Λάθη γονέων

Φήμες λένε πως ο γονέας που κατάφερε να μεγαλώσει αψεγάδιαστα το παιδί του, δέχτηκε επισκέψεις από τους κατοίκους του Σείριου και μέσα σε μια νύχτα μεταφέρθηκε σε άλλον πλανήτη, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Ας μη γελιόμαστε, στον Γολγοθά που ονομάζεται «ανατροφή παιδιού» όλοι οι γονείς έκαναν (και κάνουν) λάθη, που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογία του παιδιού. Γνωρίζοντας όμως, τα πιο συνηθισμένα εξ αυτών, ίσως καταφέρετε να τα αποφύγετε.

 

ΣΥΖΥΓΟΣ VS. ΓΟΝΕΑ... ΔΙΠΛΟ

«Όταν δύο άνθρωποι παντρεύονται, συνήθως ο ρόλος του συζύγου κακώς υποχωρεί σε βάρος του ρόλου του γονέα», επισημαίνει ο κ. Δημήτρης Κούκης, παιδοψυχολόγος. «Θα έπρεπε οι ρόλοι να είναι παράλληλοι, δεν απειλεί ο ένας τον άλλον. Όταν ρίχνουμε βαρύτητα στο ότι είμαστε γονείς και όχι σύντροφοι, κάπου χάνεται το νόημα της κοινής ζωής και πορείας. Χάνεται η χαρά της σχέσης, της δημιουργικότητας, χάνεται η υπομονή στην καθημερινότητά μας».

Σύμφωνα με τον κ. Κούκη, σε αυτές τις περιπτώσεις επίκεντρο στην σχέση των δύο γονέων γίνονται τα παιδιά, με αποτέλεσμα να χάνεται ο ερωτισμός και τα παιδιά να «φορτώνονται» ευθύνες και βάρη που δεν τους αναλογούν. «Κάνουμε τα παιδιά μας πηγή προβλημάτων και τα βάζουμε εν μέσω ανταλλαγής πυρών τύπου "εσύ φταις που δεν τον φροντίζεις", "χάρη σε σένα έγινε έτσι" και ούτω καθ’ εξής», εξηγεί.

ΠΡΟΩΡΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

Σίγουρα ένα ώριμο παιδί αποτελεί «καμάρι» για τους γονείς του. Είναι όμως πάντα υγιές κάτι τέτοιο; «Τα σημερινά παιδιά ωριμάζουν πρόωρα, γιατί οι γονείς τους το επιτρέπουν. Οποιοδήποτε αναπτυξιακό στάδιο των παιδιών κατακτηθεί νωρίτερα, κάνει τους γονείς περήφανους που το "παιδί μεγάλωσε, ωρίμασε και βγήκε πολύ έξυπνο". Αυτό είναι εμφανές σε περιπτώσεις γονέων που αγοράζουν παιχνίδια, τα οποία αποτελούν μικρογραφίες αντικειμένων για ενήλικες, όπως εργαλεία, μαγειρικά σκεύη, οχήματα ενηλίκων κ.τ.λ.», περιγράφει ο κ. Κούκης και προσθέτει σχετικά με το «βαρύ» πρόγραμμα που επιβάλλουν οι γονείς: «Τα περισσότερα παιδιά ξέρουν να διαβάζουν πριν ξεκινήσουν το Δημοτικό, επίσης μετά τα πρώτα χρόνια του Δημοτικού ξεκινούν πολεμικές τέχνες, μπαλέτο, μουσική. Αποτέλεσμα δεν έχουν χρόνο να παίξουν, ενώ το παιχνίδι θα έπρεπε να είναι ο βασικός τους ρόλος».

Το πρόγραμμα των παιδιών στην εφηβεία είναι εξίσου βαρύ, σε σημείο να γίνεται αντιπαιδαγωγικό και αντιψυχολογικό, σύμφωνα με τον κ. Κούκη. «Δεν υπάρχει καθόλου ελεύθερος χρόνος. Εν ολίγοις, οι γονείς επιτρέπουν στα παιδιά να κάνουν τη χαρά της ζωής καθήκον, έχουν αυξημένες προσδοκίες από αυτά, δικά τους απωθημένα τα οποία "κολλάνε" στα παιδιά», τονίζει.

Ένα εξίσου σημαντικό λάθος είναι και οι συγκρίσεις. «Οι γονείς λανθασμένα συγκρίνουν τα αδέρφια μεταξύ τους. Για παράδειγμα, το μεγάλο είναι για να σπουδάσει και το μικρό για να μάθει μια τέχνη ή ο ένας αδερφός να ασχοληθεί μόνο με την μπάλα και ο άλλος μόνο με τα βιβλία. Συγκρίνουμε επίσης, τα παιδιά μας με τα παιδιά των γειτόνων ή των φίλων ή των συγγενών», εξηγεί, «υπάρχει μια κακώς εννοούμενη κόντρα μεταξύ τους, μέσα από τον χαρακτήρα και τις δεξιότητές τους.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ

Η… παραδοσιακή υπερπροστασία της ελληνικής οικογένειας είναι ένα ακόμα «αγκάθι» στην ομαλή ανατροφή του παιδιού. «Υπάρχει μεγάλη υπερπροστασία, τόσο από την μητέρα όσο και από τον πατέρα. Μην πνιγεί το παιδί, μη χτυπήσει, μη στεναχωρεθεί, μην αδικηθεί. Αυτή η υπερπροστασία και η υπερβολική αγωνία καθρεφτίζει μια έλλειψη εμπιστοσύνης προς το παιδί και του δημιουργεί χαμηλή αυτοεκτίμηση, αλλά και συναισθήματα οργής προς τον γονέα. Αυτή η υπερβολική καθοδήγηση και συμβουλή, αποτελεί καταπίεση, πνίγουμε τις επιθυμίες των παιδιών και την αυτονομία τους», εξηγεί ο κ. Κούκης.

Ο… ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚAΣ

Τα προβλήματα της σύγχρονης εργαζόμενης μητέρας ή του σημερινού πατέρα, δε θα πρέπει να μεταφέρονται στα παιδιά. «Στην εποχή μας υπάρχει επαγγελματική και οικονομική δυσκολία, υπάρχει ανεργία. Το κλίμα είναι περίεργο και υπάρχει ένταση όταν γυρνάμε σπίτι ως γονείς», επισημαίνει ο κ. Κούκης. «Οι μητέρες είναι εργαζόμενες στην πλειοψηφία τους, με αποτέλεσμα να τρέφουν νευρικά παιδιά. Υπάρχει έντονη γκρίνια, συχνά μαλώματα, τιμωρίες για μη ουσιαστικά προβλήματα και γενικά ένα ψυχολογικό κλίμα που δε συμφέρει τους αυριανούς ενήλικους», προσθέτει. 

Σύμφωνα με τον κ. Κούκη, οι γονείς δεν θα πρέπει να παίζουν θέατρο, όμως από την άλλη δεν θα πρέπει να μεταφέρουν προβλήματα δικά τους ή προβλήματα από τον εργασιακό τους χώρο στο σπίτι. «Ξεσπάσματα οργής, καυγάδες, θέματα μικρά που γιγαντοποιούνται, όλα αυτά δεν έχουν θέση σε μια υγιή οικογένεια. Θα πρέπει ως γονείς να είμαστε πιο συγκροτημένοι», καταλήγει.

ΠΗΓΗ: IN2LIFE.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: ΛΑΘΗ ΓΟΝΕΩΝ http://akrasakis.blogspot.com/2013/02/blog-post_21.html#ixzz3qpfw5qeC

Μαθαίνω να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να ζητάω συγγνώμη

'Ολοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Φαίνεται πως είναι στην ανθρώπινη φύση μας το λάθος και η αδυναμία. Αν και οι περισσότεροι τείνουμε να τα φοβόμαστε, αν μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, μπορούμε και να τα διορθώσουμε (εξαιρούνται φυσικά τα μοιραία λάθη, που σε αυτές τις περιπτώσεις, τουλάχιστον μαθαίνουν οι άλλοι από αυτά).

Οι έρευνες δείχνουν πως τα λάθη βοηθούν τους ανθρώπους με πολλούς τρόπους. Κάθε λάθος που κάνουμε μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, αυτό που είμαστε, τα όριά μας, τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι, τι επιτρέπει η συνείδησή μας και τι μπορεί να την αρρωστήσει. Μας βοηθά να είμαστε πιο “ανθρώπινοι” και πιο ανεκτικοί, τόσο με τους άλλους, όσο και με τον εαυτό μας.

Τα λάθη μπορούν να μας διδάξουν πολύτιμα μαθήματα ζωής, όπως τη συγχώρεση. Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος μαθαίνει πόσο σημαντικό είναι να συγχωρεί τον εαυτό του και πολλούς ανθρώπους γύρω του. Μαθαίνει πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τελειότητα, μόνο προθέσεις μπορούν να υπάρξουν για να γίνει το καλύτερο. Τα λάθη μάς ωριμάζουν και μάς εξελίσσουν. Μας βοηθούν να κερδίσουμε αυτοπεποίθηση και εμπειρία για το πώς να χειριστούμε την επόμενη φορά ανάλογες καταστάσεις. Αν διαχειριστούμε σωστά τα λάθη μας, θα δούμε ότι πρόκειται για ευκαιρίες που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥΣ;
Τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι, κάνουν λάθη. Για τα παιδιά το λάθος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μαθησιακής διαδικασίας. Σπρώχνουν, χτυπάνε, λένε ψέματα, πληγώνουν τους άλλους. Ακόμα και αν το λάθος τους δεν είναι συνειδητό, κάτι που συμβαίνει τις περισσότερες φορές, είναι απαραίτητο να μάθουν να τα αναγνωρίζουν και να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος. Μπορεί, για την ώρα, τα λάθη τους να είναι μικρά και να μη δίνεται σε αυτά τόση σημασία, εξαιτίας της ηλικίας τους, σύντομα, όμως, η δεξιότητα τού να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και η ειλικρινής συγγνώμη θα φανεί απαραίτητη για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη!

Τα παιδιά από τη φύση τους έχουν εγωκεντρική σκέψη. Βοηθώντας τα, όμως, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να ζητάνε συγγνώμη, μαθαίνουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, συνειδητοποιούν ότι οι ενέργειές τους μπορούν να βλάψουν και να επηρεάσουν τους άλλους. Αυτό, φυσικά, προϋποθέτει ότι τα παιδιά πρέπει να κατανοούν το λόγο που ζητάνε συγγνώμη και επιζητούν τη συγχώρεση. Εκεί είναι που θα χρειαστεί η βοήθεια των γονιών!

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;
Τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν πλήρως τις συνέπειες των πράξεών τους και κατά συνέπεια δυσκολεύονται να κατανοήσουν την έννοια της συγγνώμης. Οι γονείς είναι αυτοί που θα πρέπει να καθοδηγήσουν τα παιδιά να αντιληφθούν τη δυναμική της συγχώρεσης. Για να το καταφέρουν αυτό, θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον αποδοχής και αγάπης που θα επιτρέπει στα παιδιά να αισθάνονται ασφάλεια και αυτοπεποίθηση για να αναγνωρίσουν το λάθος τους.

Το πρώτο πράγμα, που μπορούν να κάνουν οι γονείς, είναι να ζητούν οι ίδιοι συγγνώμη από τα παιδιά και να παραδέχονται τα λάθη τους, έτσι ώστε να αποτελέσουν πρότυπο με τη δική τους συμπεριφορά. Πολλοί γονείς ανησυχούν ότι αυτό είναι σημάδι αδυναμίας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που μπορούν να δώσουν στα παιδιά. Όταν ένα παιδί δεν έχει ακούσει ποτέ τη συγγνώμη κάποιου άλλου για κάτι που το πλήγωσε, δύσκολα θα μπορέσει να αντιληφθεί την έννοια, και δύσκολα θα την ανταποδώσει.

Οι γονείς είναι σημαντικό να κάνουν ξεκάθαρο στα παιδιά ότι η κακή μεταχείριση των άλλων ανθρώπων δεν είναι αποδεκτή. Επειδή τα παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα συναισθήματα των άλλων, είναι απαραίτητο οι γονείς να τα βοηθήσουν να δουν πως είναι να βιώνεις τα πράγματα από την απέναντι πλευρά π.χ. “Πώς θα αισθανόσουν, αν ήσουν εσύ στη θέση του; Πώς πιστεύεις ότι ένιωσε;”

Είναι, επίσης, σημαντικό οι γονείς να συζητούν με τα παιδιά τι ήταν αυτό που έκαναν λάθος, με ποιο τρόπο μπορεί να πλήγωσαν κάποιον (ή θα μπορούσαν να πληγώσουν), να δώσουν το χρόνο στο παιδί να καταλάβει για ποιο λόγο πρέπει να ζητήσει συγγνώμη και να προτείνουν κάποιες λύσεις που θα το βοηθήσουν να διορθώσει την κατάσταση. Η λύση της συγχώρεσης δεν είναι ανάγκη να εκφράζεται πάντοτε λεκτικά. Καμιά φορά, τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα, μέσα από την πράξη, όταν κάνουν κάποιον να αισθανθεί καλύτερα. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να γράψουν ένα γράμμα, να φτιάξουν μια ζωγραφιά, να δώσουν μια αγκαλιά!

Η τιμωρία ή το αίσθημα ντροπής θα πρέπει να αποφεύγονται, γιατί, συνήθως, το μόνο που κάνουν, είναι να νιώθει το παιδί άσχημα με τον εαυτό του. Ο στόχος, όμως, δεν είναι να κάνουμε το παιδί να νιώσει άσχημα ή ντροπή. Ο στόχος θα πρέπει να είναι να αντιληφθεί το λάθος του και να καταλάβει πως το να ζητάς συγγνώμη, βοηθά τον άνθρωπο που πληγώθηκε να αισθανθεί καλύτερα και πως οποιαδήποτε πράξη καλοσύνης, βοηθά και το ίδιο να αισθανθεί πιο όμορφα και γαλήνια. Οι γονείς, πρέπει να κάνουν σαφές, πως η κακή συμπεριφορά είναι αυτή που είναι λάθος, και τώρα, το παιδί έχει την ευκαιρία να μάθει από αυτήν την εμπειρία και την επόμενη φορά να πράξει το σωστό!

Τέλος, οι γονείς θα πρέπει να επιβραβεύουν, να ενθαρρύνουν και να δείχνουν στα παιδιά πόσο πολύ τα εκτιμούν όταν παραδέχονται τα λάθη τους και ζητούν συγγνώμη για αυτά. Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να μη φοβούνται τα λάθη τους, αντίθετα θα πρέπει να μάθουν να τα αναγνωρίζουν, να τα αντιμετωπίζουν και να τα διορθώνουν!

ΠΗΓΗ: PARENTSHELP.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ http://akrasakis.blogspot.com/2015/11/blog-post_99.html#ixzz3qpetWXm0