονειρο είδαν χθες....

Να ρωτάνε τι γνώμη σου για το τι δωρο θα παρουν στο συμμαθητη τους που εχει γενεθλια

Να σταματά ενα παιδι να βλεπει την Παττυ επειδή του είπες πως εσυ δε το βλεπεις και δεν ειναι καταλληλο για την ηλικα τους

Να το πειθεις να παει οφθαλμιατρο και η μαμα να ρωτά "μα τι της ειπεςςς;;;"

Πηγή:http://amprakatampra.blogspot.gr/2011/10/blog-post.html

Η δασκάλα με τα κλειστά μάτια

του Κώστα Ρεσβάνη 

Θα είμαι νοερά στο ξόδι της δασκάλας του 21ου Δημοτικού Σχολείου Τούμπας στη  Θεσσαλονίκη, που σκαρφάλωσε χθες στην ταράτσα του σχολείου της, προσπαθώντας να κρεμάσει τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τσακίστηκε καθώς υποχώρησε η στέγη. Ο διευθυντής του Σχολείου έτρεξε και την σκέπασε-νεκρή πλέον- με ένα σεντόνι, να μη δουν το πτώμα οι μαθητές  και τα δύο της παιδιά που φοιτούσαν στην 2α και 5η Δημοτικού του ίδιου σχολείου.

Όπως έμαθα δίδασκε εικαστικά, τη χαρά των χρωμάτων, της ζωής με άλλα λόγια. Σκαρφάλωσε στα κεραμίδια με αποκοτιά, η 41 χρόνων δασκάλα, για μια δουλειά που μόνο σκληροί εργάτες αποτολμούν. Και δεν πληρωνόταν γι’ αυτό. Ήθελε το δικό της σχολείο να λάμψει με τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια. Ήθελε τα παιδιά να χτυπούν τα χέρια τους χαρούμενα, συνοδεύοντας τα τραγούδια των ημερών. Να μην είναι όλα ίδια όπως ήταν πριν, στο 21ο Δημοτικό Σχολείο της Τούμπας. Ήθελε να πουν τα παιδιά της στους συμμαθητές τους υπερήφανα: «Δείτε τι έφτιαξε ή μητέρα μας για όλους». Όμως η μητέρα τους , τώρα, είναι η δασκάλα με τα κλειστά μάτια, είναι η μάνα τους με τα κλειστά για πάντα μάτια.

Θα ήθελα να είμαι στο ξόδι της για να πω στους συναδέλφους της να μην αναλωθούν σε ανούσιες μεγαλοστομίες, όπως συνηθίζεται. Αντί γι’ αυτές να εξηγήσουν στα μικρά παιδιά, μέσα στις τάξεις, με λόγια απλά το βαθύτερο νόημα δύο εννοιών. Της «προσφοράς» και της «ανιδιοτέλειας», έννοιες δυσεύρετες στους «σπασμένους καιρούς» μας. Δεν πειράζει, ας δακρύσουν τα δύο της παιδιά. Θα μεγαλώσουν όμως υπερήφανα για τη μάνα και δασκάλα τους.

(Είμαι γιός δασκάλας και μαζί με τον αδελφό μου φοιτούσαμε στο ίδιο Δημοτικό του Πειραιά που δίδασκε η μάνα μας Βιργινία, η «δασκάλα χωρίς  βέργα» όπως την έλεγαν, τη ζοφερή- και για την ίδια- δεκαετία του 1950.)

Αναδημοσίευση: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=20378

What do students expect from teachers?

Teachers Make a Difference